VIII SA/Wa 222/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania policyjnej renty rodzinnej w drodze wyjątku 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją znak [...] z dnia [...] października 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji działając na podstawie art. 8 ust. 1 w związku z art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm., zwana dalej jako ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku M. G. odmówił jej przyznania policyjnej renty rodzinnej w drodze wyjątku. Organ wskazał, że wnioskodawczyni nie posiada ustawowego prawa do renty rodzinnej, gdyż nie spełnia warunków określonych w art. 70 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), do której w zakresie zasad ustalania prawa oraz wysokości renty rodzinnej odsyła art. 24 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji może przyznać zaopatrzenie emerytalne w drodze wyjątku, funkcjonariuszom oraz członkom rodzin pozostałym po zmarłych funkcjonariuszach, jeżeli osoby te wskutek szczególnych okoliczności nie nabyły prawa do zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego w ustawie. Z oceny zaś całokształtu sprawy zdaniem organu, nie wynika, aby w przypadku M. G. wystąpiły powyższe szczególne okoliczności. Zainteresowana miała przyznane ustawowe prawo do policyjnej renty rodzinnej i korzystała z tego świadczenia do czasu ustania ustawowych przesłanek, warunkujących dalsze istnienie tego prawa. Wnioskodawczyni w chwili śmierci męża miała ukończone 36 lat, była i nadal jest osobą w wieku aktywności zawodowej (obecnie ma 52 lata). Jest zdolna do pracy, co pozwala jej na podjęcie starań zdobywania środków we własnym zakresie. Trudna sytuacja materialna, w jakiej się znajduje wnioskodawczyni jest wynikiem niepodjęcia w przeszłości starań mających na celu zapewnienie środków utrzymania na przyszłość. Zatem nienabycie prawa do renty rodzinnej przez M. G. nie jest następstwem okoliczności, o których stanowi przepis szczególny, lecz wynika z obowiązujących przepisów. W związku z powyższą decyzją, M. G. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, że podnoszone w jej wniosku okoliczności (stan zdrowia, trudna sytuacja materialna, brak zatrudnienia przez znaczny okres czasu, zamieszkiwanie w miejscu o znacznym stopniu bezrobocia) jej zdaniem pozwalają na przyznanie świadczenia w drodze wyjątku. Wskazała, że nie może pogodzić się z oceną organu, iż nie podjęła starań mających na celu zapewnienie środków utrzymania na przyszłość, zaś uznanie jej z powołaniem się na wiek za osobę w wieku aktywności zawodowej należy uznać za nadużycie. Ponadto, treść powołanego przez organ art. 8 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie definiuje pojęcia szczególnych okoliczności. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu [...] grudnia 2008 r. decyzję znak [...] [...] , którą utrzymał w mocy decyzję własną wydaną w dniu [...] października 2008 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 8 ust. 1 w związku z art. 11 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Na powyższe rozstrzygnięcie M. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego – art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji polegające na uznaniu, że w okolicznościach faktycznych mających miejsce w sprawie nie występują okoliczności szczególne jako przesłanka przyznania świadczenia w drodze wyjątku, wniosła o jej uchylenie. Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając w trybie przepisu art.127 § 3 k.p.a. wniosek skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. polegającego na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tą samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji w niższej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2010 r. oddalił skargę kasacyjną podzielając stanowisko Sądu I instancji co do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 8 ust. 1 w związku z art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm., wydał w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzję znak [...],[...], którą postanowił odmówić przyznania policyjnej renty rodzinnej w drodze wyjątku. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, że zainteresowana nie przedstawiła nowych okoliczności lub dowodów dających podstawę do zmiany dotychczasowego negatywnego stanowiska. Zdaniem organu nie wystąpiły szczególne okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Nienabycie prawa do renty rodzinnej przez M. G. nie jest spowodowane szczególnymi okolicznościami, lecz wynika z mocy ustawy, a ponadto zainteresowana jest w wieku aktywności zawodowej i zgodnie z orzeczeniami lekarza orzecznika oraz ustaleniami biegłych lekarzy sądowych brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia przez nią zatrudnienia. Na powyższe rozstrzygnięcie M. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego – art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji polegające na uznaniu, że w okolicznościach faktycznych mających miejsce w sprawie nie występują okoliczności szczególne jako przesłanka przyznania świadczenia w drodze wyjątku oraz art. 10 kpa poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie. W rezultacie wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazała na okoliczności uzasadniające przyznanie świadczenia w drodze wyjątku, w szczególności zły stan zdrowia i niezwykle trudna sytuację materialną. Sytuacja na rynku pracy na terenie w którym posiada stałe miejsce zamieszkania, przy wyuczonym zawodzie nie pozwala jej na podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. W jej wieku wobec nie pozostawania w zatrudnieniu od śmierci męża znalezienie pracy "graniczy z cudem", a przekwalifikowanie staje się niemożliwe. Wskazała, że przepis prawa materialnego będący podstawą do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku odwołuje się do szczególnych okoliczności po stronie osoby uprawnionej, która utraciła prawa do zaopatrzenia emerytalnego, nie definiując jednocześnie tych szczególnych okoliczności. Wydaje się zatem, że tymi szczególnymi okolicznościami jest sytuacja rodzinna i materialna osoby, która utraciła w/w prawo do zaopatrzenia emerytalnego. Podnoszone przez nią w toku postępowania fakty, jej zdaniem uznać należy jako spełniające w/w przesłanki. Poza tym stwierdziła, że w toku postępowania odwoławczego nie zapewniono jej czynnego udziału w sprawie. W konkluzji dodała, że ma świadomość, iż decyzja wydawana w tym trybie jest decyzją o charakterze uznaniowym, ale postępowanie w tym zakresie winno być prowadzone zgodnie z wymogami prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi w zakresie dotyczącym zarzutu naruszenia prawa procesowego oraz o odrzucenie skargi w zakresie dotyczącym naruszenia prawa materialnego. Nadto wnosił o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazał, że w postępowaniu odwoławczym nie przeprowadzano żadnych dowodów w związku z tym nie może być mowy o pozbawieniu jej udziału w czynnościach procesowych. W zakresie naruszenia prawa materialnego pełnomocnik Ministra wskazywał, że w tego rodzaju sprawach nie jest dopuszczalna droga administracyjna a właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd powszechny. Wniosek o zwrot kosztów postępowania został oparty o przepisy § 2 ust. 2 oraz § 14 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale ma obowiązek uwzględnić z urzędu wadliwości kontrolowanego aktu. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały w niej wymienione. Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przewidziane w tym przepisie związanie wykładnią prawa dotyczy zarówno oceny w zakresie przepisów materialnoprawnych, jak i norm postępowania. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa istnieje tylko wówczas, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zmienił się tak istotnie, że nie mają do niego zastosowania przepisy interpretowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, a ponadto w przypadku zmiany stanu prawnego po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 191). Stanowisko takie jest również prezentowane w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym. I tak w wyroku z dnia 14 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że ,,Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny." LEX nr 503177 Z kolei zgodnie z treścią art. 153 ustawy P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotniej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 473 i powołany tam wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1177/97). Należy przyjąć, iż ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego stosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wyrażoną w art. 153 ustawy p.p.s.a. zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.07. 2010 r. sygn. akt I GSK 940/09 wyraził następujący pogląd: ,, Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej." Stanowisko to zasługuje na pełną aprobatę. Odnosząc przywołane wyżej unormowania do realiów rozpatrywanej sprawy, orzekający ponownie w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie został związany wykładnią wyrażoną w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2010 r. (I OSK 36/10) oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r. ( VIII WA/Sa 168/09 ), albowiem w okolicznościach tej sprawy nie zaistniały wymienione wcześniej przesłanki umożliwiające odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej we wskazanych wyżej wyrokach. Z tego powodu wszystkie rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą być rozpatrywane w oparciu o stanowisko wyrażone przez Sąd wyższej instancji. Wykładnią tą związany był również Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Należy stwierdzić, że organ nie zastosował się do poglądu zaprezentowanego w wyrokach sądów I i II instancji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ponownie rozpoznając w trybie przepisu art.127 § 3 k.p.a. wniosek skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. polegającego na wydaniu zaskarżonej decyzji z udziałem osoby, która wydała decyzję w niższej instancji. Zgodnie z przepisem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. W świetle poglądów zaprezentowanych w w/w wyrokach reguła określona we wspomnianym przepisie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a., a więc do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Względy prawdy obiektywnej nakazują także wyłączyć pracownika od udziału w postępowaniu, gdy brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przesłanka ta będzie miała zastosowanie przede wszystkim w odniesieniu do ministrów (organów centralnych) i samorządowego kolegium odwoławczego, od których decyzji nie służy odwołanie, a jedynie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ (art. 127 § 3 i 4). Należy podkreślić, że samo sformułowanie "brał udział w niższej instancji" należy ujmować szeroko, jako nie tylko osobiste prowadzenie postępowania wyjaśniającego i przygotowanie projektu decyzji, ale istotny udział w czynnościach wyjaśniających w sprawie. Zbliżony pogląd zaprezentowano w komentarzu do art. 24 kpa Jaśkowskiej Małgorzaty i Wróbel Andrzeja ,,Pracownik podlega wyłączeniu od udziału w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5). Należy przyjąć, że powyższy przepis wyłącza pracownika od udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli uczestniczył uprzednio w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w którym wydano zaskarżoną odwołaniem decyzję. Powyższa reguła ma odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 i 4)." W niniejszej sprawie pierwszą decyzję podpisał w z up. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pracownik Ministerstwa. Akceptował ją bądź przygotowywał inny pracownik i jego podpis także znajduje się na decyzji. Wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzja została podpisana przez Ministra, jednak podpisy obu wspomnianych wcześniej pracowników również znajdują się na tej decyzji. Oznacza to, że wbrew zakazowi określonemu w art. 24 § 1 pkt 5 kpa brali udział w jej wydaniu. W tej sytuacji należy uznać, że wydanie zaskarżonej decyzji z udziałem osób, które brały udział w wydaniu wcześniejszej decyzji stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Jest to podstawa do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 3 k.p.a. Naruszenie zaś prawa dające podstawę do wznowienia postępowania – zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w odpowiedzi na skargę należy wskazać, że wniosek o odrzucenie skargi pozbawiony jest podstaw. Warto w tym miejscu powołać postanowienie Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 21.12.2009 r. sygn. akt I OSK 652/09 ,,Skoro zgodnie z art. art. 8 ust. 2a i art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji sprawy świadczeń w drodze wyjątku rozstrzygane są w drodze decyzji administracyjnych oraz do postępowania w tych sprawach w kwestiach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy k.p.a., a ponadto brak jest szczególnego przepisu stanowiącego o prawie odwołania od powyższych decyzji do sądu powszechnego, to należy przyjąć, że w sprawach tych przysługuje tok instancji przyjęty w Kodeksie postępowania administracyjnego. W konsekwencji sprawy te należą do właściwości sądów administracyjnych, a nie sądów powszechnych." Nie znajduje też oparcia w powołanych przez pełnomocnika przepisach żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Sygnalizacyjnie Sąd wskazuje na, nie do końca szczęśliwe sformułowanie, sentencji decyzji odwoławczej. Może powstać wątpliwość czy organ rozstrzygał sprawę w trybie odwoławczym, czy I instancyjnym. Mając na uwadze wyżej wymienione okoliczności Sąd na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie drugim wyroku.