II SA/Ke 193/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi T.Z. i B.Z. na decyzję Wojewody z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Ke 193/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 3 września 2010 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania T.Z. i B.Z., utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie Ł. pozwolenia na budowę zespołu obiektów sportowych wraz z trybunami i niezbędną infrastrukturą techniczną oraz parkingiem i ogrodzeniem na działkach Nr 198/39, 198/7 w miejscowości Ł.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że Gmina Ł. wnioskiem z dnia 30 marca 2010 r., zwróciła się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wyżej opisanej inwestycji. Do wniosku inwestor załączył: - oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - działką Nr 198/39 i 198/7 w obrębie ewidencyjnym Ł., - decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji: budowa zespołu obiektów sportowych wraz z trybunami i niezbędną infrastrukturą techniczną oraz parkingiem i ogrodzeniem na działkach Nr 198/39 i 198/7 w Ł., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], - cztery egzemplarze dokumentacji, tj. projektu budowlanego. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Gminy Ł. pozwolenia na budowę opisanego wyżej zespołu obiektów sportowych, przy czym zakres inwestycji obejmuje m.in. budowę: - boiska do piłki nożnej, * boiska wielofunkcyjnego, * trybun, * boiska do tenisa ziemnego, * skoczni skoku w dal, * bieżni, * placu zabaw dla dzieci, * muru oporowego, * parkingu dla samochodów osobowych w ilości 17 miejsc postojowych, * ogrodzenia, * odwodnienia terenu z odprowadzeniem wód do istniejącej kanalizacji deszczowej, * linii kablowej (policznikowej) oświetlenia terenu, * utwardzenia powierzchni gruntu (drogi dojazdowe wewnętrzne, alejki). Odwołanie od powyższej decyzji złożyli T. Z. i B. Z. wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący podnieśli, że ich zdaniem kwestia ostateczności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla niniejszej inwestycji nie jest jeszcze przesądzona, gdyż aktualnie "sprawa jest w toku" przed sądami administracyjnymi. Wskazali również na ograniczenia ich praw jako osób trzecich (ograniczenie dostępu do drogi i uciążliwości spowodowanej hałasem, oświetleniem, spalinami) oraz brak oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. T. Z. i B. Z. zarzucili, że przedmiotowa inwestycja spowoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania i użytkowania ich nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie. Realizacja inwestycji zniweczy ich zamiary utworzenia gospodarstwa agroturystycznego. Ponadto wskazali, że jeśli datą wszczęcia postępowania był dzień 7 kwietnia 2010r., to wydanie decyzji nastąpiło bez sankcji wynikających z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Odwołujący podkreślili, że osoba sprawdzająca projekt nie powinna pozostawać w koligacji rodzinnej z autorem projektu, gdyż zachodzi podejrzenie braku bezstronności. Skarżący załączając dokumentację fotograficzną stwierdzili, że przewidziane do wycinki drzewa nie są drzewami owocowymi przez co wymagają uzyskania pozwolenia na wycinkę, a takim pozwoleniem inwestor nie dysponuje, natomiast wymienione w decyzji "zagłębienie terenu powstałe w wyniku wydobycia piasku" jest po prostu istniejącym od lat stawem, którego likwidacja wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. T. Z. i B. Z. podnieśli, że inwestor "nie szanuje granic ewidencyjnych" i zakwestionowali zarówno aktualność mapy zasadniczej, gdyż ich zdaniem "część rysunkowa" projektu odbiega od mapy zasadniczej, a także załączonego do projektu budowlanego raportu o oddziaływaniu akustycznym na środowisko, zarzucając, że dotyczy on budownictwa mieszkaniowego, a ich nieruchomość jest zabudowana budynkiem przeznaczonym "pod agroturystykę". Skarżący uznali, że usytuowanie parkingów jest niezgodne z obowiązującymi przepisami (§ 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Powołując się na § 41 ww. rozporządzenia wskazali, że zaprojektowane ogrodzenie - piłkochwyt o wysokości 4,0 m nie uchroni przed przedostawaniem się piłki, a jednocześnie spowoduje zacienianie ich działki. Zdaniem odwołujących projekt budowlany nie rozwiązuje kwestii dostępności obiektu dla osób niepełnosprawnych - co wynika z przepisów § 16 ww. rozporządzenia. Skarżący zwrócili również uwagę na "pomieszanie" funkcji obiektu, tj. boiska sportowe, trybuny i jednocześnie plac zabaw przedszkolnych. Powołując pismo Nadleśnictwa Staszów uważają, że lokalizacja inwestycji nie spełnia wymagań dotyczących ochrony środowiska, gdyż na obszarze tym została utworzona strefa ostoi jako miejsca rozrodu i regularnego przebywania będącego pod ochroną bociana czarnego. W podsumowaniu odwołania B. Z. i T. Z. stwierdzili, że projekt inwestycji został sporządzony z naruszeniem wymienionych w odwołaniu przepisów, kładąc szczególny nacisk na wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego zapewnienie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Rozpoznając powyższe odwołanie Wojewoda przytoczył treść przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i wskazał, że dla niniejszego terenu obowiązuje decyzja Wójta Gminy Ł. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji: budowa zespołu obiektów sportowych wraz z trybunami i niezbędną infrastrukturą techniczną oraz parkingiem i ogrodzeniem, na działkach Nr 198/39 i 198/7 w Ł., utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany inwestycji jest zgodny z ustaleniami wynikającymi z wyżej opisanej decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...], - stosownie do wymogu cytowanego wyżej przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wypełniając dyspozycję z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ II instancji podkreślił, że z projektu budowlanego wynika, że teren, na którym zlokalizowano projektowane obiekty sportowe wraz z infrastrukturą jest częściowo zabudowany obiektami szkolnymi, placami utwardzonymi, drogami dojazdowymi oraz zakrzaczony licznymi drzewami i jest częściowo ogrodzony. Działki Nr 198/39 i Nr 198/7 w Ł., na których zlokalizowana jest inwestycja posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez trzy istniejące zjazdy: z drogi powiatowej - działki Nr 265, z drogi gminnej - działki Nr 198/6 oraz od strony południowej za pośrednictwem istniejącej drogi gruntowej. W projekcie budowlanym znajduje się zapis, że istniejące zjazdy z drogi publicznej i gminnej spełniają wymogi odpowiednich przepisów. Wojewoda podał, że na części istniejącego placu szkolnego oraz w pasie terenu przy drodze gminnej zaprojektowano 17 miejsc parkingowych na samochody osobowe, w tym dwa miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych. Parkingi te są usytuowane w odległości ok. 20m od najbliżej usytuowanego budynku mieszkalnego, co spełnia wymogi wynikające z przepisu § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ź dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ II instancji podkreślił, że inwestycja ta spełnia również wymogi dotyczące bezpieczeństwa pożarowego. Teren objęty zagospodarowaniem posiada 3 niezależne wjazdy z bramami szerokości 5 m, przez co zapewniony jest dojazd służb pożarowych. Zaopatrzenie w wodę przewidziano z hydrantu pożarowego zlokalizowanego w obrębie boisk. Zgodność projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z wymaganiami ochrony pożarowej stwierdził bez uwag rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stosowną klauzulą w dniu 14 marca 2010r. Wojewoda wskazał, że projekt budowlany posiada pozytywną opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Powiatowego w Staszowie w zakresie usytuowania przebiegu i bezkolizyjności urządzeń uzbrojenia terenu, rzeczoznawca do spraw sanitarno-higienicznych uzgodnił projekt budowlany pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń. Projekt budowlany został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymagań ergonomii - bez zastrzeżeń. Organ odwoławczy podał, że spełnione zostały również pozostałe wymagania przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w zakresie pkt 3 i 4. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji, jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także uzgodniony jest przez gestorów sieci (umowa na dostawę energii elektrycznej i zgoda Urzędu Gminy na odprowadzenie wód opadowych do istniejącej kanalizacji deszczowej) i został sporządzony oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się, aktualnym na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji zgromadził wszystkie dokumenty niezbędne do zatwierdzenia przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego oraz do wydania pozwolenia na budowę inwestycji. Brak jest zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda przytaczając treść przepisu art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja Wójta Gminy Ł. z dnia [...] (utrzymana w mocy decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], która podlegała kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjnyi skarga na tę decyzję została oddalona), rozstrzygnęła zatem o możliwości lokalizacji inwestycji na działkach Nr 198/39 i 198/7 w Ł., o warunkach ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz o warunkach ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury. Jak wynika z załącznika Nr 2 do decyzji, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją nr z dnia 29 czerwca 2008r. skreślił z rejestru zabytków część założenia pałacowo-ogrodowego w Ł., tj. obszar działki Nr 198/39, uzasadniając, że przedmiotowa działka, stanowiąca element części gospodarczej założenia pałacowo-ogrodowego w wyniku degradacji układu przestrzennego, uległa zniszczeniu w stopniu powodującym utratę jego wartości historycznej. Wojewoda podkreślił, że ustalenia zawarte w decyzji Wójta Gminy Ł. dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem oddziaływania na środowisko są również wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z decyzji wynika, że projektowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć, dla których może być wymagany obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skoro inwestycja nie należy do uciążliwych, nie są zatem przekroczone wartości poziomów hałasu, zanieczyszczenia powietrza, wód i gleby określone stosownymi przepisami jako dopuszczalne. Organ odwoławczy wskazał, że realizacja inwestycji nie wymaga również przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestycja nie wymaga zatem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie spowoduje ona zatem ograniczenia możliwości zagospodarowania i użytkowania nieruchomości znajdujących się w obszarze jej oddziaływania, w tym również nieruchomości odwołujących - działki Nr 198/38, pod względem oddziaływania na środowisko. Organ II instancji wskazał, że z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy z dnia [...] wynika również, że inwestycja nie znajduje się w obszarze Natura 2000. W kwestii ograniczenia uzasadnionych interesów osób trzecich wyjaśnił natomiast, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że właściciele sąsiednich działek (w tym odwołujący - właściciele działki Nr 198/38) posiadają dostęp bezpośredni do drogi publicznej (droga gminna Nr 198/6). Ponadto raport o oddziaływaniu akustycznym wskazuje, że wartość poziomu dźwięków oraz hałas emitowany do środowiska z terenu inwestycji w żadnym punkcie obserwacji nie przekroczy dopuszczalnych standardów jakości środowiska w zakresie hałasu dla potrzeb oceny prognozowanego klimatu akustycznego w porze dziennej (50 decybeli w godzinach 6-22). Z raportu tego wynika, że hałas związany z funkcjonowaniem przedmiotowej inwestycji w punkcie obserwacji - m.in. nr 7 (działka odwołujących Nr 198/38) zlokalizowanym na terenie podlegającym ochronie przed hałasem, tj. budownictwa mieszkaniowego, nie przekroczy dopuszczalnych wartości. Wojewoda wskazał, że z projektu budowlanego - branża elektryczna wynika, że przy południowej granicy działki skarżących zaprojektowano słup oświetleniowy L14 typu S 80 w odległości ok. 40m od ich budynku mieszkalnego, uznać zatem należy, że oświetlenie terenu przedmiotowej inwestycji zostało zaprojektowane w sposób zapewniający poszanowanie interesów osób trzecich. Jeżeli chodzi o usytuowanie parkingów (17 miejsc postojowych na samochody osobowe) organ II instancji podkreślił, że spełnia ono wymogi wynikające z przepisu § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Parkingi te znajdują się w odległości ok. 45m od działki odwołujących, przy wymaganej odległości usytuowania równej 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk postojowych włącznie. W przekonaniu Wojewody ego, zatwierdzony projekt budowlany został opracowany zgodnie z zapisem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, tj. w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. W kwestii braku sankcji za wydanie decyzji z uchybieniem terminu wynikającego z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego organ II instancji wyjaśnił, że termin wydania decyzji o pozwoleniu na budowę należy liczyć od dnia 26 kwietnia 2010r., tj. od daty złożenia kompletnego wniosku o pozwolenie na budowę, a także nadmienił, że obowiązujące przepisy nie zabraniają sprawdzania projektu budowlanego przez osoby będące w koligacji rodzinnej z autorem projektu - osoba sprawdzająca projekt budowlany powinna okazać się stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, dokumenty potwierdzające aktualność mapy przyjęto do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Staszowie w dniu 19 lutego 2010 r. i zaewidencjonowano pod nr 3045-6/10, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia z 1 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Z mapy tej, jak również z mapy ewidencyjnej oraz przedłożonego projektu budowlanego wynika, że działka nr 198/39 oraz część działki Nr 198/7 w Ł., na których przewidziano usytuowanie przedmiotowej inwestycji znajduje się na terenach oznaczonych symbolem S - "sady". Na podstawie takiego zapisu na mapach w projekcie budowlanym podano, że teren, na którym zlokalizowano obiekty sportowe jest zakrzaczony licznymi drzewami owocowymi (po byłym sadzie owocowym w ilości ok. 60 szt.), które przewidziane są do wycinki. Sprawa wycinki drzew nie jest załatwiana na podstawie przepisów ustawy - Prawo budowlane. Kwestie te są regulowane przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Organ II instancji podkreślił, że zarówno z mapy, jak i z innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, aby na terenie działek przewidzianych do usytuowania inwestycji (działki Nr 198/39 i 198/7) znajdował się staw. Projekt budowlany zawierający oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej wskazuje, że na terenie projektowanej inwestycji istnieje zagłębienie (obniżenie terenu) wskazujące na wykop celem poboru piasku, który należy zasypać ziemią z niwelacji terenu podczas realizacji projektowanego obiektu. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z projektu budowlanego ogrodzenie terenu - piłkochwyt zaprojektowany o wysokości 4,0 m ze słupkami stalowymi o rozstawie 2,5 m i paneli z siatki nie będzie powodował zacieniania terenu działki skarżących, natomiast z załączonego do odwołania pisma Nadleśnictwa Staszów nie wynika, aby obszar regularnego przebywania bociana czarnego obejmował również teren przedmiotowej inwestycji, zwłaszcza, że budowa zespołu obiektów sportowych została przewidziana na terenie zainwestowanym obiektami szkolnymi, gdzie również znajdują się obiekty sportowe. Mając na uwadze powyższe Wojewoda podkreślił, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. Z. i B. Z. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżący opisali zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji i dodatkowo podnieśli, że: 1. decyzja o lokalizacji inwestycji rozstrzygnęła o możliwości lokalizacji, ale z obowiązkiem zachowania warunków dotyczących ochrony interesów osób trzecich, a zatem z niemożnością powodowania ograniczeń praw osób trzecich, 2. nawet jeśli dla inwestycji organ stwierdził brak obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - to okoliczność ta nie prowadzi do konkluzji, jakie wywiódł organ II instancji, gdyż obowiązkiem organu I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest sprawdzenie zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, przy czym polskie przepisy nie posiadają charakteru przepisów bezwzględnie obowiązujących (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie sygn. VII SA/Wa 2337/06) - i obowiązek oceny wymagań ochrony środowiska musi odnosić się do konkretnych okoliczności w sprawie, 3. stosownie do prawa ochrony środowiska ochrona przed hałasem winna być oceniona w konkretnych okolicznościach charakteru nieruchomości skarżących jako gospodarstwa agroturystycznego - a nie tylko w nawiązaniu do sztucznego wyliczenia, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne standardy, 4. nie wiadomo, na jakiej podstawie organ II instancji wysnuł wniosek, że skoro zaprojektowano słup oświetleniowy L14 typu S80 to automatycznie należy uznać, że oświetlenie terenu zostało zaprojektowane w sposób zapewniający poszanowanie interesów osób trzecich; 5. przepisy prawa budowlanego wprost nie zabraniają sprawdzenia projektu budowlanego przez osoby będące w koligacji rodzinnej z autorem projektu, ale obowiązują podstawowe normy kpa, a co więcej organy administracji publicznej zobowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 kpa). Jest oczywistym, że opisana koligacja rodzinna rodzi dla strony zagrożonej projektem zupełnie podstawowe i zasadnicze wątpliwości i tego rodzaju sytuacja jak wskazana nie powinna mieć miejsca, 6. dołączona dokumentacja fotograficzna jednoznacznie wskazuje, że na działce występują znaczne ilości zadrzewień, które nie są drzewami owocowymi i na wycinkę których wymagane jest zezwolenie. Jeśli dokumentacja fotograficzna nie rozwiała wątpliwości organu II instancji to należało uzupełnić materiał dowodowy i przeprowadzić oględziny - albowiem ewidencja w tym zakresie jest wyraźnie sprzeczna ze stanem faktycznym, 7. być może z mapy i "innych dokumentów" nie wynika, aby na terenie działek znajdował się staw. Jednakże staw ten znajduje się na terenie tych działek, co potwierdza dokumentacja fotograficzna, 8. inwestycja została zaprojektowana częściowo na gruncie sąsiedniej nieruchomości, nie należącej do gminy - co jest niedopuszczalne; a ponadto nieruchomość (której nie dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę) objęta jest nadzorem konserwatorskim, 9. nie wiadomo na jakiej podstawie organ II instancji przyjął, że "z projektu budowlanego wynika, iż piłkochwyt nie będzie powodował zacienienia terenu", jest to pogląd również zupełnie dowolny i wysnuty wbrew oczywistym faktom, chociażby opartym na zasadach doświadczenia życiowego. Ponadto organ nie odniósł się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, że piłkochwyt w tym miejscu jest zbyt niski. Autorzy skargi ponadto zarzucili, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia zasad ogólnych kpa, tj. przepisu art. 7 kpa, art. 8 kpa i art. 11 kpa, a także art. 35 i art. 32 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 . w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Skarżący powołali się na orzecznictwo sądowoadministracyjne - tj., na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2008 roku w sprawie II SA/Wr 237/08 wskazując, że projektant ponosi pełną odpowiedzialność za sporządzony przez siebie projekt, jednakże nie zwalnia to organu od wyjaśnienia - przy udziale tegoż projektanta - istotnych zastrzeżeń zgłoszonych do projektu przez jedną ze stron tego postępowania. W tym aspekcie w ogóle organ I ani II instancji nie przeprowadził rzetelnego postępowania o jakim mowa w art. 77 kpa. Powołali również wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 września 2008 r. w sprawie II SA/Kr 516/08, w którym wskazano, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem, iż kwestia przekroczenia granic nieruchomości przy prowadzeniu robót budowlanych może być podnoszona jedynie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Istnienie uprawnienia - o charakterze cywilnoprawnym - do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest jednym z warunków zgodności inwestycji z przepisami prawa administracyjnego. Skarżący powołali również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2008 roku w sprawie VII SA/Wa 785/08, w którym Sąd stanął na stanowisku, że zatwierdzony projekt budowlany stanowi załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może być pomiędzy tymi dwoma dokumentami żadnych rozbieżności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Podstawę orzekania w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, tj. art. 32 i nast. Wszystkie przewidziane w nich warunki, niezbędne dla uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej przedłożony przez niego projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zostały w niniejszym przypadku spełnione. Bezspornym jest, że wnioskiem objęta została inwestycja polegająca na budowie zespołu obiektów sportowych wraz z trybunami i niezbędną infrastrukturą techniczną oraz parkingiem i ogrodzeniem na działkach nr 198/39 i 198/7 położonych w Ł.. Zgodnie z wymogami art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy inwestor – Gmina Ł. dołączył do wniosku oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania powyższymi działkami na cele budowlane, którego źródłem jest prawo własności ujawnione w księgach wieczystych KW nr 19463 i KW nr 11284. Prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia nie była w toku postępowania administracyjnego kwestionowana przez żadną ze stron. Złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust. 3 ustawy, ponadto sporządzony został i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączone zostały aktualne na datę jego opracowania zaświadczenia, o jakich mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, wymagane przepisami szczególnymi. Nie ulega także wątpliwości, że złożony przez wnioskodawcę projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (decyzja Wójta Gminy Ł. z dnia [...], znak [...], utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...], znak [...]). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w ramach kognicji zakreślonej art. 134 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że inwestor spełnił wszelkie wymagania, o których mowa w art. 35 ust.1 ustawy, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7. Organy obu instancji dokonały kontroli złożonych przez inwestora dokumentów stosownie do treści zacytowanego wyżej przepisu i po stwierdzeniu, że spełnione zostały wszystkie określone tam wymogi - nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust.4 ustawy). Z tych względów zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnia, co następuje: 1. zastrzeżenie zawarte w pkt 2 ppkt 5) decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, że "projektowana inwestycja nie może powodować ograniczeń praw osób trzecich, możliwości zagospodarowania i użytkowania terenów sąsiednich zgodnie z przepisami odrębnymi", wynikające z przepisu art. 54 pkt 2d ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717 ze zm.), odpowiada ogólnej zasadzie realizowania obiektów budowlanych z uwzględnieniem poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich (por także art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy). Jej uszczegółowienie znajduje się zawsze w przepisach odrębnych, ustanawiających konkretne gwarancje wykonywania robót budowlanych z zachowaniem praw właścicieli sąsiednich nieruchomości. Do uznania, że zostały naruszone warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich nie wystarcza subiektywne poczucie właściciela nieruchomości, że - poprzez realizację obiektu budowlanego - jego prawa wynikające z własności są ograniczane, o ile nie znajduje ono oparcia w obowiązującym przepisie prawa materialnego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, zatwierdzony w zaskarżonej decyzji projekt budowlany żadnego z takich przepisów nie narusza. 2. Bezspornym jest, że planowana inwestycja nie została wymieniona w obowiązującym w dacie orzekania rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.04.257.2573 ze zm.). W związku z tym, zamierzone przedsięwzięcie nie wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227 ze zm.), o jakim mowa w art. 59 i nast. tej ustawy. Niezasadnym jest zatem twierdzenie skargi o naruszeniu przez organ art. 32 ust.1 pkt 1 ustawy. Co się zaś tyczy zarzutu, iż przy ocenie dotyczącej ochrony przed hałasem organ winien wziąć pod uwagę charakter nieruchomości skarżących jako gospodarstwa agroturystycznego, podkreślić należy, że ocenę tę można przeprowadzić wyłącznie w oparciu o wymogi określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U.07.120.826). Ponieważ na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, oceny dotyczącej dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, organ dokonuje na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów (art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska, Dz.U. 2008.25.150). W załączniku do rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007r., w tabeli 1 – "dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne", określone zostały wskaźniki dla następujących terenów: - uzdrowiska - tereny szpitali poza miastem - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży - tereny domów opieki społecznej - tereny szpitali w miastach - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego - tereny zabudowy zagrodowej - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe - tereny mieszkaniowo-usługowe - tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100.000 mieszkańców. Jak widać zatem, w zestawieniu terenów dla których określone zostały dopuszczalne poziomy hałasu nie ma terenu określonego jako gospodarstwo agroturystyczne. W dołączonym do projektu budowlanego Raporcie o oddziaływaniu akustycznym na środowisko, teren nieruchomości skarżących zakwalifikowany został jako obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla którego normy wyznaczone w rozporządzeniu są najkorzystniejsze, gdyż wynoszą: dla pory dziennej (godz.6.00 – 22.00) – 50 dB, a dla pory nocnej (22.00 – 6.00) – 40 dB. Przewidywany hałas związany z funkcjonowaniem planowanego obiektu nie będzie przekraczał w/w dopuszczalnych poziomów określonych rozporządzeniem. 3. Jeśli chodzi o zarzut dotyczący niewłaściwego zaprojektowania oświetlenia terenu, to merytoryczne odniesienie się do niego nie jest możliwe, gdyż ani w toku postępowania administracyjnego ani w skardze nie ma jakichkolwiek argumentów przekonujących do stawianej przez skarżących tezy, że zatwierdzony projekt budowlany nie zapewnia w tym zakresie "poszanowania interesów osób trzecich". W piśmie złożonym do organu I instancji dnia 23 czerwca 2010r. oraz w odwołaniu T. Z. i B. Z. domagali się "przeprowadzenia rzetelnej oceny w drodze stosownej opinii możliwości oddziaływania" na ich nieruchomość planowanego kompleksu oświetleniowego boisk, przy czym w ich ocenie "jest oczywistym" (odwołanie od decyzji organu I instancji str.14), że oświetlenie obiektu będzie negatywnie oddziaływało na nieruchomość będącą własnością skarżących. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że przepisy Prawa budowlanego, ustawy - Prawo ochrony środowiska ani inne przepisy odrębne nie przewidują konieczności dołączenia przez inwestora do projektu budowlanego oceny oddziaływania projektowanego oświetlenia tego typu obiektu, którego realizację przewidziano we wniosku złożonym w niniejszej sprawie. Projekt zawiera natomiast część dotyczącą instalacji elektrycznych, sporządzoną, a następnie sprawdzoną przez osobę uprawnioną w rozumieniu art. 12 ust.7 w zw. z art. 33 ust.2 pkt 1 ustawy. Tym samym projekt budowlany zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 34 ust.3 pkt 2 ustawy oraz w § 11 ust.2 pkt 7 i § 12 ust.1 pkt 5b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.03.120.1133 ze zm.). Jak wynika natomiast z treści składanych pism oraz z treści skargi, "oczywiste" negatywne oddziaływanie projektowanego oświetlenia obiektu na nieruchomość skarżących stanowi ich subiektywne odczucie, tym bardziej, że nie ma nigdzie argumentacji uzasadniających takie stanowisko. Skoro zatem odczucie to nie ma oparcia w konkretnych przepisach prawa materialnego, nie można przyjąć, aby w tym zakresie organ naruszył zasadę wyrażoną w art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy. 4. Jeśli chodzi o "koligację rodzinną" pomiędzy osobą uprawnioną, która opracowała zatwierdzony projekt budowlany w zakresie instalacji sanitarnych, a osobą sprawdzającą, to przepisy ustawy nie zakazują istnienia pokrewieństwa lub więzi prawnej czy osobistej pomiędzy takimi osobami. Procedura sprawdzenia projektu przez osobę w jakikolwiek sposób powiązaną z projektantem opracowującym ten projekt jest zatem zgodna z prawem. Skarżący nie formułują zresztą na tym tle jakichkolwiek merytorycznych zarzutów dotyczących prawidłowości opracowania projektu – co mogłoby być przedmiotem oceny i odniesienia – ograniczając się do wyrażenia "zupełnie podstawowych i zasadniczych. wątpliwości" jakie taka "koligacja rodzinna rodzi dla strony zagrożonej projektem". 5. Co się tyczy zarzutu, że na działce inwestora występują znaczne ilości zadrzewień, które nie są drzewami owocowymi i na wycinkę których wymagane jest zezwolenie, to wyjaśnienia wymaga, że kwestie związane z usuwaniem drzew z nieruchomości regulują przepisy art. 83 i nast. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U.09.151.1220 j.t. ze zm.). Istotnie na wycięcie niektórych drzew wymagane jest zezwolenie, ale uzyskuje się je w odrębnym postępowaniu administracyjnym, a nie w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto przepisy ustawy nie uzależniają udzielenia pozwolenia na budowę od uprzedniego zezwolenia na wycięcie drzew i nie ma przeszkód, aby inwestor takie zezwolenie uzyskał w trakcie realizacji inwestycji, przed wycinką drzew. 6. Lokalizacji "stawu" na działkach nr 198/39 i 198/7 w Ł. nie potwierdzają znajdujące się w aktach wypisy z ewidencji gruntów, z których wynika, że działki te zostały zakwalifikowane jako grunty orne i użytki rolne zabudowane (działka nr 198/39) oraz sad i inne tereny zabudowane (działka nr 198/7). Niezależnie jednak od tego podkreślić należy, że nawet przy przyjęciu, że część terenu objętego wnioskiem zajmuje staw, to na jego zasypanie nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, o jakim mowa w art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U.05.239.2019 ze zm.). Nawet jeśliby uznać, że prace tego rodzaju stanowią odwodnienie planowanego obiektu budowlanego, to na tego typu roboty nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne (art. 124 pkt 6 ustawy Prawo wodne). 7. Z akt sprawy, a przede wszystkim ze złożonego w sprawie projektu zagospodarowania działki nie wynika, aby "inwestycja została zaprojektowana częściowo na gruncie sąsiedniej nieruchomości, nie należącej do gminy" – jak twierdzą skarżący. Projekt przewiduje w sposób jednoznaczny, że planowane przedsięwzięcie zostanie zrealizowane na działkach Nr 198/39 i 198/7, których właścicielem jest Gmina Ł.. Podkreślenia przy tym wymaga, że projekt zagospodarowania działki sporządzony został na kopii aktualnej mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stosownie do treści art. 34 ust.3 pkt 1 ustawy oraz § 8 ust.1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Ponadto, okoliczność, że nieruchomość sąsiednia przylegająca do działek Nr 198/39 i 198/7 (której nie dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę, co przyznają sami skarżący) znajduje się pod nadzorem konserwatorskim, pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Przypomnienia przy tym wymaga, że decyzją z dnia 2 września 2008r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego skreślił z rejestru zabytków część założenia pałacowo-ogrodowego w Ł., tj. obszar działki Nr 198/39 (wskazywana w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia data podjęcia tej decyzji – 29.06.2008r. – powołana została błędnie, co wynika wprost z załącznika nr 2 do decyzji Wójta Gminy Ł. z [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). 8. Zarzut, że "piłkochwyt w tym miejscu jest po prostu za niski" nie został w żaden sposób uzasadniony, dlatego merytoryczna ocena jego zasadności nie jest możliwa. Poza ogólnym stwierdzeniem zacytowanym wyżej, T. Z. i B. Z. nie wyjaśniają, dlaczego ich zdaniem zaprojektowane piłkochwyty o wysokości 4 m są "za niskie". To samo dotyczy zarzutu, że piłkochwyty będą powodowały zacienianie działki skarżących. Zgodnie z projektem budowlanym, piłkochwyty z siatki powlekanej stanowić będą jednocześnie ogrodzenie boiska od strony działek nr 198/10 i 198/38. 9. Wyjaśnić należy skarżącym, że przepisy prawa budowlanego nie uzależniają wydania pozwolenia na budowę od zachowania charakteru nieruchomości sąsiednich. Prawa właścicieli tych nieruchomości mogą być rozpatrywane wyłącznie przez pryzmat normy zawartej w art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy. Jeżeli zatem projektowana inwestycja odpowiada ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy lub lokalizacji inwestycji celu publicznego (w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) oraz obowiązującym przepisom, w tym techniczno-budowlanym, w zakresie ochrony środowiska i innym, o jakich była już mowa wyżej, organ architektoniczno – budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust.5 ustawy). Tym samym, prawidłowości zaskarżonej decyzji nie może podważyć twierdzenie, że "Wojewoda i Starosta S. nie wzięli pod uwagę, że zupełnie zostanie zatracony" charakter nieruchomości skarżących "jako gospodarstwa agroturystycznego". Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez organy art. 7, 8 i 11 kpa, gdyż wszystkie okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione, a organ odwoławczy ustosunkował się szczegółowo do argumentacji powołanej w odwołaniu od decyzji I instancji. Co do kwestii naruszenia art. 35 ust.6 ustawy, to uchybienie przez organy orzekające obowiązkom zawartym w treści tego przepisu nie ma żadnego wpływu na prawidłowość wydanego pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.