II SA/Wr 278/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis, Sędziowie Sędzia WSA - Olga Białek, Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak (spr.), , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w L. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej W. T. – P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z miejscowym planem oddala skargę. W dniu 24 stycznia 2011 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. wystąpiła do Prezydenta W., powołując się na § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie rodzaju dokumentów wymaganych przy składaniu wniosków oraz wzorów informacji o sprzedaży napojów alkoholowych (Dz.U. Nr 60, poz. 616), "o wydanie zaświadczenia Urzędu Miasta o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi we W. przy ulicy K.[...]-[...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub opinię (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego)". Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 219 kpa, odmówił wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi przy ul. B. K. [...]-[...] we W. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że obecnie teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze, dla którego zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego K. K. we W. (DUWD nr[...], poz.[...]). Objęta wnioskiem nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolami 6U, 4KDD/5 i 2KDG/1. Stosownie do § 15 uchwały, tereny m.in. 2KDG/1 i 4KDD/5 ustala się jako obszary przeznaczone na cele publiczne. W myśl § 22 ust. 1, dla terenu 6U ustala się następujące przeznaczenie: 1) usługi 1; 2) usługi 2; 3) telekomunikacja; 4) skwery; 5) główne punkty zasilania w energię elektryczną; 6) infrastruktura drogowa; 7) urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 28 ust. 1 i § 30 ust. 1, dla terenów m.in. 2KDG/1 i 4KDD/5 ustala się przeznaczenie: 1) ulice; 2) urządzenia telekomunikacyjne. Przytoczywszy następnie § 2 pkt 11, § 4 ust. 1 pkt 5-53, ust. 2 pkt 1-4 i ust. 3 uchwały, Prezydent W. podał, iż po zbadaniu zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z ustaleniami cytowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznał, że prowadzenie obrotu hurtowego napojami alkoholowymi przy ul. B. K. [...]-[...] we W. nie jest zgodne z ustaleniami planu, gdyż na wnioskowanym terenie plan nie przewiduje handlu hurtowego. Organ I instancji stwierdził, że w świetle przytoczonych ustaleń wydanie zaświadczenia o żądanej treści było nieuprawnione. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła T. Sp. z o.o. z siedzibą w L., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Polemizując ze stanowiskiem Prezydenta W. skarżąca Spółka podkreśliła, że z treści załączonych do zażalenia dokumentów wynika, że sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości i magazynu nie uległ zmianie od 2004 r. i nieruchomość ta jest wykorzystywana do prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi. Potwierdza to treść umowy najmu z dnia [...] r., treść 5 aneksów do tej umowy oraz porozumienie z dnia [...]r. o wstąpieniu w stosunek najmu przez T. Sp. z o.o. w miejsce dotychczasowego najemcy S.Spółka z o.o. we W. Z treści tego ostatniego dokumentu wynika jednoznacznie (§ 3 ust. 2), że nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzenia działalności w zakresie hurtowego i detalicznego obrotu alkoholem. W opinii skarżącej Spółki zaskarżone postanowienie narusza m.in. art. 35 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), gdyż "Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania". Spółka T. wywiodła, że ponieważ w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wskazano odmiennego tymczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości, dotychczasowy sposób przeznaczenia nieruchomości jest zgodny z przepisami prawa w zakresie zagospodarowania przestrzennego, a odmowa wydania zaświadczenia narusza prawo. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymało w mocy swoje postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy – przytoczywszy treść § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie rodzaju dokumentów wymaganych przy składaniu wniosków oraz wzorów informacji o sprzedaży napojów alkoholowych – wskazał, że od dnia 1 stycznia 2010 r. nieruchomość położona we W. przy ul. B. K. [...]-[...], objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego K. K. we W. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Organ podkreślił, że w myśl § 2 pkt 11 planu, "przeznaczenie terenu" oznacza "obiekty, które jako jedyne są dopuszczalne na danym terenie". Wskazując, że przedmiotowa nieruchomość położona jest na obszarze oznaczonym w przeważającej części symbolem "6U" oraz w pozostałej symbolami "4KDD/5" i "2KDG/1", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, tak jak uprzednio organ I instancji, przytoczyło treść unormowań zawartych w § 22 ust. 1, § 30 ust. 1 i § 28 ust. 1 tekstu planu, ustalających odpowiednio przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami 6U, 4KDD/5 i 2KDG/1, w § 4 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz w § 4 ust. 1 tekstu planu, zaznaczając w szczególności, że w enumeratywnym wyliczeniu działalności kwalifikowanej jako "usługi 1" nie wymienia się obiektów magazynowych, ani handlu hurtowego, przy czym jedyne kategorie handlu dopuszczone na tym terenie, to "handel detaliczny wielkopowierzchniowy", "handel detaliczny małopowierzchniowy A" oraz "handel detaliczny małopowierzchniowy B". Zdaniem Kolegium, z powyższego wynika, że na całym obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego K. K. we W., nie zostały przewidziane obiekty o funkcji magazynowej, ani obiekty służące do prowadzenia handlu hurtowego. W ocenie organu II instancji, tego typu obiekty – w świetle § 2 pkt 1 planu – nie są dopuszczalne na terenie nim objętym. Wskazując na powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji nie mógł uwzględnić wniosku Spółki, czyli wydać zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego K. K. we W., obowiązującym od [...]r. W opinii organu odwoławczego, na niniejsze rozstrzygnięcie nie może mieć wpływu powołany przez stronę skarżącą przepis art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołując jego treść i wskazując, że w myśl § 1 ust. 2 pkt 3 tekstu planu miejscowego, nie określono w nim sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, ze względu na brak potrzeby takiego zagospodarowania, Kolegium stwierdziło, że wskazany przez Spółkę przepis rzeczywiście pozwala na wykorzystywanie nieruchomości w sposób dotychczasowy, mimo przeznaczenia jej w planie miejscowym na inne cele. Przepis ten stanowi przejaw swoistej ochrony praw nabytych jeszcze w czasie, gdy plan miejscowy nie obowiązywał. Nie oznacza to jednak, że prowadzenie działalności niezgodnej z uchwalonym i obowiązującym planem miejscowym nie jest w żaden sposób ograniczony w czasie. Należy bowiem pamiętać, że korzystanie z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym sposobem wykorzystywania stanowi wyjątek od zasady dopuszczalności korzystania z nieruchomości tylko w sposób zgodny z przepisami planu miejscowego i może następować tylko do czasu jej zagospodarowania zgodnie z planem. Pierwszeństwo zostało zatem przyznane takiej formie korzystania z nieruchomości, która zgodna jest z ustaleniami planu miejscowego. Tym samym, podmiot prowadzący działalność niezgodną z nowym planem, nie może skutecznie żądać wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji obiektów magazynowych wykorzystywanych na handel hurtowy z ustaleniami planu miejscowego, który tego typu działalność wyklucza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dodało, że ustawodawca, będąc świadomy ograniczeń w kontynuowaniu dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości, jakie mogą wynikać z nowo uchwalonego lub zmienionego planu miejscowego, przewidział w art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozwiązania pozwalające na rekompensatę uszczerbku poniesionego przez właściciela nieruchomości i użytkownika wieczystego. W sytuacji, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stanie się niemożliwe, bądź istotnie ograniczone, właściciel nieruchomości i użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Na powyższe postanowienie T. Spółka z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania i wywiedziono, że stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia narusza prawo oraz pomija okoliczności sprawy. Podkreślono, że z treści załączonych dokumentów wynika, iż sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości i magazynu przy ul. B. K. [...]-[...] we W. nie uległ zmianie od 2004 r. i nieruchomość ta jest wykorzystywana do prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi. Nie można zatem przyjąć, że podmiot prowadzi działalność niezgodną z planem, gdyż na mocy ustawy dotychczasowy sposób korzystania z terenu jest prawidłowy, a podstawą do takiego stanowiska jest art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ w miejscowym planie nie wskazano odmiennego tymczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości, dotychczasowy sposób przeznaczenia nieruchomości jest zgodny z przepisami prawa w zakresie zagospodarowania przestrzennego, a odmowa wydania zaświadczenia narusza prawo. Strona skarżąca wywodziła, że literalna wykładnia tego przepisu wskazuje, iż teren może być wykorzystywany w sposób dotychczasowy, do czasu jego zagospodarowania zgodnie z nowym planem. Skoro Spółka nie zmieniła zagospodarowania terenu zgodnie z nowym miejscowym planem, T. ma prawo żądać wydania stosownego zaświadczenia. W opinii strony skarżącej, w zaskarżonym postanowieniu dokonano zatem błędnej interpretacji art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. Skarżąca Spółka podniosła, że zgodnie z zasadami wykładni prawa, wykładnia nie może naruszać "litery prawa", to jest dosłownego brzmienia przepisów, przy czym niedopuszczalna jest interpretacja normy prawa w oderwaniu od kontekstu całej ustawy i całego systemu prawa, a ponadto interpretacja musi uwzględniać tekst prawa i społeczny sens jego wydania oraz niedopuszczalne jest rozszerzające interpretowanie wyjątków. Zdaniem strony skarżącej, dokonana w zaskarżonym postanowieniu wykładnia powołanych przepisów nastąpiła w oderwaniu od kontekstu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z pominięciem społecznego sensu tych przepisów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu zgłosił swój udział w niniejszym postępowaniu i wniósł o oddalenie skargi. Polemizując ze stanowiskiem strony skarżącej Prokurator wywodził, że należy odróżnić przedmiot regulacji zawarty w art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym od kwestii wydawania – na podstawie art. 217 § 1 kpa – zaświadczeń. Przedmiot obu tych regulacji jest bowiem różny. W pierwszym przypadku, celem przepisu art. 35 ustawy jest faktyczne umożliwienie podmiotowi gospodarczemu – wobec niezależnej od niego zmiany funkcji terenu – kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zagospodarowania zgodnie z planem. Uprawnienie do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma ograniczony w czasie charakter. Trwa ono aż do "naturalnego wygaszenia" wskutek np. upływu terminu, na który zostało wydane. W przypadku natomiast zaświadczenia, przepis § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. wymaga, aby ubiegający się o wydanie mu zezwolenia na obrót hurtowy przedłożył zaświadczenie urzędu gminy o zgodności lokalizacji magazynu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro więc nowy plan nie przewiduje już dla obiektów funkcji w postaci "obrotu hurtowego napojami alkoholowymi", to tym samym organ nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego i wydać mu zaświadczenia o treści potwierdzającej tę zgodność. W przeciwnym razie byłoby to poświadczenie nieprawdy. W ocenie Prokuratora, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W złożonym na rozprawie piśmie procesowym z dnia [...] r. strona skarżąca – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i powołując się na aktualne orzecznictwo sądowoadministracyjne – podniosła, że "jeżeli w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zawarto postanowień określających wykorzystywanie określonych terenów do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, to wówczas z mocy ustawy, tj. art. 35 u.p.z.p. tereny te mogą być wykorzystywane w dotychczasowy sposób. A zatem brak zapisu w planie w tej kwestii oznacza potwierdzenie – z mocy art. 35 u.p.z.p. – dotychczasowego sposobu użytkowania terenu. Tylko wówczas, gdyby w planie ustalono inny tymczasowy sposób użytkowania terenów niż dotychczasowy sposób użytkowania tych terenów, konieczne byłoby określenie także terminu takiego tymczasowego zagospodarowania" (wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1174/10 oraz WSA w Opolu z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 681/10). Wskazując na powyższe Spółka wywiodła, że ponieważ skarżąca nie zmieniła zagospodarowania nieruchomości w sposób określony w nowym planie zagospodarowania przestrzennego, ale kontynuuje dotychczasowy sposób korzystania, zaskarżone postanowienie narusza prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca T. Spółka z o.o., w związku z treścią § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie rodzaju dokumentów wymaganych przy składaniu wniosków oraz wzorów informacji o sprzedaży napojów alkoholowych (Dz.U. Nr 60, poz. 616), wystąpiła do Prezydenta W. o wydanie zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi we W. przy ulicy B. K. [...]-[...]z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W sprawie tej jest poza sporem, że sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości i magazynu przy ul. B. K. [...]-[...] we W. nie uległ zmianie od 2004 r. i nieruchomość ta jest wykorzystywana do prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi. Obecnie teren, na którym usytuowany jest wyżej wymieniony magazyn, znajduje się na obszarze, dla którego zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...]r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego K. K. we W. (DUWD nr[...], poz.[...]). Objęta wnioskiem strony skarżącej nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolami 6U, 4KDD/5 i 2KDG/1. Stosownie do § 15 uchwały, tereny m.in. 2KDG/1 i 4KDD/5 ustala się jako obszary przeznaczone na cele publiczne. W myśl § 22 ust. 1, dla terenu 6U ustala się następujące przeznaczenie: 1) usługi 1; 2) usługi 2; 3) telekomunikacja; 4) skwery; 5) główne punkty zasilania w energię elektryczną; 6) infrastruktura drogowa; 7) urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 28 ust. 1 i § 30 ust. 1, dla terenów m.in. 2KDG/1 i 4KDD/5 ustala się przeznaczenie: 1) ulice; 2) urządzenia telekomunikacyjne. W świetle tychże okoliczności należy przyjąć, iż organy obu instancji, będąc związane treścią powołanych regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasadnie uznały, iż brak jest podstaw do wydania wnioskowanego zaświadczenia. Zarzuty skarżącej Spółki natomiast, w ocenie Sądu, uznać należy za bezpodstawne. Stosownie do unormowań Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest uproszczonym i odformalizowanym postępowaniem, charakterem zbliżonym do postępowania administracyjnego, w którym na wniosek uprawnionego podmiotu właściwy organ, w drodze czynności materialno-technicznej, przybierającej formę dokumentu urzędowego, na podstawie znajdujących się w jego posiadaniu danych z odpowiednich ewidencji i rejestrów, potwierdza określone, objęte wnioskiem, fakty lub stan prawny. W celu ich ustalenia organ tenże, w myśl art. 218 § 2 kpa, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w prawnej formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 kpa). Z powyższego wynika, iż istotą postępowania tego rodzaju jest wydanie, wyłącznie w oparciu o posiadane przez właściwy organ dane, na rzecz wnioskodawcy zaświadczenia o odnoszącym się doń stanie faktycznym lub prawnym. Potwierdzenie niniejszego stanowić może utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego stanowisko, iż określenie danych znajdujących się w posiadaniu organu administracji publicznej nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco poprzez obejmowanie nimi także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających. Postępowanie wyjaśniające, o jakim wyżej mowa, z uwagi na jego dopuszczalny zakres, jak również wspomniany cel i charakter samego postępowania o wydanie zaświadczenia, nie może zatem prowadzić do ustalenia tychże danych, a służyć powinno jedynie badaniu okoliczności z nich wynikających czy też wyjaśnieniu, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. W konsekwencji, wydanie zaświadczenia nie może prowadzić do powstania skutku prawnego w postaci przyznania, rozszerzenia bądź ograniczenia posiadanych przez wnioskodawcę uprawnień (zob. wyroki NSA z dnia 21 stycznia 1997 r., SA/Łd 3105/95, z dnia 3 października 2001 r., I SA 208/01, z dnia 25 października 2000 r., V SA 760/00, wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2003 r., III RN 51/02 oraz wyrok WSA z dnia 31 sierpnia 2006 r., II SA/Wa 1126/06, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 999/07). W pełni zgodzić się trzeba ze stanowiskiem Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu, że należy odróżnić przedmiot regulacji zawarty w art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) od kwestii wydawania – na podstawie art. 217 § 1 kpa – zaświadczeń. Jak trafnie wywiódł Prokurator, przedmiot obu tych regulacji jest różny. W pierwszym przypadku, celem przepisu art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest faktyczne umożliwienie podmiotowi gospodarczemu – wobec niezależnej od niego zmiany funkcji terenu – kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zagospodarowania zgodnie z planem. Uprawnienie do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma ograniczony w czasie charakter. Trwa ono aż do "naturalnego wygaszenia" wskutek np. upływu terminu, na który zostało wydane. W przypadku natomiast zaświadczenia, przepis § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. wymaga, aby ubiegający się o wydanie mu zezwolenia na obrót hurtowy przedłożył zaświadczenie urzędu gminy o zgodności lokalizacji magazynu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro więc nowy plan nie przewiduje już dla obiektów funkcji w postaci "obrotu hurtowego napojami alkoholowymi", to tym samym organ nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego i wydać mu zaświadczenia o treści potwierdzającej tę zgodność. W przeciwnym razie byłoby to poświadczenie nieprawdy. Nietrafny zatem jest zarzut naruszenia przez organy administracyjne art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z treści którego wynika, iż: "Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania." Fakt, iż wcześniej w przedmiotowym magazynie była prowadzona konkretna działalność gospodarcza, która może nadal być kontynuowana zgodnie z art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie może mieć wpływu na prawnie dopuszczalny sposób rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia, a zwłaszcza prowadzić do kształtowania jego treści (por. np. wyroki NSA z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1624/08; WSA w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 999/07). Przytoczony przepis - pozwalając na dalsze wykorzystywanie danych terenów w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z obowiązującym planem - nie zmienia ani nie uzupełnia tego planu. Nie może więc stanowić podstawy do wydania zaświadczenia, że uprzednie wykorzystywanie terenu jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy plan takiego wykorzystywania tego terenu już nie przewiduje. Czym innym bowiem jest przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i czym innym przewidziana w art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwość dalszego wykorzystywania terenu w sposób dotychczasowy. Odmowa wydania przez organ administracyjny zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego była zatem uzasadniona. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skarga podlegała oddaleniu.