I SA/Gd 320/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości oddala skargę. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia 31 sierpnia 2010 r. określił R. W. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w wysokości 31.487,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że R. W. dokonał w dniu 10 sierpnia 2005 r. sprzedaży nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], stanowiącej działki nr [...] obszaru 232 m2 i [...] obszaru 1.743 m2 za cenę 580.000 zł przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Organ ustalił, że działkę nr [...] podatnik nabył w drodze umowy sprzedaży w dniu 13 grudnia 2001 r. natomiast działkę nr [...] w drodze umowy darowizny w dniu 11 stycznia 2002 r. Wskazał dalej, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. d) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) podlegają zwolnieniu przedmiotowemu w całości o ile ich nabycie nastąpiło w drodze spadku lub darowizny. Wobec powyższego ustalono, że przychód podlegający opodatkowaniu wynosi 511.868,00 zł. R. W. złożył w dniu 12 sierpnia 2005 r. oświadczenie o przeznaczeniu kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) u.p.d.o.f. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji podatnik nie wydatkował całej kwoty przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości na cele wskazane w złożonym oświadczeniu. Zakwestionowano wydatki w kwocie 435.173,17 zł. udokumentowane fakturami dotyczącymi budowy i rozbudowy budynków i części mieszkalnych położonych w G. przy ul. [...] za okres od 30 stycznia 2005 r. do 26 lipca 2007 r. W oparciu o pismo otrzymane z Urzędu Miejskiego w G. organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że R. W. nie występował z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę/rozbudowę lub o zmianę inwestora, co uzasadniałoby wydatki na budowę/rozbudowę budynków mieszkalnych. Organ pierwszej instancji powołał następnie treść art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność, iż R. W. dokonał budowy/rozbudowy budynków mieszkalnych z pominięciem procedur przewidzianych przepisami prawa budowlanego, w ocenie organu podatkowego nie uprawnia do skorzystania ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. W odwołaniu od wyżej opisanej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. podatnik zarzucił naruszenie art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 180 § 1, art. 181, art. 120, art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – dalej jako "Op.". Zdaniem odwołującego z treści kwestionowanej decyzji wynika dowolne podejście organu podatkowego pierwszej instancji do materiału zebranego w sprawie oraz dowolna interpretacja zarówno prawa podatkowego jak i prawa budowlanego, w tym także orzecznictwa sądów administracyjnych. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane jednoznacznie wskazuje, że na prace prowadzone przez podatnika w istniejącym obiekcie nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Brat podatnika, od którego nastąpiło nabycie nieruchomości takie pozwolenie jednak posiadał. W tym zakresie konieczne było, zdaniem strony, wystąpienie do właściwego organu administracji publicznej celem uzyskania wykładni prawa budowlanego. Zarzucono także zupełne pominięcie w toku postępowania oświadczenia podatnika z 12 sierpnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 8 lutego 2010 r. (z okoliczności sprawy wynika, że decyzja ta została wydana 8 lutego 2011 r.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego ustalił, że odwołujący w dniu 19 września 2003 r. na mocy umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego nabył nieruchomość stanowiącą działki o nr [..] i [..] położone w G. przy ul. [...] zabudowane domem mieszkalnym o pow. 90 m2. Budowę i rozbudowę tego budynku R. W. kontynuował w oparciu o pozwolenie wydane na brata – L. W.. Według oświadczenia strony do momentu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości w 2009 r. budowa nie została zakończona. Ze złożonej do akt dokumentacji budowlanej dotyczącej inwestycji realizowanej w G. przy ul. [...], której inwestorem był poprzedni właściciel wynika, iż dotyczyła ona lat 1998 – 2003, zaś z danych znajdujących się w dzienniku budowy z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczących rozbiórki części usługowej budynku mieszkalno – usługowego oraz budowy budynku dwukondygnacyjnego usługowo – mieszkalnego położonego na działce [...] wynika, że ostatni wpis został dokonany w dniu 5 grudnia 2003 r. i dotyczył zakończenia wszelkich robót budowlanych, instalacyjnych oraz wykończeniowych związanych z budową tego budynku. Z kolei w dniu 18 września 2008 r. zgłoszono gotowość tego obiektu do odbioru, co wskazuje na zakończenie rozbudowy budynku mieszkalnego. W tych okolicznościach, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w G., brak jest podstaw do uznania, iż poniesione w okresie od 30 stycznia 2005 r. do 26 lipca 2007 r. wydatki na łączną sumę 435.173,17 zł dotyczyły inwestycji polegającej na budowie i rozbudowie budynku mieszkalnego znajdującego się na działce [...] przy ul. [...]. Ponadto, w okresie od 19 września 2003 r. do 25 października 2010 r. podatnik nie występował do właściwego organu o przeniesienie wydanego L. W. pozwolenia na budowę bądź o wydanie nowego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w związku z inwestycją prowadzoną na działce przy ul. [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że złożenie przez podatnika oświadczenia dotyczącego przeznaczenia kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) – dalej jako – "u.p.d.o.f." nie przesądza, że środki uzyskane z odpłatnego zbycia nieruchomości zostały rzeczywiście na te cele przeznaczone. Organ odwoławczy stwierdził też, że prawidłowe jest stanowisko organu pierwszej instancji, iż dokonanie robót budowlanych z pominięciem procedur przewidzianych w przepisach prawa budowlanego nie uprawnia do skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. Pogląd ten w ocenie organu odwoławczego znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2009 r. Sygn. akt I SA/Gd 9/09. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 8 lutego 2010 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. W. zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i naruszenie zakresu zastosowania art. 21 ust. 1 pkt a), d) i e) u.p.d.o.f., art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, a także art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Nadto zarzucił naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego, a to zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Op.) zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 122 Op.), oraz zasady przekonywania (art. 124 Op.). W oparciu o przedstawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Uzasadniając skargę podniesiono, że organy wprawdzie zauważyły, iż skarżący zakupił nieruchomość z rozpoczętą budową ale pomijają istotne fakty zakupu w trakcie trwania inwestycji. Organ pierwszej instancji podaje, że skarżący nie wykonał żadnych prac po roku 2003 opierając swoje wywody i ustalenia na wpisach w dzienniku budowy. Pomija zatem fakty niezwykle istotne dla sprawy, a mianowicie odbiory robót, pozwolenia na zamieszkanie, podłączenie mediów i inne. Organy podatkowe nie odwołują się do ustaleń organów nadzoru budowlanego, który prowadzi postępowanie z zakresu rzekomej samowoli budowlanej. Strona zarzuciła, że organy podatkowe nie kwestionują wykonanych prac, a zatem także i wysokości poniesionych wydatków. Zarzucono organowi brak konsekwencji w poczynionych ustaleniach; najpierw podaje, że skarżący w latach 2003 – 2007 nie wykonał żadnych prac, by później stwierdzić, że koszty zostały poniesione, ale nie zostaną uwzględnione w rozliczeniu, bo podatnik "nie przepisał" pozwolenia na budowę na siebie. Wszelkie składane w toku postępowania wyjaśnienia strony organy pomijały. Dyrektor Izby Skarbowej w G. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 5 maja 2011 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 1 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącego wskazał na tryb wznowieniowy dotyczący kwestii samowoli budowlanej. Postępowanie to według wiedzy pełnomocnika nie zostało jeszcze zakończone. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w G. wniósł o oddalenie skargi. Kwestia wznowionego postępowania administracyjnego będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Rozpoznając niniejsza sprawę należy wskazać na wstępie, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2005 r., źródłem przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit a) –c) przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 - 2 powołanej ustawy, przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust.1 pkt 8 lit a) – c) nie łączy się z przychodami (dochodami) z innych źródeł. Podatek ustala się w formie ryczałtu, w wysokości 10 % uzyskanego przychodu. Podatek ten jest płatny, bez wezwania, w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Przepis art. 28 ust. 2a u.p.d.o.f. stanowi, że obowiązek zapłaty podatku nie dotyczy podatników dokonujących sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) – c), którzy przychód uzyskany ze sprzedaży przeznaczą na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a) lub lit e). Ostatnio przywołane przepisy stanowią, że wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) – c): a) w części wydatkowanej na nabycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, gruntu albo prawa użytkowania wieczystego gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, lub na nabycie prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej oraz na budowę, rozbudowę albo remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, e) w części wydatkowanej na spłatę kredytu lub pożyczki zaciągniętych na cele, o których mowa w lit. a), w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym również na spłatę kredytu lub pożyczki zaciągniętych przed dniem uzyskania tych przychodów, nie wcześniej jednak niż 24 miesiące przed tym dniem. W świetle przedłożonych akt sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący uzyskał przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości składającej się z dwóch działek oznaczonych nr [...] i [...], którego część podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych wedle zasad wynikających z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) i art. 28 ust. 2 u.p.d.o.f. Działka nr [...] nabyta została w drodze darowizny, stąd też przychód ze sprzedaży tej działki stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 32 lit d) ustawy podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. podlegał zwolnieniu od podatku. Sposób wyliczenia udziału przychodu zwolnionego w całej kwocie przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości przedstawiony w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. nie budzi wątpliwości Sądu, nie jest także kwestionowany przez stronę skarżącą. Skarżący w dniu 12 sierpnia 2005 r. złożył oświadczenie, dotyczące przeznaczenia kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości na cele określone w art. 21 ust.1 pkt 32 lit. a) i e) u.p.d.o.f. W tym miejscu należy podzielić pogląd organu podatkowego, iż złożenie tego oświadczenia nie rodzi prawa do zwolnienia podatkowego. Prawo takie podatnik uzyskuje, o ile rzeczywiście spełni warunki wskazane w art. 21 ust.1 pkt 32 lit. a) i e) u.p.d.o.f. Do rozliczenia przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, jako spełnienie warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 32. lit. a) u.p.d.o.f. skarżący przedłożył szereg dowodów potwierdzających poniesienie wydatków na cele określone w ustawie podatkowej jak i dokumentujących formalno – prawne uprawnienia do realizacji robót budowlanych. Ponadto, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. ustalił w oparciu o pismo Urzędu Miejskiego w G., że R. W. nie występował z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę lub o zmianę inwestora. Organy podatkowe zakwestionowały prawo podatnika do zwolnienia przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości o kwotę 435.173,17 zł odpowiadającą sumie wydatków wynikających z faktur dokumentujących zakupy dotyczące budowy i rozbudowy budynków i części mieszkalnych znajdujących się w G. przy ul. [...]. Wedle organu pierwszej instancji skarżący dokonał budowy/rozbudowy budynków mieszkalnych z pominięciem procedur przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Okoliczność ta, zdaniem organu pierwszej instancji, wyklucza możliwość skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust.1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. Z kolei organ odwoławczy powołując się na udokumentowany przebieg procesu inwestycyjnego realizowanego na nieruchomości położonej przy ul. [...] stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, iż poniesione w okresie od 30 stycznia 2005 r. do 26 lipca 2007 r. wydatki na łączną sumę 435.173,17 zł dotyczyły inwestycji polegającej na budowie i rozbudowie budynku mieszkalnego znajdującej się na działce przy ul. [...]. Ponadto wskazał organ odwoławczy na okoliczność, iż R. W. nie posiadał pozwolenia na budowę. Na wstępie należy zauważyć, że stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej nie może w ocenie Sądu zostać w pełni zaaprobowane. Organ odwoławczy przyjął ustalenie, że skoro zapisy w dzienniku budowy wskazywały na zakończenie inwestycji w 2003 r. to nie mogły być w latach późniejszych realizowane żadne roboty budowlane. Tymczasem z twierdzeń podatnika wynika, że w 2009 r. nastąpiła sprzedaż tej nieruchomości wraz z procesem inwestycyjnym w toku, a organ odwoławczy ustalił, że gotowość obiektu do odbioru zgłoszono 18 września 2008 r. Dodać należy, że organ odwoławczy nie dysponował, a przynajmniej nie włączył do akt sprawy lub nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji dowodu, z którego wynikałoby w sposób niepodważalny, że inwestycja przy ul. [...] nie była realizowana w okresie, którego dotyczą sporne faktury. W skardze zostało podniesione, że organy pominęły niezwykle istotne dla sprawy okoliczności, a mianowicie odbiory robót, pozwolenia na zamieszkanie, podłączenie mediów itp. Zarzut ten w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie daje się jednak zweryfikować. Natomiast jego zgłoszenie na etapie skargi może wynikać właśnie stąd, że okoliczność braku wykonywania robót budowlanych na nieruchomości położonej przy ul. [...] została dostrzeżona dopiero przez organ odwoławczy, który przed wydaniem decyzji nie sygnalizował stronie postępowania jej doniosłości prawnej. Stąd strona postępowania został pozbawiona możliwości zgłoszenia dowodów i twierdzeń na tę okoliczność przed wydaniem decyzji. Skoro więc organ pierwszej instancji nie kwestionował poniesienia wydatków na budowę i rozbudowę budynku mieszkalnego ale jedynie wskazał na brak formalno – prawnych uprawnień skarżącego do wykonywania danych robót budowlanych to podniesiona przez organ odwoławczy okoliczność jest zasadniczo nową przesłanką zakwestionowania prawa podatnika do skorzystania ze zwolnienia podatkowego. Takie działanie organu odwoławczego stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności, jak również zasad ogólnych wskazanych w skardze tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 § 1 Op.), zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 122 Op.) oraz zasady przekonywania (art. 124 Op.). W ocenie Sądu stwierdzone uchybienie przepisom postępowania nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem trafnie została dostrzeżona i wskazana przez organy podatkowe druga przeszkoda skorzystania przez skarżącego ze zwolnienia podatkowego - brak pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 120 Op. stanowiącym w swej istocie powtórzenie art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zdaniem Sądu, z normy tej należy wyprowadzić także i taki wniosek, że organ podatkowy rozstrzygając sprawę podatkową powinien brać pod rozwagę zarówno przepisy prawa podatkowego jak i inne, bezwzględnie obowiązujące normy prawa. Organy podatkowe nie mogą więc tolerować sytuacji, gdy podatnik zamierza osiągnąć korzyść podatkową pomijając obowiązki wynikające z innych dziedzin prawa, czy wręcz z tytułu działań zakazanych odrębnymi przepisami. Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to zastrzeżenie nie ma w sprawie znaczenia; wedle oświadczenia podatnika nie wykonywał on robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych. Stosownie do art. 3 pkt 7 powołanej wyżej ustawy przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z kolei z art. 40 ustawy Prawo budowlane organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. W piśmiennictwie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że uprawnienia z decyzji o pozwoleniu na budowę uzyskuje jedynie osoba, na rzecz której decyzja ta została wydana, tj. jej adresat, ewentualnie osoba, na rzecz której przeniesione zostało wcześniej wydane pozwolenie. To przeniesienie pozwolenia na budowę następuje przy tym w drodze decyzji przewidzianej art. 40 pr.bud. (Wiśniewski A., Łaczmańska M., Godlewski R., Kisilowska H. (redakcja), Nosek W., Sypniewski D., Woźniak A., Woźniak C. Prawo budowlane z umowami w działalności inwestycyjnej. Komentarz. Warszawa 2010 LexisNexis (wydanie II) ss. 488 i wskazany tam wyrok NSA z 6.12.2001 r. Sygn. akt II SA/Kr 76/98). W świetle wyżej przytoczonych uwag podzielić należy stanowisko organów podatkowych, że warunkiem zgodnego z prawem prowadzenia robót budowlanych jest posiadanie pozwolenia na budowę przez właściciela lub inwestora. W przypadku nabycia nieruchomości z rozpoczętą inwestycją dla celów kontynuowania tej inwestycji koniecznym staje się przeniesienie pozwolenia na rzecz nabywcy nieruchomości. Skoro więc z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że skarżący nie posiadał pozwolenia na budowę, wręcz nie uczynił żadnych starań celem jego uzyskania lub przeniesienia, organy podatkowe zasadnie uznały, iż wobec braku formalno – prawnych uprawnień do prowadzenia robót budowlanych, co stanowi naruszenia norma prawa budowlanego, skarżący nie może skorzystać ze zwolnienia podatkowego. Przyjęcie odmiennego poglądu podważałoby spójność obowiązującego porządku prawnego. Odnosząc się do zarzutu, iż organy podatkowe obu instancji nie odwołują się do ustaleń organów nadzoru budowlanego, który prowadzi postępowanie z zakresu rzekomej samowoli budowlanej należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy postępowanie to zakończy się ostatecznym rozstrzygnięciem właściwego organu o treści podważającej przyjęte przez organy podatkowe w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne, strona będzie mogła żądać wznowienia postępowania. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.