II SA/Bd 151/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. D. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej jako "Inspektor Wojewódzki") z dnia [...], Nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", art. 235¹, art. 235² ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j.: Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.), zwanej dalej "k.p.", rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych", oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. z 2002 r., Nr 132, poz. 1121) utrzymana została w mocy decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej jako "Inspektor Powiatowy") z dnia [...], nr [...]. Organ I instancji powołując się na art. 235¹, art. 235² k.p., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.), § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz art. 104 § 1 i 2 k.p.a. nie stwierdził u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespołu rowka nerwu łokciowego - wymienionej w poz. 20(2) wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Z akt sprawy wynika, że orzeczeniem lekarskim z dnia [...], nr [...], lekarz Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. (WOMP) orzekł o braku podstaw do rozpoznania u D. K. choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu rowka nerwu łokciowego (k. 91). Organ orzeczniczy I stopnia wydał orzeczenie lekarskie na podstawie wykonanych badań neurologicznych i elektroneurofizjologicznych. W wyniku przeprowadzonych badań rozpoznano u pacjentki zespół rowka nerwu łokciowego prawego. Wyjaśniono, że z karty oceny narażenia zawodowego zawierającej charakterystykę stanowiska pracy opracowaną przez lekarza medycyny pracy oraz z wywiadu zawodowego zebranego w Poradni Chorób Zawodowych WOMP wynika, iż badana w trakcie pracy na stanowisku starszego woźnego sądowego wykonywała w ciągu dnia pracy szereg różnorodnych czynności w zakresie kończyn górnych. Z analizy charakterystyki dnia pracy nie wynikają czynności monotypowe wymagające użycia dużego wysiłku dynamicznego mięśni przy ograniczonej możliwości wypoczynku, ani wymuszona pozycja ciała. Zakres czynności w zakresie kończyn górnych był różnorodny, wykonywany jednoręcznie lub oburącz, z wykorzystywaniem obowiązujących przerw w czasie pracy, niewymagający długotrwałego utrzymywania kończyn górnych w pozycji opartej na łokciach. Analiza całokształtu obrazu klinicznego, narażenia zawodowego, braku poprawy pomimo zaprzestania pracy nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i wskazuje na pozazawodowy czynnik etiologiczny. W następstwie odwołania się przez skarżącą od orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia lekarz Kliniki Chorób Zawodowych i Toksykologii Instytutu Medycyny Pracy w Ł. orzeczeniem z dnia [...], nr [...], orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (k. 116). Organ orzeczniczy II stopnia stwierdził, iż przeprowadzone badanie elektroneurofizjologiczne potwierdziło cechy zespołu cieśni obu nadgarstków, natomiast nie stwierdzono zespołu rowka nerwu łokciowego po stronie prawej. Wskazał, że po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, przeprowadzonym badaniu lekarskim oraz na podstawie wyników badań pomocniczych nie znaleziono podstaw do uznania etiologii zawodowej zespołu cieśni nadgarstka, a także zespołu rowka nerwu łokciowego. Analiza czynności zawodowych badanej wykazała natomiast, iż zakres czynności był szeroki i różnorodny i nie wymagał długotrwałego utrzymywania kończyn górnych w pozycji opartej na łokciach. Ponadto podkreślono, że pewien wpływ na przebieg kliniczny i dolegliwości ze strony kończyn górnych mają zmiany zwyrodnieniowe w odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa. W związku z pismem skarżącej z dnia 28 kwietnia 2009 r., zawierającym zarzuty przeciwko orzeczeniu jednostki orzeczniczej II stopnia (k. 118-131), Inspektor Powiatowy zwrócił się pismem z dnia 15 maja 2009 r. do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o ponowne zajęcie stanowiska w sprawie (k. 133). W odpowiedzi na złożony wniosek jednostka orzecznicza II stopnia poinformowała organ sanitarny szczebla powiatowego, że ponowna szczegółowa analiza procesu diagnostyczno-orzeczniczego, w tym w szczególności przebiegu i wyników badań wykonanych podczas hospitalizacji D. K. w Klinice Chorób Zawodowych i Toksykologii IMP, wykazała, iż proces diagnostyczny został wykonany zgodnie z zasadami przyjętymi w orzecznictwie o chorobach zawodowych (k. 135). Pismem z dnia 30 czerwca 2009 r. skarżąca zgłosiła wnioski i uwagi dotyczące materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wyjaśniającego, prosząc o rzetelną ocenę stanu faktycznego (k. 144-151). Decyzją z dnia [...], nr [...], Inspektor Powiatowy nie stwierdził u D. K. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu rowka nerwu łokciowego - wymienionej w poz. 20(2) wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (k. 155-156). Organ I instancji uzasadnił wydanie decyzji negatywnej faktem nierozpoznania przez jednostki orzecznicze choroby zawodowej u skarżącej. Odnosząc się do treści pisma z dnia 30 czerwca 2009 r. stwierdził, iż nie zostały w niej wskazane żadne nowe istotne okoliczności, które wymagałyby nowych dowodów lub innych czynności. W wyniku wniesionego przez D. K. odwołania od decyzji organu sanitarnego I instancji Inspektor Wojewódzki wydał w dniu [...] decyzję nr [...], na mocy której uchylił zaskarżoną decyzję Inspektora Powiatowego z dnia [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (k. 169-170). Uzasadniając rozstrzygnięcie kasatoryjne organ odwoławczy ocenił, że nieuwzględnienie przez Inspektora Powiatowego wniosku skarżącej z dnia 30 czerwca 2009 r. jest niezgodne z art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. Stwierdził, że wobec rozbieżności pomiędzy oceną zawartą w Karcie oceny narażenia zawodowego sporządzonej w dniu 21 lipca 2008 r. przez organ I instancji a oceną jednostek orzeczniczych dotyczącą narażenia zawodowego zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Wskazano na potrzebę przeprowadzenia przez Inspektora Powiatowego dowodu w obecności D. K. z miejsca wykonywania pracy, tj. biura podawczego Sądu Rejonowego w B., oraz przeprowadzenia dowodu z kontrolek urządzeń ewidencyjnych w w/w jednostce celem ustalenia faktycznego czasu pracy skarżącej. Podkreślono, iż wykonanie tych czynności umożliwi rzetelną ocenę narażenia zawodowego. Nakazano przesłać ustalenia dokonane w wyniku ww. czynności dowodowych do jednostki orzeczniczej uprawnionej do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej celem oceny i wydania opinii uzupełniającej. Wykonując zalecenia organu II instancji Inspektor Powiatowy ponownie sporządził Kartę oceny narażenia zawodowego w dniu 5 października 2009 r. w obecności skarżącej (k. 181-184). W aktach sprawy zgromadzono przekazaną przez pracodawcę dokumentację dotyczącą pracy świadczonej przez skarżącą poza ustalonym czasem pracy w okresie od listopada 2005 r. do sierpnia 2007 r. (k.185-301, 304-310). Pismem z dnia 14 października 2009 r. Inspektor Powiatowy zwrócił się do Poradni Chorób Zawodowych WOMP z wnioskiem o dokonanie oceny dodatkowego materiału dowodowego i wydanie opinii uzupełniającej weryfikującej orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] (k. 302). W odpowiedzi na ten wniosek Kierownik Poradni Chorób Zawodowych WOMP poinformował organ I instancji w piśmie z dnia 3 grudnia 2009 r. (k. 312-313), iż przedstawiona ponowna ocena narażenia zawodowego nie wnosi nic nowego do sprawy i nie zmienia wydanego orzeczenia. Zaznaczono, iż schorzenie obwodowego układu nerwowego stwierdzone u orzekanej należy wiązać z ogólnym stanem zdrowia w przebiegu zmian w kręgosłupie szyjnym i lędźwiowym. Pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. skarżąca wniosła o wyłączenie od udziału w postępowaniu lekarzy jednostek orzeczniczych: dr n. med. M. K. i dr n. med. G. P.-K., a także kierownika jednostki orzeczniczej I stopnia dr n. med. T. Ł.-S. (k. 314-317). Pismo to zostało potraktowane przez Inspektora Powiatowego jako wniosek o wyłączenie biegłego ustanowionego w sprawie, który oddalono postanowieniem z dnia [...], nr [...] (k. 326-328). Pismem z dnia 27 stycznia 2010 r. strona zgłosiła zarzuty dotyczące przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a także wniosła o przesłuchanie jej w toku postępowania oraz wykonanie szczegółowej analizy chronometrażu wykonywanych przez nią czynności w celu określenia stopnia obciążenia wysiłkiem zgodnie z zasadami ergonomii pracy (k. 323-325). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Inspektor Powiatowy powtórnie wydał w dniu [...] negatywną dla skarżącej decyzję (k. 336-339), opisując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia dotychczasowy przebieg postępowania. Odnosząc się do treści pisma skarżącej z dnia 27 stycznia 2010 r. organ I instancji stwierdził, iż czynności badawcze przeprowadzone w miejscu pracy, w których uczestniczyła zainteresowana oraz przedstawiciel pracodawcy, pozwoliły na maksymalnie wierne odtworzenie uprzednich warunków pracy oraz ich ocenę jako warunków mogących spowodować wystąpienie choroby zawodowej. Od decyzji Inspektora Powiatowego z dnia [...] D. K. odwołała się do organu sanitarnego szczebla wojewódzkiego. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2010 r. (k. 353) skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnemu naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: - przewlekłość postępowania powodującą zawiłość sprawy; - brak analizy dowodów zgromadzonych w sprawie; - brak wyliczeń ergonomicznych; - ponowne wydanie decyzji w sprawie na podstawie zaskarżonego orzeczenia sporządzonego na podstawie tendencyjnych materiałów (orzeczenie z dnia 9 kwietnia 2009 r.); - brak odniesienia do zaleceń Inspektora Wojewódzkiego dotyczących pisma z dnia 30 czerwca 2009 r.; - wybiórcze potraktowanie dowodu z Karty narażenia zawodowego (ograniczenie czynności do stawiania prezentaty i rozdzielania poczty); - zobligowanie stron do wniesienia swoich spostrzeżeń na temat sposobu sporządzenia Karty narażenia zawodowego; - niezamieszczenie w aktach sprawy dowodów w postaci wykazu nadgodzin, zestawienia wpływów za styczeń 2003 r. oraz pisma z 2005 r. skierowanego do pracodawcy. Strona podniosła, że w trakcie postępowania wyjaśniającego nie dokonano najistotniejszych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń - nie ustalono rzeczywistego czasu pracy oraz nie zbadano ergonomiczności stanowiska pracy. Wskazując na te zaniechania skarżąca wniosła o przeprowadzenie od podstaw postępowania dowodowego obejmującego sporządzenie Karty narażenia zawodowego uwzględniającej ustalenia w zakresie ergonomii pracy oraz weryfikację wszystkich zgromadzonych dotychczas w sprawie dowodów w oparciu o materiały znajdujące się w posiadaniu pracodawcy, tj. kontrolki wpływów, nadgodzin, wyjść. W odpowiedzi na zgłoszone wnioski dowodowe organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające, w ramach którego dokonano oceny ergonomiczności stanowiska pracy skarżącej (adnotacja służbowa k. 361) oraz wykonano pomiary natężenia oświetlenia na tym stanowisku (protokół i wyniki pomiarów k. 366). Ponadto w skład materiału dowodowego włączono dwie płyty CD, zawierające zdjęcia środowiska pracy oraz nagranie obrazujące zakres czynności wykonywanych przez skarżącą (k. 361a, 363a). Pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. Inspektor Wojewódzki zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o dokonanie oceny materiału dowodowego w postaci płyt CD (k. 371). W odpowiedzi na powyższy wniosek jednostka orzecznicza II stopnia poinformowała organ odwoławczy w piśmie z dnia 7 września 2010 r., że nadesłany nowy materiał dowodowy nie wnosi nowych istotnych faktów do rozpatrywanych u badanej chorób zawodowych, podtrzymując stanowisko zawarte w orzeczeniu z dnia [...], nr [...], o braku podstaw do rozpoznania przewlekłych chorób obwodowego układu nerwowego wywołanych sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu rowka nerwu łokciowego oraz zespołu cieśni nadgarstka (k. 373). Po przeprowadzeniu wskazanego wyżej uzupełniającego postępowania dowodowego Inspektor Wojewódzki wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] (k. 388). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ sanitarny II instancji ocenił, iż postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej D. K. zostało przeprowadzone przez Inspektora Powiatowego w sposób właściwy, zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzji z dnia [...], nr [...]. W obecności zainteresowanych stron przeprowadzono postępowanie dowodowe u pracodawcy oraz w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, z uwzględnieniem przeprowadzenia dowodu w obecności D. K. z miejsca wykonywania pracy oraz przeprowadzenia dowodu z kontrolek urządzeń ewidencyjnych, dzięki czemu ustalono faktyczny czas pracy wnioskodawczyni. Wykonanie tych czynności umożliwiło rzetelną ocenę narażenia zawodowego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie narażenia zawodowego z udziałem stron postępowania administracyjnego ustalenia przesłano do jednostki orzeczniczej uprawnionej do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej celem oceny i wydania opinii uzupełniającej. Umożliwiono także wszystkim stronom zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w przedmiocie choroby zawodowej. Podkreślono ponadto, że przy rozstrzyganiu sprawy uwzględniono wszystkie materiały dowodowe niezbędne do wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej tj. dokładnie przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne oraz stosowne opinie lekarskie. Orzeczenia lekarskie, zarówno jednostki orzeczniczej I, jak i II stopnia, wskazują jednoznacznie na brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - zespołu rowka nerwu łokciowego wymienionego w poz. 20 pkt 2 wykazu chorób zawodowych. Wskazując na tę okoliczność Inspektor Wojewódzki stwierdził, że nie znalazł podstaw prawnych do zmiany decyzji organu I instancji. W skardze do tutejszego Sądu D. K. wniosła o uchylenie skarżonego rozstrzygnięcia, zarzucając mu naruszenie: • art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez: - ograniczenie ustaleń w zakresie faktycznego czasu pracy do zebrania materiału dowodowego w postaci kontrolek nadgodzin, bez uwzględnienia materiału w postaci udostępnionych przez pracodawcę kontrolek wpływów poczty, - tendencyjne zbieranie materiału dowodowego (wykonano zdjęcia tylko kilku pozwów, odmówiono wykonania zdjęć rzeczywistej ilości poczty, która wpłynęła po zakończeniu protokołowania); • art. 9 k.p.a. poprzez: - brak szczegółowej informacji dotyczącej celowości kontroli, - całkowity brak merytorycznego uzasadnienia opinii lekarskich; • art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez udział lekarza prowadzącego skarżącej w wydaniu orzeczenia lekarskiego; • art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez fakt, iż orzeczenia wydali, weryfikowali i utrzymali w mocy ci sami lekarze. Powołując powyższe zarzuty skarżąca podkreśliła, że organy sanitarne obu instancji wydały decyzje na podstawie opinii lekarskich dotkniętych wadami, co powoduje nieważność postępowania w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał zaskarżoną decyzję, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższego przepisu ustawy wynika, że Sąd ma obowiązek pełnego zbadania zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, niezależnie od treści i zarzutów skargi. Badając zaskarżoną decyzję, Sąd posiada kompetencje do tego, aby wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także całokształt przepisów prawnych, jakie winny znaleźć w niej zastosowanie. Zbadana pod tym kątem zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, nie posiada wad, powodujących konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialno-prawną podstawę rozpoznania niniejszej sprawy stanowi przepis art. 2351 Kodeksu pracy, który stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Schorzenie, na które cierpi skarżąca ujęte zostało w wykazie chorób zawodowych ujętych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W pozycji 20 pkt 2 wykazu ujęto bowiem schorzenie zespół rowka nerwu łokciowego stanowiące przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołanego sposobem wykonywania pracy. To, iż skarżąca uważa, że cierpi na schorzenie ujęte w wykazie nie oznacza, iż istnieją podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Ujęcie schorzenia w wykazie stanowi spełnienie jednej tylko z przesłanek do rozpoznania choroby zawodowej ujętej ww. przepisie Kodeksu pracy. Przepis warunkuje jeszcze, aby w wyniku oceny warunków pracy można było stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Analiza akt sprawy, w tym orzeczeń uprawnionych lekarzy, nie wykazała, aby ta przesłanka została spełniona w przedmiotowej sprawie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wszystkie czynności podejmowane w toku wszczętego postępowania, zainicjowanego wnioskiem o rozpoznanie choroby zawodowej pozostają skuteczne, pomimo tego, że doszło do wydania decyzji, które z uwagi na wadliwość postępowania były eliminowane w toku instancji z obrotu prawnego. Powyższe posiada umocowanie w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy Kodeks pracy rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. W akcie tym zarządzono sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych (§ 1 ust. 1 pkt 3). Zgodnie z § 11 ust. 1 tego rozporządzenia do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Powyższe rozporządzenie zgodnie z jego § 12 weszło w życie z dniem 3 lipca 2009 r. Przedmiotowa sprawa została wszczęta przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zatem czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skuteczne są orzeczenia jednostek orzeczniczych I i II stopnia. W tej sytuacji należy zwrócić uwagę, że w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] dr n. med. D. Ś.- M., specjalista chorób wewnętrznych, specjalista medycyny pracy wydała negatywną obserwację w kierunku przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy rowka nerwu łokciowego (pkt 20.2 wykazu chorób zawodowych). Lekarz specjalista wskazała w uzasadnieniu orzeczenia, że w wykonanym w kwietniu 2008r. badaniu EMG rozpoznano zespół cieśni obu nadgarstków, natomiast nie stwierdzono zespołu nerwu łokciowego po prawej stronie. W dalszej części uzasadnienia stwierdzono, że po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, przeprowadzonym badaniu lekarskim oraz na podstawie wyników badań pomocniczych nie znaleziono podstaw do uznania etiologii zawodowej zespołu cieśni nadgarstka, a także zespołu rowka nerwu łokciowego. Jednostka orzecznicza II stopnia stwierdziła, że analiza czynności zawodowych badanej wykazała, iż zakres czynności był szeroki i różnorodny i nie wymagał długotrwałego utrzymania kończyn górnych w pozycji opartej na łokciach. W orzeczeniu zwrócono również uwagę, iż pewien wpływ na przebieg kliniczny i dolegliwości ze strony kończyn górnych mają zmiany zwyrodnieniowe na odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa. Orzeczenie to nie zmieniło stanowiska zaprezentowanego w orzeczeniu jednostki orzeczniczej I stopnia (orzeczenie lekarski nr [...] z dnia [...]) wydanym przez dr. n. med. M. K., specjalistę medycyny przemysłowej. Lekarze powyższych jednostek orzeczniczych po uzupełnieniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie (karta oceny narażenia zawodowego z dnia 5 października 2009 r., do której skarżąca nie wniosła uwag, wykaz czasu pracy odnotowany w książce ewidencyjnej w okresie od 8 listopada 2005 r. do 3 grudnia 2005 r., od 11 stycznia 2006 r. do 18 grudnia 2006 r., od 2 stycznia 2007 r. do 22 sierpnia 2007 r., wykaz przepracowanych godzin poza godzinami pracy w okresie od 8 listopada 2005 r. do 22 sierpnia 2008 r., zakres czynności) nie zmienili stanowiska co do wydanych orzeczeń. W piśmie z dnia 3 grudnia 2009 r. (k- 313) jednostka orzecznicza I stopnia (dr. n. med. M. K., specjalistę medycyny przemysłowej) stwierdziła, że przedstawiona ponowna ocena narażenia zawodowego nie wniosła nic nowego do sprawy. Kolejne dowody zgromadzone w toku postępowania odwoławczego nie zmieniły stanowiska lekarzy uprawnionych. Wojewódzka Stacja Sanitarno- Epidemiologiczna w B. w dniu 14 lipca 2010 r. przeprowadziła ocenę stanowiska pracy skarżącej. Ocenie poddano warunki pracy oraz ergonomiczności. Załączono zdjęcia środowiska pracy na płycie. Skarżąca nie wniosła żadnych uwag do oceny (k- 361). Jako dowód przedłożyła płytę CD z nagraniem odzwierciedlającym czynności wykonywane przez nią w trakcie pracy. Dowody te wraz z protokołem pomiarów elektrycznych z badania natężenia oświetlenia również zostały przesłane do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Jednostka orzecznicza II stopnia w piśmie z dnia 7 września 2010 r. dysponując do oceny całym materiałem dowodowym nie zmieniła stanowiska zawartego w orzeczeniu o braku podstaw do rozpoznania przewlekłych chorób obwodowego układu nerwowego wywołanych sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu rowka łokciowego ( k- 373). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organy Inspektora Sanitarnego nie naruszyły przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniu skarżącej nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa. W ocenie Sądu organ administracji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Decyzje wydane zostały z uwzględnieniem stanowiska jednostek orzeczniczych I i II stopnia. Orzeczenia lekarskie oparte zostały na dowodach wynikających z § 6 rozporządzenia, więc wynikach przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Dokonano oceny narażenia zawodowego przy uwzględnieniu sposobu wykonywania pracy (§ 6 ust. 2 pkt 5). Karta narażenia zawodowego z 2009 r. została sporządzona na wzorze odpowiadającym załącznikowi nr 4 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz.U. z 2002 r., Nr 132, poz. 1121). Ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy Kodeks pracy, przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2981 ustawy Kodeks pracy przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego (§ 6 ust. 4 rozporządzenia). Z uwagi na powyższe nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 78 ust. 1 kpa. W rozpoznawanej sprawie w stosunku do lekarzy wydających orzeczenia lekarskie nie mają zastosowania przepisy dotyczące wyłączenia pracownika uregulowane w art. 24 kpa. Zarówno w I i w II instancji orzekali różni lekarze o uprawnieniach wynikających z § 5 rozporządzenia. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r. Nr 141, poz. 1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 (§ 5 rozporządzenia). Nie został naruszony również art. 9 kpa. Skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, brała udział we wszystkich czynnościach przeprowadzonych przez organy. W orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że państwowy inspektor sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (wyrok z dnia 5 stycznia 2007 r. NSA, sygn. akt II OSK 1078/06 LEX nr 315089). Orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej. Organy inspekcji sanitarnej nie są bowiem uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 marca 2006r., sygn. akt III SA/Gd 114/06- LEX nr 508761). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku.