I OSK 1416/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant st. asystent sędziego D. C. po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1838/10 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przydziału kwatery stałej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1838/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przydziału kwatery stałej. W uzasadnieniu Sąd wskazał na następujący stan sprawy. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2009 r. K. C. wystąpił do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie przydziału kwatery przy ul. [...] w Ł. zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. (którą to decyzją utrzymana została w mocy decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Łodzi z dnia [...] listopada 1977 r., nr [...], w sprawie przydziału tej kwatery), wskazując, że do przydziału osobnej kwatery stałej doszło wbrew stanowisku Dowódcy Garnizonu Łódź, który był właściwym organem na gruncie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej P (Dz. U. Nr 65, poz. 320). Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej poinformował zainteresowanego, że jego wniosek o wznowienie postępowania w sprawie przydziału kwatery był już przedmiotem postępowania przed organami Agencji, Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i Naczelnym Sądem Administracyjnym, a wydanie kolejnej decyzji w tej samej sprawie byłoby obarczone wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. K. C. w związku z powyższym złożył do Ministra Obrony Narodowej zażalenie na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, rozszerzając jednocześnie swój wniosek o przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Minister Obrony Narodowej nie uwzględnił tego zażalenia, w następstwie czego K.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 190/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do rozpoznania wniosku K.C. z dnia [...] czerwca 2009 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przydziału kwatery przy ul. [...] w Ł. zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. stwierdzając, że nie została spełniona przez stronę przesłanka dotycząca terminu wniesienia podania o wznowienie postępowania. W ocenie organu nie można uznać, jak chce tego skarżący, że o przyczynie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 6 k.p.a. dowiedział się on z postanowienia Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. (utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. o odmowie sprostowania omyłki w decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r.), które doręczono mu w dniu 14 maja 2009 r. Zdaniem organu K. C. przynajmniej od dnia 16 maja 2005 r. miał przeświadczenie o istnieniu przesłanek do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 6 k.p.a., które to przesłanki były już wcześniej wielokrotnie wskazywane przez stronę w postępowaniu wznowieniowym, choć były kwalifikowane wtedy jako przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Nie są więc okolicznościami nowymi, o których strona dowiedziała się z postanowienia Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Od powyższej decyzji K. C. złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej, a ten decyzją nr [...] z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do terminu wniesienia podania o wznowienie postępowania. Wskazał także, iż przesłanka z art. 145 § 1 pkt 7 podniesiona została dopiero w postępowaniu odwoławczym. Na tę decyzję K.C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i na jej miejsce wydanie postanowienia wznawiającego postępowanie z urzędu, rozszerzając wniosek o wznowienie postępowania o art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ nie znał prawdziwej i jednocześnie wadliwej podstawy przydziału. W ocenie skarżącego jego wniosek z dnia [...] czerwca 2009 r. był złożony w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., gdyż postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. zawierało informacje o trzech przyczynach wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący podkreślił, że postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r. otrzymał w dniu 14 maja 2009 r., natomiast podanie o wznowienie postępowania wniósł w dniu 13 czerwca 2009 r., a więc w terminie. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2011 r. podtrzymał zarzuty skargi dodatkowo wskazując, że organy obu instancji naruszyły prawo, gdyż oparły swoje decyzje na dokonanej przez siebie ocenie przyczyn wznowienia, przeprowadzonej przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. Według skarżącego istnienie podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 6 k.p.a. zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2010 r. w sprawie sygn. akt I OSK 270/10. Wniósł w związku z tym o wydanie wyroku nakazującego Prezesowi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 6 k.p.a. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 11 kwietnia 2011 r. skarżący podtrzymał zgłoszony w skardze wniosek o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 270/10, która toczyła się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym precyzując jednocześnie, że wnosi o wznowienie tego postępowania w oparciu o przesłankę z art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd poinformował skarżącego, że w zakresie zgłoszonego przez niego wniosku o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego sprawa zostanie wyłączona do odrębnego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1838/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2010 r. wskazał, że K.C. w przeszłości już dwukrotnie, to jest w roku 2001 oraz w roku 2005, występował do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. w oparciu o podstawy wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 4, 5 i 6 k.p.a. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów administracyjnych, że przesłanki wznowienia postępowania wskazane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] czerwca 2009 r. dotyczące rzekomego popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji o przydziale kwatery, a także wydania tej decyzji wbrew stanowisku Dowódcy Garnizonu Łódź, były już powoływane przez stronę w prowadzonym wcześniej postępowaniu wznowieniowym. Nie są więc okolicznościami nowymi, o których skarżący dowiedział się dopiero z postanowienia Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. Sąd jednocześnie podkreślił, że ustalenia faktyczne oraz prawne w oparciu o które Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy wydał decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. były znane skarżącemu od daty doręczenia mu tej decyzji, zaś postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotyczące odmowy sprostowania omyłki w decyzji Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy nie zawiera w tym zakresie jakichkolwiek nowych ustaleń, które mogłyby zostać uznane za okoliczności uzasadniające wniosek o wznowienie postępowania na postawie art. 145 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a., a które nie byłyby znane wcześniej skarżącemu. W odniesieniu do dodatkowej podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Sąd uznał, że skoro na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący nie wskazał podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., to Minister Obrony Narodowej nie był władny oceniać dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego na etapie postępowania odwoławczego. Zakres bowiem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K.C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie w całości tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I – naruszenie przepisów prawa materialnego: (1) art. 40 ust 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), poprzez niewłaściwe uznanie, iż nie ma on w sprawie zastosowania, (2) art. 32 ust 1 i art. 51 ust 4 Konstytucji RP, poprzez niewłaściwe uznanie, iż w sprawie nie ma on uzasadnienia (bezpośrednio stosowane na gruncie art. 8 ust. 2 Konstytucji), (3) art. 11 ust 1 pkt. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 65, poz. 320), poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, iż nie jest to podstawa prawna przydziału kwatery wywiedziona z postanowienia Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., oraz (4) art. 148 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i wadliwe zdefiniowanie podstaw wznowienia postępowania; a także II. naruszenie przepisów postępowania: (1) art. 7, art. 8, art. 38, art. 57 § 3, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3, art. 111 § 1, art. 149 § 3, art. 154 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiące zarzuty zawarte w skardze do Sądu pierwszej instancji, które naruszył organ, a które Sąd swym wyrokiem z naruszeniem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. w sprawie I OPS 10/09 bezzasadnie odrzucił, co miało wpływ na przebieg sprawy, a tym samym nie spowodowało uchylenia decyzji, (2) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 107 § 1 i 3, art. 148 § 11 § 2, art. 149 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., gdyż te przepisy naruszone przez organ podczas prowadzonego postępowania wpłynęły na wadliwe ustalenie stanu faktycznego przez Sąd co miało istotny wpływ na wynik sprawy, oraz (3) art. 145 § 1 pkt b) w związku z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez oddalenie przez Sąd skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej w wyniku naruszenia przez Sąd art. 3 § 1, art. 106 § 3 i § 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 i 145 § 1 pkt 2 ustawy powołanej ustawy, co miało w sposób istotny wpłynąć na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji błędnie nie odniósł się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 270/10 oraz I OSK 1664/06. W ocenie skarżącego to w wyroku o sygn. akt I OSK 270/10 dokonano prawidłowej oceny decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy nr [...], a postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. stało się wymaganą prawem podstawą do wystąpienia o wznowienie postępowania. Skarżący kasacyjnie wskazał, że wobec wycofania jego wniosku z 1991 r. o przydział kwatery, jego wniosek z dnia [...] lipca 1996 r. był wnioskiem o przyznanie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Wobec tego przyznanie kwatery na podstawie nieważnego wniosku było rażącym naruszeniem art. 93 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Wskazał też, że w decyzji z dnia [...] kwietnia 1998 r., nr [...] nie ma podanej żadnej podstawy wymaganej rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej dnia [...] maja 1996 r., o którym mowa powyżej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Wynikająca z tego przepisu zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art. 174 p.p.s.a. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, odnosząc je do poszczególnych jednostek redakcyjnych art. 174 p.p.s.a. (błędnie określając je jako "ust."), nie formułując jednak w żadnej z powyższych podstaw zarzutów zasadnych. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem kontroli dokonanej przez Sąd I instancji była decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie przydziału kwatery z powodu niespełnienia przez wnioskodawcę przesłanki dotyczącej terminu wniesienia podania w wznowienie tego postępowania, co wiązało się z jego przekroczeniem. W związku z powyższym nie mogły okazać się w żadnym zakresie zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania art. 32 ust. 1 i art. 51 ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 86, poz. 433, dalej: "ustawa"), polegającym w obu przypadkach na przyjęciu, iż nie mają one zastosowania, a także § 11 (określony błędnie jako "art.") ust. 1 i ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 65, poz. 320). Odnoszą się one bowiem do merytorycznych przesłanek decyzji o przydziale kwatery, która nie podlegała kontroli Sądu I instancji, stąd też nie mogą stanowić skutecznego argumentu przesądzającego o zasadności skargi kasacyjnej. W związku z tym także nawiązanie do stwierdzenia w wyroku NSA 18 lipca 2010 r., I OSK 270/10, iż decyzja o przydziale kwatery "ma znamiona decyzji nieważnej" (s. 3 skargi kasacyjnej) nie może mieć znaczenia dla wyniku kontroli kasacyjnej w stosunku do wyroku, którego przedmiotem była kontrola decyzji odmawiającej wznowienia postępowania z powodu przekroczenia terminu o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. W szczególności, jeśli art. 40 ust. 2 ustawy określa warunki przydziału kwatery, co w ocenie autora skargi kasacyjnej spowodowało wydanie decyzji sprzecznej z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a., to nie może w żaden sposób rzutować to na ocenę prawną decyzji, odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie przydziału kwatery. Podobnie, autor skargi kasacyjnej w innym miejscu uzasadnienia (s. 5) do podstawy przydziału odnosi naruszenie § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 powołanego wyżej rozporządzenia, co także nie mogło być przedmiotem oceny ani w postępowaniu, przedmiotem którego jest decyzja odmawiająca wznowienia postępowania, ani następnie w toku sądowej kontroli takiej decyzji. Nie zostały natomiast w żadnym zakresie rozwinięte zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów Konstytucji (poza powtórzeniem na s. 6 skargi kasacyjnej samego zarzutu naruszenia jej art. 51 ust. 4), co uniemożliwia odniesienie się do samej argumentacji autora skargi kasacyjnej. Także sformułowany w ramach naruszenia prawa materialnego, zarzut naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. nie jest trafny. Przypisanie w ramach tego zarzutu naruszenie wskazanego przepisu poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe zdefiniowanie podstaw wznowienia postępowania nie jest w żadnym zakresie prawidłowe. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor na s. 3 wraca do tego zarzutu w kontekście naruszenia art. 32 Konstytucji, nie rozwijając jednak tezy dotyczącej powiązania naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. przez Sąd I instancji z naruszeniem zasady równości wobec prawa. Naruszenie art. 148 k.p.a. (zarówno jego § 1 jak i § 2) autor skargi kasacyjnej wiąże przede wszystkim z nieodniesieniem się przez Sąd I instancji do stanowiska strony stwierdzającego fakt, iż między dowiedzeniem się przez skarżącego o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania (co w ocenie strony skarżącej miało miejsce w dniu 14 maja 2009 r. w chwili otrzymania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r.) a złożeniem wniosku (co miało miejsce w dniu 13 czerwca 2009 r.) nie upłynął okres wymagany na gruncie art. 148 § 1 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej wiąże powyższe uchybienie z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania. Pierwszą ich grupę stanowią przepisy związane z ustalaniem stanem faktycznego, natomiast drugą – przepisy związane z prowadzeniem postępowania nadzorczego. Autor skargi przy tym w tej grupie przepisów umieszcza naruszenie zarówno art. 148 i 149 k.p.a., jak też art. 154 czy 156 k.p.a., nawiązując tym samym do podniesienia nie tylko nieprawidłowego zastosowania przepisów dotyczących wznowienia postępowania, ale także wyraźnie obejmując zarzutami niepoddawane kontroli przez Sąd I instancji inne nadzwyczajne tryby weryfikacji decyzji o przyznaniu kwatery (co Sąd I instancji podniósł na s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W kontekście zarzutów sformułowanych w tej grupie, należy wskazać, iż zaskarżonemu wyrokowi nie można zarzucić naruszenia prawa. Sąd I instancji dokonał bowiem poprawnej wykładni art. 148 § 1 k.p.a., co zresztą nie jest co do zasady kwestionowane przez stronę skarżącą, która wskazuje na niewłaściwą ocenę faktów, związanych z uzyskaniem informacji o okolicznościach uzasadniających w jej ocenie wznowienie postępowanie. Prawidłowo także w świetle tej wykładni ocenił prawnie kwestię odmowy wznowienia postępowania, zasadnie akceptując stanowisko organów administracji, iż termin określony w art. 148 § 1 k.p.a. nie został zachowany. Powoływanie się bowiem przez skarżącego na okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 6 były formułowane we wcześniejszych wnioskach o wznowienie postępowania (z 2001 r. i 2005 r.). Nie były więc w żadnym zakresie wnioskami nowymi, obejmującymi nieznane wcześniej skarżącemu okoliczności. Taka konstatacja, niepodważona skutecznie przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu przed Sądem I instancji (w zakresie kontroli decyzji administracyjnych) stanowiła zatem prawidłową podstawę oddalenia skargi. Powoływanie się natomiast przez skarżącego na fakt uzyskania wiedzy o tych nowych przesłankach wznowienia z treści postanowienia Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2009 r., utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM z dnia [...] lutego 2009 r., którego przedmiotem była odmowa sprostowania omyłki, nie jest w żadnej mierze zasadne w świetle wcześniejszych wniosków skarżącego, a także dlatego, że nie zawiera ono jakichkolwiek nowych ustaleń, które mogłyby być uznane za nieznane wcześniej skarżącemu okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania. Powyższe zarzuty, dotyczące naruszeń przepisów postępowania, formułowane są wprawdzie w odniesieniu do działań Sądu I instancji, ale dotyczą działań samych organów, dokonujących ustaleń faktycznych. Nie oznacza to rzecz jasna braku możliwości ich oceny w toku kontroli kasacyjnej, bowiem na gruncie uchwały Pełnego Składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 tak sformułowane zarzuty należy potraktować jako zarzuty wskazujące na nieprawidłową kontrolę tych ustaleń organów administracji, dokonaną przez Sąd I instancji. W kontekście treści tej uchwały natomiast nie można przyznać trafności twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, sformułowanemu w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, iż Sąd I instancji, z naruszeniem tej uchwały, bezzasadnie odrzucił zawarte w skardze do tego Sądu zarzuty naruszenia wskazanych przepisów przez organ administracji. Niezasadność tego zarzutu wiąże się także z brakiem jego rozwinięcia w uzasadnieniu, co utrudnia odczytanie jego rzeczywistej treści, zwłaszcza że uchwała ta dotyczy skargi kasacyjnej a nie skargi do sądu I instancji. Nie są także zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. (określona jako pkt b) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w wyniku naruszenia art. 3 § 1, art. 106 § 3 i § 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Fakt wymienienia tych przepisów w podany wyżej sposób, przy wiązaniu ich naruszenia z pominięciem przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, w oparciu o które została wydana decyzja o przydziale kwatery (s. 5-6 skargi kasacyjnej) oznacza, iż także te zarzuty autor skargi kasacyjnej wiąże z treścią decyzji o przydziale kwatery, a nie z odmową wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie oraz kontrolą zasadności tej odmowy, dokonaną przez Sąd I instancji. Niezależnie zatem od nierozwinięcia argumentacyjnego zarzutów odnoszących się do naruszeń każdego ze wskazanych przepisów, także fakt nakierowania tych naruszeń na treść decyzji o przydziale kwatery, nie pozwala na uznanie ich trafności w jakimkolwiek zakresie. Niezależnie od powyższych uwag, dotyczących merytorycznej nietrafności zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej nie wypełnił wymogu sformułowanego w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., będącego jednocześnie warunkiem skuteczności samego zarzutu. Na gruncie bowiem tego przepisu zamierzony skutek może odnieść jedynie wskazanie na takie naruszenie przez sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej brak jest takiej argumentacji przy uzasadnieniu podniesionych zarzutów, która ponadto odnosiłaby się do kwestii odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, co powoduje całkowitą nieskuteczność samych zarzutów, w większości odnoszących się do podstaw podjęcia decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., przedmiotem której był przydział kwatery. Nie są zasadne argumenty wskazane przez autora skargi kasacyjnej w piśmie zawierającym nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, także nie odnoszące się w żadnym zakresie do możliwego istotnego wpływu samych naruszeń na treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Wskazanie w nim na naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. z powodu niewystąpienia o podjęcie uchwały na gruncie art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie tylko jest nietrafne, ale nie zostało poparte argumentami wskazującymi na taką potrzebę w związku z decyzjami dotyczącymi odmowy wznowienia postępowania z powodu niezachowania terminu na gruncie art. 148 § 1 k.p.a. Także uzasadnienie dotyczące naruszenia art. 133 § 1 i art. 135 p.p.s.a., jak też art. 145 § 1 pkt 1b (jak to określił skarżący) oraz pkt 2 p.p.s.a., czy wreszcie oświadczenie skarżącego odnośnie do zbagatelizowania kwestii nieważności decyzji o przydziale kwatery, dotyczą zagadnień związanych z treścią decyzji o przydziale kwatery, a nie decyzji o odmowie wznowienia postępowania w tej sprawie, w związku z czym nie można ich uznać za zasadne. Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.