II SA/Gl 1275/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w W. na uchwałę Rady Gminy Wręczyca Wielka z dnia 29 grudnia 2009 r. nr XXXIII/304/09 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Rada Gminy W. uchwałą z dnia 29 grudnia 2009 r., Nr XXXIII/304/09, wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.) oraz art. 14 ust.8, art. 15 ust. 2 i ust. 3 pkt 5, art. 20 ust. 1, art. 27, art. 29 i art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W., z wyłączeniem działek nr ewid. "1", "2" i "3" położonych w miejscowości P. Uchwała ta opublikowana została w Nr 25 Dziennika Urzędowego Województwa Śląskiego z dnia 15 lutego 2010 r. pod pozycją 375. Pismem z dnia [...]r. "A" Sp. z o.o. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą uchwałę, podnosząc w niej zarzut naruszenia prawa przez postanowienia zawarte w: rozdziale 1 - § 6 ust. 11, rozdziale 2 - § 1 ust. 8 litera a, rozdziale 3 - § 4 ust. 1 i rozdziale 4 - § 25 wnosząc o ich uchylenie. Skargę poprzedzało pisemne bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia. W uzasadnieniu skargi Spółka przywołując treść postanowień zaskarżonych przepisów planu miejscowego podkreśliła ich sprzeczność z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), zwracając uwagę, że chociaż regulacja tej ustawy nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, to jednakże wskazuje na intencje ustawodawcy co do zakresu rozumienia pojęć, jak i możliwych interpretacji miejscowego planu. W ocenie skarżącej Spółki wprowadzony w kwestionowanych postanowieniach uchwały zakaz odnoszący się do lokalizacji wież i masztów telefonii komórkowej wykracza poza zakres ustawowego upoważnienia rady gminy, nie znajdując oparcia w przepisach prawa. Powołując się za konstytucyjną zasadę ochrony prawa własności skarżąca Spółka zwróciła uwagę, że jej ograniczenie może nastąpić jedynie w drodze ustawowej i wyłącznie w zakresie, w jakim nie narusza istoty tego prawa. Jeżeli zatem ustalenia planu kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości to muszą mieścić się w ustawowych ramach. Zdaniem skarżącej Spółki władztwo planistyczne gminy nie oznacza jej autonomii w tym zakresie, albowiem kompetencja ta istnieje w granicach ustawowych. Skarżąca Spółka wykazując swój interes prawny w zaskarżeniu powyższego aktu wskazała, że ubiega się o pozwolenie na budowę na obszarze objętym przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego. Udzielając odpowiedzi na skargę Wójt Gminy W. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych organ uznał, że jest on przedwczesny, albowiem został złożony przed upływem terminu, jakim dysponują gminy w zakresie dostosowania ustaleń planów do regulacji zawartej w tej ustawie. Odpowiadając następnie na poszczególne zarzuty skargi organ stwierdził, że zawarta w § 6 ust. 11 rozdziału 1 definicja "urządzeń infrastruktury technicznej" została wprowadzona do tekstu planu w oparciu o regulację § 6 i § 146 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. Nr 100, poz. 908), albowiem w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest definicji pojęcia "infrastruktura techniczna" lub "urządzenia infrastruktury technicznej". W ocenie organu zawarte w art. 2 pkt 13 tej ustawy odniesienie dotyczące "uzbrojenia terenu" w kwestii wydawanych decyzji o warunkach zabudowy nie może być wprost przeniesione do pojęć używanych w zapisach planu miejscowego. Zwracając uwagę na różnorodne formułowanie ustawowych definicji pojęcia uzbrojenie terenu organ podkreślił, że zawarta w § 6 ust. 11 rozdziału 1 zaskarżonej uchwały definicja "urządzeń infrastruktury technicznej" służy tylko i wyłącznie na potrzeby tego konkretnego aktu i ma na celu w sposób jasny i zrozumiały wskazać, jakiego rodzaju obiekty mogą być lokalizowane na poszczególnych terenach. Analizując zapisy § 1 ust. 8 lit. a rozdziału 2 organ wskazał, że jego treść została wprowadzona na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiąc element obligatoryjny planu, mający na celu ochronę ładu przestrzennego. Ową obligatoryjność zapisu planu organ podkreślił także w odniesieniu do § 4 ust. 1 rozdziału 3 oraz § 25 rozdziału 4 wskazując odpowiednio na regulację art. 15 ust. 2 pkt 11 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto uzasadniając celowość tych zapisów wskazał, że § 4 ust. 1 rozdziału 3 ma w sposób możliwie jasny określić dopuszczalne sposoby zagospodarowania, urządzania i użytkowania tymczasowego terenów objętych planem miejscowym, zaś § 25 rozdziału 4 ma określić przeznaczenie terenu, zasad zagospodarowania terenu, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów. Zdaniem organu zarzut skargi oparty na założeniu braku podstaw prawnych ustanowienia powyższych zapisów planu miejscowego jest zatem nieuzasadniony, gdyż każdy z tych zapisów ma charakter obligatoryjny. Jednocześnie organ zwrócił uwagę na brak interesu prawnego "A" Sp. o.o. w W. w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały podkreślając, że interes tego podmiotu ma charakter faktyczny wiążący się z możliwością lokalizacji w dowolnym miejscu dowolnego obiektu telekomunikacyjnego, tak samo jak inni inwestorzy. Nadto, w trakcie prowadzonej procedury planistycznej na żadnym etapie nie wpłynął jakikolwiek wniosek lub uwaga odnosząca się do planowej przez Spółkę inwestycji, zaś w skardze nie wskazano dla której konkretnej nieruchomości ustalenia planu naruszają jej interes. Tymczasem organ nie dopatrzył się, aby ustalenia planu w jakikolwiek sposób naruszyły lub ograniczył prawo do nieruchomości, której Spółka jest właścicielem, stąd też bezpodstawny jest zarzut naruszenia zasady ochrony prawa własności. Organ zauważył, że zaskarżona uchwała została sporządzona z uwzględnieniem zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. oraz wszystkich uwarunkowań środowiskowych, a także z udziałem lokalnej społeczności, z zachowaniem zasad proporcjonalności, konieczności i określoności wynikających z Konstytucji RP. Nadto podkreślił, że rolą planu miejscowego – z wyłączeniem niektórych inwestycji takich jak: autostrady, drogi publiczne, linie kolejowe lub regionalne sieci szerokopasmowe lub też tereny zamknięte – jest wprowadzenie regulacji odnoszących się nie tylko do dopuszczalnego przeznaczenia danego terenu, lecz również wprowadzenie regulacji dotyczących gabarytów obiektów budowlanych, które są dopuszczone do lokalizacji na poszczególnych terenach. Jest to szczególnie istotne, gdy plan miejscowy stanowi bezpośrednią podstawę do wydawania pozwoleń na budowę. Jednocześnie organ wskazał, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego gminy W. umożliwia realizację różnego rodzaju inwestycji z zakresu telekomunikacji. Natomiast zgodnie z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istnieje także możliwość dokonania zmiany planu lub opracowania planu miejscowego dla wyodrębnionego terenu, gdzie mogą być wprowadzone odmienne ustalenia niż w planie obowiązującym, z uwzględnieniem zapisów art. 21 ust. 2 pkt 4 powyższej ustawy. W świetle przywołanych okoliczności organ wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżąca Spółka podniosła, że okoliczność nałożonego na radę gminy obowiązku dostosowania miejscowego planu do przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie stanowi o przedwczesności skargi. W ocenie Spółki z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika obowiązek podejmowania przez organy administracji wszelkich czynności zmierzających do usunięcia skutków naruszenia prawa, w tym także przez możliwe pilne podejmowanie uchwał. Nadto, powołując się na art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych Spółka uzasadniła posiadaną legitymację do złożenia skargi. Jednocześnie definiując pojęcie "infrastruktury technicznej" skarżąca odwołała się do art. 1 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w odniesieniu do pojęcia "uzbrojenie terenu" do regulacji art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjmując, że bezobsługowa stacja bazowej telefonii komórkowej należy do urządzeń infrastruktury technicznej. Dodatkowo skarżąca wskazała, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej nie wpłynie niekorzystnie na środowisko oraz zdrowie mieszkańców. Nie spowoduje także zmiany wartości nieruchomości sąsiednich, a jeżeli zostaną spełnione wymagania przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) nie może dojść do pogorszenia stanu środowiska. Podkreśliła również, iż pomiędzy planowanym obiektem a istniejącą zabudową i zagospodarowaniem terenu zachodzi powiązanie funkcjonalne i przestrzenne, ponieważ inwestycja zaliczana jest do inwestycji celu publicznego. Zdaniem skarżącej nie jest dopuszczalne, aby ustawodawca zaliczył daną inwestycję do inwestycji celu publicznego, a organ uznaniowo stawiał przeszkody dla jej realizacji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej zawartych, ale z powodów, które sąd administracyjny wziął pod rozwagę z urzędu, do czego upoważnia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy zauważyć, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Przepis ten stwarza podstawę do złożenia skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej na warunkach określonych w tym przepisie. Skarżąca Spółka wniosła skargę po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa, zachowała również wynikający z art. 53 § 2 Ppsa termin do wniesienia skargi. Nie stanowi przeszkody w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy fakt, że zaskarżona uchwała Rady Gminy W. w przedmiocie zmiany planu miejscowego stanowiła już przedmiot kontroli sądowej, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/GL 693/10 oddalił skargę Wojewody [...] na powyższą uchwałę (orzeczenie to uprawomocniło się). Uwaga ta jest o tyle istotna, gdyż zgodnie z art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Jednakże jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 737/09 – http: nsa. gov. pl nie można wykluczyć skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Zróżnicowany charakter prawny aktów prawa miejscowego, w tym zwłaszcza miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, powoduje, że powaga rzeczy osądzonej, o której mowa w art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, dotyczy sprawy w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał merytorycznie i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego. Zgodzić się więc należy z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w powołanym orzeczeniu, że konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego tymi ocenami wyroku oddalającego skargę, które odnoszą się do "ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu". Zatem kolejną skargę innego podmiotu można i należy rozpoznać w granicach, w jakich dotychczas nie była rozpoznawana uprzednio. Z uzasadnienia przytoczonego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/GL 693/10 wynika, że w tamtym postępowaniu kontrola sądowa obejmowała kwestię zgodności z prawem dwóch przepisów zaskarżonej uchwały (§ 6 ust. 1 pkt 18 i § 11 ust. 7 pkt 3), zgodnie z wnioskiem skarżącego Wojewody [...]. Sąd w pisemnych motywach tego wyroku nie odniósł się do innych zagadnień, w szczególności zaś do zasad i trybu sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. W tej sytuacji przyjąć należy, że kwestie te nie są objęte powagą rzeczy osądzonej w znaczeniu wynikającym z art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, co tym samym umożliwia rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie. W punkcie wyjścia rozważań stwierdzić przyjdzie, że na gruncie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, procedura związana ze sporządzaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak również ze zmianą planu jest niezwykle sformalizowana. Jest to zrozumiałe, jeśli się weźmie pod uwagę, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy), a zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Wskazać więc trzeba, że postępowanie planistyczne, po wykonaniu przez wójta wstępnych czynności przygotowawczych rozpoczyna się od podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (art. 14 ust. 1 ustawy), a w trakcie trwania procedury podejmowane są kolejno czynności wymienione w art. 17 i nast. ustawy. Postępowanie to nie kończy się uchwaleniem przez radę gminy planu miejscowego (zmiany planu), po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium i rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej oraz zasadach ich finansowania. Zgodnie bowiem z treścią art. 20 ust. 2 ustawy wójt obowiązany jest przedstawić wojewodzie tę uchwałę wraz z załącznikami oraz dokumentację prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi. Przepis ten stanowi uzupełnienie regulacji zawartej w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nakazującej wójtowi przedstawienie wojewodzie uchwały rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia. Niezależnie od tego wójt, jako organ wykonawczy gminy, obowiązany jest wystąpić do wojewody z wnioskiem o ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym uchwalonego planu miejscowego lub jego zmiany załączając oryginał aktu normatywnego (uchwały z załącznikami) podpisany przez upoważniony organ wraz z pieczęcią urzędową i innymi dokumentami, o których mowa w art. 15 ust. 1 – 3a ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 17, poz. 95). Uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego lub jego zmiany – jako akt prawa miejscowego – obowiązuje bowiem dopiero od dnia wejścia w życie w niej określoną, nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia promulgacji (art. 29 ust. 1 ustawy, art. 13 pkt 2 powołanej ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych). Dopełnienie ostatnio wymienionych czynności kończy procedurę związaną z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianę. W rozpoznawanej sprawie organy Gminy W. przedstawiły Sądowi zaskarżoną uchwałę nr XXXIII/304/09 z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z 4 załącznikami. Zarówno uchwała składająca się z 72 paragrafów zawartych w V Rozdziałach, jak również załączniki podpisane zostały przez Przewodniczącego Rady Gminy oraz opatrzone pieczęcią podłużną Rady Gminy W. Adnotacja na tekście uchwały ("Śląski Urząd Wojewódzki w Katowicach Biuro Dyrektora Generalnego wpł. dn. 2010-01-04") nakazuje przyjąć, że ten tekst został przedstawiony Wojewodzie [...] w trybie art. 20 ust. 2 ustawy. Jednakże ten tekst uchwały różni się od tego, który został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia 15 lutego 2010 r. Nr 25, poz. 375. Z pisma Wojewody [...] z dnia [...]r. do Sądu wynika, że uchwała opublikowana została w wersji przekazanej do publikacji przez organy Gminy W., a uchwała i załączniki zawierają podpis Przewodniczącego Rady Gminy oraz pieczęć urzędową Rady Gminy. Dokumenty te stanowią więc oryginał aktu normatywnego w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych. Opublikowana uchwała nr XXXIII/304/09 z dnia 29 grudnia 2009 r. zawiera 5 Rozdziałów, przy czym dwa z nich, każdy liczący po sześć paragrafów, oznaczone zostały tym samym numerem "1" (Rozdział 1 - Przepisy ogólne, Rozdział 1 - Przepisy końcowe, ten ostatni umieszczony został po Rozdziale 4). Następnie, nie została zachowana kolejność, ciągłość numeracji poszczególnych paragrafów, a każdy z rozdziałów rozpoczyna się od § 1. Doszło również do zmian redakcyjnych, np. w Rozdziale 2 w § 1 zdanie pierwsze, czy też bezpośrednio przed treścią Rozdziału 1 Przepisy ogólne pominięto wymowę, że chodzi o zmianę planu dla obszaru położonego w Gminie W. Jednakże opublikowana uchwała zawiera nie tylko błędy natury formalnej, ale również zmiany odnoszące się do merytorycznej treści planu miejscowego. Przyjmując więc oznaczenie jednostek redakcyjnych z tekstu opublikowanego należy wskazać, że w Rozdziale 4: - w § 8 pkt 3 "wyklucza się" brak treści lit. a i b, - w § 9 pkt 2 "przeznaczenie dopuszczalne" brak treści lit. a, - w § 11 pkt 3 "wyklucza się" brak treści lit. a, - w § 25 pkt 4 "zasady i warunki zagospodarowania terenu" brak treści lit. a i b, zaś treść lit. c została zniekształcona, - w § 26 pkt 3 "wyklucza się" brak treści lit. a, zaś w pkt 4 "zasady i warunki zagospodarowania terenu" brak treści lit. a i b, - w § 34 pkt 1 "przeznaczenie podstawowe" brak treści lit. a, - w § 35 pkt 1 "przeznaczenie podstawowe" brak treści lit. a. Dodać trzeba, że część tekstowa uchwały, która została przedstawiona Wojewodzie w celu oceny zgodności z przepisami prawnymi zawiera treść normatywną pominiętą w planie opublikowanym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych błędy w ogłoszonym tekście aktu prawnego mogą zostać sprostowane w formie obwieszczenia, sprostowanie nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany tekstu aktu prawnego. Możliwość sprostowania aktu normatywnego w powyższym trybie odnosi się zatem do błędów pisarskich, rachunkowych, innych oczywistych omyłek lub niedokładności niemających charakteru istotnej zmiany. Nie jest więc dopuszczalna zmiana treści aktu prawnego w powyższym trybie, jako że zmiana taka prowadziłaby do merytorycznej zmiany tekstu aktu prawnego. Z regulacji powyższej płynie jeszcze inny dość istotny wniosek, mający znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy. Po pierwsze, po uchwaleniu przez radę gminy planu miejscowego lub jego zmiany nie może już dojść do merytorycznej zmiany planu, co odnosi się do części tekstowej stanowiącej treść uchwały, części graficznej oraz wymaganych rozstrzygnięć. Po drugie, przedstawieniu wojewodzie przez wójta gminy w oparciu o art. 20 ust. 2 ustawy podlega uchwała w sprawie planu miejscowego w wersji uchwalonej. Po trzecie, przekazana wojewodzie w celu publikacji w dzienniku urzędowym województwa uchwała rady gminy w sprawie planu miejscowego nie może różnić się w swej treści od treści uchwały w wersji uchwalonej przez radę gminy. Jak już zauważono, podstawą do ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa aktu prawa miejscowego (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany) jest oryginał tego aktu, a zatem uchwała rady gminy w wersji uchwalonej, z podpisem i pieczęcią urzędową. Naruszenie w tym zakresie polegające na dokonaniu merytorycznej zmiany tekstu podjętej przez radę gminy uchwały stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy. Procedura związana z uchwaleniem planu miejscowego nie kończy się bowiem z chwilą podjęcia przez radę gminy uchwały w tym przedmiocie, lecz dopiero po przekazaniu wojewodzie przez właściwy organ gminy oryginału uchwały z załącznikami. W rozpoznawanej sprawie z uwagi na rozbieżność wersji obu tekstów planu miejscowego, opatrzonych podpisami Przewodniczącego Rady Gminy i pieczęciami Rady Gminy i Przewodniczącego rodzi się w ogóle wątpliwość, jaka treść planu miejscowego została uchwalona przez Radę Gminy W. na sesji w dniu 29 grudnia 2009 r. Zakładając, że wersji przekazanej Wojewodzie [...] w celu dokonania oceny zgodności z przepisami prawnymi, to niewątpliwie część tekstowa opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego różni się od wersji uchwalonej przez Radę Gminy. Zmiany odnoszą się nie tylko do błędów mogących być sprostowanymi w formie obwieszczenia, ale dotyczą również treści merytorycznej części tekstowej. Uniemożliwia to, zdaniem Sądu, dokonanie właściwej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały jako całości, a zatem również w zakresie naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 13 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/GL 314/09 – http: nsa. gov. pl kontrola merytoryczna uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego możliwa jest wyłącznie wówczas, gdy wykazane zostanie, że uchwalony plan miejscowy jest tożsamy z opublikowanym w dzienniku urzędowym województwa. Skarżąca domagała się "uchylenia" § 6 ust. 11 z Rozdziału 1, § 1 ust. 8 lit. a z Rozdziału 2, § 4 ust. 1 z Rozdziału 3 i § 25 z Rozdziału 4 (przyjmując oznaczenie z uchwały w wersji opublikowanej). Wskazać więc przyjdzie, że zaskarżony § 25 z Rozdziału 4, odpowiednikiem którego jest § 42 w wersji przekazanej organowi nadzoru, zawiera braki jeśli chodzi o określenie zasad i warunków zagospodarowania terenu, z kolei zaskarżony § 6 pkt 11 z Rozdziału 1 ma odpowiednik w § 6 pkt 11 (Rozdział I), brak natomiast takiego przepisu w drugim Rozdziale 1 w wersji opublikowanej. Należy mieć na względzie, że w przypadku uznania merytorycznej zasadności zarzutów zawartych w skardze powstałaby wątpliwość co do sposobu redakcji orzeczenia, jeśli chodzi o oznaczenie przepisów zaskarżonej uchwały. Poza tym nie jest dopuszczalne pozostawanie w obrocie prawnym dwóch oryginalnych wersji tej samej uchwały Rady Gminy, różniących się częściowo między sobą także w zakresie merytorycznej treści. Jak już zauważono, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i jako źródło prawa stanowi podstawę do podejmowania władczych rozstrzygnięć, np. w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Nie jest zaś dopuszczalne w toku takiego postępowania opieranie się na domniemaniach czy też przypuszczeniach, a nadto podejmowanie przez organ administracji i strony rozważań, która wersja planu miejscowego jest obowiązująca. Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że kontrolowana uchwała z uwagi na istotne naruszenie trybu sporządzania zmiany planu miejscowego jest nieważną w całości. Mając bowiem na względzie charakter stwierdzonego istotnego naruszenia trybu nie jest możliwe ograniczenie się do stwierdzenia nieważności tej uchwały w części, w zaskarżonym przez skarżącą Spółkę zakresie. Tym samym nie można uznać, by Sąd w trakcie kontroli sądowej w niniejszej sprawie wykroczył poza granice sprawy (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) rozpoznając sprawę ze skargi podmiotu w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nie można przy tym było skutecznie zakwestionować istnienie po stronie skarżącej interesu prawnego, skoro Spółka dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości położonej na obszarze objętym zmianą planu miejscowego (na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem "R" - § 25 Rozdziału 4 w wersji opublikowanej). Uwzględniając powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Upływ jednego roku od chwili podjęcia zaskarżonej uchwały nie stanowi przeszkody do orzeczenia o nieważności uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego (art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). O kosztach postępowania nie rozstrzygnięto, gdyż strona skarżąca do chwili zamknięcia rozprawy nie zgłosiła wniosku o zasądzenie od organu zwrotu kosztów. Konsekwencją orzeczenia sądu stwierdzającego nieważność zaskarżonej uchwały w całości jest konieczność ponowienia przez organy Gminy W. czynności planistycznych w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności z przepisami prawnymi. W sytuacji istnienia dwóch oryginalnych tekstów tej samej uchwały różniących się między sobą co do treści, powstały nie dające się usunąć w postępowaniu sądowym wątpliwości, jakiej treści uchwała została podjęta na sesji Rady Gminy w dniu 29 grudnia 2009 r. Procedura sporządzenia zmiany miejscowego planu winna więc powrócić na etap postępowania, o którym mowa w art. 17 pkt 14 ustawy. Wójt Gminy przedstawi więc Radzie Gminy starannie opracowany projekt zmiany planu, który następnie może być poddany pod głosowanie na sesji Rady Gminy. Ponownie należy zaakcentować, że Wojewodzie [...] winien być przedstawiony plan miejscowy (część tekstowa stanowiąca treść uchwały, część graficzna i wymagane rozstrzygnięcia) w wersji uchwalonej, a więc bez jakichkolwiek merytorycznych poprawek lub zmian. Dotyczy to zarówno uchwały przedstawionej w trybie art. 20 ust. 2 ustawy w celu oceny zgodności z przepisami prawnymi, jak i na podstawie art. 15 ust. 3 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych celem opublikowania w dzienniku urzędowym województwa.