II GSK 1903/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędziowie Krystyna Anna Stec NSA Barbara Stukan-Pytlowany (spr.) Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 162/11 w sprawie ze skargi Gminy Skoczów na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 3 grudnia 2010 r. nr NP/II/0911/418/10 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 162/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Skoczów na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 3 grudnia 2010 r. w przedmiocie skargi organu gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze w sprawie z zakresu kultury fizycznej uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, z następującym uzasadnieniem. Uchwałą z dnia 28 października 2010 r. Rada Miejska Skoczowa ustanowiła nagrody i wyróżnienia za wysokie wyniki sportowe (w formie regulaminu stanowiącego załącznik do uchwały). Jako podstawę prawną wskazano w niej m.in. art. 31 i art. 35 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 5 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.; dalej: ustawa o sporcie). Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 3 grudnia 2010 r. Wojewoda Śląski na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym) stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej Skoczowa z dnia 28 października 2010 r. w całości jako sprzecznej z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Organ nadzoru stwierdzi, iż przepis art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie stanowi normę o charakterze iuris cogentis, która formułuje zamknięty katalog elementów składających się na uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Uchwała tworzona na podstawie tego przepisu ustawy jest aktem prawa miejscowego. W ocenie organu wysokość stypendiów, nagród i wyróżnień powinna zależeć od znaczenia danego sportu dla gminy, jak również od osiągniętego wyniku sportowego i powinno to zostać określone w uchwale rady gminy. Organ nadzoru podkreślił, że ustawa o sporcie po raz pierwszy wprowadziła warunkowanie wysokości nagród od znaczenia danego sportu oraz od osiągniętego wyniku sportowego. W ocenie organu nadzoru celem wprowadzenia warunkowania wysokości nagród i stypendiów było jasne określenie w uchwale jaką nagrodę może uzyskać dany zawodnik osiągając określony wynik sportowy, wiedząc przy tym jakie znaczenie dla gminy ma dany sport. Według aktualnego stanu prawnego tylko organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ma możliwość stanowienia o wysokości stypendiów i nagród, które są przyznawane na podstawie zawartych w uchwale zasad i trybu. Rada Miejska Skoczowa w § 4 Regulaminu przyznawania nagród i wyróżnień za wysokie wyniki sportowe, który stanowi załącznik do uchwały, określiła w ust. 1 jedynie górne granice wysokości nagród pieniężnych różnicując je na indywidualne, zespołowe oraz nagrody rzeczowe. Nie uwzględniono w przypadku wysokości nagród ani znaczenia danego sportu dla gminy, ani również osiągniętego wyniku sportowego. Zatem, zdaniem organu nadzoru, przepis § 4 uchwały należy uznać za sprzeczny z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, a całą przedmiotową uchwałę jako nie wypełniającej delegacji art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. W skardze Gmina Skoczów zaskarżyła rozstrzygnięcie nadzorcze wskazując, że w przedmiotowej uchwale Rada Miejska określiła, że nagrodę lub wyróżnienie może otrzymać zawodnik, który jednocześnie: uprawia dyscypliny i dziedziny sportu, w których działa określony polski związek sportu, jest lub był – w roku, za który przyznawana jest nagroda mieszkańcem Gminy Skoczów, albo członkiem stowarzyszenia kultury fizycznej lub klubu sportowego, których siedzibą jest ta gmina. Wskazana w Regulaminie górna wysokość nagród pieniężnych za osiągnięcia indywidualne i zespołowe oraz określenie wartości nagrody rzeczowej dla jednego zawodnika wynika ze stanu budżetu gminy. Takie zapisy, w ocenie gminy, dają możliwość zróżnicowania wysokości nagród za zajęcie pierwszego czy kolejnego miejsca. Nie do przewidzenia jest bowiem ilość środków w przełożeniu na ilość zawodników osiągających wyniki (miejsca nagradzane). Wszystkie elementy wskazane w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, w ocenie skarżącej, zostały w uchwale uwzględnione. W oparciu w sporną uchwałę, każdy zawodnik, który uprawia dyscyplinę sportu, która organizowana jest w związek sportowy albo odbywa się w ramach gminnego klubu lub stowarzyszenia (istotne dla gminy dyscypliny sportowe) i zajmie określone miejsce (medalowe, punktowane) otrzyma wskazaną w uchwale nagrodę, w wysokości ustalonej w zależności od zajętego miejsca (od osiągniętego wyniku). Zarzuty organu są zatem całkowicie bezpodstawne i nie znajdują uzasadniania w stanie faktycznym, ani w oparciu o przywołane przepisy prawa. Uwzględniając skargę Sąd stwierdził, że istotą sporu pomiędzy Radą Miejską Skoczowa, a Wojewodą Śląskim stało się odmienne traktowanie obowiązków rady gminy wynikających z treści upoważnienia ustawowego zawartego we wskazanym przepisie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Od oceny zatem, czy Rada Miejska Skoczowa w sposób zgodny z wolą ustawodawcy wypełniła obowiązki nałożone na nią delegacją ustawową zawartą w treści art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie wydając przedmiotową uchwałę, zależało uznanie stanowiska Wojewody zawartego w rozstrzygnięciu nadzorczym za zgodne lub niezgodne z prawem. W opinii Sądu materia uregulowana w uchwale Rady Miejskiej obejmuje całość delegacji, co oznacza, iż uchwała ta zasługuje na ochronę prawną. Z akt sprawy wynika, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej Skoczowa trwało trzy dni (zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego z dnia 1 grudnia 2010 r.; rozstrzygniecie nadzorcze z dnia 3 grudnia 2011 r., doręczone zostało 6 grudnia 2010 r.). W tym krótkim czasie organ nadzoru nie mógł podjąć żadnej czynności mającej na celu wyjaśnienie stanowiska Rady Miejskiej. W konsekwencji, uznanie zamiaru Rady Miejskiej jako sprzecznej z wolą ustawodawcy opierało się wyłącznie na nieprawidłowej, zdaniem Sądu, interpretacji treści przedmiotowej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż aby zastosować przewidziany w ustawie środek nadzoru, właściwy organ musiał w sposób niebudzący wątpliwości wykazać sprzeczność z prawem postanowień badanej uchwały, wyjaśniając sens przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Organ nadzoru naruszył tym samym dyspozycję art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 91 ust. 4 i ust. 5 powołanej ustawy samorządowej. Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, iż w przedmiotowej uchwale Rada Miejska określając, że nagrodę lub wyróżnienie może otrzymać zawodnik, który jednocześnie: uprawia dyscypliny i dziedziny sportu, w których działa określony polski związek sportu, jest lub był – w roku, za który przyznawana jest nagroda mieszkańcem Gminy Skoczów, albo członkiem stowarzyszenia kultury fizycznej lub klubu sportowego, których siedzibą jest ta Gmina, uwzględniała znaczenie danego sportu dla gminy. Odnośnie do zarzutu postawionego w rozstrzygnięciu nadzorczym, że nie ustalono wysokości nagrody, Sąd wskazał, iż rację ma skarżąca, że z delegacji zamieszczonej w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie wynika obowiązek ustalenia wysokości nagród oraz wskazania za jakie osiągnięcia są one należne, lecz brak jest precyzyjnych uregulowań, które poczytywać należy jako celowe przekazanie uprawnień w tym zakresie gminie. W ocenie Sądu wszystkie elementy wskazane w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie zostały w uchwale uwzględnione. Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie nadzorcze narusza przepisy prawa materialnego, bowiem organ nadzoru dokonał wykładni przepisu art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie w oderwaniu od celu jaki przyświecał ustawodawcy, a nawet wbrew wykładni językowej. Skargą kasacyjną Wojewoda Śląski zaskarżył powyższe orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ewentualnie – na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wyrokowi zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów: 1. art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 107 § 3 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, polegającą na uznaniu, że organ nadzoru nie przeprowadził niezbędnego postępowania dowodowego, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie wykazał sprzeczności z prawem postanowień uchwały oraz nie wyjaśnił sensu przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone; 2. art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie poprzez uznanie, że Rada Miejska w prawidłowy sposób określiła dyscypliny sportowe mające znaczenie dla gminy Skoczów, a także wysokość nagród, jakie mogą zostać przyznane, przez co w pełni zrealizowała delegację ustawową; 3. art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, poprzez uznanie, że niewypełnienie delegacji ustawowej stanowi nieistotne naruszenie prawa; II. przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 141 § 4, art. 148 w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez uznanie skargi za zasadną. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że ograniczył się do dokonania oceny (podlegającej weryfikacji sądowej) legalności przepisów uchwały, skąd zarzut naruszenia przepisów k.p.a. jest chybiony. Działania gminy zostały uwidocznione w unieważnionej przez wojewodę uchwale, a spór pomiędzy gminą a organem nadzoru dotyczył wyłącznie wykładni przepisów prawa, dlatego też ewentualne wyjaśnienia złożone przez gminę nie miałyby znaczenia w sprawie. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji rozstrzygnięcie nadzorcze zawierało uzasadnienie faktyczne i prawne – w sentencji rozstrzygnięcia wskazano wyraźnie przepisy prawa, jakie zdaniem organu nadzoru zostały naruszone, a w uzasadnieniu wyjaśniono na czym to naruszenie polegało. Organ nadzoru nie zgodził się z twierdzeniami Sądu I instancji, że materia uregulowana w uchwale Rady Miejskiej w Skoczowie obejmuje całość delegacji, co oznacza, że uchwała ta zasługuje na ochronę prawną. Zdaniem organu nadzoru, jedynie konkretne wskazanie dyscyplin sportowych czyni zadość normie wynikającej art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. To Rada bowiem ma podjąć świadomą decyzję o uznaniu, bądź nie, znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego. I nie może mieć ona charakteru dorozumianej zgody na objęcie zakresem obowiązywania uchwały, innych jeszcze dyscyplin sportowych uprawianych przez mieszkańców Skoczowa. Ponadto określenie wysokości nagród przez podanie maksymalnej kwoty nie precyzuje jej wysokości, zatem nie została określona wysokość nagród w sposób właściwy i wyczerpujący. Zdaniem organu nadzoru, Sąd I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Mianowicie, według literalnego brzmienia tego przepisu, organ stanowiący określając każdy z elementów uchwały (zasady i tryb przyznawania i pozbawiania, a także rodzaje i wysokość) bierze pod uwagę dwa czynniki: znaczenie danego sportu, jak również osiągnięty wynik sportowy. Aby było wiadomo, że rada gminy wzięła pod uwagę oba czynniki ustanawiając zasady, tryb i wysokość nagród, muszą one zostać odzwierciedlone w tekście uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdzając wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek określonych w przepisie § 2 art. 183 p.p.s.a., skutkujących nieważnością postępowania, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być więc dokonana wyłącznie w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. W pkt I.1 petitum skargi kasacyjnej jej autor podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, art. 107 § 3 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, polegającą na uznaniu, że organ nadzoru nie przeprowadził niezbędnego postępowania dowodowego, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie wykazał sprzeczności z prawem postanowień uchwały oraz nie wyjaśnił sensu przepisów, które miały być naruszone. Tak sformułowany zarzut sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, co do prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego i sporządzenia uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego. Stanowiska Sądu co do naruszenia wskazanych przepisów nie można podważyć przy pomocy zarzutu z podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego z podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. kasator powinien wskazać, które w jego ocenie przepisy prawa materialnego zostały naruszone. Tymczasem wskazane przepisy są przepisami prawa procesowego. Wprawdzie naruszenie przepisów procesowych może podobnie, jak przy podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. polegać bądź na błędnej wykładni, bądź na ich niewłaściwym zastosowaniu, ale autor skargi kasacyjnej powinien wtedy oprzeć zarzut naruszenia tych przepisów na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czego jednak nie uczynił. Jednak wadliwość wskazania podstawy kasacyjnej odnoszącej się do pkt. I.1 petiutum skargi kasacyjnej nie dyskwalifikuje skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek odniesienia się do zawartych w niej zarzutów naruszenia przepisów prawa. Biorąc bowiem pod uwagę treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, zgodnie, z którą przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez WSA, nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Odnosząc się zatem do zarzutów z pkt. I.1 petitum skargi kasacyjnej, dotyczących zasadniczo błędnej interpretacji art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym w kwestii odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 447/06 (przywołany przez kastora), że odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego należy rozumieć jako unormowanie pomocnicze, wszędzie tam gdzie ustawa o samorządzie gminnym nie normuje cech rozstrzygnięcia nadzorczego oraz zasad i trybu postępowania nadzorczego. Jednakże odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie może być dowolne i prowadzić do odrzucenia podstawowych zasad procedury administracyjnej i zasady dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej. Ponadto rozstrzygniecie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały rady gminy powinno zawierać stosownie do art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, uzasadnienie faktyczne i prawne, które jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowa uchwała pozostaje w sprzeczności z oznaczonym przepisem prawa materialnego. A zatem organ w rozstrzygnięciu nadzorczym powinien przedstawić wszystkie okoliczności faktyczne istotne w sprawie. Nie wystarczy podać, że dany przepis został naruszony, ale konieczne jest wykazanie na czym to naruszenie polega i w czym się wyraża. Tym samym organ nadzoru dokonując ustalenia zgodności z prawem badanej uchwały zobowiązany jest wywieść z przepisów prawa określony rodzaj naruszenia prawa, a uzasadniając rozstrzygnięcie obowiązany jest wykazując naruszenie prawa, podać wykładnię przepisu prawa i jego zastosowanie do danego rozwiązania przyjętego w uchwale (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 606/98). W rozpoznawanej sprawie omawiany obowiązek nie został w pełni wykonany. Organ nadzoru stwierdzając sprzeczność z prawem postanowień badanej uchwały odwołał się jedynie do wykładni językowej art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, pomijając wykładnię celowościową, która miała znaczenie dla prawidłowości odkodowania treści tej normy prawnej, uwagi na cel jaki przyświecał ustawodawcy we wprowadzeniu nowej regulacji prawnej. Dokonanie wykładni art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie w oderwaniu od celu ustawy spowodowało, iż organ nadzoru nie wyjaśnił sensu przepisu, który w jego ocenie został naruszony, co wskazuje, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem omówionych wyżej zasad procedury administracyjnej. W konsekwencji, interpretacja przepisu art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym przyjęta przez Sąd I instancji, iż "aby zastosować przewidziany w ustawie środek nadzoru, właściwy organ musiał w sposób niebudzący wątpliwości wykazać sprzeczność z prawem postanowień badanej uchwały, wyjaśniając sens przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone", odpowiada treści i funkcji tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 797/05). W pkt. I.2 petitum skargi kasacyjnej jej autor podniósł zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie poprzez uznanie, że Rada Miejska w prawidłowy sposób określiła dyscypliny sportowe mające znaczenie dla Gminy Skoczów, a także wysokość nagród jakie mogą być przyznane, przez co w pełni zrealizowała delegację ustawową. Zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwała Rady Miejskiej Skoczowa realizuje delegację ustawową przepisu art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, gdyż wszystkie jej elementy zostały w uchwale uwzględnione. Przepis art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie należy interpretować nie tylko przy uwzględnieniu wykładni językowej ale, jak już Sąd odwoławczy zauważył, wykładni celowościowej i to w kontekście całego aktu prawnego jakim jest ustawa z dnia 5 czerwca 2010 r. o sporcie. Celem tej ustawy było stworzenie nowego aktu normatywnego wspierającego kulturę fizyczną w całości, opartego na odmiennych założeniach konstytucyjno-aksjologicznych, ograniczających reglamentację prawną sportu do niezbędnego minimum (por. uzasadnienie projektu ustawy druk sejmowy nr 2313). Dlatego ustawa o sporcie wprowadziła jedynie niezbędne regulacje prawne dla prawidłowego rozwoju sportu. Przykładem jest regulacja prawna zawarta w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Ustawodawca w przepisie tym nie sprecyzował szczegółowo kryteriów jakie powinny być zachowane przez jednostkę samorządu terytorialnego przy wypełnianiu delegacji ustawowej tego przepisu. Obowiązkiem jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli chce skorzystać z uprawnienia do ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, jest zgodnie z art. 31 ust. 3 tej ustawy określenie w drodze uchwały, szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2 biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca nie przewidział dodatkowych, poza wyraźnie wyartykułowanymi, kryteriów jakie winny być spełnione przez jednostki samorządu terytorialnego, aby finansować nagrody czy wyróżnienia za wyniki sportowe. Zatem przy tak ogólnym określeniu wymogów ustawowych realizacji delegacji zawartej w ww. przepisie, przedmiotowy obowiązek jednostki samorządu terytorialnego może przybrać dowolną formę, jeżeli oczywiście uwzględnia osiągnięte wyniki sportowe i znaczenie danego sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego. Tym samym uwzględnienie znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego, mogło przybrać formę przyjętą w przedmiotowej uchwale Rady Miejskiej, poprzez odwołanie się do zawodów o różnej randze wskazanej w uchwale, do dyscyplin które zorganizowane są w związki sportowe i dyscyplin uprawianych w stowarzyszeniach i klubach mających siedzibę w Gminie Skoczów, do dyscyplin uprawianych przez zawodników mieszkańców Gminy Skoczów. Niewątpliwie organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego winien wskazać istotne dla niej dyscypliny lecz ustawodawca nie zobligował jednostki samorządu terytorialnego do enumeratywnego wskazania dyscyplin jak trafnie podkreślił Sąd I instancji, gdyż określając ten obowiązek poprzestał jedynie na ogólnym nieostrym sformułowaniu. Także ustalenie wysokości nagród przy braku precyzyjnych uregulowań w delegacji ustawowej poprzez ustalenie w uchwale Rady Miejskiej Skoczowa maksymalnej wysokości nagrody do określonej kwoty i uzależnienie wysokości nagrody od zajętego przez zawodnika miejsca wskazuje na wypełnienie delegacji ustawowej. Należy jeszcze raz podkreślić, że z ustawy wynika jedynie obowiązek ustalenia wysokości nagród oraz wskazania za jakie osiągnięcia są one należne. Ustawa o sporcie w art. 31 ust. 3 nie wskazuje konkretnie na jeden właściwy sposób sprecyzowania tej wysokości. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji wyłącznie do organu stanowiącego należy uprawnienie do przyjęcia formy tegoż wskazania, gdyż nie zostało ono wyraźnie wyartykułowane w ustawie. Zatem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego przyjmując, że Rada Miejska Skoczowa w uchwale z dnia 28 października 2010 r. w sprawie ustanowienia nagród i wyróżnień za wysokie wyniki sportowe w pełni zrealizowała delegację ustawową. Autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu argumentował, że dopiero wskazanie konkretnych dyscyplin sportu mających znaczenie dla jednostki samorządu terytorialnego czyni zadość omawianej normie prawnej. Z poglądem tym nie można się zgodzić, bowiem w świetle wyżej poczynionych wywodów, wskazanie istotnych dla Gminy Skoczów dyscyplin sportu w sposób przyjęty w przedmiotowej uchwale, czyni zadość obowiązkowi ustawowemu. Niewątpliwie Rada Miejska Skoczowa wskazując na zawodników będących mieszkańcami Gminy Skoczów albo członkami stowarzyszeń kultury fizycznej lub klubów działających na terenie Gminy ma wiedzę jakie sekcje są w nich prowadzone. Ponadto konkretne wymienienie w uchwale dyscyplin sportu, biorąc pod uwagę, iż uchwała jako akt prawa miejscowego powinna obowiązywać przez czas nieokreślony, może stanowić utrudnienie, gdyż uprawianie konkretnych dyscyplin w klubach czy stowarzyszeniach kultury fizycznej może ulegać zmianie, co wymagałoby ponownej regulacji w drodze uchwały. Odnosząc się do pozostałych twierdzeń autora skargi kasacyjnej podniesionych w jej uzasadnieniu, należy zauważyć, że wskazanie w uchwale, iż wysokość nagrody za wyniki sportowe zależy od zajętego przez zawodnika miejsca przy jednoczesnym określeniu maksymalnej kwoty nagrody, nie oznacza, że kwestie konkretyzacji wysokości nagrody pozostawiono organowi wykonawczemu. Z treści uchwały jednoznacznie wynika, że Burmistrz Miasta Skoczowa nie będzie decydował o wysokości nagrody. Wysokość ta wynika z zapisów regulaminu tj. z zajętego przez zawodnika miejsca, a Burmistrz zgodnie z § 8 przedmiotowego regulaminu jedynie przyznaje nagrodę z inicjatywy własnej lub na wniosek (realizuje uchwałę), co nie oznacza , że wchodzi w kompetencje organu stanowiącego. Nieusprawiedliwiony też jest kolejny zarzut z pkt. I. 3 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie poprzez uznanie, że niewypełnienie delegacji ustawowej stanowi nieistotne naruszenie prawa. Wbrew zarzutowi, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyraził poglądu, że niewypełnienie delegacji ustawowej stanowi nieistotne naruszenie prawa. Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy delegacja została wypełniona. Czyniąc rozważania natury ogólnej jedynie hipotetycznie założył, że nawet gdyby zgodzić się z organem nadzoru, że sporne postanowienia uchwały powinny być bardziej szczegółowe, to w ocenie Sądu I instancji nie stanowi to istotnego naruszenia prawa. Stwierdzenie to nie jest równoznaczne z przyjęciem, że całkowite niewypełnienie delegacji ustawowej jest nieistotnym naruszeniem prawa. Reasumując powyższe, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mają usprawiedliwionych podstaw, a w konsekwencji nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 148 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. Przytoczone normy prawne są tzw. przepisami wynikowymi. Warunkiem zastosowania przepisu art. 151 p.p.s.a. jest spełnienie hipotezy w postaci niestwierdzenia przez Sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Natomiast warunkiem zastosowania art. 148 p.p.s.a. jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia naruszenia prawa przez organ nadzoru. Jeżeli Sąd I instancji stwierdzi naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, to oczywistym jest, że powinien zastosować art. 148 p.p.s.a. W przypadku uwzględnienia skargi jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten nie stwierdzi złamania prawa, a mimo tego spełni dyspozycję tej normy prawnej i uchyli akt nadzoru. Jeżeli z wyroku wynika, że Sąd I instancji trafnie dopatrzył się naruszenia prawa, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić uchylającemu rozstrzygniecie nadzorcze Sądowi I instancji naruszenia art. 148 p.p.s.a., gdyż takie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej, a dyspozycja z art. 151 p.p.s.a. nie została spełniona. Niezasadny też jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie te elementy. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Natomiast zarzut naruszenia tego przepisu nie może sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa, które to stanowisko podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego skutkiem zarzutów naruszenia przepisów wykładanych lub stosowanych przez Sąd I instancji. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a.