II SA/Ke 155/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kielce-Wschód w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 4 sierpnia 2010 r. znak SKO.RD-52/2469/117/2010 w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji z dnia [...] wydanej z upoważnienia Starosty S., orzekającej o skierowaniu na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. A,B w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że w dniu 1 czerwca 2010 r. wpłynął do Starosty S. wniosek Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji o skierowanie K. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Pismem z dnia 22 czerwca 2010 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, a przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] orzekł o skierowaniu K. K. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o ruchu drogowym. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył K. K. , podnosząc, że w dniu 25 czerwca 2010 r. odbył w Wojewódzkim Ośrodka Ruchu Drogowego szkolenie w celu zmniejszenia liczby punktów karnych i obecnie ma 21 punktów karnych. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji przytoczył treść art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1, 2 i 3 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 1, 2, 3, 4, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego podkreślając w szczególności, że kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1 (tj. ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Policję), może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 130 ust. 3 ustawy), a odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 (§ 8 ust. 6 rozporządzenia). Organ zwrócił następnie uwagę, że powołane rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 130 ust. 4 prawa o ruchu drogowym, której zakres obejmował wyłącznie: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Powołując się na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2007 r., III SA/Łd 483/06, organ podzielił stanowisko Sądu co do tego, że § 8 ust. 6 w/w rozporządzenia jest niezgodny z ustawą, bo art. 130 ust. 4 pkt prawa o ruchu drogowym ustanawia zasadę, zgodnie z którą uczestnictwo w szkoleniu powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a jedyne ograniczenie tej zasady dotyczy kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Następnie Kolegium zauważyło, że w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności przepisów rozporządzenia z ustawą, jest to podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpatrywania konkretnej sprawy, mimo, że zakwestionowany przepis pozostaje w systemie prawa. W tej sytuacji również SKO uznało za zasadne niezastosowanie § 8 ust. 6 w/w rozporządzenia w przedmiotowej sprawie. Skoro zatem K. K. odbył to szkolenie w dniu 25 czerwca 2010 r., to zgodnie z art. 130 ust. 4 pkt 4 prawa o ruchu drogowym liczbę posiadanych przez niego punktów tj. 27, należy pomniejszyć o 6, co w konsekwencji powodowało, że ma na swoim koncie 21 punktów, przez co nie ma podstaw do kierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Zgodnie bowiem z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b). prawa o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów. Dlatego Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji nie może pozostać w obrocie prawnym. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 15 września 2010 r., za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego , Prokurator Rejonowy, powołując się na przepisy art. 8, 13 § 1 i 2, 50 § 1, 52 § 1, 53 § 3 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Prokurator wniósł o uchylenie w całości decyzji SKO i zarzucił obrazę art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego polegające na błędnym przyjęciu, że odbycie przez K. K. szkolenia o którym mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym, potwierdzonego zaświadczeniem z dnia 25 czerwca 2010 r. wystawionym przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego , wywołuje skutki określone w § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (zmniejszenie o 6 liczby posiadanych punktów), podczas gdy zgodnie z § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, "odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24". Prokurator wskazał również na naruszenie przepisu art. 130 ust. 3 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na błędnym przyjęciu, że udział w szkoleniu, o jakim mowa w § 8 ust. 6 rozporządzenia wywołuje skutki w postaci zmniejszenia ilości punktów, podczas gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów prowadzi do wniosku, że zmniejszenie liczby punktów w drodze odbycia szkolenia może nastąpić do czasu przekroczenia liczby 24 punktów. W uzasadnieniu skargi prokurator podkreślił, że dopóki Policja, jako organ prowadzący, nie usunie z ewidencji wpisu ilości uzyskanych punktów karnych, dopóty starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów, przypisanych zgodnie z ewidencją naruszeń, jakich kierowca się dopuścił. Wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy prawa ruchu drogowego jest czynnością materialno- techniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Ponadto prokurator podniósł, że analiza przepisów art. 130 ust. 3 i art. 114 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym prowadzi do wniosku, że szkolenie mające na celu zmniejszenie ilości otrzymanych punktów karnych dotyczy jedynie tych kierowców, którzy do dnia podjęcia szkolenia nie przekroczyli granicy 24 punktów karnych. Udział w szkoleniu – zgodnie z intencją ustawodawcy nie może być drogą do uniknięcia kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji następującego po przekroczeniu 24 punktów, a ma służyć świadomej i celowej kontroli sytuacji przez kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie II SA/Bd 303/09 ). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto SKO dodało, dane zawarte w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 § 1 kpa, w związku z czym organy orzekające zobligowane są domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym. Jednakże stosownie do art. 76 § 3 kpa domniemanie takie może być obalone przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu, a zatem Kolegium zobligowane było do uwzględnienia przedłożonego przez stronę zaświadczenia z dnia 28 czerwca 2010 r., wystawionego na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia i uwzględnienia jego skutków w przedmiotowym postępowaniu, w szczególności w sytuacji, gdy z jego treści wynikało, że szkolenie odbyło się po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że nie dokonał czynności związanych ze zmianą danych w ewidencji, które są zastrzeżone dla komendanta wojewódzkiego Policji, a jedynie uwzględnił stan faktyczny istniejący w dacie orzekania i wynikające z niego konsekwencje prawne w świetle art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że skarga została złożona w terminie, który w wypadku skarg składanych przez Prokuratora, zgodnie z brzmieniem art. 53 § 3 p.p.s.a., wynosi 6 miesięcy. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy. Ustalony przez organy administracji stan faktyczny nie był kwestionowany i odpowiada zebranym w sprawie dowodom. Dlatego mógł być również podstawą rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, przytaczanej dalej jako prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108/05 poz. 908 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie (art. 130 ust. 4) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, powoływanego dalej jako rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami (Dz. U. Nr 236/02 poz. 1998 ze zm.). Wykładnia tych przepisów wymienionych aktów prawnych, które dotyczyły kierowania osób naruszających przepisy ruchu drogowego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (co było przedmiotem sprawy), w zasadniczej części nie budziła wątpliwości. Nikt nie kwestionował bowiem, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 prawa o ruchu drogowym oraz, że kierowca wpisany do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Policję, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Podkreślić jednak należy, że SKO bezpodstawnie rozważało możliwość zastosowania § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy, bez potrzeby sięgania do tego przepisu były podstawy do skierowania K. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji mimo odbycia przez niego szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym. Stosownie do treści art. 130 ust. 1 prawa o ruchu drogowym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych). W konsekwencji w gestii Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. To w gestii Policji leży także usuwanie punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym. Stanowi o tym wyraźnie § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami stwierdzając, że to organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym. Natomiast § 8 ust. 2 i 4 rozporządzenia precyzują, że zmniejszenia punktów organ prowadzący ewidencję dokonuje po przedstawieniu zaświadczenia o odbytym szkoleniu, wystawionego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny dokonać samodzielnego uwzględnienia (odliczenia) punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja jako organ prowadzący ewidencję, dopóty Starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną mu zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuścił. Zauważyć ponadto należy, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zatem zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie - w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko - skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 lub pkt 8 p.p.s.a. – por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006 r. I OSK 1087/05, LEX nr 27543, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 czerwca 2009 r. II SA/Bd 303/09. Kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia (np. w sprawie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, o jakim mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b). prawa o ruchu drogowym), ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach. Dopuszczając – co do zasady - taką możliwość, SKO naruszyło przepisy prawa materialnego, tj. art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym w zw. z § 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Starosta S., będący organem niewłaściwym rzeczowo w sprawie prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i dokonywania w niej wpisów oraz ich wykreślania, może bez uprzedniej czynności materialno-technicznej właściwego organu (tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji) polegającej na usunięciu w trybie § 8 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, oceniać samodzielnie, czy takie punkty powinny być usunięte. Kolejne naruszenie przez organ II instancji przepisów prawa materialnego dotyczyło art. 130 ust. 3 w zw. z art. 114 ust. 1 prawa o ruchu drogowym. Przepisy te bowiem interpretowane łącznie prowadzą do wniosku, że kierowca otrzymujący punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego może spowodować poprzez uczestnictwo w szkoleniu zmniejszenie ogólnej liczby punktów. Jeśli zaś tego nie uczyni wówczas na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji starosta decyzją skieruje go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tym samym w okresie, w którym starosta rozpatruje już wniosek komendanta wskazujący obliczoną liczbę punktów, o czym kierowca został powiadomiony (tak jak to miało miejsce niniejszej sprawie – zawiadomienie z dnia 22 czerwca 2010 r. doręczone w dniu 24 czerwca 2010 r., a więc w przeddzień szkolenia odbytego przez K. K. , k. 3, 4 i 6 akt administracyjnych), nie można uczestnicząc w szkoleniu liczby tej zmniejszyć (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 czerwca 2009 r. II SA/Bd 303/09). Zmniejszenie liczby tych punktów w drodze odbycia szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym, może bowiem następować tylko do czasu przekroczenia liczby 24 punktów. Taka wykładnia omawianych przepisów jest również zgodna z istotą systemu punktowego represjonowania kierowców dopuszczających się naruszeń przepisów ruchu drogowego oraz z celami, jakim ma system ten służyć. System ten umożliwia kierowcy samokontrolę i samodoskonalenie. Otrzymanie ostrzeżenia stanowi dla kierowcy sygnał, iż dalsze naruszanie przepisów ruchu drogowego może spowodować skierowanie go na egzamin sprawdzający lub odebranie prawa jazdy; zmusza go to do bardziej ostrożnej jazdy. W konsekwencji prowadzi do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, co jest celem nadrzędnym działań wszystkich organów funkcjonujących w sferze ruchu drogowego (R.A. Stefański, (w:) Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, LEX, 2008, wyd. III.). Temu samemu celowi służy również instytucja zmniejszania liczby punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego w drodze udziału w szkoleniu, którego rolą jest uświadomienie skutków naruszania przepisów ruchu drogowego, zwłaszcza przepisów kształtujących zasady bezpiecznego zachowania się w tym ruchu. Szkolenie organizuje dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego według "Programu szkolenia kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego", który stanowi załącznik nr 7 do rozporządzenia (§ 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia). W szkoleniu można uczestniczyć nie częściej niż raz na 6 miesięcy. Obejmuje ono następującą tematykę: przyczyny wypadków drogowych na tle poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce (90 min.), prawne i społeczne skutki wypadków drogowych (45 min.) i psychologiczne aspekty zachowania się kierującego pojazdem w ruchu drogowym (135 min.). Aby przedstawione cele zmniejszania liczby punktów za udział w takim szkoleniu mogły zostać spełnione, koniecznym jest aby kierowcy naruszający przepisy ruchu drogowego świadomie i odpowiedzialnie kontrolowali swoją sytuację i podejmowali zawczasu dopuszczone przez prawo działania prowadzące do poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Udział w szkoleniu nie może natomiast być tylko sposobem na uniknięcie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji następującego po przekroczeniu 24 punktów (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) prawa o ruchu drogowym). Dlatego nie można zaakceptować wykładni przepisów prawa o ruchu drogowym, dopuszczającej stosowanie art. 130 ust. 3 tej ustawy bez względu na liczbę otrzymanych przez kierowcę punktów. Wskazane naruszenia przepisów prawa materialnego miały wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem organ II instancji dokonał prawidłowej, przedstawionej wyżej ich wykładni, nie wydałby decyzji uchylającej decyzję Starosty S. z dnia [...] i umarzającej postępowanie pierwszej instancji, które nie stało się bezprzedmiotowe. Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, który w odpowiedzi na skargę powołuje się na fakt, iż nie dokonywał czynności związanych ze zmianą danych w ewidencji, które są zastrzeżone dla komendanta wojewódzkiego Policji, a jedynie przeprowadził dowód przeciwko treści dokumentu urzędowego i w konsekwencji był zobligowany do uwzględnienia przedłożonego przez stronę zaświadczenia z dnia 28 czerwca 2010r. SKO przekroczyło bowiem zakres swych kompetencji oceniając samodzielnie, czy punkty karne powinny być usunięte w sytuacji, gdy zaistniałe zdarzenie w postaci ukończenia przez kierowcę szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, nie zostało zweryfikowane stosownym wpisem w ewidencji dokonanym przez uprawniony organ. Nie można było więc mieć pewności, czy wpis taki rzeczywiście by się w tej ewidencji pojawił. Należy przy tym zauważyć, że podstawą kierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b). ustawy, są właśnie wpisy uwidocznione w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Należy również zauważyć, że organ II instancji nie dostrzegł jeszcze jednego istotnego naruszenia prawa, jakiego dopuścił się organ I instancji. W decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] został bowiem przez organ I instancji zakreślony termin do poddania się egzaminowi kontrolnemu. Takie rozstrzygnięcie zostało wydane bez podstawy prawnej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela bowiem stanowisko wyrażone w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 27 września 2007r. sygn. I OSK 1363/06, z dnia 30 czerwca 2009r. sygn. I OSK 960/08, z dnia 7 sierpnia 2009r. sygn. I OSK 1217/08), iż żaden przepis ustawy, a w szczególności art. 114 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym nie upoważnia starosty do wyznaczenia takiego terminu. Dopiero bowiem w sprawie dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami organ każdorazowo w okolicznościach konkretnej sprawy ocenia, czy można mówić o niewykonaniu obowiązku poddania się egzaminowi skutkującym cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdem. W konsekwencji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji odniesie się również do tego zagadnienia oraz wyda stosowne do jego oceny rozstrzygnięcie. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a). p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpoznając sprawę ponownie, organ II instancji kierując się wszystkimi przedstawionymi wyżej uwagami wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Orzeczenie zawarte w pkt. II wyroku oparte zostało o przepis art. 152 p.p.s.a.