II SA/Kr 77/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak / spr. / Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala Na wniosek K.H. z dnia 23 lutego 2006 roku Prezydent miasta K. wszczął postępowanie o sygnaturze [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa zespołu domów jednorodzinnych z garażami podziemnymi, infrastrukturą techniczną i komunikacją na działkach nr 1 i 2 obr.[...] wraz z zajazdem z działki nr 3 obr. [...] przy ul. [...] w K". W dniu 11 maja 2010 roku T.S. działający jako pełnomocnik K.H. złożył wniosek o zawieszenie opisanego wyżej postępowania administracyjnego na podstawie art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powołał się na fakt, że wniosek o zawieszenie postępowania jest składany w imieniu strony postępowania K.H. , a zatem została spełniona przesłanka pozytywna zawieszenia postępowania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 roku Prezydent miasta K. odmówił zawieszenia postępowania stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego na wniosek strony. Organ pierwszej instancji podkreślił, że art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi o dopuszczalności fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego. Stwierdził również, że zawieszenie postępowania nie jest zasadne, ponieważ w dniu 27 czerwca 2010 roku wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], który swoim obszarem obejmuje teren planowanej inwestycji. Powołując się na tę okoliczność organ pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe, a w przypadku bezprzedmiotowości postępowania organ administracji publicznej jest zobowiązany go umorzyć. Wobec powyższego, mając na uwadze zasadę ekonomiki procesowej organ pierwszej instancji uznał, że wniosek o zawieszenie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Na powyższe postanowienie zażalenie w dniu 16 sierpnia 2010 roku wniósł T.S. , działający jako pełnomocnik K.H. . Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 98 § 1, art. 102 oraz art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i interpretację oraz złamanie ogólnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, art. 7 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podniósł, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego na wniosek strony, a organ pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia żadnej z przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego. Wobec powyższego organ pierwszej instancji zobowiązany był zawiesić postępowanie. Zdaniem pełnomocnika organ nie jest uprawniony do oceny, czy żądanie zawieszenia postępowania jest zasadne. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ( [...] , działając na podstawie art. 144 w zw. z art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło niedopuszczalność zażalenia T.S. działającego jako pełnomocnik K.H. na postanowienie Prezydenta miasta K. z dnia [...] lipca 2010 roku, odmawiające zawieszenia postępowania o sygnaturze [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławczego stwierdziło, że zażalenie wpłynęło do organu I instancji 16 sierpnia 2010 roku (jak wynika z pieczęci widniejącej na tym dokumencie, str. [...] akt sprawy), natomiast jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się na str. [...] akt sprawy kwestionowane postanowienie zostało doręczone T.S. dopiero w dniu 19 sierpnia 2010 roku, a więc 3 dni później. Zaszła zatem sytuacja, w której zażalenie zostało wniesione jeszcze przed doręczeniem jego autorowi kwestionowanego postanowienia. Opisana sytuacja powoduje, że zostało wniesione zażalenie na akt, który nie wszedł jeszcze do obrotu prawnego. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K.H. , wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił, że skarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, art. 40 § 2 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło fakt, że postanowienie Prezydenta miasta K. z dnia [...] lipca 2010 roku skarżący (w imieniu którego działają pełnomocnicy W.K. i T.S. ) odebrał w dniu 10 sierpnia 2010 roku. Postanowienie doręczone skarżącemu jest identyczne z postanowieniem, które później odebrał pełnomocnik T.S. i nie zawiera żadnych treści, które mogłoby wskazywać na jego informacyjny charakter. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Organ odwoławczy stwierdził, że doręczenie stronie postanowienia, w sytuacji ustanowienia przez nią pełnomocnika ma wyłącznie charakter informacyjny. Doręczenie postanowienia w takiej sytuacji stronie nie otwiera terminu procesowego do wniesienia na nie zażalenia przez pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu lub dokonywaniu danej czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało skarżoną decyzję zgodnie z prawem prawidłowo stwierdzając, że zażalenie wniesione przez T.S. , działającego w imieniu K.H. było niedopuszczalne. Badając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie nie zachodziły przesłanki dopuszczalności środka odwoławczego. W doktrynie przyjmuje się, że ze środka odwoławczego można skorzystać wówczas, gdy spełnione są następujące warunki: "1) środek odwoławczy względnie środek zaskarżenia musi być dopuszczalny z ustawy, 2) musi być wniesiony w przepisanej formie, 3) musi być wniesiony w przepisanym czasie, 4) musi być wniesiony przez legitymowaną do tego osobę" (Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej "Komentarz LEX 2010 Komentarz bieżący do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego). Warunki te muszą zostać spełnione łącznie. Odnosząc się do ww. przesłanek dopuszczalności zażalenia wskazać należy, że zażalenie od postanowienia wydanego w pierwszej instancji jest dopuszczalne, zostało wniesione w przepisanej formie, wniesione zostało przez legitymowaną osobę. Co do czwartej z przesłanek dopuszczalności zażalenia, dotyczącej terminu do jego wniesienia Sąd uznał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób prawidłowy oceniło, że nie zostało ono wniesione w przepisanym w kodeksie postępowania administracyjnego terminie. Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie może być wniesione w ściśle określonym - 7 dniowym terminie, który zaczyna biec od daty doręczenia postanowienia stronie, a z art. 40 § 2 k.p.a. wynika, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący ustanowił dwóch pełnomocników w osobach W.K. i T.S. . Postanowienie Prezydenta miasta K. zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego T.S. w dniu 19 sierpnia 2010 roku (karta [...]), zaś przez pełnomocnika W.K. w dniu 24 sierpnia 2010 roku (karta [...] akt sprawy adm.). Ww. postanowienie zostało również doręczona stronie – K.H. , który odebrał je w dniu 10 sierpnia 2010 roku (karta [...] akt sprawy adm.). Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądami doręczenie pisma stronie, która ustanowiła pełnomocnika, ma wymiar wyłącznie informacyjny. Natomiast skutki procesowe związane z doręczeniem aktu administracyjnego powstają dopiero w chwilą doręczenia jej w sposób prawidłowy, to jest w tym przypadku pełnomocnikowi strony. Przed tą datą akt administracyjny w ogóle nie wchodzi do obrotu prawnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2008 roku, sygn. akt II GSK 440/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2010 roku, sygn. akt II SA/Kr 641/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 roku, sygn. akt I SA/Kr 1787/09, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 roku, sygn. akt II OSK 944/08, Komentarz do art.40 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w: ] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2010, wyd. III.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela ww. stanowisko i uważa, że od chwili ustanowienia pełnomocnika w sprawie strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, co oznacza, że skutki procesowe związane z doręczeniem decyzji powstają dopiero w chwilą doręczenia jej w sposób prawidłowy, to jest za pośrednictwem pełnomocnika. Skoro doręczenie nastąpiło z naruszeniem wskazanego trybu, to oznacza, iż nie nastąpiły skutki prawne związane z doręczeniem tzn. nie rozpoczął biegu termin do wniesienia zażalenia. Podkreślić należy, że przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie zakazuje doręczeń pism stronie, która ustanawia pełnomocnika, ale doręczenie w takim przypadku pisma stronie wywołuje tylko taki skutek, że zostaje ona poinformowana o treści pisma .Wniesienie przez skarżącego zażalenia od postanowienia organu I instancji nastąpiło przed doręczeniem tego aktu, a zatem należało uznać, że jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 w związku z art.144 k.p.a. W świetle powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało, że doręczenie postanowienia stronie, w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika, nie powoduje jego zaistnienia w obrocie prawnym z chwilą doręczenia stronie, ale dopiero od momentu doręczenia postanowienia pełnomocnikowi strony. Datą skutecznego jego doręczenia jest zatem data jego odbioru przez pełnomocnika T.S. . Skoro w dacie 16 sierpnia 2010 roku tj. w dacie wniesienia zażalenia przez pełnomocnika postanowienie Prezydenta miasta K. o odmowie zawieszenia postępowania nie zostało jeszcze skutecznie doręczone, to nie biegł jeszcze termin do jego wniesienia. Termin ten zaczął biec dopiero w dniu 19 sierpnia 2010 roku. Z powyższego wynika, że w chwili składania zażalenia nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do jego wniesienia, bo zostało ono wniesione na postanowienie, które nie weszło jeszcze skutecznie do obrotu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zatem orzekło na podstawie art. 134 kpa w związku z art.144 kpa o niedopuszczalności zażalenia. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.