II FSK 2269/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędziowie NSA Anna Dumas (sprawozdawca), WSA del. Lidia Ciechomska-Florek, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. i M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 177/11 w sprawie ze skargi J. K. i M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. K. i M. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. [pic] Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 177/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. K. i J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 stycznia 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. (będący jednocześnie wierzycielem) wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanych M. i J. K., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 grudnia 2008 r., obejmującego należność dotyczącą zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów. W dniu 16 grudnia 2008 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych Banku P. S.A., o czym zawiadomiono podatnika, doręczając mu w dniu 10 grudnia 2008 r. odpis ww. zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych [...] i [...]. Egzekucja administracyjna prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zakończyła się w dniu 13 maja 2010 r. w związku z wygaśnięciem wskazanego w tytule zobowiązania wskutek jego wyegzekwowania. Pismem z dnia 3 listopada 2010 r. skarżący wnieśli o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], powołując się na przesłanki wymienione w przepisach: art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, dalej jako u.p.e.a.). Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego uznając, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wskazane przez stronę zobowiązaną. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżonym postanowieniem uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wobec wyegzekwowania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] postępowanie egzekucyjne zostało zakończone, a zatem wniosek o jego umorzenie był bezprzedmiotowy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.), art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 u.p.e.a., oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] nie stało się bezprzedmiotowe na skutek wyegzekwowania odsetek, bowiem postępowanie egzekucyjne dotyczące należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za 2003 r. prowadzone jest na podstawie dwóch tytułów wykonawczych obejmujących zaległość podatkową i odsetki od tej zaległości. Zakończenie tych postępowań poprzez zapłatę należności bądź umorzenie powinno nastąpić równocześnie. Skarżący podnieśli też, że wystawienie dwóch tytułów wykonawczych na tę sama należność było niedopuszczalne. Wskazano także, że tytuł wykonawczy został bezprawnie wystawiony na małżeństwo (poz. 9) co doprowadziło do naruszenia art. 27c u.p.e.a. Zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie nie miało charakteru solidarnego zobowiązania małżonków, lecz stanowiło zobowiązanie podatkowe ciążące wyłącznie na M. K., a w takim wypadku art. 27c nie ma zastosowania. Odnośnie przesłanki, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. skarżący podnieśli, iż w poz. 31 tytułu wykonawczego Naczelnik Urzędu Skarbowego błędnie wskazał jako rodzaj należności: "zryczałtowany podatek dochodowy od niektórych przychodów", podczas gdy powinien określić rodzaj należności dokładnie z rozstrzygnięciem swojej decyzji z dnia 8 grudnia 2008 r., czyli: "zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 22 lipca 2003 r. nieruchomości stanowiącej zabudowaną działkę gruntu, położoną w S.i (objętą KW nr ...)". Ponadto zarzucili, iż w poz. 32 tytułu wykonawczego błędnie podano okres, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe, tj. "2003/12". Zobowiązanie podatkowe określone ww. decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego powstało w lipcu 2003 r., a nie w grudniu tego roku. Określenie rodzaju należności i okresu, którego dotyczy ta należność, zawarte w tytule wykonawczym są w sposób oczywisty nieprecyzyjne i błędne, co mogło wprowadzić zobowiązanych w błąd, zwłaszcza, iż zostały wystawione jednocześnie dwa tytuły wykonawcze dotyczące w istocie tego samego obowiązku, tj. tytuły wykonawcze nr [...] i nr [...] z dnia 9 grudnia 2008 r. Skarżący podnieśli też, iż egzekucja administracyjna była prowadzona z naruszeniem przepisu art. 239f § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.). Naczelnik Urzędu Skarbowego zaniechał wstrzymania z urzędu wykonania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 4 lutego 2010 r. w okresie od dnia wniesienia skargi (tj. 10 marca 2010 r.) do daty uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego (tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22.06.2010 r., sygn. akt I SA/Gd 367/10, doręczonego pełnomocnikowi strony w dniu 13 lipca 2010 r.). Skarżący zarzucili także, iż postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż z dniem 31 grudnia 2008 r. nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 22 lipca 2003 r. nieruchomości. Skarżący podnieśli, iż nie doręczono im odrębnie odpisów tytułu wykonawczego i zawiadomień o zastosowaniu środków egzekucyjnych, w związku z powyższym nie zostali oni prawidłowo zawiadomieni o zastosowaniu środków egzekucyjnych i pozbawiono ich możliwości zaskarżenia wadliwych czynności egzekucyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 177/11 uznał skargę za bezzasadną. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że tytuł wykonawczy nr [...] dotyczy egzekucji zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 22 lipca 2003 r. nieruchomości, w kwocie należności głównej 179.093,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od powyższej zaległości. Z kolei na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] egzekwowano obowiązek również związany z powyższym zobowiązaniem podatkowym, jednakże nie ten sam, co w tytule wykonawczym [...]. Dotyczył on bowiem należności z tytułu odsetek w wysokości połowy odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, naliczonych od terminu płatności podatku (tj. 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia) do dnia, w którym upłynęły dwa lata, licząc od dnia sprzedaży, stosownie do art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej u.p.d.o.f.). Inna była zatem podstawa prawna dochodzonej należności. Wystawienie dwóch tytułów wykonawczych w tej sytuacji nie stanowiło naruszenia prawa, nie dotyczą one bowiem tej samej należności. Każdy tytuł wykonawczy dotyczy innej, zindywidualizowanej należności. Z tego względu fakt pozostawania w toku postępowania egzekucyjnego toczącego się na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], pozostaje bez wpływu na fakt zakończenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 176/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę podatników na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 stycznia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego toczącego się na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, wszystkie zarzuty skarżących, w tym dotyczące naruszenia art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 u.p.e.a. zostały uznane za bezzasadne. Podzielono stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie, wobec wyegzekwowania należności dochodzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie tego postępowania było bezprzedmiotowe. Postępowanie egzekucyjne w administracji co do zasady kończy się przez wykonanie egzekucji - realizację tytułu wykonawczego. W takim przypadku organ egzekucyjny nie wydaje żadnego rozstrzygnięcia, w szczególności zaś nie ma wówczas podstaw do wydania postanowienia o umorzeniu egzekucji. W rozpoznawanej sprawie - jak wynikało z niekwestionowanych okoliczności faktycznych - organ egzekucyjny zrealizował tytuł wykonawczy, tj. wyegzekwował całą dochodzoną należność i tym samym postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucili: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej P.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 28 ust. 2 i ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a) u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 217, poz. 1588 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 105 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazali, że Dyrektor Izby Skarbowej w G. bezzasadnie uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i umorzył postępowanie pierwszej instancji; 3) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 105 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi przez Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazali, że Dyrektor Izby Skarbowej w G. nie uzasadnił prawidłowo postanowienia z dnia 21 stycznia 2011 r.; 4) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7, art. 27c u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazali, że organy administracji pierwszej i drugiej instancji bezzasadnie odmówiły umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem nich na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 grudnia 2008 r. wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.; 5) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 28 ust. 2 i ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. w zw. z art. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu nieprawidłowego uzasadnienia, w którym Sąd pierwszej instancji bezzasadnie przyjął, iż nie jest przedawnione zobowiązanie skarżącego M. K. w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 22 lipca 2003 r. nieruchomości, stanowiącej zabudowaną działkę gruntu, położonej w S.; 6) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku, w którym Sąd pierwszej instancji nie rozpatrzył części zarzutów zawartych w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 stycznia 2011 r. i przedstawił stan faktyczny niezgodny z rzeczywistością poprzez błędne ustalenia , iż: M. K. skutecznie doręczono zupełny odpis tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 grudnia 2008 r. oraz że w dniu 16 grudnia 2008 r. został zastosowany skutecznie wobec skarżącego środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bakowego, o którym zostali zawiadomieni i przerwany bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 22 lipca 2003 r. nieruchomości, stanowiącej zabudowaną działkę gruntu, położonej w S. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zakres badania zaskarżonego wyroku wyznaczają zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. granice skargi kasacyjnej, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany. Nie dotyczy to jedynie wad prawnych powodujących nieważność postępowania, które w rozpatrywanej sprawie nie występują. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami nieprzytoczonymi w skardze kasacyjnej, nie może korygować ani uściślać zarzutów skargi kasacyjnej. W przypadku wskazania jako podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego należy w sposób wyraźny wskazać postać tego naruszenia, a mianowicie – błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), zaś w przypadku przepisów prawa procesowego – przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wykazanie, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a., jednak autor skargi nie wskazuje w skardze kasacyjnej precyzyjnie w ramach każdej z podstaw kasacyjnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania bądź przepisów prawa materialnego. W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa procesowego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. W ramach podstaw kasacyjnych wynikających z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wskazano na naruszenie przez Sąd w zaskarżonym wyroku art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z przepisami kpa oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wymienionymi w pkt 2- 4 skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej zarzuca niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a polegające na oddaleniu skargi, podczas gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia. Powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej formułując zarzuty naruszenia prawa procesowego zmierza w istocie do wykazania, że organy administracji bezzasadnie odmówiły umorzenia postępowania egzekucyjnego podczas, gdy organ drugiej instancji uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy przyjąć, że naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może polegać na tym, że uzasadnienie Sądu nie zawiera wszystkich elementów, które wymienione są w tym przepisie. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wnoszący skargę kasacyjną musi więc wskazać jakich konkretnie elementów brak oraz wykazać jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Strona wnosząca skargę kasacyjną odnosi ten zarzut do nie rozpatrzenia części zarzutów skargi i przedstawienie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością poprzez dokonanie błędnych ustaleń w zakresie postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym [...] w postaci uznania, ze skarżącemu skutecznie doręczono zupełny odpis tytułu wykonawczego, zastosowano skutecznie środek egzekucyjny. Tymczasem stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy o których mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a. Zawiera też podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyczerpujące, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyjaśnienie przyczyn oddalenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. Przechodząc do oceny zarzutu w zakresie podstawy z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do uznania za zasadne naruszenia art. 70 par. 1 i w zw. z art. 28 ust. 2 i ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw poprzez błędną wykładnię. Wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego odsetki od zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych zakończyła się w dniu 13 maja 2010 r. w związku z wygaśnięciem wskazanego w tytule wykonawczym zobowiązania wskutek jego wyegzekwowania. Skarżący, złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w dniu 3 listopada 2010 r., a więc po jego zakończeniu. Zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, iż rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie uchylenia postanowienia organu egzekucyjnego i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego było prawidłowe. Postępowanie egzekucyjne w administracji co do zasady kończy się przez wykonanie obowiązku – realizację tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny zrealizował tytuł wykonawczy nr [...] poprzez wyegzekwowanie całej dochodzonej należności objętej tytułem wykonawczym i tym samym postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego został złożony już po jego zakończeniu, a zatem był bezprzedmiotowy, co skutkowało uchyleniem postanowienia organu pierwszej instancji i umorzeniem postępowania na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. Odnotować również należy, że wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 176/11 WSA w Gdańsku oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 stycznia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego toczącego się na podstawie tytułu wykonawczego nr SM [...], obejmującego zaległość podatkowa w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, a skarga kasacyjna wniesiona przez J. K. i M. K. została oddalona prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2268/11. W przedstawionym stanie sprawy, uwzględniając powyższe argumenty, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł stosownie do art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i 3 oraz art. 209 p.p.s.a.