II OSK 2281/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 278/11 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. przy udziale Prokuratora prokuratury Apelacyjnej Wandy Tabczyk-Przysłupskiej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z miejscowym planem oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 278/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] stycznia 2011 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. wystąpiła do Prezydenta Wrocławia, powołując się na § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie rodzaju dokumentów wymaganych przy składaniu wniosków oraz wzorów informacji o sprzedaży napojów alkoholowych (Dz.U. Nr 60, poz. 616), "o wydanie zaświadczenia Urzędu Miasta o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi we Wrocławiu przy ulicy [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub opinię (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego)". Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezydent Wrocławia, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 219 k.p.a., odmówił wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi przy ul. [...] we Wrocławiu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że obecnie teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze, dla którego zgodnie z uchwałą nr XL/1263/09 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 22 października 2009 r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego Kowale Komercyjne we Wrocławiu (DUWD nr 206, poz. 3716). Prezydent Wrocławia podał, iż po zbadaniu zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z ustaleniami cytowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznał, że prowadzenie obrotu hurtowego napojami alkoholowymi przy ul. [...] we Wrocławiu nie jest zgodne z ustaleniami planu, gdyż na wnioskowanym terenie plan nie przewiduje handlu hurtowego. Organ I instancji stwierdził, że w świetle przytoczonych ustaleń wydanie zaświadczenia o żądanej treści było nieuprawnione. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Polemizując ze stanowiskiem Prezydenta Wrocławia skarżąca Spółka podkreśliła, że z treści załączonych do zażalenia dokumentów wynika, że sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości i magazynu nie uległ zmianie od 2004 r. i nieruchomość ta jest wykorzystywana do prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi. Spółka [...] wywiodła, że ponieważ w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wskazano odmiennego tymczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości, dotychczasowy sposób przeznaczenia nieruchomości jest zgodny z przepisami prawa w zakresie zagospodarowania przestrzennego, a odmowa wydania zaświadczenia narusza prawo. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy – przytoczywszy treść § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie rodzaju dokumentów wymaganych przy składaniu wniosków oraz wzorów informacji o sprzedaży napojów alkoholowych – wskazał, że od dnia 1 stycznia 2010 r. nieruchomość położona we Wrocławiu przy ul. [...], objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego Kowale Komercyjne we Wrocławiu przyjętego uchwałą nr XL/1263/09 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 22 października 2009 r. Organ podkreślił, że w myśl § 2 pkt 11 planu, "przeznaczenie terenu" oznacza "obiekty, które jako jedyne są dopuszczalne na danym terenie". Wskazując, że przedmiotowa nieruchomość położona jest na obszarze oznaczonym w przeważającej części symbolem "6U" oraz w pozostałej symbolami "4KDD/5" i "2KDG/1", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, tak jak uprzednio organ I instancji, przytoczyło treść unormowań zawartych w § 22 ust. 1, § 30 ust. 1 i § 28 ust. 1 tekstu planu, ustalających odpowiednio przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami 6U, 4KDD/5 i 2KDG/1, w § 4 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz w § 4 ust. 1 tekstu planu, zaznaczając w szczególności, że w enumeratywnym wyliczeniu działalności kwalifikowanej jako "usługi 1" nie wymienia się obiektów magazynowych, ani handlu hurtowego, przy czym jedyne kategorie handlu dopuszczone na tym terenie, to "handel detaliczny wielkopowierzchniowy", "handel detaliczny małopowierzchniowy A" oraz "handel detaliczny małopowierzchniowy B". Zdaniem Kolegium, z powyższego wynika, że na całym obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego Kowale Komercyjne we Wrocławiu, nie zostały przewidziane obiekty o funkcji magazynowej, ani obiekty służące do prowadzenia handlu hurtowego. W ocenie organu II instancji, tego typu obiekty – w świetle § 2 pkt 1 planu – nie są dopuszczalne na terenie nim objętym. Wskazując na powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji nie mógł uwzględnić wniosku Spółki, czyli wydać zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego Kowale Komercyjne we Wrocławiu, obowiązującym od 1 stycznia 2010 r. W opinii organu odwoławczego, na niniejsze rozstrzygnięcie nie może mieć wpływu powołany przez stronę skarżącą przepis art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołując jego treść i wskazując, że w myśl § 1 ust. 2 pkt 3 tekstu planu miejscowego, nie określono w nim sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, ze względu na brak potrzeby takiego zagospodarowania, Kolegium stwierdziło, że wskazany przez Spółkę przepis rzeczywiście pozwala na wykorzystywanie nieruchomości w sposób dotychczasowy, mimo przeznaczenia jej w planie miejscowym na inne cele. Przepis ten stanowi przejaw swoistej ochrony praw nabytych jeszcze w czasie, gdy plan miejscowy nie obowiązywał. Nie oznacza to jednak, że prowadzenie działalności niezgodnej z uchwalonym i obowiązującym planem miejscowym nie jest w żaden sposób ograniczony w czasie. Należy bowiem pamiętać, że korzystanie z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym sposobem wykorzystywania stanowi wyjątek od zasady dopuszczalności korzystania z nieruchomości tylko w sposób zgodny z przepisami planu miejscowego i może następować tylko do czasu jej zagospodarowania zgodnie z planem. Pierwszeństwo zostało zatem przyznane takiej formie korzystania z nieruchomości, która zgodna jest z ustaleniami planu miejscowego. Tym samym, podmiot prowadzący działalność niezgodną z nowym planem, nie może skutecznie żądać wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji obiektów magazynowych wykorzystywanych na handel hurtowy z ustaleniami planu miejscowego, który tego typu działalność wyklucza. Na powyższe postanowienie [...] Spółka z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu zgłosił swój udział w niniejszym postępowaniu i wniósł o oddalenie skargi. Polemizując ze stanowiskiem strony skarżącej Prokurator wywodził, że należy odróżnić przedmiot regulacji zawarty w art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym od kwestii wydawania – na podstawie art. 217 § 1 k.p.a. – zaświadczeń. Przedmiot obu tych regulacji jest bowiem różny. W pierwszym przypadku, celem przepisu art. 35 ustawy jest faktyczne umożliwienie podmiotowi gospodarczemu – wobec niezależnej od niego zmiany funkcji terenu – kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zagospodarowania zgodnie z planem. Uprawnienie do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma ograniczony w czasie charakter. Trwa ono aż do "naturalnego wygaszenia" wskutek np. upływu terminu, na który zostało wydane. W przypadku natomiast zaświadczenia, przepis § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. wymaga, aby ubiegający się o wydanie mu zezwolenia na obrót hurtowy przedłożył zaświadczenie urzędu gminy o zgodności lokalizacji magazynu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro więc nowy plan nie przewiduje już dla obiektów funkcji w postaci "obrotu hurtowego napojami alkoholowymi", to tym samym organ nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego i wydać mu zaświadczenia o treści potwierdzającej tę zgodność. W przeciwnym razie byłoby to poświadczenie nieprawdy. W ocenie Prokuratora, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W złożonym na rozprawie piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2011 r. strona skarżąca – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie tej jest poza sporem, że sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości i magazynu przy ul. [...] we Wrocławiu nie uległ zmianie od 2004 r. i nieruchomość ta jest wykorzystywana do prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi. Obecnie teren, na którym usytuowany jest wyżej wymieniony magazyn, znajduje się na obszarze, dla którego zgodnie z uchwałą nr XL/1263/09 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 22 października 2009 r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego Kowale Komercyjne we Wrocławiu (DUWD nr 206, poz. 3716). Objęta wnioskiem strony skarżącej nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolami 6U, 4KDD/5 i 2KDG/1. Stosownie do § 15 uchwały, tereny m.in. 2KDG/1 i 4KDD/5 ustala się jako obszary przeznaczone na cele publiczne. W myśl § 22 ust. 1, dla terenu 6U ustala się następujące przeznaczenie: 1) usługi 1; 2) usługi 2; 3) telekomunikacja; 4) skwery; 5) główne punkty zasilania w energię elektryczną; 6) infrastruktura drogowa; 7) urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 28 ust. 1 i § 30 ust. 1, dla terenów m.in. 2KDG/1 i 4KDD/5 ustala się przeznaczenie: 1) ulice; 2) urządzenia telekomunikacyjne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w świetle tychże okoliczności należy przyjąć, iż organy obu instancji, będąc związane treścią powołanych regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasadnie uznały, iż brak jest podstaw do wydania wnioskowanego zaświadczenia. Zarzuty skarżącej Spółki natomiast, w ocenie Sądu, uznać należy za bezpodstawne. Stosownie do unormowań Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest uproszczonym i odformalizowanym postępowaniem, charakterem zbliżonym do postępowania administracyjnego, w którym na wniosek uprawnionego podmiotu właściwy organ, w drodze czynności materialno-technicznej, przybierającej formę dokumentu urzędowego, na podstawie znajdujących się w jego posiadaniu danych z odpowiednich ewidencji i rejestrów, potwierdza określone, objęte wnioskiem, fakty lub stan prawny. W celu ich ustalenia organ tenże, w myśl art. 218 § 2 k.p.a., może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w prawnej formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). Z powyższego wynika, iż istotą postępowania tego rodzaju jest wydanie, wyłącznie w oparciu o posiadane przez właściwy organ dane, na rzecz wnioskodawcy zaświadczenia o odnoszącym się doń stanie faktycznym lub prawnym. Potwierdzenie niniejszego stanowić może utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego stanowisko, iż określenie danych znajdujących się w posiadaniu organu administracji publicznej nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco poprzez obejmowanie nimi także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających. Postępowanie wyjaśniające, o jakim wyżej mowa, z uwagi na jego dopuszczalny zakres, jak również wspomniany cel i charakter samego postępowania o wydanie zaświadczenia, nie może zatem prowadzić do ustalenia tychże danych, a służyć powinno jedynie badaniu okoliczności z nich wynikających czy też wyjaśnieniu, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. W konsekwencji, wydanie zaświadczenia nie może prowadzić do powstania skutku prawnego w postaci przyznania, rozszerzenia bądź ograniczenia posiadanych przez wnioskodawcę uprawnień (zob. wyroki NSA z dnia 21 stycznia 1997 r., SA/Łd 3105/95, z dnia 3 października 2001 r., I SA 208/01, z dnia 25 października 2000 r., V SA 760/00, wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2003 r., III RN 51/02 oraz wyrok WSA z dnia 31 sierpnia 2006 r., II SA/Wa 1126/06, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 999/07). Sąd w pełni zgodził się ze stanowiskiem Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu, że należy odróżnić przedmiot regulacji zawarty w art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) od kwestii wydawania – na podstawie art. 217 § 1 k.p.a. – zaświadczeń. Jak trafnie wywiódł Prokurator, przedmiot obu tych regulacji jest różny. W pierwszym przypadku, celem przepisu art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest faktyczne umożliwienie podmiotowi gospodarczemu – wobec niezależnej od niego zmiany funkcji terenu – kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zagospodarowania zgodnie z planem. Uprawnienie do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma ograniczony w czasie charakter. Trwa ono aż do "naturalnego wygaszenia" wskutek np. upływu terminu, na który zostało wydane. W przypadku natomiast zaświadczenia, przepis § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. wymaga, aby ubiegający się o wydanie mu zezwolenia na obrót hurtowy przedłożył zaświadczenie urzędu gminy o zgodności lokalizacji magazynu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro więc nowy plan nie przewiduje już dla obiektów funkcji w postaci "obrotu hurtowego napojami alkoholowymi", to tym samym organ nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego i wydać mu zaświadczenia o treści potwierdzającej tę zgodność. W przeciwnym razie byłoby to poświadczenie nieprawdy. Nietrafny zatem jest zarzut naruszenia przez organy administracyjne art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z treści którego wynika, iż: "Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania." Fakt, iż wcześniej w przedmiotowym magazynie była prowadzona konkretna działalność gospodarcza, która może nadal być kontynuowana zgodnie z art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie może mieć wpływu na prawnie dopuszczalny sposób rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia, a zwłaszcza prowadzić do kształtowania jego treści (por. np. wyroki NSA z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1624/08; WSA w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 999/07). Przytoczony przepis - pozwalając na dalsze wykorzystywanie danych terenów w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z obowiązującym planem - nie zmienia, ani nie uzupełnia tego planu. Nie może więc stanowić podstawy do wydania zaświadczenia, że uprzednie wykorzystywanie terenu jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy plan takiego wykorzystywania tego terenu już nie przewiduje. Czym innym bowiem jest przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i czym innym przewidziana w art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwość dalszego wykorzystywania terenu w sposób dotychczasowy. Odmowa wydania przez organ administracyjny zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego była zatem uzasadniona. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 145 § 2 oraz w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) polegającego na oddaleniu skargi i pominięciu przez Sąd naruszenia przy wydawaniu postanowienia przez organ administracji przepisów postępowania, tj. art. 219 k.p.a., § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie rodzajów dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o wydanie zezwoleń na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, wzorów wniosków oraz wzorów informacji o sprzedaży napojów alkoholowych w zw. z art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia; 2. art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegającego na zastosowaniu przez Sąd przepisów § 2 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia z dnia 13 czerwca 2001 r., gdy Minister Gospodarki nie został upoważniony do określenia w rozporządzeniu zaświadczenia lub opinii w zakresie planowania przestrzennego; 3. art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, gdy skargę należało uwzględnić. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy administracji publicznej w niniejszej sprawie rozpoznawały wniosek skarżącej spółki o wydanie zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. To skarżąca spółka formułując wniosek o wydanie zaświadczenia skonkretyzowała swój obowiązek w ten sposób, co powodowało, że również sąd administracyjny kontrolujący zaskarżone decyzje rozstrzygał jedynie w zakresie określonym wnioskiem i nie rozstrzygał, czy zasadnym byłby wniosek o wydanie opinii w odnośnie do możliwości prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi we wskazanym miejscu z uwagi na uprawnienie uregulowane w art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W postępowaniu uregulowanym w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego, a konkretnie w art. 218 § 2 k.p.a. przewidziano, że organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że prowadzenie obrotu hurtowego napojami alkoholowymi na nieruchomości będącej przedmiotem wniosku o wydanie zaświadczenia nie jest zgodne z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla będącej przedmiotem sprawy nieruchomości. Strona skarżąca wywodzi natomiast, że skoro art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy, to tym samym organ winien wziąć pod uwagę dotychczasowe przeznaczenie terenu i na tej podstawie wydać zaświadczenie o żądanej treści. Takiego stanowiska nie można zaakceptować. Przepis art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zmienia bowiem przeznaczenia gruntu, które wynika z obowiązującego planu, a jedynie warunkowo dopuszcza jego wykorzystywanie w sposób dotychczasowy, mimo, że jest on niezgodny z obowiązującym planem. Podkreślić jednocześnie należy, co wskazywały w toku sprawy zarówno organy administracji publicznej, jak i Prokurator, a także Sąd pierwszej instancji, że art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidując uprawnienie do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza ograniczenie w czasie takiego odstępstwa. Przepis art. 35 powoływanej ustawy stanowi bowiem, że tereny takie mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem. Skoro, jak wywiedziono powyżej dopuszczenie korzystania z nieruchomości w sposób niezgodny z obowiązującym planem nie zmienia przeznaczenia terenu i dodatkowo ma ograniczony w czasie charakter, to organ administracji publicznej nie mógł wydać zaświadczenia o zgodności wykorzystywania nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wydanie takiego zaświadczenia byłoby poświadczeniem nieprawdy co jest czynem niedozwolonym. Zasadnym zatem było wydanie w oparciu o przepis art. 219 k.p.a. postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi na nieruchomości będącej przedmiotem wniosku. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji, jak również organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie nie mogły naruszyć § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 13 czerwca 2001 roku w sprawie rodzaju dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o wydanie zezwoleń na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, wzorów wniosków oraz wzorów informacji o sprzedaży napojów alkoholowych, albowiem wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej przepisu tego nie stosowały. Sprawa niniejsza dotyczyła wydania zaświadczenia w przedmiocie zgodności lokalizacji magazynu dla prowadzenia obrotu hurtowego napojami alkoholowymi z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym przepisy wskazywanego rozporządzenia nie miały zastosowania. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.