II SA/Gd 170/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na uchwałę Rady Miasta Sopotu z dnia 25 czerwca 2010 r., nr XL/476/2010 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Uchwałą z dnia 25 czerwca 2010 r., nr [...], Rada Miasta uchwaliła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S. Skargę na powyższą uchwałę, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wywiodła A Spółka z o.o. w G. Uchwale zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: 1. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.) poprzez nadużycie władztwa planistycznego przejawiające się w zignorowaniu wniosku właściciela nieruchomości o zmianę Studium oraz poprzez wprowadzenie do projektu Studium zapisów rażąco sprzecznych z wnioskiem właściciela, 2. art. 11 pkt 1 w zw. z art. 11 pkt 4 u.p.z.p. przez pominięcie procedury rozpatrywania wniosków o zmianę Studium , 3. art. 11 pkt 8 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w momencie podejmowania tych czynności przez Prezydenta Miasta) przez pominięcie obowiązku zaopiniowania projektu studium przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, 4. art. 11 pkt 10 i 11 u.p.z.p. przez wyłożenie do publicznego wglądu jedynie projektu zmian Studium bez prognozy oddziaływania na środowisko, podczas gdy przepis ten przewidywał obowiązek wyłożenia projektu studium wraz z prognozą, 5. art. 12 ust. 1 u.p.z.p. przez sporządzenie rysunku Studium w trzech odrębnych dokumentach i w efekcie nie mające podstawy prawnej wkomponowanie dokumentów planistycznych jako załączników do uchwały w sprawie studium, 6. art. 12 ust. 1 u.p.z.p. przez uwzględnienie przez Radę uwag do projektu i uchwalenie studium bez dokonania zmian w projekcie, wynikających z tychże uwag oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag jednocześnie w uchwale o przyjęciu Studium, 7. art. 32 u.p.z.p., 8. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez naruszenie zasad sporządzania studium oraz istotne naruszenie trybu sporządzania studium wskazane w ww. punktach. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, rozwijając poszczególne zarzuty, Spółka wskazała, że w dniu 31 grudnia 2008 r. złożyła do Prezydenta Miasta wniosek o sporządzenie zmian w ówcześnie obowiązującym Studium, opisując planowane zamierzenie inwestycyjne na terenie nieruchomości stanowiącej własność Spółki na osiedlu B., polegające na realizacji budynku wielorodzinnego o wysokości 12 kondygnacji przy ul. O. K., w sąsiedztwie istniejących już budynków wielorodzinnych. Wniosek ten nie został rozpoznany, a przyjęte rozwiązania pozostają w rażącej sprzeczności z treścią tych wniosków. W ten sposób Prezydent naruszył interes prawny skarżącej wynikający z uprawnień właściciela nieruchomości. Zdaniem skarżącej Spółki studium gminne, które nie jest aktem prawa miejscowego może naruszać interes prawny właściciela. Wprowadzenie postanowieniami studium gminnego limitowanej wysokości zabudowy nieruchomości w sposób istotny ogranicza prawa podmiotowe właściciela do korzystania z przedmiotu własności. Zakaz zabudowy wynikający z ustaleń studium został bowiem "przeniesiony" do postanowień planu. Studium, jako akt poprzedzający powstanie planu miejscowego – z uwagi na swój wiążący charakter przy uchwalaniu planu – w sposób pośredni kształtuje prawa i obowiązki właścicieli. Zdaniem skarżącej wprowadzenie ograniczenia zabudowy nieruchomości ustaleniami studium powinno posiadać "dodatkowe" materialnoprawną podstawy wynikające z przepisów obowiązującego porządku prawa powszechnego, które uzasadniałyby prawne ograniczenia w wykonywaniu prawa własności. Nierozpatrzenie wniosków dotyczących studium uznawane jest za naruszenie procedury sporządzania studium oraz planu. Przyjęcie trybu przewidzianego do załatwiania wniosków w Kodeksie postępowania administracyjnego dodatkowo obliguje właściwy organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek. Spółka wskazała, że art. 11 pkt 8 u.p.z.p. przewidywał obowiązek zaopiniowania projektu studium przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Projekt Studium powinien zostać ponownie zaopiniowany w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 5 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 75, poz. 474). Z dostępnych stronie materiałów nie wynika, by procedura opiniowania została powtórzona. Zdaniem skarżącej z treści obwieszczenia Prezydenta Miasta z dnia 24 marca 2010 r. wynika, że wyłożeniu do publicznego wglądu podlegał jedynie projekt zmian Studium bez prognozy oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżącej Spółki przepisy nie przewidują, by studium składało się z trzech rysunków. Podniosła, że swoista "multiplikacja" załączników graficznych stanowi naruszenie zasad sporządzania studium stanowi naruszenie zasad sporządzania studium. Skarżąca podniosła, że uwzględnienie uwag prowadzi do zmiany treści studium, a więc wymusza dokonanie stosownych korekt w dotychczasowym projekcie. Rozpatrzenie uwag powinno być zatem czynnością odrębną od uchwalenia studium i poprzedzającą jego uchwalenie. W ocenie skarżącej Spółki przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały nie zostały sporządzone analizy określone w art. 32 u.p.z.p., a ich wyniki przedstawione komisjom i radzie gminy. W ocenie skarżącej opisane naruszenia potwierdzają wniosek o istotnym naruszeniu trybu sporządzania Studium. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie wskazując, że zarzuty skargi były nieuzasadnione. Podniosła, że wniosek Skarżącej o zmianę obowiązującego Studium wpłynął po upływie ustawowego terminu i jako takie nie podlegał rozpatrzeniu. Termin składania wniosków upłynął z dniem 31 października 2005 r., a wniosek Skarżącej do planu wpłynął w dniu 31 grudnia 2008 r. Rada wskazała także, że w dokumentacji prac planistycznych znajduje się wykaz wniosków do Studium oraz rozstrzygnięcie Prezydenta w sprawie tych wniosków. Ponadto Rada podniosła, że Prezydent po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmian w obowiązującym Studium, zawiadomił pismem z dnia 5 października 2005 r. wszystkie organ określone w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o podjęciu ww. uchwały i możliwości składania wniosków. Następnie w dniu 4 grudnia 2009, załączając projekt Studium, wystąpił o opinie i uzgodnienia m.in. do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który zaopiniował projekt Studium pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. Rada podniosła, że projekt Studium wraz z prognozą był wyłożony od 12 kwietnia 2010 r. do 17 maja 2010 r. w siedzibie Urzędu Miasta (wyłożony egzemplarz "Prognozy" jest opatrzony pieczęcią wyłożenia z datą). Ponadto projekt zmiany Studium i "prognoza" zostały upublicznione w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Rada podniosła również, że rysunek Studium został sporządzony na trzech planszach, i tak: plansze o tytułach "Uwarunkowania" i "Uwarunkowania konserwatorskie" stanowią analizę stanu istniejącego rzeczowego i prawnego, zaś "plansza o tytule "Kierunki zagospodarowania przestrzennego" stanowi syntezę warunków i zamiarów rozwoju przestrzennego miasta. Mieszanie tych dwóch bytów – analizy i syntezy na jednej planszy jest niemożliwe, co wynika zarówno z przepisów ustawy jak i pragmatyki planistycznej. Ponadto Rada wskazała, że w przypadku zaskarżonej uchwały Rada w 100 % podzieliła stanowisko Prezydenta, co do rozstrzygnięcia uwag i z tych przyczyn nie zachodziła potrzeba dokonywania dalszych zmian w projekcie już obejmującym rozpatrzone i uwzględnione przez prezydenta uwagi. Zdaniem Rady, podejmując uchwałę o przystąpieniu do dokonania zmian w obowiązującym Studium w jej treści uzasadniła, dlaczego przystępuje się do jego zmiany, a tym samym stwierdziła konieczność jego aktualizacji. Ponadto zdaniem Rady skarżąca Spółka nie wskazała, jaki jej interes prawny został naruszony ustaleniami przyjętego Studium. Studium nie jest prawem miejscowym, a aktem polityki przestrzennej, zaś skarga z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie jest actio populis lecz musi wykazywać konkretny, indywidualny interes skarżącego, który został nią naruszony. Skoro nie jest przepisem prawa miejscowego, to nie może bezpośrednio naruszać indywidualnego interesu skarżącego. Przyjęte dla przedmiotowej nieruchomości ustalenia nowego Studium są korzystniejsze dla skarżącej od poprzednich, gdyż dopuszczają zabudowę do 3-4 kondygnacji. Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011 r. pełnomocnicy stron podtrzymali dotychczasowe wnioski w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Stosownie do art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz.1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Rzeczą Sądu w pierwszej kolejności była kontrola skargi pod względem spełnienia wymogów formalnych, do których należały: zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przez uchwałę z zakresu administracji publicznej należy rozumieć uchwałę podjętą w sprawach należących do właściwości organów gminy rozstrzyganych w drodze uchwały. Całokształt spraw zaliczonych do zakresu działania gminy ma na celu realizację zadań publicznych i z tej przyczyny sprawy te należą do zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997r., sygn. akt III RN 41/97, OSNAPiUS 1998, nr 6, poz. 171). Zaskarżona uchwała Rady Miasta dotyczyła uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań gminy. Z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika zaś, iż uchwalanie studium należy do właściwości rady gminy. Z powołanych wyżej przepisów wynikało zatem, iż zaskarżona uchwała została podjęta w sprawach z zakresu administracji publicznej. Skarżąca Spółka w dniu 8 listopada 2010 r. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia interesu prawnego, zaś skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła w dniu 8 stycznia 2011 r. Mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07 (opublik. ONSA i wsa 2007, nr 3, poz. 60) należało uznać, że skarga została wniesiona w terminie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należało uznać, że skarga została wniesiona przez skarżących w terminie oraz po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego. W następnej kolejności, w przypadku wpłynięcia skargi wniesionej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, obowiązkiem Sądu jest ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, w konsekwencji czy posiada ona legitymację do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym" znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83 niepublikowany). W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie badając legitymację procesową skarżącej spółki, należało ustalić, w jaki sposób naruszono jej prawem chroniony interes lub uprawnienie. Zagadnienie legitymacji procesowej w zaskarżaniu uchwał w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego było już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych i wywoływało rozbieżności interpretacyjne. W pierwszej kolejności podnieść należy, że założenia o braku legitymacji nie można opierać na stwierdzeniu, że studium nie jest aktem prawa miejscowego. Art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ogranicza możliwości zaskarżenia uchwały gminy od tego, czy jest ona aktem kreującym przepisy prawa miejscowego. Nie można też nie zauważać znaczenia, jakie dla studium uwarunkować i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ma dla uchwalenia planu miejscowego, w szczególności tego, że jest ono wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uwzględniając znaczenie studium przy sporządzaniu planów miejscowych przychylić się należy do poglądu, który dopuszcza możliwość naruszenia przez ten akt interesu prawnego lub uprawnienia właściciela nieruchomości nim objętej (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1203/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można podzielić poglądu, że właściciele nieruchomości nie mogą mieć interesu prawnego, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zaskarżenia uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, gdyż nie dotyczy ona ich interesu prawnego. Ustalenia studium mogą, co do zasady ingerować w prawa i obowiązki obywatelskie, w tym uprawnienia wynikające z prawa własności nieruchomości, z którym łączy się możliwość nieskrępowanego z niej korzystania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1322/06, Lex nr 304089). Zważywszy zatem na zakres i szczegółowość ustaleń dokonywanych w części tekstowej i graficznej studium, wynikającej z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o planowani u zagospodarowaniu przestrzennym oraz z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. Nr 118, poz. 1233), ustalenia studium w bezpośredni sposób determinują istotną część normatywnych skutków planu miejscowego wobec wykonywania prawa własności nieruchomości. Mimo więc swojej kreacyjnej funkcji w zakresie polityki przestrzennej gminy, studium określa również prawnie wiążące kryteria wielu dopuszczalnych ustaleń w planie miejscowym, przez co, chociaż pośrednio, to jednak w sposób wiążący, oddziaływuje na wykonywanie prawa własności, w przypadku, gdy po uchwaleniu studium, zasady gospodarowania przestrzenią zostaną następnie określone w planie miejscowym. Nakazuje to rozważać posiadanie interesu prawnego skarżącej spółki już na etapie uchwalenia studium (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2202/06, Lex nr 497584). Jeżeli skarżący ma nieruchomości położone na obszarze objętym uchwałą o studium i ustalenia jej mają istotne znaczenie w kwestii przeznaczenia tych nieruchomości, to już wystarczy do uznania, że interes prawny skarżącego został naruszony (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 350/10, Lex nr 597554). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Istota skargi sprowadzała się bowiem do tego, że skarżąca spółka kwestionowała to, że nieruchomość, której jest właścicielem, została w zaskarżonym studium przeznaczona na cel, w zasadzie dotychczas nie występujący na tym terenie (zabudowa wielorodzinna w miejsce zabudowy jednorodzinnej), jednak w sposób istotnie ograniczający prawo zabudowy, tj. poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy budynkami wyższymi niż 3-4 kondygnacje. Biorąc pod uwagę szczegółowość regulacji studium co do wysokości zabudowy i odnosząc powyższy zapis studium do zamierzeń inwestycyjnych strony skarżącej (budowa budynku wielorodzinnego o wysokości 12 kondygnacji), uznać należało, że zaskarżone studium wprowadza na nieruchomości należącej do strony skarżącej istotne ograniczenie przysługującego jej prawa zabudowy, wynikającego z uprawnień właścicielskich. Tym samym należało uznać, że skarżąca spółka spełnia warunki wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst. Jedn. Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Po przedstawionej wyżej ocenie legitymacji procesowej skarżącej spółki, przedmiotem rozważań Sądu należało uczynić kwestię, czy wprowadzone zaskarżonym studium ograniczenia, mogące się stać realnymi i bezpośrednimi na skutek uchwalenia planu miejscowego, zostały ustanowione w zgodzie z prawem, w szczególności czy o takiej niezgodności z prawem świadczą okoliczności, na które skarżąca wskazywała. Zarzuty skargi nie mogły prowadzić do jej uwzględnienia. Uchybienia podnoszone przez skarżącą spółkę w stosunku do procedury przyjęcia zaskarżonej uchwały nie znalazły potwierdzenia w przedłożonej przez Radę Miasta dokumentacji planistycznej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Przepis ten stanowi normatywne ujęcie instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy. W ramach tego władztwa rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu na obszarze gminy. Obowiązek uwzględnienia skargi na studium powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Prawnie wadliwymi będą zatem ustalenia planu, które stanowią nadużycie przysługującego gminie władztwa planistycznego. Takiej wadliwości w odniesieniu do zaskarżonej uchwały stwierdzić nie można było. W szczególności za takie nadużycie nie można było potraktować, jak twierdziła skarżąca, zignorowania jej wniosku o zmianę Studium oraz wprowadzeniu do projektu Studium zapisów sprzecznych z jej wnioskiem. W tym zakresie skarżąca zarzucała zaskarżonej uchwale naruszenie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 11 pkt 1 u.p.z.p. Mieć bowiem należy na względzie, że skarżąca złożyła wniosek o zmianę Studium w dniu 31 grudnia 2008 r. a zatem po upływie terminu do składania tego typu wniosków. Termin ten bowiem upłynął w dniu 31 października 2005 r., co wynika jednoznacznie z zawartych w dokumentacji planistycznej: 1) ogłoszenia prasowego z dnia 8-9 października 2005 r. oraz 2) obwieszczenia z dnia 5 października 2005 r. o przystąpieniu przez Prezydenta Miasta do sporządzenia zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S. (teczka nr 1, k. 162 i 163 akt planistycznych). Wniosek skarżącej nie mógł zatem być przedmiotem rozpoznania przez Prezydenta Miasta. Mieć należy na uwadze, że mimo złożenia wniosku po terminie nie było oczywiście przeszkód prawnych do zawarcia w zaskarżonej uchwale ustaleń zgodnych z zamierzeniami inwestycyjnymi skarżącej. Wówczas treść wniosku organ mógłby potraktować jako sygnał do rozważenia zawarcia w studium określonych ustaleń. Jednakże żaden przepis prawa nie tworzy obowiązku uwzględnienia żądania co do sposobu przeznaczenia określonego gruntu (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 1716/07, Lex nr 497579). Żądanie takie nie wiąże, gdy wniosek w tym zakresie wpłynie w wyznaczonym terminie, tym bardziej zatem nie istnieje obowiązek jego uwzględnienia w sytuacji, gdy wniosek jest spóźniony. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 11 pkt 1 w zw. z art. 11 pkt 4 u.p.z.p. wskazać należało skarżącej, że w toku procedury uchwalania zaskarżonej uchwały rozpatrzone zostały przez Prezydenta Miasta wszystkie zgłoszone w zakreślonym terminie wnioski. Wskazuje na to wykaz wniosków złożonych do studium (k. 144, teczka nr 1 akt planistycznych). Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika, aby w wnioski do studium traktować ta jak wnioski formułowane na zasadach i w trybie unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego. W doktrynie prawa wskazuje się, że ustawa nie wskazuje formy prawnej tej czynności, dlatego na podstawie zasad ogólnych należy przyjąć, że może to być zarządzenie. Obowiązek rozpatrzenia wniosków nie musi oznaczać wydawania przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) osobnych zarządzeń dla każdego wniosku. Może się on ograniczyć do zarządzenia zbiorczego, w sprawie uwzględnienia lub odrzucenia wniosków zestawionych w załączonej tabeli. Konieczna jest identyfikacja i oznaczenie w zarządzeniu i w dokumentacji prac planistycznych wniosków złożonych przez oznaczone osoby. Ustawa nie wymaga ani określenia rzez organ rozpatrujący sposobu uwzględnienia wniosków w studium, ani uzasadniania odrzucenia wniosków (por. Z.Niewiadomski w "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" C.H.Beck, Warszawa 2006, str. 118-119). W aktach planistycznych znajduje się również, wbrew zarzutowi skargi, znajduje się zawiadomienie m.in. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o podjęciu uchwały Rady Miasta z dnia 29 października 2004 r. o przystąpieniu do sporządzenia zmian Studium (teczka nr 1, k. 161 akt planistycznych) oraz zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia przez ten organ (teczka nr 1, k. 160 akt planistycznych). Następnie Prezydent Miasta zwrócił się o opinię do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który to pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. zaopiniował projekt Studium (teczka nr 1, k. 91 akt planistycznych). Z tych względów zarzut naruszenia art. 11 pkt 8 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie przystąpienia do sporządzania zmiany Studium nie znajdowała potwierdzenia w dokumentacji planistycznej. Odnośnie zarzutu wyłożenia do publicznego wglądu projektu uchwały o zmianie Studium bez prognozy oddziaływania na środowisko, wskazać należało, że również ten zarzut nie znajdował potwierdzenia w dokumentacji planistycznej. Jak bowiem wynika z ogłoszenia prasowego z dnia 27 marca 2010 r. i obwieszczenia z dnia 23 marca 2010 r. projekt zmiany Studium był wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 12 kwietnia 2010 r. do 17 maja 2010 r., zaś dokument zawierający prognozę jest opatrzony pieczęcią, z której wynika, że został wyłożony do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Miasta w tym samym okresie w ramach wyłożenia projektu Studium. Słusznie podkreśliła przy tym Rada Miasta, że forma i treść obwieszczenia i ogłoszenia o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu została, normatywnie i w sposób wiążący dla organów, określona w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. Nr 118, poz. 1233). Przyjęta w rozporządzeniu treść ogłoszenia/obwieszczenia nie zawiera wskazania, aby projekt studium był wykładany wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Bezzasadny okazał się również zarzut sporządzenia rysunku Studium w trzech odrębnych dokumentach. Wymóg art. 12 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. polegający na tym, że tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium nie oznacza, w ocenie Sądu, bezwzględnego zakazu sporządzenia rysunku studium w większej ilości dokumentów, w szczególności, jeżeli miałoby się to przyczynić do poprawienia przejrzystości opracowania planistycznego. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W celu przedstawienia w sposób jasny i zrozumiały graficznej części studium, zastosowano trafnie i w sposób dopuszczalny metodę przedstawienia w odrębnych rysunkach uwarunkowań, uwarunkowań konserwatorskich oraz kierunków zagospodarowania przestrzennego. Nie doszło również do naruszenia art. 12 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 12. Czynność uchwalenia studium jest podejmowana przez radę wraz z czynnością rozstrzygnięcia w sprawie uwag do projektu studium. W sytuacji, takiej jaka miała miejsce przy uchwalaniu przedmiotowej uchwały, gdy Rada Miasta zajęła pozytywne stanowisko co do sposobu rozpatrzenia uwag przez Prezydenta Miasta, nie było potrzeby dokonywania zmian w projekcie studium, a sama uchwała mogła zostać poddana pod głosowanie w uchwale. Wskazać tu trzeba, że załącznik nr 2 do przedmiotowej uchwały zawiera wykaz złożonych uwag i sposób ich rozstrzygnięcia oraz uzasadnienie przyjętego rozwiązania (uwaga Skarżącej spółki zawarta jest pod nr 65, a jej rozstrzygnięcie i uzasadnienie jej nieuwzględnienia w odniesieniu – Ad 66). Odnośnie zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Sąd miał na względzie co następuje. Analiza zawierająca ocenę aktualności studium i planów miejscowych została, wbrew temu co twierdziła strona skarżąca, sporządzona. Została ona zawarta w opracowaniu sporządzony we wrześniu 2006 r. przez Prezydenta Miasta pod tytułem "Miasto S. - Ocena aktualności Studium i Planów Miejscowych – analizy". Z dokumentu tego wynikała konieczność aktualizacji obowiązującego Studium. Stanowisko Rady Miasta w przedmiocie konieczności aktualizacji Studium zostało przy tym wyrażone w uchwale Rady o przystąpieniu do dokonania zmian w obowiązującym Studium. W uzasadnieniu tejże uchwały wskazano bowiem na przyczyny, dla których Studium winno podlegać aktualizacji. Zarzut zawarty w punkcie 8 petitum skargi odnosi się zbiorczo do wszystkich pozostałych zarzutów, określając, że wszystkie te zarzuty łącznie, stanowią podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Skoro żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie okazał się zasadny, brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.