IV SA/Po 1066/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2011 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę WSA/wyr.1-sentencja wyroku Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik [...] sp. z o.o. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych o – jak wskazano – nieznacznym oddziaływaniu – obejmujących instalację urządzeń radiokomunikacyjnych, w tym antenowych konstrukcji wsporczych (dwa maszty o wysokości 5m każdy) i instalacji radiokomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, w sposób przedstawiony w załączonej dokumentacji. Do zgłoszenia załączono dokumentację zgłoszeniową oraz dokumentacje techniczną szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia. W przedstawionej dokumentacji wskazano, że w skład projektowanej bazy wchodzić będzie system anten sektorowych i prabolicznych składający się z 3 sektorów oraz urządzenia zasilające, sterujące oraz kontrolno-pomiarowe. Załączono do zgłoszenia dokumentacja zawierała "Wyniki pomiarowe odległości osi głównej wiązek promieniowania anten rozsiewczych od miejsc dostępnych dla ludzi". Wskazano, że obliczenia i wyniki wykonano przy wykorzystaniu warunków nadawania określonych przez inwestora i dla zaprojektowanej stacji, dla wszystkich anten sektorowych równoważna moc promieniowania zawiera się w przedziale 1000-2000W (s.6). Jednocześnie jednak na potrzeby przygotowania szkiców graficznych, przyjęto założenie, że moc dla anten wynosić będzie 1905W i stosownie do tego założenia przedstawiono występowanie miejsc dostępnych dla ludzi w odległości 70m od środka elektrycznego anten w kierunku głównej wiązki promieniowania. Załączone do opracowania materiały nie dokumentowały przy tym ukształtowania (falowania) terenu w zaprezentowanym obszarze. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta P. działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) zobowiązał zgłaszającego do uzupełnienia zgłoszenia m.in. o pełne dane geodezyjne działki; wskazanie ilości, typu i parametrów zastosowanych urządzeń oraz ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących wnioskowanego przedsięwzięcia. Na realizację obowiązku udzielono terminu 7 dni. W odpowiedzi na wezwanie inwestor wskazał, że objęte zgłoszeniem roboty dotyczą instalacji radiokomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Opisując instalację wskazano, że charakteryzująca się tymi samymi parametrami inwestycja, będzie emitować jednak mniejsze niż wynika to z przedłożonych "Wyników obliczeń..."(s.6) promieniowanie. Nie dokonano jednak weryfikacji przedstawionych w zgłoszeniu obliczeń, a jedynie zaprezentowano szeroką analizę prawną dotyczącą przepisów z zakresu ochrony środowiska oraz regulujących rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływa na środowisko. Do zgłoszenia nie przedłożono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącej planowanego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P. zgłosił sprzeciw, co do zgłoszonego zamiar realizacji robót polegających na zainstalowaniu dwóch antenowych instalacji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjne na dachu budynku. Uzasadniając wskazano, że pomimo upływu terminu zgłaszający nie uzupełnił zgłoszenia o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącą wnioskowanego przedsięwzięcia. W złożonym od tej decyzji odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, a także art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazano również na naruszenie przepisu art. 7-10 k.p.a. oraz art.107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 77 § 4 k.p.a. Ponadto, w odwołaniu - nie odnosząc się w istocie do parametrów objętej zgłoszeniem inwestycji - zaprezentowano szeroką analizę prawną dotyczącą przepisów z zakresu ochrony środowiska oraz regulujących rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskazując, że podlegające zgłoszeniu roboty nie wymagają przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącej planowanego przedsięwzięcia. Wojewoda W. decyzją z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że sprzeciw zgłoszony został przez organ I instancji w terminie. Wojewoda wyraził również przekonanie, że zgodne z zasadą określoną w art. 4 Prawa budowlanego i art. 32 konstytucji RP uwzględnienia wymagała nie tylko zabudowa istniejąca, ale w toku postępowania uwzględnić należało również potencjalną zabudowę możliwą do powstania w danym obszarze. Z tej właśnie przyczyny – w ocenie Wojewody – zasadnym stało się zgłoszenie w niniejszej sprawie sprzeciwu. Skargę na decyzję Wojewody i decyzję ją poprzedzającą wniosła [...] sp. z o.o zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wydanej z uwagi na błędne uznanie, iż przed przystąpieniem do wykonywania robót Spółka zobowiązana była do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazano też na naruszenie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) oraz § 3 ust. 1 pkt 8 d i e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U 2004, Nr 257, poz. 2573), poprzez błędne oraz nieuzasadnione uznanie, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy - jak wskazano - przepisy nie kwalifikują przedmiotowej inwestycji jako tego rodzaju przedsięwzięcia. Jako błędne uznano ustalenia faktyczne, polegające na przyjęciu, że pole elektromagnetyczne będą emitowane w miejscach dostępnych dla ludności. Wskazano na naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i 77 Kpa, poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i zupełnie dowolne – w ocenie skarżącej - ustalenie, że przed dokonaniem zgłoszenia robót Spółka zobowiązana była do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak uzasadnienia, dlaczego organ uznał planowane przedsięwzięcie za mogące znacząco oddziaływać na środowisko, pomijając w tym zakresie przedłożoną w toku postępowania przed organem I instancji dokumentację techniczno - formalną oraz analizę kwalifikacyjną inwestycji objętej zgłoszeniem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem niezwiązany granicami skargi Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody i decyzji ją poprzedzającej nie stwierdził, aby decyzje te wydano z naruszeniem prawa materialnego czy też z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdzono również innych wad decyzji, które ewentualnie uzasadniać miałyby wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Poza sporem pozostaje, że przedmiotem dokonanego pismem z dnia [...] r. zgłoszenia był zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym. Określając sposób wykonania robót budowlanych wskazano, że chodzi o instalowanie urządzeń radiokomunikacyjnych, w tym antenowych konstrukcji wsporczych przy czym sprecyzowano, że chodzi o 2 (dwa) maszty o wysokości 5m i instalacji radiokomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Jednocześnie, w załączonej do zgłoszenia dokumentacji, zamieszczono "Wyniki obliczeń odległości osi głównej wiązek promieniowania anten rozsiewczych od miejsc dostępnych dla ludności" (pkt. 3) wskazując, że dla anten sektorowych równoważna moc promieniowania zawiera się w przedziale 1000-2000W. Na załączonych do sprzeciwu szkicach graficznych przedstawiono występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości 70m od środka elektrycznego anten na kierunkach głównej wiązki promieniowania każdej z anten z uwzględnieniem minimalnych oraz maksymalnych pochyleń wiązek. Kwestią bezsporną pozostaje również, że skarżąca spółka [...], zgłoszenia planowanej inwestycji dokonała stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego w myśl, którego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga - wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Kwestią sporną, w ustalonym stanie faktycznym, pozostaje dopuszczalność sprzeciwu, zgłoszonego w tej sprawie przez Prezydenta Miasta P. w związku z brakiem uzupełnienia w terminie dokonanego zgłoszenia, poprzez przedstawienie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącej wnioskowanego przedsięwzięcia. W ocenie [...] sp. z o.o. organ I instancji bezzasadnie przyjął, że wykonanie objętych zgłoszeniem, w niniejszej sprawie, robót wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art.2 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów odrębnych. W praktyce oznacza to, że w niektórych przypadkach w zależności od projektowanej inwestycji, zastosowanie mają przepisy innych aktów prawnych / lex specialis/. Przepisy odrębne wymienione w art.2 ust.2 Prawa budowlanego nie stanowią katalogu zamkniętego, o czym świadczy użyty tam zwrot "a w szczególności". Tym samym należy przyjąć, że określenie sytuacji, w których jest wymagane pozwolenie na budowę czy też zgłoszenie, może wynikać również z przepisów innych ustaw, a nie tylko z przepisów Prawa budowlanego i wówczas te przepisy jako odrębne, będą miały pierwszeństwo przed przepisami Prawa budowlanego (wyrok NSA z 16.05.2005 r., sygn. OSK 1566/04). Stosownie do treści art. 29 ust 3 Prawa budowlanego, ustawodawca przewidział wyjątek od stosowanego do opisanego wyżej typu inwestycji trybu zgłoszeniowego, zastępując go obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W myśl tego przepisu pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym nowelizacja ustawy Prawo budowlane, wprowadzona ustawą z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w stosunku do poprzedniego stanu prawnego, wprowadziła istotne zmiany, gdyż wykluczyła możliwość objęcia procedurą zgłoszeniową wszelkich prac budowlanych mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W poprzednim uregulowaniu prace te, co do zasady, nie były wyłączone z możliwości objęcia ich zgłoszeniem i zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Oznacza to, iż w aktualnym stanie prawnym, organ winien ocenić, czy prace budowlane objęte zamierzeniem inwestycyjnym polegające na instalacji urządzenia mogą znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie ma takiego zagrożenia. Oceny przedsięwzięcia w tym zakresie, organ winien dokonywać samodzielnie, poprzez weryfikację zgłoszenia i załączonej do niego dokumentacji z zapisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573), które to rozporządzenie określa rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sytuacji, kiedy zgłoszenie nie zawiera danych umożliwiających organowi dokonanie takiej oceny, winien on wydać postanowienie o uzupełnieniu zgłoszenia w trybie art. 30 ust 2 ustawy Prawo budowlane. Nieuzupełnienie przez wnioskodawcę w zakreślonym terminie zgłoszenia, uprawnia organ do wydania sprzeciwu wobec zmierzenia inwestycyjnego (wyrok WSA z 29.01.2010 r. sygn. II SA/Kr 1648/09). Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że do przedsięwzięć, które – nie wymagają – przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zaliczyć należy realizację instalacji radiokomunikacyjnych, radioawigacyjnych i radiolokacyjnych, które zgodnie z brzmieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie uczyniono stację bazową telefonii komórkowej - jak wynika z treści zgłoszenia – o nieznacznym oddziaływaniu. Ponieważ ustawodawca nie posługuje się pojęciem "nieznacznego oddziaływania", a anteny emitują pola elektromagnetyczne, zdefiniowane jako pole elektryczne, magnetyczne oraz elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz (art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) koniecznym stało się ustalenie jakiego rodzaju przedsięwzięcie stanowią zgłoszone roboty. Co do zasady, bowiem realizacja wskazanych w zgłoszeniu robót możliwa jest - wyłącznie pod warunkiem – zachowania określonych wymogów, jako, że celem ustawodawcy stało się skoncentrowanie na ochronie przed polami elektromagnetycznymi, polegającej na zmniejszeniu poziomów pól elektromagnetycznych do dopuszczalnych i utrzymywanie poziomów poniżej dopuszczalnych lub na tych poziomach (por. uzasadnienie do projektu ustawy Prawo ochrony środowiska, Sejmu RP III Kadencji, druk nr 1856, www.sejm.gov.pl). W drodze delegacji ustawowej, zawartej w art. 60 ustawy z 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) Rada Ministrów została upoważniona do wydania rozporządzenia określającego rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie, w myśl art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, konkretnie: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Podkreślenia przy tym wymaga, że projekt ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poddany został wszechstronnym konsultacjom, w tym również przesłany został do Komisji Europejskiej. I to właśnie w efekcie uzyskanych opinii i uwag pojawiła się potrzeba przeredagowania projektu ustawy oraz uzupełnienia go o przepisy dotyczące stworzenia - nowego organu wyspecjalizowanego - w sprawach ocen oddziaływania na środowisko i ochrony obszarów (por. uzasadnienie do projektu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Sejmu RP VI Kadencji, druk. 768, www.sejm.gov.pl). W świetle tego uregulowania organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do przeprowadzania oceny, czy wskazaną przez zgłaszającego inwestycję charakteryzuje jedynie – jak wskazano w zgłoszeniu – "nieznaczne oddziaływanie". Rolą tego organu jest natomiast zbadanie, czy przedłożona dokumentacja zgłoszeniowa, nie daje podstaw do zaliczenia objętych zgłoszeniem robót, do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ustalenia organu administracji architektoniczno-budowlanej opierać się muszą w tym zakresie przede wszystkim na przedłożonej dokumentacji zgłoszeniowej oraz innych przedłożonych w toku postępowania dokumentach. Ocena wiarygodności złożonej do akt sprawy dokumentacji - każdorazowo - winna przy tym zostać przeprowadzona stosownie do dyrektyw płynących z ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: k.p.a.). Przypomnieć, bowiem należy, że maksymalna jedność standardów postępowania organów administracyjnych stanowi jedną z gwarancji zgodnego z konstytucyjnym porządkiem działania tych organów oraz służy realizowaniu praw jednostki na zasadzie równości wobec prawa. Ciążący na organach administracji architektoniczno-budowlanej wymóg zebrania całego materiału dowodowego stanowi gwarancję realizacji zasady prawdy obiektywnej. Z tego też względu organy są obowiązane do podjęcia wszelkich czynności mających na celu zebranie całego materiału dowodowego. Jako dowód należy dopuścić przy tym wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest niezgodne z prawem (art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a.) Powyższe należy rozumieć w ten sposób, że organ, mając na uwadze art.7 i 77 § 1 k.p.a. winien wyjaśnić w sposób wyczerpujący i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości charakter planowanej inwestycji w kontekście zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, ponieważ prawidłowe ustalenie charakteru inwestycji warunkuje dalsze postępowanie. Tym samym, w sytuacji gdy zgłoszenie nie zawiera danych umożliwiających organowi dokonanie takiej oceny, to organ dążąc do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy winien wydać postanowienie o uzupełnieniu zgłoszenia w trybie art.30 ust.2 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie dokumentację zgłoszeniową charakteryzowała wyraźna wewnętrzna sprzeczność. W piśmie z dnia [...] r. wskazano, że zgłoszenie dotyczy budowy dwóch masztów antenowych o wysokości 5m każdy), natomiast w załączonej do zgłoszenia dokumentacji wskazywano, że zamiarem zgłaszającego jest realizacja 3 anten. Do zgłoszenia załączono sporządzoną przez mgr inż. P. W. "Dokumentację techniczną szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia (...)". W dokumencie tym zaprezentowano "Wyniki obliczeń odległości osi głównej wiązek promieniowania anten rozsiewczych od miejsc dostępnych dla ludzi" wskazując, że "dla zaprojektowanej stacji dla wszystkich anten sektorowych równoważna moc promieniowania zawiera się w przedziale 1000-2000W". Wyniki przeprowadzonych na zlecenie zgłaszającego obliczeń – wskazują jednoznacznie zatem - że moc promieniowania tych anten może sięgać 2000W (s.6). Jak jednocześnie wynika z załączonych do zgłoszenia szkiców graficznych nie stwierdzono występowania miejsc dostępnych dla ludzi w jedynie w odległości 70m od środka elektrycznego anten w kierunku głównej wiązki promieniowania. Stosownie, natomiast do treści § 3 ust.8 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi - nie mniej - niż 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150m i nie mniejszej niż 100m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jeżeli zatem poczynione na zlecenie zgłaszającego obliczenia dowodzą, że moc anten może sięgać 2000W włącznie, to argumentacja, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 70m nie dawała organom podstaw by przyjąć, że objęte zgłoszeniem roboty nie dotyczą przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego też względu obowiązkiem organu było podjecie działań na podstawie art.7 i 77 § 1 k.p.a., a więc wyjaśnienie w sposób wyczerpujący i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości charakteru planowanej inwestycji w kontekście zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Analiza dokumentacji zgłoszeniowej oraz odpowiedzi na wezwanie organu do jej uzupełnienia prowadzi do wniosku, że inwestor odpowiadając na zobowiązanie w piśmie z dnia [...] r. wskazał, iż zgłoszenie to nie dotyczy robót mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślić należy, że strona skarżąca na tym etapie postępowania, jak zresztą w toku całego postępowania zapewniony miała czynny udział w nim, natomiast argumentacja przedkładanych przez stronę pism sprowadzała się w zasadzie do obszernego przytaczania przepisów i prezentacji stanowiska judykatury, nie odnosząc się natomiast konkretnie do charakterystyki rozpoznawanej sprawy. Obliczenia przeprowadzone przez mgr inż. W. na żadnym etapie postępowania nie zostały zakwestionowane, stąd uzasadnione wątpliwości organu wzbudziła gołosłowna argumentacja zgłaszającego, jakoby moc promieniowania anten miała wynosić mniej niż 2000W. Skoro zatem, jak wskazano powyżej organ po otrzymaniu zgłoszenia winien wyjaśnić w sposób wyczerpujący i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości charakter planowanej inwestycji w kontekście zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, a w niniejszej sprawie przedłożona wraz z zgłoszeniem dokumentacja nie pozwalała na jednoznaczne ustalenia charakteru planowanej inwestycji, to organ zasadnie postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na stronę obowiązek dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec nie dających się usunąć na etapie postępowania zgłoszeniowego niejasności, dopiero powyższy dokument pozwoliłby organowi na jednoznaczne ustalenie charakteru planowanej inwestycji w kontekście objęcia jej właściwą procedurą budowlaną (zgłoszenie, pozwolenie na budowę). Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 7 i 77, 107 § 1 i 3 k.p.a. - w odniesieniu do Wojewody - uznać należy go za trafny. Za dowolne, bowiem w ocenie Sądu uznać należy ustalenia Wojewody, jakoby planowana inwestycja miała emitować moc promieniowania równą 1905W, a jednocześnie błędnie organ ten przesłankę dostępności dla ludzi utożsamia z potrzebą dokonania ustaleń, co do potencjalnej zabudowy. Uwadze Wojewody umknęło, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. Trafności poglądów Wojewody, co do ustaleń w zakresie miejsc dostępnych dla ludzi, przeczy również stanowisko NSA, zgodnie z którym odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny dokonuje się - dla istniejącego - stanu zagospodarowania otoczenia instalacji (por. wyrok NSA z 06.10.2009 r., sygn. II OSK 1426/09). Jakkolwiek, jednak rolą organów, na każdym etapie postępowania, jest rzetelne ustalenie stanu faktycznego, to jednocześnie pamiętać należy, że dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd obowiązany był również uwzględnić okoliczności faktyczne – tej konkretnej – sprawy. Tymczasem, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że przesądzenie o wadliwości ustaleń Wojewody, wobec wydania przez ten organ orzeczenia utrzymującego w mocy trafne – w ocenie Sądu – orzeczenie Prezydenta Miasta P. pozostaje bez znaczenia dla trafności tego rozstrzygnięcia. Dlatego też dostrzegając uchybienie w tym zakresie, jednocześnie stwierdzić należało, że pozostaje ono, bez wpływu na wynik sprawy. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie w niniejszej sprawie przepisów postępowania jest, bowiem możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.). Oznacza to, że naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd jedynie wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 k.p.a.) przez Wojewodę pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro całokształt nadsyłanej przez zgłaszającego dokumentacji unika udzielenia jednoznacznej i konkretnej odpowiedzi na temat specyfiki planowanych robót, natomiast skupia się na obszernym przytaczaniu przepisów i prezentacji stanowiska judykatury. Skoro, zatem w świetle przedstawionej w zgłoszeniu i na wezwanie organu dokumentacji, organ nie był w stanie jednoznaczne ustalić charakteru planowanej inwestycji, to uznać należy, że zasadnie postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na stronę obowiązek dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok WSA w P., z dnia 21.07.2010 r., sygn. IV SA/Po 246/10). Przedstawione przez inwestora obliczenia pozostają, bowiem w sprzeczności z udzielanymi przez niego informacjami, a przesłana na wezwanie organu dokumentacja wątpliwości tych nie rozwiała. W ocenie Sądu oświadczenia zgłaszającego, co prawda sugerują, iż dla planowanej inwestycji nie będą wymagane środowiskowe uwarunkowania, to jednakże nie dają one całkowitej pewności, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Wynika to między z innymi z dostrzeżonej przez organ I instancji sprzeczności treści zgłoszenia jak i załączonej do niego informacji technicznej. Trafnie zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej doszedł do przekonania, że skoro inwestycja objęta zgłoszeniem może być zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a pomimo wezwania zgłaszający decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie przedłożył, to na organie - Prezydencie Miasta P. ciążył wynikający z treści art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego obowiązek wniesienia sprzeciwu. Stosownie do treści tego przepisu na Prezydencie Miasta P. obowiązek ten spoczywa zawsze gdy wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem naruszałoby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Natomiast nieprezycyjne informacje uniemożliwiające w istocie przeprowadzenie weryfikacji w tym zakresie nie mogły stanowić dla organu I instancji rodzaju zwolnienia od tego obowiązku. Dokonując z urzędu kontroli, w zakresie legalności postanowienia z dnia [...] r. wyjaśnić należy, że jak wynika z treści art. 72 ust. 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko - wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych (...) na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane. Prawidłowo zatem Prezydent Miasta P. przyjął, że choć [...] sp. z.o.o. dokonuje zgłoszenia wskazanych robót budowlanych, to - już w dacie dokonywania zgłoszenia - powinna legitymować się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Prezydent Miasta P. sam, bowiem nie jest upoważniony do ustalania czy przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wiążące stanowisko w tej kwestii może zająć tylko właściwy organ, o którym mowa w art. 61 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i to -jak wskazuje treść art. 72 ust. 1a - przed dokonaniem zgłoszenia. Trafnie zatem Prezydent Miasta P. zobowiązał zgłaszającego do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wyznaczając termin 7-dniowy. Zgłaszający, bowiem winien był tę decyzję uzyskać przed dokonaniem zgłoszenia. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że jeżeli w ocenie właściwego organu objęta zgłoszeniem inwestycja nie wymagałaby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ da temu wyraz wydając decyzję, w trybie art. art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w myśl którego uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.