I OSK 1855/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia del. WSA Stanisław Marek Pietras (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 70/11 w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną. I OSK 1855/11 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 70/11 w sprawie ze skargi Z. J., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił powyższą skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny. Otóż Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wskazanym wyżej rozkazem personalnym wydanym na podstawie art.138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. i art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego w S. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o zwolnieniu Z. J. ze służby w Policji z dniem 15 listopada 2010 r. W uzasadnieniu podał, że w dniu 16 listopada 2010 r. wpłynęło odwołanie Z. J. od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji i w jego uzasadnieniu skarżący wskazywał na naruszenie przepisów i zasad Konstytucji RP, a w szczególności art. 2, 7 i 32, zasad i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności art. 6, 7, 77 § 1, art. 9, 10, 61 § 4, art. 108, 107 §1 i 3 w zw. z § 22 pkt 9 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów oraz naruszenie art. 32 ust .2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i art. 43 ust.1 oraz art. 117 tej ustawy i wobec powyższego wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego organu pierwszej instancji i o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Tymczasem w uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji podał, że Z. J. został z dniem 15 listopada 2010 r. zwolniony ze służby w Policji w związku z zaprzestaniem pełnienia służby przez czas powyżej 12 miesięcy z powodu choroby oraz uzyskaniem orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do pracy w Policji. Wydanie decyzji poprzedziło wszczęcie w dniu 26 sierpnia 2010 r. postępowania w sprawie zwolnienia ze służby odwołującego się z uwagi na to, że funkcjonariusz od dnia 1 czerwca 2009 r. przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. O wszczęciu postępowania zawiadomiono stronę w dniu 13 września 2010 r. Z kolei orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Gdańsku z dnia 20 lipca 2010 r. nr [...], funkcjonariusz został uznany całkowicie niezdolnym do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. Na wniosek Z. J. z dnia 18 września 2010 r., Komendant Miejski w S. decyzją z dnia [...] października 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a decyzję tę doręczono mu w dniu 2 listopada 2010 r. O zamiarze zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji organ I instancji formalnie nie zawiadomił zainteresowanego uznając, że podania i wnioski dowodowe nie miałyby znaczenia wobec przebywania przez funkcjonariusza ponad 12 miesięcy na zwolnieniu lekarskim oraz treści orzeczenia komisji lekarskiej. Na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji zwalnia się bowiem funkcjonariusza ze służby w przypadku orzeczenia przez Komisję Lekarską o trwałej niezdolności do służby. Przepis jest sformułowany w sposób kategoryczny, niedający przełożonemu możliwości podjęcia innej decyzji. Odwołujący nie zgodził się z poglądem, że przebywał na zwolnieniach lekarskich nieprzerwanie, bowiem – jak podniósł – częściowo opiekował się chorym członkiem rodziny, a w innych dniach – honorowo oddawał krew. Organy wskazały, że zgodnie z dokumentacją medyczną skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich nieprzerwanie w dniach od 1 czerwca 2009 roku do 12 września 2009 roku, w dniu 13 września 2009 r., (niedziela) według grafików odpowiedniej służby Komendy Miejskiej w S., skarżący miał dzień wolny od pracy, kolejne nieprzerwane zwolnienie lekarskie datuje się od dnia 14 września 2009 r. do dnia 16 października 2009 r., a dni 16 i 17 października 2009 r. (sobota, niedziela) były dla odwołującego się dniami wolnymi od służby, zaś w dniu 19 października 2009 r. wręczono skarżącemu skierowanie na komisję lekarską, nie wydając żadnych innych poleceń dotyczących pełnienia służby. Kolejne nieprzerwane zwolnienia lekarskie skarżącego obejmują czas od 20 października 2009 r. do 30 lipca 2010 r. W komórce organizacyjnej komendy Miejskiej Policji w S., funkcjonariusze pełnią służbę w systemie zmianowym, co wymaga uprzedniego opracowania grafiku służb. Rozporządzenie MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków /.../ wymaga, by policjant kontaktował się z przełożonym celem omówienia swojej sytuacji i umożliwienia zaplanowania dla funkcjonariusza zadań, winien również informować przełożonego o gotowości do służby albo – o przyczynach swojej nieobecności. Wobec długotrwałego przebywania na zwolnieniu lekarskim Z. J. nie był planowany w grafiku służb KM Policji w S. w październiku 2009 r., nie przedłożył również w tym czasie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku. Zdaniem organu brak zwolnień lekarskich na dni 13 września i 17 oraz 18 października 2009 r. nie oznacza, że w tych dniach Z. J. był gotowy do pełnienia służby z przyczyn wyżej opisanych a to, zdaniem organu oznacza, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim (nie mógł pełnić służby z powodu choroby) od dnia 1 czerwca 2009 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji. Ponieważ Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w Gdańsku w dniu 20 lipca 2010 r. orzekła o trwałej niezdolności skarżącego do służby w Policji, przełożony winien zwolnić funkcjonariusza z zajęć służbowych do dnia zwolnienia z Policji (zgodnie z § 23 cyt. rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r.). Organ odwoławczy wyjaśnił nadto zasady obliczenia wysokości należnej funkcjonariuszowi nagrody rocznej i na koniec wskazał, że w przypadku orzeczenia o trwałej niezdolności do służby w Policji, przełożony ds. spraw osobowych może zwolnić funkcjonariusza ze służby, a w tym przypadku nastąpiło to również po upływie dwunastu miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący Z. J. zarzucił decyzjom organów obu instancji naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o Policji, naruszenie praw i swobód gwarantowanych obywatelom RP oraz naruszenie prawa materialnego w postaci: – art. 2, 7, 32 ust.1 i 2 Konstytucji RP, – art. 32 ust. 2 i 3, art. 41 ust.1 pkt. 1 w zw. z art. 43 ust.1 ustawy o Policji, – art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: – art. 6, 7, 9, 10, 77 § 1, 107 § 1 i 3 oraz 108 k.p.a. W tej sytuacji wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji organów obu instancji. Zarzuty i wnioski skargi zostały przez skarżącego szczegółowo uzasadnione i omówione, a w szczególności skarżący podniósł, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o Policji, orzeczenie przez komisję o trwałej niezdolności do służby daje podstawę do zwolnienia policjanta ze służby, jednak zgodnie z art. 43 ust. 1 nie może to nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Zarzucił, że organ I instancji zwolnił go ze służby bez wszczęcia w tym przedmiocie postępowania administracyjnego, uczynił to rozkazem personalnym, a nie decyzją administracyjną, nie poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się na temat zgromadzonych materiałów, możliwości składania wniosków i korzystania z profesjonalnego pełnomocnika. Tymczasem, mimo treści art. 43 ust. 1 ustawy, Komendant Miejski w S. już w dniu 12 października 2010 r. wydał decyzję nr 175, na podstawie której zwolnił skarżącego ze służby w Policji i decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy zlekceważył zatem zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, czym w sposób rażący naruszył prawo do przestrzegania którego – jako organ władzy – jest w szczególności zobowiązany. Taki sposób działania organu odwoławczego narusza przepisy prawa materialnego, tj. ustawy o Policji i przepisów wykonawczych, zasady postępowania administracyjnego i przepisy Konstytucji RP, a powyższe nastąpiło poprzez wydanie decyzji o zwolnieniu skarżącego mimo nie wszczęcia postępowania administracyjnego, niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszenia żądań, pozbawienie skarżącego prawa do pomocy profesjonalnego pełnomocnika, niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie stwierdzenia, że przebywał nieprzerwanie przez 12 miesięcy na zwolnieniu lekarskim, nieuwzględnienie materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy. W dalszej części podniósł, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji, nie można policjanta zwolnić ze służby przed upływem 12 miesięcy od zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby, co w przypadku skarżącego nie miało miejsca, bowiem okresy choroby skarżącego były przerywane okresami, kiedy nie pełnił on służby z uwagi na sprawowane opieki nad chorym członkiem rodziny, do czego funkcjonariusz ma prawo. Skarżący zarzucił, że organy nie ustaliły w postępowaniu, by w dniach, kiedy sprawował opiekę nad członkiem rodziny był jednocześnie chory, co uniemożliwiało prawidłowe podjęcie decyzji o zwolnieniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu skarżonego aktu. W uzasadnieniu prawnym natomiast Sąd stwierdził, że skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 41 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 43 ust. 1 podnosząc, iż zgodnie z tymi przepisami zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nie mogło nastąpić przed upływem 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby (bowiem skarżący nie zgłosił pisemnego wystąpienia ze służby), czego organy w niniejszej sprawie nie ustaliły i nie wykazały. Jednak nie przeczy przy tym, że nie pełnił służby w okresie od 1 czerwca 2009 r. do dnia podjęcia decyzji przez organ pierwszej instancji, tj. do dnia 12 października 2010 r. Nie zaprzecza również, że w dniu 20 lipca 2010 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w Gdańsku ostatecznie orzekła, że jest on całkowicie niezdolny do służby w Policji i został zaliczony do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą. W związku z tymi faktami istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy okres od 1 czerwca 2009 r. do 20 lipca 2010 r. spełniał wymóg z art. 43 ust. 1, tj. czy był okresem "zaprzestania służby z powodu choroby" skarżącego. Sąd zauważył, że podnosząc zarzut niedokonania w tym zakresie stosownych ustaleń i powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, w tym na wyrok z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie o sygn. III SA/Gd 359/08, w której "sąd opowiedział się po stronie skarżącego", skarżący przeoczył, że w sprawie tej stan faktyczny był odmienny, bowiem skarżący nie zgłosił się w omawianym czasie (od 1.06.2009 r. do 20.07.2010 r.) do służby i nie został do jej pełnienia dopuszczony, a zatem nie może być mowy o przerwaniu biegu 12 miesięcy, o jakich mowa w art. 43 ust. 1 ustawy. W dalszej części podkreślono, że z okoliczności sprawy wynika również, iż okres niepełnienia przez skarżącego służby przed zwolnieniem z Policji przekracza czas 12 miesięcy (od 1 czerwca 2009 r. do 15 listopada 2010 r.), czyli wyczerpuje okres ochronny, o jakim mowa w cytowanym art. 43 ust. 1 ustawy, a celem omawianego przepisu jest, tak jak to ujmuje i wyjaśnia orzecznictwo, ochrona trwałości stosunku służbowego policjanta w okresie 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby, lecz termin 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, przed którym to upływem tego terminu zwolnienie nie może nastąpić, nie oznacza, iż konkretna choroba, która stała się przyczyną zwolnienia ze służby, musi występować w okresie 12 miesięcy. Wystarczy jedynie, ze policjant przebywał nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich w ciągu 12 miesięcy przed dniem zwolnienia ze służby. Nie jest istotne przy tym, czy w danym okresie policjant leczył się na chorobę, która stała się przyczyną zwolnienia, czy też w tym okresie zwolnienia lekarskie były wydawane w związku z leczeniem innych dolegliwości", jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2006 r. w sprawie I OSK 299/06 (LEX nr 281381). Wobec powyższego Sąd podzielił właśnie takie rozumienie omawianego przepisu i w związku z tym podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, jakiego rzekomo dopuściły się organy orzekające, nie mają znaczenia, bowiem nie miały one istotnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślono dalej, że część z tych zarzutów jest całkowicie nieuzasadniona, gdyż na przykład nazwa "rozkaz personalny" nie pozbawia rozstrzygnięcia podjętego w sprawie charakteru decyzji administracyjnej, co zdaje się zauważać sam skarżący nazywając zaskarżany akt decyzją. Nie miały na jej treść wpływu takie okoliczności jak to, że skarżącego powiadomiono o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie innego przepisu ustawy o Policji, a nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy zarzut, że skarżący nie brał czynnego udziału w postępowaniu, bądź że nie mógł wypowiedzieć się na temat dowodów, lub że nie uwzględniono materiału dowodowego zawartego w aktach. Reasumując, policjant wobec którego orzeczono całkowitą niezdolność do służby, jest również trwale niezdolny do jej pełnienia. W niniejszej sprawie orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Gdańsku z dnia 20 lipca 2010 r., skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów. Wobec tego oraz mając na uwadze powyższe wywody, stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowiło podstawę do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, a orzekające o tym organy Policji nie dopuściły się naruszeń prawa dyskwalifikujących prawidłowość podjętych rozstrzygnięć. Od powyższego wyroku w całości, Z. J. wniósł skargę kasacyjną zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 43 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 30 poz. 179 z późn. zm.) przejawiające się w jego błędnej wykładni i wadliwym zastosowaniu polegającym na przyjęciu, że możliwym jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby w trybie określonym powyższymi przepisami w wypadku, gdy 12 miesięczny okres nie pełnienia przez tegoż funkcjonariusza służby poprzedzający wydanie decyzji o zwolnieniu nie wystąpił wyłącznie w związku z chorobą tego funkcjonariusza, lecz również w z związku ze sprawowaniem przez niego opieki nad chorym członkiem rodziny. W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz rozpoznanie skargi pod jego nieobecność. Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że interpretacja powyższych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w opisanym powyżej trybie uzależnione jest łącznie od ziszczenia się dwóch warunków. Po pierwsze orzeczenia jego trwałej niezdolności przez komisję lekarską (art. 41 ust. 1 pkt 1 ), po wtóre upływu okresu nieprzerwanych 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez niego służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby (art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy). Dalej podkreślił, że w okolicznościach niniejszej sprawy dyspozycja tych przepisów z pewnością nie została spełniona co sprawia, że zostały one zastosowane wadliwie. Treści orzeczenia Komisji Lekarskiej nie kwestionuje, ale jednocześnie wskazał, iż decyzja zwalniająca go ze służby została – co jest bezsporne – wydana w dniu 12 paździenika 2010 r. (rozkaz personalny). Skarżący natomiast w okresach od dnia 17 marca 2010 r. do dnia 24 marca 2010 r. oraz od 20 do 23 maja 2010 r. i od 06 do 18 lipca 2010 r. pełnił opiekę nad chorym członkiem rodziny. Dodatkowo okres jego zwolnień lekarskich nie obejmuje dni 13 września 2010 r. oraz 17 do 19 października 2010 r. Niewątpliwie zatem w dniu wydawania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby nie wystąpiła przesłanka nieprzerwanych 12 miesięcy nie pełnienia służby z powodu choroby. Wbrew poglądowi wskazanemu przez Sąd I instancji nie sposób przyjąć, że u skarżącego w omawianych okresach z pewnością istniała jednostka chorobowa stwierdzona w zwolnieniach lekarskich. Takowe stwierdzenie możliwe byłoby jedynie w sytuacji przeprowadzenia badania przez lekarza o właściwej specjalności. Jednocześnie gdyby ustawodawca chciał, aby także w analizowanej sytuacji możliwym było zwolnienie ze służby, niewątpliwie odpowiednią normą prawną uczyniłby odstępstwo od zasady wyrażonej w treści art. 43 ust. 1 ustawy np. poprzez wyeliminowanie sformułowania "z powodu choroby ". Powyższe okoliczności sprawiają zatem, że w dniu wydawania decyzji zwalniającej ze służby nie było możliwe skuteczne zwolnienie go w trybie innym, aniżeli na jego pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to zatem konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia i w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania, przeto Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów i stwierdzić należy, że skarga owa analizowana pod tym kątem, nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim stosownie do treści art. 41 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Taka sytuacja w stosunku do Z. J. bezspornie miała miejsce, albowiem orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Gdańsku z dnia 20 lipca 2010 r. nr [...], został on uznany za całkowicie niezdolnego do służby w policji. Jednocześnie stosownie do brzemienia art. 43 ust 1 cyt. ustawy o Policji, zwolnienie policjanta na wyżej wskazanej podstawie nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W rozpoznawanej zaś sprawie skarżący kasacyjnie policjant zaprzestał pełnienia służby od dnia 1 czerwca 2009 r., od kiedy to przebywał na zwolnieniach lekarskich z powodu choroby. Jednocześnie należy zauważyć i szczególnie zaakcentować, że od dnia zaprzestania pełnienia służby do czasu zwolenienia ze służby, skarżący nie przebywał w sposób ciągły na zwolnieniach z powodu choroby z tego mianowicie powodu, że niektóre zwolnienia lekarskie w tym okresie były skarżącemu kasacyjnie udzielane z powodu konieczności opieki nad chorym członkiem rodziny. We wskazanym wyżej okresie wystąpiły również przerwy w przebywaniu skarżącego na zwolnieniach lekarskich, przypadjące na dni, w ktorych nie miał on wyznaczonej służby, tj. na dni które były dla niego dniami wolnymi od pracy. Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie została spełniona przesłanka z art. 43 ust.1 cyt. ustawy o policji umożliwiająca zwolnienie skarżącego ze służby. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iż skarżący zaprzestał pełnienia służby od dnia 1 czerwca 2009 r. z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby, a zatem w dniu wydania decyzji o zwolnieniu przez organ I instancji, bezspornie upłynęło 12 miesięcy wymagane do zwolnienia w powołanym wyżej art. 43 ust 1 ustawy o Policji. Godzi się również wyjaśnić, iż fakt kilkukrotnych przerw w zwolnieniach lekarskich, czy to z uwagi na zwolnienie w celu opieki nad chorym członkiem rodziny czy też brak zwolnienia lekarskiego przypadającego na dzień wolny od służby, nie spowodował w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przerwanie biegu 12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby. Podkreślić bowiem należy, że powołany przepis nie posługuje się pojęciem 12-miesiecznego nieprzerwanego okresu przebywania na zwolnieniach lekarskich, lecz 12-miesięcznym okresem zaprzestania służby z powodu choroby. Zatem pojęcia te nie są tożsame, a krótkotrwałe przerwy w nieprzerwanych zwolnieniach lekarskich przez okres 12 miesięcy, nie wyklucza upływu 12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Okoliczność, że w dniu 19 października 2009 r. skarżący stawił się do służby nie mając jej wyznaczonej w grafiku i w związku z czym nie otrzymał tego dnia żadnych zadań, a jedynie skierowanie na komisję lekarską, nie jest równoznaczne z podjęciem przez niego służby w tym dniu. Z tego mianowicie powodu, że nie mógłby od podjąć żadnych czynności służbowych z uwagi na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), w świetle których nie jest możliwe dopuszczenie do wykonywania zadań służbowych policjanta, którego absencja w służbie trwała dłużej niż 30 dni, bez przeprowadzenia badań lekarskich stwierdzających zdolność do służby. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo ocenił, iż zostały spełnione przesłanki określone w art. 41 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, upoważniające organ do zwolnienia skarżącego Z. J. ze służby w Policji. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżony wyrok nie narusza prawa, a w konsekwencji skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, to na mocy art. 184 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.