I SA/Łd 521/11

Dnia 7 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w P. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 521/11 UZASADNIENIE W dniu [...] r. A Spółka z o.o. w P. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia wydatków na budowę i wyposażenie przyzakładowej stołówki pracowniczej do kosztów kwalifikowanych. We wniosku przedstawiano następujący stan faktyczny. Spółka działa w Polsce od 2000 r. głównie w branży produkcji i obróbki wyrobów metalowych dla przemysłu elektromaszynowego oraz motoryzacyjnego. Spółka działa na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: SSE) na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej z dnia [...] r. (dalej: Zezwolenie). Zezwolenie zostało Spółce udzielone na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w ramach wskazanych w tym Zezwoleniu pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU). Zezwolenie zostało udzielone do dnia [...] r. Na mocy Zezwolenia ustalono następujące warunki prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej na terenie SSE: • poniesienie na terenie SSE wydatków inwestycyjnych, rozumianych zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 r. w sprawie łódzkiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 215, poz. 2183 ze zm.) - co najmniej 196.161.890,00 zł nie później niż do dnia 31 grudnia 2011 r., z czego kwotę 101.815.490,00 zł do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz dodatkowo kwotę 94.346.400,00 zł do dnia 31 grudnia 2011 r., • zatrudnienie na terenie strefy: co najmniej 300 osób po dniu uzyskania Zezwolenia w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r., z czego co najmniej 30 osób do dnia 31 grudnia 2006 r. i utrzymanie tego zatrudnienia do dnia 31 grudnia 2011 r. oraz dodatkowo co najmniej 270 osób do dnia 31 grudnia 2011 r. i utrzymanie zatrudnienia 300 osób do dnia 31 grudnia 2016 r. Zgodnie z biznesplanem stanowiącym załącznik do oferty inwestycyjnej złożonej przez Spółkę w procesie ubiegania się o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE, Spółka kontynuuje rozbudowę zakładu produkcyjnego obejmującą zarówno wybudowanie hal produkcyjnych wraz z niezbędną infrastrukturą, nabycie wyspecjalizowanych maszyn i urządzeń produkcyjnych oraz uzupełniających środków trwałych. Z uwagi na fakt, iż Spółka poniosła już część wydatków inwestycyjnych w rozumieniu § 6 ust. 1 Rozporządzenia, Spółka korzysta z przysługującego jej limitu pomocy publicznej w formie zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu kosztów nowej inwestycji. W ramach realizacji omawianej inwestycji na terenie SSE, Spółka zamierza dodatkowo ponieść na terenie SSE nakłady, m.in. na budowę przyzakładowej stołówki pracowniczej i zakup odpowiedniego wyposażenia. Powyższy obiekt zlokalizowany będzie na terenie SSE w obrębie tych samych działek, na których położony jest zakład produkcyjny Spółki. Budynek w którym będzie się mieścić stołówka, pozostają w funkcjonalnym i lokalizacyjnym związku z działalnością prowadzoną przez Spółkę na terenie SSE na podstawie Zezwolenia. Spółka zamierza ponieść wydatki inwestycyjne na wybudowanie na terenie SSE nowoczesnej przyzakładowej stołówki wraz z niezbędnym wyposażeniem. Wybudowanie stołówki jest niezbędnym elementem inwestycji realizowanej przez Spółkę na terenie SSE, gdyż celem utworzenia takiego obiektu jest zapewnienie między innymi pracownikom Spółki możliwości spożycia posiłku w pracy (przy czym, możliwe będzie również korzystanie ze stołówki przez inne osoby). Przedmiotowy budynek będzie elementem infrastruktury towarzyszącej budynkom wykorzystywanym bezpośrednio do celów produkcyjnych. Powstanie stołówki będzie wiązać się dla Spółki z osiąganiem dodatkowych przychodów, z tytułu sprzedaży posiłków i świadczenia usług gastronomicznych, m.in. na rzecz pracowników, które jednak nie będą korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z powyższym zadano pytanie czy wydatki, które zostaną poniesione przez Spółkę na budowę oraz wyposażenie przyzakładowej stołówki pracowniczej na terenie SSE będą mogły zostać zaliczone do kosztów inwestycji (realizowanej w oparciu o Zezwolenie), które kwalifikują się do objęcia pomocą publiczną w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Zdaniem wnioskodawcy, biorąc pod uwagę fakt, iż Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie SSE na podstawie Zezwolenia z dnia [...]r. stan faktyczny / zdarzenie przyszłe i pytania Spółki powinny zostać przeanalizowane przez pryzmat przepisów w brzmieniu obowiązującym w dniu uzyskania Zezwolenia przez Spółkę, tj. w szczególności w świetle przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 r. w sprawie łódzkiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 215, poz. 2183 ze zm.). Zdaniem Spółki, wydatki, które zostaną przez nią poniesione na budowę oraz wyposażenie stołówki, w ramach inwestycji realizowanej na terenie SSE, będą mogły zostać zaliczone do kosztów inwestycji, o których mowa w § 6 ust. 1 ww. Rozporządzenia, kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych. Jeżeli więc wydatki inwestycyjne, które zostaną poniesione przez Spółkę na budowę oraz wyposażenie stołówki będą spełniać warunki wskazane w Rozporządzeniu, będą one mogły, zdaniem Spółki, zostać uznane za koszty kwalifikowane. Zdaniem Spółki, warunki decydujące o możliwości uznania wydatków inwestycyjnych za koszty kwalifikowane w rozumieniu § 6 Rozporządzenia powinny zostać uznane za spełnione w odniesieniu do wydatków, które zostaną poniesione przez Spółkę w związku z kontynuacją realizacji inwestycji na terenie SSE w ramach Zezwolenia polegającej w szczególności na budowie Centrum Szkoleniowego. Spółka podkreśliła, iż wybudowanie stołówki będzie stanowić dalszą rozbudowę o dodatkowy obiekt już istniejącego zakładu produkcyjnego Spółki zlokalizowanego i funkcjonującego na terenie SSE. Spółka wskazała, że funkcjonowanie stołówki może pozytywnie wpływać na zwiększenie jakości i wydajności pracy świadczonej przez pracowników. Dodatkowo stołowka powinna być postrzegana jako obiekt nierozerwalnie związany z działalnością spółki, jako jeden z obiektów zaplecza socjalnego dla zakładu produkcyjnego. Rozbudowa zakładu o stołówkę powinna być uznana za konieczną inwestycje z ekonomicznego punktu wiedzenia, gdyż dzięki jej budowie spółka pragnie zapewnić odpowiedni komfort pracy swoim pracownikom, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w zwiększeniu efektywności ich pracy a w konsekwencji poprawić działanie przedsiębiorstwa jako całości. Reasumując, zdaniem Spółki, wydatki, które zostaną poniesione przez nią na budowę oraz wyposażenie stołowki na terenie SSE (w okresie obowiązywania Zezwolenia), będą mogły zostać zaliczone do kosztów kwalifikowanych inwestycji realizowanej w ramach Zezwolenia, o których mowa w § 6 Rozporządzenia. W związku z powyższym, wydatki te będą mogły zostać uwzględnione przez Spółkę w kalkulacji w wysokości limitu przysługującej jej pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zaskarżoną interpretacją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający z upoważnienia Ministra Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki w zakresie zaliczenia wydatków na budowę oraz wyposażenie stołowki do kosztów kwalifikowanych. Powołując się na treść art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. 2007 r. Nr 42, poz. 274 ze zm.) oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), podkreślono, iż prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku ż tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową. Dokonując oceny zakresu zwolnień podatkowych wskazano, iż wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Zdaniem organu, jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Wskazano, że jeżeli zezwolenie Spółki na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej nie obejmuje swym zakresem danego przedmiotu działalności (w niniejszym przypadku działalności gastronomicznej), to wydatki poczynione na tę działalność nie będą mogły zostać zaliczone do kosztów kwalifikowanych. Tym samym, wydatki te nie będą mogły zostać uwzględnione przez Spółkę w kalkulacji wysokości limitu przysługującej Jej pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Mając na uwadze powyższe stanowisko organu podatkowego skarżąca spółka wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...]r. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów: • prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) w związku z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 r. w sprawie [...] specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U. z 2004 Nr 215, poz. 2183 ze zm.) poprzez uznanie, iż wydatki, które zostaną poniesione przez Spółkę na budowę oraz wyposażenie stołówki na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej nie będą mogły zostać zaliczone do kosztów inwestycji, które kwalifikują się do objęcia pomocą publiczną w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, • prawa procesowego które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania podatników do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono te same argumenty, które skarżąca Spółka zawarła w swoim stanowisku we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Ponadto dodano, że nie znajduje uzasadnienia prawnego stanowisko organu o uzależnieniu możliwości uznania określonych wydatków za koszty kwalifikowane od tego, czy poniesienie tych wydatków warunkuje osiąganie przychodów z działalności gospodarczej objętej Zezwoleniem. Zdaniem skarżącej wśród warunków umożliwiających uznanie kosztów inwestycji za wydatki kwalifikowane nie znajduje się warunek dotyczący powiązania tych wydatków wyłącznie z działalnością wymienioną w zezwoleniu generującą dochody zwolnione od opodatkowania podatkiem dochodowym. W rozporządzeniu nie znajduje uzasadnienia stwierdzenie, że związek danych wydatków z inwestycją należy oceniać w kontekście osiągania przychodów z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, w celu prowadzenia której ponoszone są te wydatki. Poza tym w praktyce, dokonując realizacji nowej inwestycji poprzez zakup lub wytworzenie środków trwałych wykorzystywanych stricte do działalności gospodarczej wskazanej w zezwoleniu, przedsiębiorcy zwykle ponoszą także wydatki na wytworzenie lub zakup środków trwałych stanowiących dodatkowe wyposażenie, obiekty pomocnicze, infrastrukturę towarzyszącą, np. budynki biurowe, sanitariaty dla pracowników, szatnie, parkingi przyzakładowe, regały biurowe, które spełniają funkcje pomocnicze, bez istnienia których działalność inwestora nie mogłaby być prowadzona. Poniesienie takich wydatków jest nieodzowną częścią kompleksowej realizacji inwestycji. Wskazano, że żaden z przepisów nie wyklucza kwalifikacji obiektów pomocniczych zlokalizowanych w ramach zakładu produkcyjnego przedsiębiorcy jako inwestycji, w związku z którymi nie przysługuje pomoc publiczna. W opinii skarżącej wydatki planowane na budowę i wyposażenie stołówki, co stanowi rozbudowę zakładu Spółki, będą stanowić koszty kwalifikowane spełniające warunki określone w 6 Rozporządzenia, które powinny zostać uwzględnione przy kalkulacji przysługującego Spółce limitu pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumentację wyrażana w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. i zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, gdyż zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa materialnego i procesowego, w stopniu nakazującym jej uchylenie. W ocenie Sądu stanowisko Spółki w zakresie odnoszącym się do interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej wydatków poniesionych na stołówkę pracowniczą jest prawidłowe. Jak bowiem stanowi przepis art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, dalej: usse), dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku osób prawnych, tak jak ma to miejsce w sprawie skarżącej Spółki, właściwy w tym zakresie jest przepis art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej zwana u.p.d.o.p.), który stanowi, że wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4 - 6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Zgodnie natomiast z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 r. w sprawie łódzkiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 215, poz. 2183), mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, pomoc regionalna udzielana przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. 54, poz. 654 z późn. zm.) albo na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 63a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn.zm) stanowi pomoc regionalną z tytułu: 1) kosztów nowej inwestycji, której wielkość jest liczona, jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą, określonych odpowiednio w § 6, 7 i 8, lub 2) tworzenia nowych miejsc pracy, której wielkość jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników, obejmujących koszty płacy brutto tych pracowników, powiększone o obowiązkowe płatności związane z ich zatrudnieniem, ponoszone przez przedsiębiorcę od dnia zatrudnienia tych pracowników. O tym, jakie wydatki stanowią koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną, czyli koszty, w oparciu o które wyliczana jest wartość zwolnienia z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 17. ust. 1 pkt, 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, decyduje § 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 r. w sprawie łódzkiej specjalnej strefy ekonomicznej, stosownie do którego - za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w trakcie obowiązywania zezwolenia w związku z realizacją inwestycji na terenie strefy na: 1) zakup albo wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub ich spłatę określoną w umowie leasingu lub innej umowie o podobnym charakterze, z wyłączeniem środków transportu nabywanych przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w sektorze transportu, pod warunkiem zaliczenia ich - zgodnie z odrębnymi przepisami - do składników majątku podatnika, 2) rozbudowę lub modernizację istniejących środków trwałych zaliczone do wartości początkowej tych środków trwałych zgodnie z przepisami o podatku dochodowym. Mając na uwadze wyżej przytoczone przepisy, należy stwierdzić, że wydatki inwestycyjne, aby mogły zostać uznane za kwalifikujące się do objęcia pomocą (dalej również: koszty kwalifikowane) w rozumieniu § 6 ww. Rozporządzenia powinny: - zostać faktycznie poniesione po uzyskaniu zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, - pozostawać w związku z realizacją inwestycji na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, - zostać przeznaczone na cele określone w § 6 ust. 1 Rozporządzenia, - zostać zaliczone do wartości początkowej środków trwałych zgodnie z regulacjami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spełnienia powyższych wymogów przy ponoszeniu wydatków na budowę stołówki należy upatrywać w tym, że budowa tejże stołówki dla pracowników odbywa się na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w obrębie terenu produkcyjnego Spółki, stanowi kontynuację procesu inwestycyjnego objętego biznesplanem stanowiącym załącznik do wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy, a funkcjonowanie stołówki tj obiektu zaplecza socjalnego pozostaje w celowym związku z procesem i technologią wytwarzania przez Spółkę wyrobów na terenie SSE zgodnie z uzyskanym zezwoleniem. Powyższe względy wskazują, zdaniem Sądu, na powiązanie planowanej inwestycji w postaci budowy i wyposażenia stołówki z procesem wytwarzania przez Spółkę na terenie strefy wyrobów w ramach działalności objętej zezwoleniem, o którym mowa wyżej. Z wniosku Spółki jasno wynika, że stołówka ma w pierwszym rzędzie służyć zaspokojeniu potrzeb pracowników spółki. Ma być jednym z elementów szerzej pojętego zaplecza socjalnego, służącego pracownikom. Nie bez znaczenia jest i to, że każdy pracodawca ma, wynikający z art. 16 Kodeksu Pracy obowiązek zaspokajania bytowych, socjalnych i kulturalnych potrzeb pracowników. Ustawodawca podniósł ten obowiązek do rangi zasady prawa pracy, co oznacza, że do jego spełniania przywiązuje zasadniczą wagę. W tej sytuacji nie można, jak uczynił to organ w niniejszej sprawie, nie zauważyć wynikających z powołanego przepisu wymogów obciążających pracodawcę. W granicach zaspokajania potrzeb socjalnych pracowników mieści się z cała pewnością budowa stołówki pracowniczej, pozwalającej na spożywanie posiłku, w trakcie prawem przewidzianej przerwy w pracy, w godziwych warunkach. Nie zasługuje przy tym na akceptację stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji, zgodnie z którym jeżeli zezwolenie Spółki na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej nie obejmuje swym zakresem działalności gastronomicznej, to wydatki poczynione na tę działalność nie będą mogły zostać zaliczone do kosztów kwalifikowanych. Organ bezzasadnie bowiem utożsamił budowę stołówki z działalnością gastronomiczną, tracąc z pola widzenia wywody zaprezentowane wyżej a odwołujące się do obowiązków pracodawcy. W ocenie sądu I instancji budowa stołówki nie jest inwestycją służącą prowadzeniu działalności gastronomicznej, lecz wyrazem dbałości wnioskodawcy o zapewnienie godziwych warunków socjalnych swym pracownikom. W toku ponowionego postępowania organ będzie obowiązany wziąć pod uwagę powyższe wskazania i to w warunkach związania, o którym mowa w art. 153 Ppsa W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, iż zaskarżona interpretacja nie jest zgodna z prawem, Sąd uchylił ją na podstawie art.146 §1 pkt 1a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2, 3 i 4 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot poniesionych kosztów postępowania obejmujących kwotę wpisu sądowego od skargi, wynagrodzenia pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego - Dz.U. Nr 212, poz. 2075 ze zm. ) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. P.Z-C.