II SA/Ol 186/11

Dnia 21 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011 roku sprawy ze skargi D. P. i K. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżących D. P. i K. P. kwotę 740 złotych (słownie: siedemset czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 30 grudnia 2008r. R. P. wystąpił do Starostwa Powiatowego o udzielenie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego położonego w miejscowości A, gm. A, dz. nr "[...]", z przeznaczeniem na część inwentarską. Do wniosku dołączył projekt budowlany. Decyzją z dnia "[...]" Starosta zatwierdził projekt budowlany i wydał na rzecz wnioskodawcy pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego objętego wnioskiem. W wyniku wniesienia przez D. i K. P. odwołania od powyższego orzeczenia, Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dniu 13 maja 2009r. R. P. zwrócił się do Starostwa Powiatowego o ponowne rozpatrzenie jego wniosku z dnia 30 grudnia 2008r. Decyzją z dnia "[...]" Starosta zatwierdził projekt budowlany i wydał na rzecz R. P. pozwolenie na budowę, polegające na zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na inwentarski, o powierzchni użytkowej 39,12m² (część mieszkalna), powierzchni użytkowej 38,5m² (część garażowa), powierzchni użytkowej 104,8m² (część inwentarska) wraz z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki sanitarne na dz. Nr "[...]" w miejscowości A, gm. A. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż projekt budowlany załączony do wniosku spełnia wymogi określone w art. 34 ust 1 oraz ust 3 ustawy Prawo budowlane, a na powyższą inwestycję wnioskodawca uzyskał decyzję o warunkach zabudowy. W odwołaniu od powyższej decyzji D. i K. P. wnieśli o uchylenie, na podstawie art. 127 k.p.a., zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu podnieśli, że zaskarżona decyzja dotyczy zmiany sposobu użytkowania mieszkania położonego w budynku dwurodzinnym o zabudowie bliźniaczej, gdzie drugie z mieszkań stanowiące ich własność dalej zachowuje swoją funkcję mieszkalną, dlatego też realizacja planowanej inwestycji spowoduje, że budynek straci charakter budynku mieszkalnego w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. Powstanie sytuacja, jak wskazali, że nie będą mogli bez zgody organów administracji dokonywać remontów, a z czasem, ze względu na warunki sanitarno-epidemiologiczne, organy administracji mogą zabronić im tam mieszkać. Podnieśli, iż objęta decyzją inwestycja jest daleka od spełnienia warunku określonego w § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) gdyż wymagane 8 metrów odległości dotyczy sytuowania budynków (w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy prawo budowlane), z których jeden jest budynkiem inwentarskim, tymczasem projekt dotyczy zmiany sposobu użytkowania mieszkania położonego w budynku mieszkalnym dwurodzinnym. Ponadto decyzję wydano bez dopełnienia obowiązku wynikającego z przepisu § 206 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, a planowana budowa zbiornika bezodpływowego nie spełnia wymogów określonych w dziale II rozdziale 7 powyższego aktu prawnego. Dodali również, iż inwestycja na którą zgodę wydał organ pierwszej instancji naruszy ich uzasadnione interesy (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) i zakłóci im korzystanie z ich własności ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.). Ponadto, zmiana sposobu użytkowania mieszkania położonego w budynku mieszkalnym i wprowadzenie tam na stałe zwierząt, spowoduje drastyczne pogorszenie się warunków sanitarno-zdrowotnych w ich części mieszalnej budynku, a nawet uniemożliwi im mieszkanie z uwagi na fakt, że oprócz nieprzyjemnych zapachów specyficznych dla pomieszczeń inwentarskich pomieszczenia te są zwykle miejscem bytowania, insektów, gryzoni stanowiących zagrożenie epidemiologiczne dla ludzi. Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane wskazał, iż przedmiotowy budynek, stanowiący w części własność inwestora i w części własność skarżących, nie może być traktowany jako budynek jednorodzinny. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który określa odległość budynku inwentarskiego od budynku mieszkalnego podał, iż przepis ten uwzględnia bardziej niekorzystne warunki, ponieważ budynek inwentarski ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi oddziaływuje bezpośrednio na budynek mieszkalny. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym część budynku skarżących oddzielona jest od części inwentarskiej 8m. częścią mieszkalną i garażową. Organ wskazał, iż skarżący przedstawiając swoje zastrzeżenia pomijają fakt, że po zmianie sposobu użytkowania części budynku, ich część w dalszym ciągu będzie sąsiadowała z częścią mieszkalną. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu § 206 ust. 2 rozporządzenia podniósł, iż właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza czy projekt jest kompletny i czy osoba, która wykonała projekt budowlany posiada wymagane uprawnienia. W przedmiotowej sprawie projekt budowlany został sporządzony zgodnie ze wszelkimi wymaganiami. Dalej wskazał, iż niezasadny jest również zarzut, że projektowany zbiornik bezodpływowy nie spełnia określonych przepisami wymagań, bowiem na podstawie rzutu przyziemia części konstrukcyjnej zatwierdzonego projektu i rzutu przyziemia instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz profilu przyłącza kanalizacji sanitarnej można stwierdzić, iż zachowane są warunki techniczne, dotyczące odległości pokryw i wylotów wentylacyjnych ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, które określa § 36 ust. 2 rozporządzenia (zbiornik bezodpływowy o pojemności do 10 m³ w zabudowie zagrodowej). Projektowany jest zbiornik bezodpływowy, o pojemności 7 m³, odległość pokryw wylotów wentylacyjnych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobytu ludzi wynosi ponad 5m, a od granicy działki ponad 2m. Od powyższej decyzji Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnieśli D. i K. P., wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi w całości przytoczyli argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto dodali, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z dyspozycją § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ przepis ten ma zastosowanie do lokalizacji budynków inwentarskich i zachowania wymaganych odległości między nimi a m.in. budynkami mieszkalnymi. Niniejsza sprawa dotyczy zmiany sposobu użytkowania części tego samego budynku, którego pozostała część zachowuje swą funkcję mieszkalną. § 285 cyt. rozporządzenia przewiduje jedynie możliwość umieszczenia w jednym budynku części mieszkalnej i gospodarczej i to pod ściśle określonymi warunkami. Wbrew wymogom wynikającym z § 206 ust. 2 cyt. rozporządzenia nie sporządzono ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem podłoża gruntowego. Wyrokiem z dnia 22 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę D i K. P.. W orzeczeniu podniesiono, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, część mieszkalna budynku skarżących oddzielona jest od części inwentarskiej objętej pozwoleniem na budowę o 8m. Ponadto, część budynku, której funkcja ma zostać zmieniona oddzielona jest od ściany mieszkania skarżących częścią mieszkalną (mieszkaniem) inwestora i częścią garażową. Powyższe wskazuje, że nie doszło w sprawie do naruszenia omawianej normy prawnej. Podobnie zarzut naruszenia paragrafu 206 ust. 2 omawianego rozporządzenia jest zdaniem Sądu chybiony, gdyż w aktach sprawy brak wprawdzie jest ekspertyzy technicznej wymaganej tym przepisem, ale znajduje się projekt architektoniczno-konstrukcyjny, który zawiera opis stanu istniejącego z oceną stanu technicznego. Powyższy projekt został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, która ponosi odpowiedzialność za projekt. Sąd nie podzielił również stanowiska skarżących odnośnie zarzutu, że projektowany zbiornik bezodpływowy nie spełnia określonych przepisami wymagań. Na podstawie rzutu przyziemia części konstrukcyjnej projektu i rzutu przyziemia instalacji wodno-kanalizacyjnej można stwierdzić, iż zachowane zostały warunki techniczne, dotyczące odległości pokryw i wylotów wentylacyjnych ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnieśli D. i K. P., zaskarżając powyższy wyrok w całości. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011r, sygn. akt II OSK 20/10. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja zapadła w I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 170 ustawy ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie podkreśla się, że przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., sygn. IV SA 2543/98, niepublik.). Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o którym mowa w art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydający rozstrzygnięcie, ale także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wymienione podmioty przy wydawaniu własnych rozstrzygnięć są bezwzględnie związane prawomocnymi orzeczeniami sądu. Oznacza to, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999r., sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001, z.4, poz. 63; wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r., sygn. akt II OSK 152/07). Ponadto wskazać należy, iż wprawdzie związanie prawomocnym orzeczeniem odnosi się, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, jednak dla prawidłowego odczytania tejże sentencji należy się kierować treścią uzasadnienia (wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 października 2009r., sygn. akt II FSK 738/08, LEX nr 536938). Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu oceny prawnej mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Jan Paweł Tamo, LexisNexis, Warszawa 2008r.). Przepis art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX nr 44392). Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r. (II OSK 20/10) mają zatem pierwszorzędne znaczenie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przeprowadzone przez organy administracji postępowanie nie spełniało wymogów zawartych w art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071). Sąd zaznaczył, że przedmiotem decyzji organu I instancji była zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na budynek inwentarski, przeznaczony do prowadzenia hodowli cieląt i jałówek. W związku z tą zmianą zatem zachodziła potrzeba wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd też badając legalność decyzji pozwalającej na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na inwentarski i zatwierdzającej projekt budowlany wprowadzonych w tym obiekcie przeróbek obejmujący wybudowanie bezodpływowego zbiornika na ścieki zwierzęce, organy administracji były zobowiązane – zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 30 lipca 2007 r. – odnieść się do przepisów regulujących odległości tego rodzaju zbiorników od innych obiektów zamieszczonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. 97, Nr 132, poz. 877) Projektowany zbiornik, miał bowiem służyć do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych w związku z czym zaliczyć go należy do budowli rolniczych. Stosownie zatem do treści § 6 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce od pokrywy i wylotów wentylacyjnych do otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinny wynosić co najmniej 15 m. Na gruncie przedmiotowej sprawy więc z uwagi na rodzaj budowli (budowla rolnicza) zastosowanie winny mieć przepisy wspomnianego wyżej rozporządzenia. Tymczasem organy administracji pominęły przytoczone wyżej regulacje, opierając się w tym zakresie na korzystniejszych dla inwestora rozwiązaniach – aczkolwiek dotyczących zbiorników o innym charakterze – zawartych w § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) Ponadto poczynione przez organy - w zakresie ustalenia odległości przedmiotowego zbiornika od budynku mieszkalnego ustalenia - zdają się wskazywać, że wymagania określone w ww. rozporządzeniu nie zostały zachowane. Powtórzyć trzeba za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011r., że w wyczerpujący sposób nie została wyjaśniona sprawa spełnienia – w przypadku zmiany użytkowania - wymagań określonych w art. 5 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Tymczasem zmiana sposobu użytkowania obiektu, szczególnie taka z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, może spowodować w szczególności w sferze warunków zabudowy, a także higieniczno sanitarnych niekorzystne dla osób trzecich skutki. Na konieczność badania w każdej sytuacji dotyczącej zmiany sposobu użytkowania, tego czy zmiana ta nie spowoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych, wskazuje również brzmienie art. 71 ust. 5 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazujące organom wniesienie sprzeciwu jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może spowodować niedopuszczalne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, pogorszenie środowiska, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych. Organy nie odniosły się również do wskazywanych przez skarżących okoliczności mogących świadczyć o tym, że przeznaczenie części budynku mieszkalnego na budynek inwentarski, w którym prowadzona będzie hodowla cieląt i jałówek, w niedopuszczalny sposób pogorszy ich warunki sanitarne i zdrowotne. Nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zakres pogorszenia warunków egzystencji skarżących, co pozwoliłoby na dokonanie stosownej oceny, czy planowaną zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu można uznać za naruszającą uzasadnione interesy skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że zakres i rodzaj planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu wymaga dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego odniesienia się do zarzutów skarżących, a także rozważenia powołania niezależnego rzeczoznawcy, któremu można by zlecić sporządzenie ekspertyzy technicznej dotyczącej wpływu projektowanej w części budynku mieszkalnego działalności hodowlanej na jego konstrukcję oraz warunki higieniczno-sanitarne, zdrowotne, pożarowe (art. 71 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy). Postępowanie dowodowe, stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 kpa, oparte jest bowiem na zasadzie oficjalności, tym samym organy zobowiązane są z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu okoliczności faktycznych mających rozstrzygające znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z powodu wydania ich naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w pkt 2 na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. w pkt 3 orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnieni się wyroku