II SA/Wr 197/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę kurnika na terenie Wydziału Biologii i Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego we W. I. uchyla decyzję organu I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 774 zł (słownie: siedemset siedemdziesiąt cztery zł) tytułem zwrotu kosztów postępowa sądowoadministracyjnego. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], podjętą na podstawie art. 105 k.p.a., Prezydent W. umarzył jako bezprzedmiotowe wznowione postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Uniwersytetowi Przyrodniczemu we W. pozwolenia na przebudowę kurnika na terenie Wydziału Biologii i Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego we W. przy ul. [...] we W. (obręb: B., AM-9, dz. nr 3). W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że w dniu 5 października 2009r. wpłynął wniosek A.P. o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę kurnika na terenie Wydziału Biologii i Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego we W. przy ul. [...] we W., twierdząc, że stała się stroną w trakcie prowadzonego wówczas postępowania i bez własnej winy nie brała w nim udziału. A.P. wskazała, że inwestycja może znacząco oddziaływać na sposób użytkowania działki gruntu nr 50/5, której jest właścicielką. Zwróciła również uwagę na fakt, że przebudowa kurnika, czyli pomieszczenia, w których według założeń hodowane mają być zwierzęta gospodarskie (drób), nie spełniają wymogów dotyczących hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, powołując się na zakres regulacji ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.), a w szczególności na obowiązujący na terenie miasta W. regulamin ustalony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 19 marca 2009r., który porusza między innymi kwestię dopuszczalności chowu drobiu na obszarach wyłączonych z produkcji rolniczej przeznaczonych na cele inne niż mieszkaniowe oraz warunków dotyczących odległości od innych budynków. Ponadto podniosła, że w nieznacznej odległości od jej budynku znajduje się zbiornik na odpady związany z przedmiotową hodowlą. Odpady te z nieszczelnego zbiornika przedostają się do gleby powodując jej skażenie. Z tej przyczyny unosi się bardzo przykry i trudny do zniesienia zapach. Wskazała, że powyższe okoliczności potwierdził w opinii biegły Ministra Ochrony Środowiska ds. ocen oddziaływania na środowisko, sporządzonej we wrześniu 2009r.. A.P. zakwestionowała sam proces przebudowy kurnika, twierdząc, że rzeczywisty zakres prowadzonych na działce prac obejmował jego całkowitą rozbiórkę i ponowne wzniesienie. W jej ocenie organ nie dochował należytej staranności, gdyż zakres prowadzonych robót obligował inwestora do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę obiektu poprzedzonego uzyskaniem pozwolenia od miejskiego konserwatora zabytków. Organ po przeanalizowaniu wniosku o wznowienie postępowania, stwierdził, że projektowana inwestycja nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz warunków określonych w przepisach ustawy - Prawo budowlane. Opierając się na przepisie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który wyraźnie precyzuje udział właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości tylko do znajdujących się w strefie oddziaływania obiektu oraz zapis art. 3 pkt 20 w/w ustawy - decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Prezydent W. odmówił wznowienia postępowania w sprawie, stwierdzając, że wnioskodawczyni status strony w postępowaniu nie przysługiwał. Organ uznał, że planowane obiekty nie wprowadzą ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki nr 50/5, AM-9, wobec czego nie było podstaw prawnych do uznania za strony postępowania właścicieli nieruchomości znajdujących się poza obszarem oddziaływania w otoczeniu obiektów budowlanych na działkach (obręb B., AM-9, dz. nr - 50/5). Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A.P.. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Wojewoda D. uchylił w całości w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że przypadek A.P. w oczywisty sposób nie przesądza, czy wnosząca, na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania, była stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Takiej zaś oceny można dokonać po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Po wznowieniu postępowania, organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko stwierdzając, że decyzja nie została wydana z pominięciem strony i odmówił jej uchylenia decyzją z dnia [...]r., Nr [...]. Po wniesieniu kolejnego odwołania przez A.P., Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r., NR [...] ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie wyjaśnił, czy rzeczywiście zaistniała możliwość naruszenia interesu prawnego skarżącej skutkująca koniecznością zaliczenia działki do obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a co za tym idzie czy A.P. jest faktycznie stroną postępowania. Organ I instancji rozpoznając po raz kolejny sprawę, zwrócił się do Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego oraz Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej we W. o zajęcie stanowiska w przedmiocie przebudowy istniejącego kurnika. W opinii Wydziału Środowiska i Rolnictwa z dnia 7 września 2010r. stwierdzono, że zgodnie § 3 ust. 1 pkt 90 i załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) - hodowla kur w liczbie niższej niż 10000 szt. nie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w w/w rozporządzeniu. W związku z tym w myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) na przebudowę przedmiotowego kurnika nie jest wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Ponadto stwierdzono, że Uniwersytet Przyrodniczy jako prowadzący gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2005 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) i w związku z zapisem § 18 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 19 marca 2009r. w sprawie ustalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta W. może utrzymywać zwierzęta gospodarskie. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia 15 września 2010r. wyjaśnił, że funkcjonowanie kurnika nie stanowi zagrożenia sanitarno-epidemiologicznego. Ponadto w wyniku przeprowadzonej wizji lokalnej na terenie Uniwersytetu Przyrodniczego stwierdził, że budynek mieszkalny strony skarżącej został wybudowany, gdy kurnik był czynny i pełnił swoją funkcję jak obecnie. Ponadto inwestor, Uniwersytet Przyrodniczy we W. złożył oświadczenie o zrealizowaniu na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 8 listopada 2007r. decyzją Nr [...] przebudowy kurnika i dokonaniu odbioru technicznego obiektu w dniu 10 sierpnia 2009r.. Odnosząc się do zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, organ I instancji stwierdził, że nie znalazł podstaw do uznania zastrzeżeń A.P. i podtrzymał swoje stanowisko w zakresie określenia obszaru oddziaływania inwestycji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę kurnika, wydanego decyzją Nr [...] z dnia 8 listopada 2007r.. Co za tym idzie A.P. nie jest faktycznie stroną postępowania. Ponadto organ wyjaśnił, że podnoszona przez A.P. kwestia uciążliwości istniejącego zbiornika na odpady związanego z hodowlą, nie wchodziła w zakres przedmiotowego postępowania, a likwidacja "bardzo przykrego i trudnego do zniesienia zapachu" nie leży w kompetencjach tutejszego wydziału. Natomiast odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego rzeczywistego zakresu realizacji przebudowy samego kurnika, co do którego sposobu wykonania robót wniosła strona sugestie, że był całkowicie rozebrany i ponownie wzniesiony, Prezydent stwierdził, że nie bada sposobu realizacji inwestycji, tym bardziej określania część budynku do rozbiórki w wyniku przebudowy. Nie określa również sposobu etapowana przebudowy w przypadku czynnego obiektu. W dniu 19 października 2010r. pełnomocnik A.P., odniósł się do przedmiotowej sprawy, przywołując po raz kolejny wcześniejsze zarzuty. W ocenie organu, w wyniku uzupełnionego postępowania, na podstawie opracowanych dokumentów, nie znalazły zarzuty te żadnego potwierdzenia. Organ podkreślił, że Uniwersytet Przyrodniczy, jako prowadzący gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym nie podlega przepisom regulaminów utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta W. aktualnych w roku 2007 i obecnie, dotyczących utrzymania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej. Z tego też powodu organ I instancji nie brał w/w regulaminów pod uwagę przy procedowaniu pozwolenia na przebudowę kurnika. Niezależnie od powyższego organ podkreślił, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jest inwestor i właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z dnia 8 listopada 2007r., Nr [...] były roboty wykonywane w obrębie istniejącego obiektu budowlanego, polegające na jego przebudowie. Przebudowa obiektu wymiarach takich jak poprzednio nie wywołuje innego oddziaływania tego obiektu jaki był do tej pory. W związku z powyższym w postępowaniu administracyjnym w sprawie przebudowy ustalony obszar oddziaływania wnioskowanych robót budowlanych nie wykracza poza obrys przedmiotowego kurnika. Ponieważ jedyną stroną postępowania był inwestor, to udział innych stron należy uznać – w ocenie Prezydenta W. - za bezprzedmiotowy, a postępowanie umorzyć. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A.P., zarzucając jej: 1. naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i niezastosowanie przepisów prawa, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, 2. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej, 3. naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i błędne zastosowanie przepisów prawa, w szczególności art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 12 i art. 3 pkt 7 i 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, 4. naruszenie art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz naruszenie zasady przekonywania. W oparciu o powyższe zarzuty odwołująca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia 8 listopada 2007r., Nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na przepis art. 35 ust.1 Prawa budowlanego – wskazał, że dokładne i rzetelne ustalenie okoliczności tamże określonych ma o tyle doniosłe znaczenie, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia tych wymagań oraz warunku określonego w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast wyeliminowanie decyzji ostatecznej z obrotu prawnego w trybie wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zapewniającej stabilność porządku prawnego, określonej przepisem art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji. Weryfikacja decyzji w tym trybie następuje tylko wtedy, gdy postępowanie, w którym ta decyzja zapadła było dotknięte co najmniej jedną z wad kwalifikowanych określonych enumeratywnie w art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a.. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia wznowionego postępowania. Jednak przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, w postępowaniu wstępnym, właściwy organ jest zobowiązany ustalić, czy wznowienie postępowania w danej sprawie jest dopuszczalne. W przypadku stwierdzenia, że w danej sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek negatywnych dopuszczalności wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje, w trybie określonym art. 149 § 3 k.p.a., decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Przesłankami negatywnymi dopuszczalności wznowienia postępowania są: upływ terminu przedawnienia określonego przepisem art. 148 k.p.a., brak przedmiotu postępowania oraz złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez osobę nie będącą stroną tego postępowania. Żądanie wznowienia postępowania może nastąpić na wniosek strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto pogląd, że w przypadku wskazania przesłanki wznowienia - okoliczności wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) - organ rozpatrujący podanie nie może badać, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym już po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 1 i 2 k.p.a. (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 marca 2008r., sygn. akt II SA/Wr 745/07, publ. LEX nr 467117; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2008r., sygn. akt II SA/Gd 79/08, publ. LEX nr 424799). Organ dodał przy tym, że zgodnie ze stanowiskiem spotykanym w orzecznictwie, jeżeli kwestia posiadania (lub braku) legitymacji procesowej przez skarżącego nie jest dostatecznie oczywista i wymaga przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w ramach pierwszego etapu wznowionego postępowania właściwy organ jest zobowiązany ustalić także, czy skarżący, powołujący się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. istotnie jest stroną postępowania. Negatywny wynik powyższych ustaleń przesądza bowiem zarazem o nieistnieniu przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4. Innymi słowy, jeżeli skarżący nie jest stroną, to siłą rzeczy nie mógł być jako strona pozbawiony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu. Jeżeli organ prowadzący wznowione postępowanie stwierdzi, że przesłanka (podstawa) wznowienia postępowania nie wystąpiła, wówczas rezygnuje z dalszego prowadzenia wznowionego postępowania, wydając w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a.. Co do kwestii nadrzędnej badanej sprawy, Wojewoda wskazał, że w sprawach regulowanych przepisami ustawy - Prawo budowlane dla oznaczenia strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę znajduje zastosowanie, jako lex specialis, przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, którego celem jest zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Czyni to stroną takiego postępowania jedynie tego, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania jego nieruchomości. Usytuowanie nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to mogą zostać naruszone konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Dokonana ocena w tym względzie powinna uwzględniać uwarunkowania faktyczne i prawne, które wynikaj ą każdorazowo z konkretnego zamierzenia budowlanego. Uwarunkowania faktyczne wynikać będą przede wszystkim z projektu zagospodarowania terenu i dotyczą w szczególności wzajemnego usytuowania działek budowlanych, budynków (istniejących i projektowanych) ze wskazaniem ich charakterystycznych parametrów, obrazujących występowanie między nimi poszczególnych typów oddziaływań. Uwarunkowania prawne natomiast, powinny zawierać odesłanie do właściwych norm prawnych z ich przytoczeniem, oraz analizą czy zamierzenie budowlane nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z prezentowanym w piśmiennictwie prawniczym stanowiskiem (por. Z. Cieślik - Komentarz do art. 5 ustawy - Prawo budowlane, LEX) nieruchomość znajdować się będzie w obszarze oddziaływania obiektu objętego inwestycją jeśli z przepisów prawa, w tym w szczególności z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - będą wynikać ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Możliwości zagospodarowania nieruchomości mogą zostać ograniczone, miedzy innymi wówczas, jeśli usytuowanie budynków na działce inwestora nie spełniać będzie wymogów co do zachowania określonych odległości. Chodzi tu odległości między budynkami ze względu na zacienienie (§ 57-60), odległości przeciwpożarowe (§ 226-235) oraz usytuowanie budynków w stosunku do granic działki budowlanej (§ 10-13). Podstawowe więc znaczenie w rozpatrywanej sprawie – w ocenie Wojewody - ma ustalenie czy zrealizowana przebudowa kurnika na terenie Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu naruszyła konkretną normę prawa materialnego wiążącą się z ograniczeniem zagospodarowania nieruchomości skarżącej. Rozpatrując ponownie sprawę, Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że A.P. nie jest stroną postępowania, stwierdzając, że nie daje się stwierdzić, by został naruszony jej konkretny interes prawny. Według projektu załączonego do akt przy przebudowie istniejącego kurnika nie wprowadzono zasadniczych zmian w gabarytach, jak też zachowana została podstawowa funkcja i rozmieszczenie poszczególnych pomieszczeń a co za tym idzie, odległości do granicy działki spełniające normy zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Wynika z tego że przedmiotowa inwestycja w żaden sposób nie zmieniła dotychczasowego jej oddziaływania na nieruchomości graniczące z nią lub położone w jej pobliżu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego "stałego oddziaływania szkodliwych czynników, co narusza jej uzasadnione interesy", organ odwoławczy zauważył, że jest to pojęcie bardzo ogólne i nie poparte wskazaniem naruszenia konkretnej normy prawa materialnego. W tego typu przypadkach orzecznictwo wskazuje m.in. w wyroku NSA z dnia 4 marca 2010r., sygn. akt II OSK 490/2009 (publ. LexPolonica nr 2224516), że "jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę (bądź decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych) nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymogami określonymi w innych ustawach, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi, bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można natomiast mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy.". Nadto organ podkreślił, że jak wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) hodowla drobiu w liczbie niższej niż 10 000 szt., nie kwalifikuje się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało także, że budynek mieszkalny skarżącej znajdujący się na działce nr 50/5, AM-9, obręb B., został wybudowany w czasie gdy przedmiotowy "kurnik" był czynny i pełnił swoją funkcję jak obecnie, a więc inwestycja ta musiała też spełniać normy wynikające z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego błędnego zastosowania przez organ I instancji przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 7, pkt 7a i pkt 12 (sposób prowadzenia przebudowy), Wojewoda stwierdził, że nie jest dopuszczalne w trybie wznowieniowym orzekanie co do istoty sprawy, jeśli organ w sposób jednoznaczny nie ustali istnienia przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 k.p.a.. W razie wznowienia postępowania administracyjnego z powodu braku udziału jednej ze stron bez jej winy, należy w pierwszej kolejności ustalić krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu zwykłym. Brak ustaleń w tej kwestii stanowi przeszkodę do wydania decyzji w trybie art. 151 § 1 k.p.a., a tym samym uniemożliwia dokonanie oceny takiej decyzji pod względem merytorycznym. Przechodząc do oceny formalnej decyzji organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie decyzji pozostaje w sprzeczności z opisaną wcześniej procedurą postępowania w sprawach wznowionych na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem jeżeli w wyniku rozpoznania sprawy, organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 i 145a, to powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Takie rozstrzygnięcie stanowi jednocześnie o poprawności decyzji wydanej w trybie zwykłym (o pozwoleniu na budowę). Nie jest możliwe umorzenie wznowionego postępowania, bez cofnięcia żądania wznowienia postępowania, z powodu stwierdzenia, że żądanie pochodzi od podmiotu, który nie jest stroną lub z powodu stwierdzenia, iż decyzja wydana w zwykłym postępowaniu jest zgodna z prawem. Jeżeli zatem organ I instancji stwierdził, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia, to obowiązany był ograniczyć się do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. Takie rozstrzygnięcie znajduje - zdaniem organu odwoławczego podstawę w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.. Skargę na powyższą decyzję wniosła A.P., zarzucając jej naruszenie: 1. art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i niezastosowanie przepisów prawa, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, 2. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej; 3. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz w związku z § 20 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 29 grudnia 2005 r. Nr [...] w sprawie ustalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta W., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nieruchomość należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, przez co nie można przyznać jej statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę; 4. art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i błędne zastosowanie przepisów prawa, w szczególności art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 12 i art. 3 pkt 7 i 7a ustawy Prawo budowlane; 5. art. 9 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz naruszenie zasady przekonywania. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wydając kwestionowaną decyzję organ naruszył art. 6 k.p.a. poprzez niezastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, z którego to wynika obowiązek przestrzegania przepisów powszechnie obowiązujących przez inwestora jak i obowiązek poszanowania przez niego uzasadnionych interesów osób trzecich. W toku postępowania administracyjnego skarżąca wielokrotnie wskazywała, że budynek kurnika wraz z przylegającymi do niego wolierami dla drobiu, którego dotyczyły prowadzone roboty budowlane, znajdował się w odległości zaledwie 18 m od otworów okiennych należącego do niej domu. Zarówno niewielka odległość działki, na której prowadzone były roboty budowlane od nieruchomości skarżącej, jak i specyfika wzniesionych tam obiektów sprawiają, że należąca do skarżącej nieruchomość poddana jest stałemu oddziaływaniu szkodliwych czynników, co narusza jej uzasadnione interesy. Orzecznictwo wskazuje, że pojęcie uzasadnionego interesu obejmuje również emisję ostrych zapachów czy ochronę przed pogorszeniem warunków sanitarnych (wyrok SN z dnia 26 kwietnia 1996r., sygn. akt II ARN 87/95, publ. OSNAP 1996, Nr 21, poz. 316). Powyższe uchybienie stanowi jednocześnie naruszenie wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz w związku z § 20 ust. 1 w/w uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 29 grudnia 2005r. Nr [...] – skarżąca podkreśliła, że regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta W., zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - stanowi akt prawa miejscowego. Przedmiotowy regulamin obowiązywał w chwili wydawania przez Prezydenta Wrocławia spornego pozwolenia na budowę Nr [...], a w którym to postępowaniu skarżąca powinna była wziąć udział jako strona. Nadto postanowienia wymienionego wyżej regulaminu, z uwagi na swój powszechnie obowiązujący charakter, dodatkowo uzasadniają istnienie interesu prawnego po stronie skarżącej, rozstrzygającego o przysługującym jej przymiocie strony postępowania w sprawie pozwolenia na przebudowę kurnika, jako, że zgodnie z § 20 ust. 1 na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkaniowe dopuszczalny jest chów drobiu i królików, przy zachowaniu między innymi następujących warunków: odległość granicy wybiegu lub ustawionych klatek od otworów okiennych sąsiednich budynków mieszkalnych i budynków użyteczności publicznej nie może być mniejsza niż 50 metrów oraz chów nie będzie powodował na nieruchomościach sąsiednich uciążliwości takich jak odór lub hałas. Niewątpliwie regulamin ten w sposób kompleksowy reguluje dopuszczalne warunki hodowli zwierząt gospodarskich na terenie miasta. Przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę organ winien był więc z urzędu wziąć pod uwagę jego postanowienia, które zaliczają się do przepisów, z którymi musi być zgodny projekt zagospodarowania działki lub terenu. Organ tego jednak nie uczynił, a decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...] była zatem niezgodna z postanowieniami powyższego regulaminu, gdyż - jak niejednokrotnie w toku postępowania podnosiła skarżąca - odległość wybiegu dla drobiu od okien należącego do niej budynku wynosi zaledwie 18 metrów, a więc znacznie mniej niż dopuszczona przez regulamin minimalna odległość 50 metrów. Bez wątpienia w tym przypadku doszło więc do naruszenia interesu prawnego Skarżącej, w wyniku naruszenia konkretnego, obowiązującego przepisu prawa materialnego. Powołując się na przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, skarżąca stwierdziła, że ograniczenia, o których stanowi się w powyższym przepisie wprost wynikają z powołanych uregulowań regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta W.. Stąd z uwagi na fakt, że nieruchomość skarżącej pozostaje w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego (tj. kurnika), jaki wyznaczyć można na podstawie postanowień regulaminu, skarżąca powinna być uznana za stronę postępowania w sprawie jego przebudowy, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Skarżąca zarzuciła, że pominięta została przez organ odwoławczy kwestia wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji na podstawie innych przepisów powszechnie obowiązujących, w tym przede wszystkim na podstawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta W., w związku z czym organ w sposób nieuzasadniony odmówił uznania skarżącej za stronę postępowania. Skarżąca wskazała dodatkowo, że wydając zaskarżoną decyzję organ dopuścił się również naruszenia przepisów art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 12 i art. 3 pkt 7 i 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, jako, że rzeczywisty zakres prowadzonych na działce prac obejmował całkowitą rozbiórkę obiektu i ponowne jego wzniesienie, co pozwala je zakwalifikować jako prace rozbiórkowe, ewentualnie jako nową budowę. W literaturze wskazuje się, że "roboty budowlane polegające na zastąpieniu starego obiektu budowlanego (jego rozbiórka) nowym obiektem budowlanym (budowa w tym samym miejscu) bardziej nowoczesnym pod względem architektonicznym i technologicznym są budową, tj. wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, niebędącym odbudową, rozbudową, nadbudową oraz przebudową obiektu budowlanego" (tak J. Siegień, Prawo budowlane. Komentarz, str. 94, Warszawa 2003). Z powyższego wynika, że prowadzone na działce nr 3 prace budowlane były sprzeczne z przepisami Prawa budowlanego, gdyż inwestor uzyskał pozwolenie wraz z wszystkimi niezbędnymi zgodami jedynie na przebudowę istniejącego obiektu, ale nie na jego rozbiórkę oraz wzniesienie nowego budynku. Powyższe okoliczności skarżąca zgłaszała w odwołaniu od decyzji Prezydenta W. z dnia 22 października 2010r. Nr [...], jednak Wojewoda D. w ogóle nie ustosunkował się do tych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie, równocześnie akcentując, że organ I instancji prawidłowo określił strony przedmiotowego postępowania. Organ wskazał, że obowiązujący na terenie miasta Wrocławia regulamin utrzymania czystości i porządku w gminach w § 18 ust. 1 określa, że zakazuje się chowu i utrzymywania zwierząt gospodarskich: 1) na nieruchomościach zabudowanych, innych niż: a) gospodarstwa rolne w rozumieniu ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), 2) na nieruchomościach, dla których plan zagospodarowania przestrzennego określił funkcję mieszkaniową. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 20 maja 2004r.) - dla obszaru UN3 na którym znajduje się "kurnik" w § 10 ust. 1 pkt 1) ustala następujące przeznaczenie: a) usługi szkolnictwa wyższego i nauki, b) zieleń towarzysząca kategoriom przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego. W konsekwencji Wojewoda powołując się na zapis § 5 ust. 1 pkt 6 tegoż planu stwierdził, że plan dopuszcza na zasadzie wyjątku, tego typu inwestycję, jaką jest przedmiotowy "kurnik" na terenie Uniwersytetu Przyrodniczego. Nadto organ wskazał, że Uniwersytet Przyrodniczy, jako prowadzący gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym - może utrzymywać zwierzęta gospodarskie. Odnosząc się do cyt. przez skarżącą przepisu § 18 ust. 2 Regulaminu, ustalającego odległość granicy wybiegu lub ustawionych klatek od otworów okiennych sąsiednich budynków mieszkalnych na min. 50 m, Wojewoda wskazał, że skarżąca nie wzięła pod uwagę faktu, iż przedmiotowa inwestycja na podstawie wcześniej przytoczonych przepisów prawa miejscowego nie podlega tej konkretnej normie i jest z niej wyłączona, co oznacza że po stronie skarżącej występuje brak interesu prawnego warunkującego uznanie jej za stronę postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwaną dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. , co powoduje, że decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Należy zauważyć, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w sprawie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia 8 listopada 2007r., Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Uniwersytetowi Przyrodniczemu we W. pozwolenia na budowę dla inwestycji : przebudowa kurnika na terenie Wydziału Biologii i Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego we W. przy ul. [...] we W. (obręb: B., AM-9, dz. nr 3). Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. - wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, a które to postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Niesporne jest w sprawie, że podstawą żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w opisanej wyżej sprawie, twierdząc, że stała się stroną w trakcie prowadzonego wówczas postępowania i bez własnej winy nie brała w nim udziału. Niewątpliwe jest również w sprawie, że orzekające w niniejszej sprawie organy nie przyznały A.P. przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym przebudowy kurnika na terenie Wydziału Biologii i Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego we W. przy ul. [...] we W.. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, ponieważ jedyną stroną postępowania był inwestor (nie była nią skarżąca), to udział innych stron - w tym skarżącej Prezydent W. uznał za bezprzedmiotowy i wznowione postępowanie umorzył. Wojewoda D. uznał – podzielając stanowisko organu I instancji, że A.P. nie jest stroną postępowania, albowiem, cyt.: " ... nie daje się stwierdzić, by został naruszony jej konkretny interes prawny...". Zdaniem tego organu według projektu załączonego do akt, przy przebudowie istniejącego kurnika nie wprowadzono zasadniczych zmian w gabarytach, jak też zachowana została podstawowa funkcja i rozmieszczenie poszczególnych pomieszczeń a co za tym idzie, odległości do granicy działki spełniają normy zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Wynika z tego zdaniem organu, że przedmiotowa inwestycja w żaden sposób nie zmieniła dotychczasowego jej oddziaływania na nieruchomości graniczące z nią lub położone w jej pobliżu. W ocenie Sądu podjęcie decyzji zarówno na podstawie art. 105 k.p.a. jak to uczynił organ I instancji, jak i na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., jak z kolei uczynił organ odwoławczy - było co najmniej przedwczesne. Wprawdzie słusznie organ odwoławczy stwierdził, że niewłaściwe było umorzenie postępowania przez organ I instancji, jednakże również organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie, do czego zobowiązuje zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 15 k.p.a.. Przede wszystkim organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, które mogłyby pozwolić na stwierdzenie, że nieruchomość należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym, że nie można przyznać jej statusu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia 16 kwietnia 2010r., Nr [...]. Stanowi to niewątpliwie naruszenie przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.. Wskazać przy tym również należy, że odpowiedź na skargę nie może skutecznie "uzupełniać" zaskarżonej decyzji przez dokonywanie rozważań i ocen / a co ma miejsce w niniejszej sprawie/, które zgodnie z art.107 § 3 k.p.a. powinno zawierać je uzasadnienie faktyczne i prawne. Pełne uzasadnienie winno było zostać przedstawione w zaskarżonej decyzji, a czynienie tego dopiero w odpowiedzi na skargę nie może konwalidować braków skarżonej w tym przypadku decyzji. Oznacza to, że rozważania dotyczące zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W., jak i regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminach obowiązującego na terenie miasta W. - winny były znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Brak tych rozważań stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., jak również art. 11 k.p.a., który zobowiązuje organy administracji publicznej do wyjaśniania stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Lektura akt sprawy jednoznacznie wskazuje, że decyzja Prezydenta W. z dnia 8 listopada 2007r., Nr [...] którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Uniwersytetowi Przyrodniczemu we W. pozwolenia na budowę dla inwestycji: przebudowa kurnika na terenie Wydziału Biologii i Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego we W. przy ul. [...] we W. (obręb: B., AM-9, dz. nr 3) - została doręczona jedynie inwestorowi jako stronie postępowania. Trafnie organy przyjmują, że zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 zez zm.) - stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Istotny jest niewątpliwie przy tym przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowanego należy zaliczyć przepisy rozporządzeń wykonawczych, a zatem przepisy techniczno-budowlane, ale także przepisy dotyczące m. innymi ochrony przeciwpożarowej, prawa wodnego, ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego, jak i przepisy prawa miejscowego, które w myśl art.87 ust.2 Konstytucji R.P. są źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że organy w niniejszej sprawie nie wykazały, że działka skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Przede wszystkim wśród przepisów, o jakich mowa w przepisie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a które organy winny były przeanalizować w rozpoznawanej sprawie należałoby wymienić przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a także przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Odnosząc się do przepisów w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ odwoławczy stwierdził jedynie ogólnie, że według projektu załączonego do akt przy przebudowie istniejącego kurnika nie wprowadzono zasadniczych zmian w gabarytach, jak też zachowana została podstawowa funkcja i rozmieszczenie poszczególnych pomieszczeń, a co za tym idzie, odległości do granicy działki spełniają normy zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Brak jest jednak wskazania przez organ jakichkolwiek konkretnych wielkości tak co do gabarytów pierwotnego obiektu, jak i wielkości przebudowywanego obiektu, a co powoduje, że jest niesprawdzalne cyt. wyżej stwierdzenie organu, iż, cyt. " ... przy przebudowie istniejącego kurnika nie wprowadzono zasadniczych zmian w gabarytach ...", zwłaszcza, że z przedłożonych Sądowi dokumentów, a to z załącznika do decyzji z dnia 8 listopada 2007r., Nr [...] wielkości te też nie wynikają. Również brak ze strony organu podania konkretnych odległości spornej inwestycji od granic z działką skarżącej, nie pozwala na stwierdzenie, jak przyjął to organ, że zachowane zostały odległości określone w w/w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uchybienie to jest o tyle istotne, że wielkości tych nie był w stanie ustalić Sąd analizując znajdujący się w aktach sprawy projekt zagospodarowania działki z tej to przede wszystkim przyczyny, że w opracowaniu tym brak jest oznaczenia działki skarżącej względem działki spornej inwestycji. Ponadto organ II instancji powołując się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - przyjął, ze sporna hodowla drobiu jest niższa niż 10 000 szt., stąd przyjął że inwestycja ta nie kwalifikuje się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie wiadomo jednak na jakiej podstawie / w oparciu o jakie dowody/ organ przyjął, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z hodowlą drobiu w liczbie niższej niż 10 000 szt., zwłaszcza, że znajdujący się w aktach sprawy wniosek z dnia 26 października 2007r. o wydanie sporne pozwolenie na budowę - danych takich nie zawiera. Wskazać należy, także na przepisy uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 29 grudnia 2005 r. Nr [...] w sprawie ustalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta W., a której przepisy – zgodnie z zapisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) - stanowią akt prawa miejscowego, a więc źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który go ustanowił. Zgodnie natomiast z jego § 20 ust. 1 tego regulamin, który obowiązywał w chwili wydawania przez Prezydenta W. pozwolenia na budowę Nr [...] dotyczącego przebudowy kurnika, na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkaniowe dopuszczalny jest chów drobiu i królików, przy zachowaniu między innymi następujących warunków: odległość granicy wybiegu lub ustawionych klatek od otworów okiennych sąsiednich budynków mieszkalnych i budynków użyteczności publicznej nie może być mniejsza niż 50 metrów oraz chów nie będzie powodował na nieruchomościach sąsiednich uciążliwości takich jak odór lub hałas. Powyższych przepisów organ nie rozważał, gdy zaś skarżąca w toku postępowania administracyjnego wielokrotnie się do nich odwoływała podnosząc, że budynek kurnika wraz z przylegającymi do niego wolierami dla drobiu, którego dotyczyły prowadzone roboty budowlane, znajduje się w odległości zaledwie 18 metrów od otworów okiennych należącego do niej domu. Słuszny jest zatem zarzut nierozpatrzenia powyższych kwestii przez organ II instancji i nie odniesienia się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co zaś stanowi naruszenie art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 oraz art. 15 k.p.a.. Uwzględniając powyższe rozważania, należy stwierdzić, że tak organ I instancji, jak i organ II instancji nie ustaliły obszaru oddziaływania inwestycji i co za tym idzie – nie rozważyły w sposób należyty, czy skarżąca ma przymiot strony postępowania. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, iż przyjęcie, że właściciel nieruchomości nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na sąsiedniej nieruchomości wymaga oceny wielu przepisów i wykazania przez organ administracji, że w warunkach rozpoznawanej sprawy, w szczególności z uwagi na charakter planowanej zabudowy i wielkość działki, żadne z nich nie będą wprowadzały ograniczeń w zabudowie sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 370/09). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku z dnia 29 kwietnia 2009r., sygn.akt VII S.A./Wa 1746/08 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę uznaje się właścicieli sąsiadujących nieruchomości bez względu na to, czy powstający po sąsiedzku obiekt jest budowany zgodnie z przepisami technicznymi, jakim powinien odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy z naruszeniem tych przepisów, chyba że organ jednoznacznie ustali, że granice obszaru oddziaływania w otoczeniu obiektu budowlanego nie przekraczają działki którą dysponuje inwestor . Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji – uwzględniając przedstawione wyżej uwagi - w pierwszym rzędzie dokona wyznaczenia obszaru oddziaływania spornego obiektu kierując się kryteriami wynikającymi z definicji ustawowej tego pojęcia i odnosząc je do okoliczności faktycznych sprawy, równocześnie mając na względzie przyjęte w orzecznictwie stanowisko, iż skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w posterowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę posterowania /por. wyrok NSA z dnia 29 września 2010r., sygn.akt II OSK 1481/09, Lex nr 668544/. Dopiero ustalenie tej okoliczności pozwoli, na określenie kręgu stron postępowania. W zależności od tego winno być również podjęte odpowiednie rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 k.p.a.. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 152 tejże ustawy orzeczono jak w punkcie II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.