I SA/Kr 487/11

Sygn. akt I SA/Kr 487/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r., sprawy ze skargi "K" S.A. w K., na indywidualną interpretację Burmistrza Gminy K., z dnia 9 grudnia 2010 r. Nr DEN.I.4.-3110/49/10, w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, iż zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Burmistrza Gminy K. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku, który wpłynął do Burmistrza Gminy K. w dniu 14 września 2010r. Grupa K. S.A. zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji dotyczącej kwalifikacji sieci technologicznych (technicznych) jako budowli i ich opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż podatnik posiada w ewidencji środków trwałych sieci sprężonego powietrza, sieć gazową, sieć ciekłego azotu, sieć elektryczną, sieć komputerową, które częściowo znajdują się wewnątrz budynków (hale produkcyjne, magazyny, budynki administracyjne), a częściowo na zewnątrz tych budynków. Zarówno część wewnętrzna sieci jak i część zewnętrzna jest przypisana do jednego numeru ewidencyjnego środka trwałego, którego wartość stanowi podstawę do naliczania podatku od nieruchomości. Przedmiotowe sieci techniczne zapewniają możliwość użytkowania budynków zgodnie z ich przeznaczeniem. Spółka w przypadku budynków nalicza podatek od nieruchomości zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.o.l."), czyli według powierzchni użytkowej. Natomiast wymienione sieci i kanały techniczne (w których prowadzone są sieci) Spółka traktuje jako budowle i opodatkowuje zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W związku z zaistniałymi okolicznościami faktycznymi spółka postawiła następujące pytania; 1) czy zasadne jest w przedmiotowym stanie faktycznym deklarowanie i wpłacanie podatku od nieruchomości od sieci technologicznych i kanałów znajdujących się wewnątrz budynków? 2) w jaki sposób podzielić wartość przedmiotowych sieci dla potrzeb podatku od nieruchomości na część znajdującą się wewnątrz budynku i na część znajdującą się na zewnątrz budynku? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie spółka wskazała, że sieci i kanały techniczne znajdujące się wewnątrz budynków, które stanowią ich wyposażenie, nadając im cechy użyteczności nie należy opodatkowywać podatkiem od nieruchomości jako budowle. Tworzą one bowiem w całości przedmiot opodatkowania jakim jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Spółka zwróciła uwagę, iż podobne stanowisko w zakresie kwalifikacji sieci dla potrzeb podatku od nieruchomości prezentowało również Ministerstwo Finansów w piśmie Dyrektora Departamentów Podatków Lokalnych i Katastru z dnia 15 maja 2003r. nr [...]. Ustosunkowując się natomiast do drugiej kwestii wskazano, że w zaistniałej sytuacji dla prawidłowego określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotowych sieci, należy przeprowadzić podział wartości początkowej każdej z sieci z osobna na dwie pozycje - wewnątrz budynku i na zewnątrz budynku. Taki podział może być przeprowadzony przez służby techniczne spółki w oparciu o posiadaną dokumentację techniczną i/lub pomiary jak również zostać zlecony niezależnemu zewnętrznemu rzeczoznawcy. W efekcie na podstawie sporządzonej dokumentacji naliczany byłby podatek od nieruchomości dla sieci w części znajdujących się poza budynkami, natomiast nieopodatkowane podatkiem od nieruchomości byłyby sieci w części znajdującej się wewnątrz budynków. Odpowiadając na wezwanie organu z dnia 12 października 2010r. - w piśmie z dnia 20 października 2010r. spółka wyjaśniła ponadto, iż pojęcia "kanały" należy traktować jako urządzenia budowlane, w których umieszczone są instalacje elektryczne, komputerowe, sprężonego powietrza, gazowe, wodociągowe, kanalizacyjne. "Kanały" jako urządzenia budowlane pełnią funkcje ochronne dla prowadzonych w nich instalacji oraz pozwalają na szybki do nich dostęp (np. w sytuacji uszkodzenia instalacji). W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 9 grudnia 2010r. nr [...] Burmistrz Gminy K. uznał za zasadne płacenie przez spółkę podatku od nieruchomości od sieci technologicznych i kanałów znajdujących się także wewnątrz budynków oraz stwierdził brak podstaw do dzielenia wartości budowli, o których mowa.. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę stanowi obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei art. 2 ust 1 tej ustawy określa, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ zauważył, iż zakres pojęcia budowli zdefiniowany w u.p.o.l. do celów ustalenia i wyliczenia podatku od nieruchomości jest szerszy niż w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ponieważ obejmuje urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W myśl art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne. Użyte przez wnioskodawcę w piśmie z dnia 14 września 2010 r. pojęcie "sieci" może zaś podpadać pod definicję urządzenia budowlanego. Zgodnie z oświadczeniem podatnika wymienione sieci techniczne zapewniają bowiem możliwość użytkowania budynków zgodnie z ich przeznaczeniem, a dotyczy to zarówno hal produkcyjnych, magazynów jak i budynków administracyjnych. O tym, iż spółka traktuje powyższe sieci, jako całość techniczno-użytkową świadczy także fakt, iż część wewnętrzną i zewnętrzną sieci przypisała do jednego numeru ewidencyjnego środka trwałego, którego wartość stanowi podstawę do naliczenia podatku od nieruchomości. Dodatkowo, art. 3 pkt l lit. b Prawa budowlanego definiuje budowlę jako obiekt budowlany stanowiący całość techniczno - użytkową wraz z urządzeniami i instalacjami. Prawo budowlane nie zawiera wyczerpującego wyliczenia obiektów budowlanych, które nakazuje zakwalifikować jako budowle, jednakże zalicza do nich sieci techniczne. Wprawdzie Prawo budowlane nie określa szczegółowo, co można zaliczyć do sieci technicznych, jednak zdaniem organu nie ulega wątpliwości, iż będą nimi wymienione we wniosku sieci: sprężonego powietrza, gazowa, ciekłego azotu, elektryczna, komputerowa. Co istotne, ustawa nie uzależnia faktu zaliczenia sieci technicznych do budowli od tego, czy znajdują się one wewnątrz czy na zewnątrz określonych budynków. Organ podkreślił, że wbrew stanowisku zawartemu w piśmie podatnika z dnia 20 października 2010r. sieci technologiczne oraz kanały w części znajdującej się wewnątrz budynków mogą stanowić urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Z definicji urządzenia budowlanego nie wynika bowiem warunek, iż przyłącza i urządzenia instalacyjne muszą znajdować się poza budynkiem. Reasumując podkreślono, że wymienione we wniosku sieci technologiczne takie jak: instalacja elektryczna, komputerowa, sprężonego powietrza, gazowa, wodociągowa, kanalizacyjna umieszczone w "kanałach" stanowią samodzielną budowlę w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dla poparcia tego stanowiska odwołano się do wyroków WSA z dnia 2 grudnia 2005r., sygn. akt III SA/Wa 2342/05 oraz z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt FSK 2316/04. Końcowo organ stwierdził, że w świetle przytoczonych wyżej wyjaśnień uznał za bezprzedmiotowe odpowiadanie na zapytanie zawarte w punkcie drugim wniosku spółki. W skierowanym do organu w dniu 21 grudnia 2010r. piśmie spółka sformułowała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydana interpretacją. W dniu 15 lutego 2011r. – w związku z nieudzielaniem przez organ odpowiedzi na wezwanie w terminie 30 dni od jego wniesienia – spółka zaskarżyła indywidualną interpretację Burmistrza Gminy K. w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i żądając jej uchylenia w całości zarzuciła jej błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, a to w szczególności: 1) art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że sporne obiekty należące do spółki, znajdujące się w budynkach i stanowiące część budynków, są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 2) art. 14b oraz art. 14c Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wyrokach NSA oraz WSA dotyczących odmiennych stanów faktycznych niż stan faktyczny przedstawiony przez spółkę, co oznacza, że organ podatkowy nie wydał interpretacji w indywidualnej sprawie przedstawionej przez spółkę; 3) art. 2, art. 7 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez wyinterpretowanie podwójnego opodatkowania sieci oraz infrastruktury technicznej raz jako elementu wchodzącego w skład budynku a drugi raz jako osobnych budowli. W uzasadnieniu podkreślono, że podatek od nieruchomości powinien być liczony od powierzchni użytkowej budynku zgodnie z art. 4 ust 1 pkt. 2 u.p.o.l. W przypadku osobnego opodatkowania budynku wg powierzchni użytkowej oraz dodatkowego opodatkowania instalacji znajdujących się w budynku doszłoby de facto do podwójnego opodatkowania jednego przedmiotu opodatkowania jakim jest budynek. Najpierw budynek opodatkowany byłby wg powierzchni, a następnie części składowe wchodzące w skład budynku opodatkowane byłyby jako budowle. Urządzenia techniczne lub sieci znajdujące się w budynku i służące wykorzystaniu budynku zgodnie z jego przeznaczeniem nie mogą stanowić odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, co znajduje oparcie w treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2008r., sygn. akt II FSK 418/08. Zdaniem spółki konstrukcja przepisu art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego wskazuje, że każde urządzenie budowlane jest urządzeniem technicznym, lecz nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym. W konsekwencji przyjąć należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, a więc urządzeniami, które nie muszą odpowiadać definicji urządzeń budowlanych, w szczególności nie muszą spełniać kryterium zapewnienia możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy K. podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Organ na poparcie swojego stanowiska dodatkowo odwołał się do najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych, a w szczególności wyroków: WSA z dnia 27 stycznia 2009r., sygn. akt I SA/Kr 1532/08, WSA z dnia 12 maja 2009r., sygn. akt I SA/Kr 800/08, oraz NSA z dnia 13 maja 2010r., sygn. akt II FSK 2167/08. Organ podatkowy nie zgadził się również z prezentowanym przez skarżącą spółkę poglądem jakoby w związku z opodatkowaniem sieci i kanałów technicznych jako budowli doszło by do podwójnego opodatkowania budynku, w obrębie którego znajdują się przedmiotowe sieci. Opodatkowaniu podlega bowiem powierzchnia budynku zajęta przez budowlę i jednocześnie również budowla znajdująca się wewnątrz budynku, która jest opodatkowana nie od powierzchni jaką zajmuje lecz od swojej wartości. Odpowiadając na zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesiono, że wbrew twierdzeniom skargi – organ nie oprał udzielonej interpretacji na wyrokach NSA i WSA, lecz na obowiązujących w dniu jej wydania przepisach prawa materialnego, przywołanie w interpretacji orzeczeń wymienionych sądów miało na celu wzmocnienie argumentacji prawnej, nie zaś jej zastąpienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 w/w ustawy). Kontrolując, w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną interpretację Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się na początku do przepisów regulujących postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, zwrócić należy uwagę na treść art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego. Z kolei zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest przyjmowany według twierdzeń podatnika. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się zasadniczo do rozstrzygnięcia, czy sieci technologiczne (techniczne) takie jak; sieć sprężonego powietrza, sieć gazowa, sieć ciekłego azotu, sieć elektryczna, sieć komputerowa i kanały powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości jak od budowli, także od części tych sieci, które znajdują się wewnątrz budynków (hal produkcyjnych, magazynów, budynków administracyjnych). W opinii organu podatkowego wyrażonej w zaskarżonej interpretacji sieci technologiczne i kanały, wymienione we wniosku stanowią samodzielną budowlę i w związku z tym podlegają w całości opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od tego czy sieci te znajdują się wewnątrz budynków, czy też na zewnątrz tych budynków. W ocenie Sądu stanowisko organu zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm. powoływanej dalej jako "u.p.o.l") poprzez ich błędną wykładnię. Przepis art. 2 ust. 1 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast przepis art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm. powoływanej dalej jako " u.p.b.") określa, że ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Podkreślenia wymaga, że według definicji zawartej w art. 3 pkt 9 u.p.b., do której odsyła przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z uwagi na to, że według art. 3 pkt 1a u.p.b., obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, to w związku z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach jest budynkiem łącznie z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Wobec tego - jeśli obiekt budowlany spełnia kryteria ustawowe uznania za budynek, to wraz z wszelkimi instalacjami i urządzeniami technicznymi podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości naliczanym od powierzchni użytkowej budynku. Z uwagi na treść analizowanych przepisów, nie ma znaczenia, że z reguły są to urządzenia techniczne, które są związane z budynkiem i zapewniają możliwość użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, a więc, że urządzenia te mają cechy, które zostały wymienione także w definicji urządzeń budowlanych. Z kolei zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zastosowane w ustawie określenie budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z zestawienia treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że definicja budowli w ustawie podatkowej została skonstruowana w ten sposób, że spośród obiektów budowlanych, wymienionych w sposób wyczerpujący w art. 3 pkt 1 u.p.b., zostały wyłączone budynki oraz obiekty małej architektury. Jednocześnie zakres pojęcia budowli został rozszerzony poprzez włączenie do tego zakresu - niebędących obiektami budowlanymi - urządzeń budowlanych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związanych z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie budzi również wątpliwości w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych, że na gruncie obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej interpretacji regulacji prawnych (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 i pkt 9 u.p.b) sieci technologiczne (techniczne) dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinny być co do zasady kwalifikowane jako budowle. Budowlą jest bowiem obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przy tym należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że sieć techniczna stanowi jako całość samodzielną budowlę od wartości której powinno się naliczać podatek od nieruchomości. W ocenie Sądu jedynym odstępstwem od wskazanej zasady, będą te elementy sieci technicznych, które tworzą w budynkach instalacje wewnętrzne i które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Wtedy te elementy "wewnętrzne" sieci nie będą podlegały już odrębnemu opodatkowaniu od ich wartości, gdyż stanowią element budynku, który podlega opodatkowaniu od powierzchni. Z przedstawione we wniosku stanu faktycznego wynika, że wymienione w nim sieci techniczne zapewniającą możliwość użytkowania budynków zgodnie z ich przeznaczeniem. Dodatkowo w piśmie z dnia 20 października 2010r. strona skarżąca zawarła informację, że przedmiotowe instalacje pozwalają na przesył nośników takich jak energia elektryczna, energia cieplna, gaz, sprężone powietrze, a także przesyłanie danych informatycznych do konkretnych urządzeń odbiorczych lub komputerów w budynkach z innych obiektów budowlanych (np. rozdzielni lub innych budynków) znajdujących się poza budynkiem. Zatem sieci techniczne "zewnętrzne" pełnią funkcje łącznika pomiędzy instalacjami "wewnętrznymi" umiejscowionymi w poszczególnych budynkach. Organ formułując swoje stanowisko w sprawie nie uwzględnił powyższych elementów stanu faktycznego. Nie można podzielić argumentacji organu, który na poparcie swojego stanowiska wywiódł, że ustawa nie uzależnia faktu zaliczenia sieci technicznych do budowli od tego, czy znajdują się one wewnątrz, czy na zewnątrz określonych budynków. W ocenie Sądu nie było potrzeby czynienia takich zastrzeżeń, w sytuacji gdy; po pierwsze - budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi stanowi odrębny od budowli obiekt budowlany (tak stanowi art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określając, że budowla to obiekt budowlany niebędący budynkiem). Po drugie - budowla i budynek jako odrębne obiekty budowlane stanowią oddzielne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W konsekwencji, ponieważ obiektem budowlanym jest budynek wraz instalacjami i urządzeniami technicznymi, należy uznać, że instalacje i urządzenia wchodzą w skład budynku będąc jego elementem. Taki sposób określenia przez ustawodawcę podstawy opodatkowania budynku skutkuje tym, że zamiar organu opodatkowania podatkiem od nieruchomości sieci technologicznych (technicznych) znajdujących się wewnątrz budynku nie znajduje uzasadnienia na gruncie przepisów u.p.o.l. Prowadzi to do konstatacji, że sieci "wewnętrzne" nie mogą stanowić samodzielnego odrębnego od budynku przedmiotu opodatkowania. Podkreślenia również wymaga, że bez znaczenia dla klasyfikacji - w analizowanym zakresie – wymienionych sieci technicznych w tym instalacji znajdujących się w budynkach, jest ich wyodrębnienie w prowadzonej przez stronę skarżącą ewidencji środków trwałych. Wyodrębnienie instalacji technologicznych w ewidencji środków trwałych wynika z tego, że ich amortyzacja naliczana jest od innych stawek niż dla budynków i nie ma to znaczenia dla kwestii opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości. Ponadto – w ocenie Sądu – nie stanowią potwierdzenia zasadności stanowiska organu wydającego interpretację w pełnym zakresie, przytoczone w motywach zaskarżonego aktu oraz w odpowiedzi na skargę orzeczenia sądów administracyjnych. Przywołane orzeczenia potwierdzają jedynie skądinąd słuszne i niekwestionowanie również przez stronę skarżącą stanowisko, że linie techniczne (technologiczne) winny być zaliczone do budowli w aspekcie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przytoczone orzeczenia zapadły jednak na tle innych stanów faktycznych i żadne z tych orzeczeń wprost nie rozstrzygało kwestii będącej istotą rozpoznawanej sprawy. Podobnie należy odnieść się do przywołanego przez stronę skarżącą wyroku WSA z dnia 28 listopada 2007r., sygn. akt I SA/Gd 598/07, który nie dotyka istoty przedmiotu niniejszej sprawy, a tylko na zasadzie pewnej analogii można się do niego odwołać. Z takim zastrzeżeniem Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Naczelnego Sąd Administracyjnego, który rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego wyroku podkreślił, że przyjęcie, iż urządzenia techniczne znajdujące się w budynku - hali przekształtnikowej - nie mogły stanowić odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości znajduje oparcie w treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zaliczenie tych urządzeń technicznych jako wchodzących w skład budynku (art. 3 pkt 1, 2, 9 Prawa budowlanego) miało rozstrzygające znaczenie dla tego, iż te same urządzenia nie mogły zostać uznane za budowle stanowiące odrębny przedmiot opodatkowania tym podatkiem (art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego – wyrok z dnia 24 lipca 2008r. sygn. akt II FSK 418/08). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.