II GSK 1302/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędziowie NSA Małgorzata Rysz del. WSA Dariusz Dudra (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 1104/11 w sprawie ze skargi M. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę M. T. K. sp. z o. o. z siedzibą w K. (zwana dalej: MTK, skarżącą) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] w dniu 4 marca 2010 r. obejmujący zobowiązanie z tytułu kosztów wykonania zastępczego w kwocie 1.857.908,70 zł, który skierował do właściwego organu egzekucyjnego. Podstawą prawną wystawienia tytułu egzekucyjnego był art. 69 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 216 ze zm.). Następnie Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. 15 marca 2010 r. skierował tytuł wykonawczy do egzekucji. Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Pismem z 22 marca 2010 r. pełnomocnik M.T. K. Sp. z o.o. w K. złożył zarzuty wskazując na art. 33 pkt 1, 6, 7, 9 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. – dalej: u.p.e.) i wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu zarzucono, że spółce nie doręczono upomnienia przeciwegzekucyjnego, tytuł egzekucyjny nie spełniał wymogów z art. 27 § 1 pkt 3, że nie istniał obowiązek objęty tytułem wykonawczym, a egzekucja była niedopuszczalna. Ponadto zdaniem skarżącej postępowanie było prowadzone przez niewłaściwy organ. Postanowieniem z [...] marca 2011 r. Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. na podstawie art. 33 i art. 34 § 4 u.p.e. uznał zarzuty za niezasadne. W zażaleniu skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 3 § 1 u.p.e. w związku z art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej: k.p.a.); art. 26 § 1 u.p.e. w związku z art. 28 k.p.a. w związku z art. 32 k.p.a.; art. 15 § 1 u.p.e.; art. 6 i 7 k.p.a. oraz art. 27 § 1 pkt 3 i art. 33 pkt 10 u.p.e. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] marca 2011 r. uznające wniesione przez zobowiązanego zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne. Organ powołując się na art. 33 i art. 34 § 1 u.p.e. przypomniał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt. 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela oraz, że wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Według art. 34 § 4 u.p.e. organ egzekucyjny po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W tej sprawie postanowieniem z [...] maja 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. uznał zarzuty zgłoszone przez M. T. K. Sp. z o.o. w K. za nieuzasadnione. To rozstrzygnięcie utrzymał w mocy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z [...] września 2010 r. Wierzyciel odniósł się zatem ostatecznie i wiążąco do zarzutu opartego na art. 33 pkt 1 u.p.e. uznając go za niezasadny. W odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 pkt 6), Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 3 § 1 u.p.e. stanowiącym, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo – w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego – bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Tytuł wykonawczy został wystawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a wierzyciel wskazał, że obowiązek powstał z mocy prawa. Nie uwzględniono natomiast stanowiska skarżącej, że art. 69 Prawa budowlanego nie kreuje obowiązku z mocy prawa. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia (art. 33 pkt 7) Dyrektor Izby Skarbowej w K. przypomniał, że 12 marca 2009 r. spółka ustanowiła pełnomocnika, który mógł reprezentować ją we wszystkich sprawach w postępowaniach administracyjnych, karno-skarbowych, cywilnych i postępowaniach egzekucyjnych i podatkowych przed wszystkimi organami i instytucjami administracyjnymi, samorządowymi, ZUS, brokerami a także organami egzekucyjnymi i podatkowymi oraz przed sądami we wszystkich instancjach w tym NSA i SN. Tak ustanowionemu pełnomocnikowi doręczono upomnienie. Dyrektor Izby Skarbowej w K. odnosząc się do zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 9) przypomniał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. wyjaśnił na podstawie jakich przepisów był właściwy do prowadzenia egzekucji, natomiast w odniesieniu do zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e., Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że tytuł egzekucyjny wystawiony 4 marca 2010 r. zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 27 § 1 u.p.e. Na decyzję te skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucają organowi naruszenie: art. 3 § 1 u.p.e. oraz art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.; art. 69 Prawa budowlanego, a także art. 7, art. 8 w związku z art. 18 u.p.e.; art. 26 § 1 u.p.e. w związku z art. 28 k.p.a. w związku z art. 32 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.; art. 15 § 1 u.p.e.; art. 6, art. 7 k.p.a. w związku z art. 18, art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.; art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.; art. 34 § 4 u.p.e. w związku z art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e. W uzasadnieniu MTK podniosły, że postępowanie egzekucyjne należało umorzyć, ponieważ uzasadnione były zarzuty określone w art. 33 pkt 6, 7 i 10 u.p.e. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa. W odniesieniu do zarzutów skargi WSA wyjaśnił, że według art. 1a pkt u.p.e., pojęcie "wierzyciela" oznacza podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e., uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa – organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności – podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. Oznacza to zdaniem WSA, że organem bezpośrednio zainteresowanym w wykonaniu obowiązku jest organ podmiotu prawa na rzecz którego obowiązek ma być wykonany. W przedmiotowej sprawie zaś wierzycielem jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. W dalszej kolejności WSA wskazał, że obowiązek poniesienia przez właściciela lub zarządcy nieruchomości obiektu budowlanego kosztu zastosowania niezbędnych środków zabezpieczających nie został określony w postępowaniu administracyjnym, lecz wynikał bezpośrednio z przepisów prawa i wierzyciel, jako organ bezpośrednio zainteresowany w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku mógł skierować upomnienie do rąk pełnomocnika zobowiązanego, który nie był przy tym pełnomocnikiem procesowym w nie toczącym się postępowaniu administracyjnym, jak również nie wszczętym jeszcze postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego też zdaniem Sądu pierwszej instancji przesłanie pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego było czynnością wierzyciela podejmowaną jeszcze przed rozpoczęciem postępowania egzekucyjnego i dlatego nie miały zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o ustanawianiu pełnomocnika i doręczaniu pism zobowiązanemu za jego pośrednictwem. Ponadto przesłanie przez wierzyciela zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego do rąk pełnomocnika i odebranie tego upomnienia przez pełnomocnika – jeśli jest czynnością prawną dokonaną w granicach umocowania – pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego zobowiązanego, ponieważ nie jest to czynność procesowa, a tym bardziej czynność egzekucyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał więc, że zobowiązanemu skutecznie doręczono upomnienie do rąk jego pełnomocnika. W nawiązaniu natomiast do kolejnego zarzutu – niespełnienia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 (art. 33 pkt 10) sąd uznał, że również ten zarzut skargi nie jest zasadny. Podobnie w odniesieniu do zarzutów naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego WSA uznał, że organy egzekucyjne nie naruszyły tych przepisów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła MTK sp. z o.o. zarzucając wyrokowi z dnia 6 grudnia 2011 r. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. Naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez brak wystarczającego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, w szczególności w zakresie podstaw uznania, iż art. 69 Prawa budowlanego jest źródłem obowiązku zapłaty z mocy prawa w zakresie pokrycia przez właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego kosztów zastosowanie niezbędnych środków zabezpieczających; 2. Naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi Spółki pomimo naruszenia przez organ art. 3 § 1 u.p.e. poprzez przyjęcie, że w sprawie dopuszczalna jest egzekucja administracyjna należności, która nie powstała z mocy prawa ani na mocy orzeczenia organu administracyjnego; 3. Naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia w sprawie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e. poprzez przyjęcie, że w tytule wykonawczym nr 1/10 prawidłowo określono podstawę prawna i treść egzekwowanego obowiązku; 4. Naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia w sprawie art. 15 § 1 u.p.e. poprzez przyjęcie, że Skarżącej skutecznie doręczono upomnienie przed wszczęciem egzekucji administracyjnej; Ponadto skarżąca powołał się również podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (tj. naruszenie prawa materialnego) zarzucając: 1. Naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi Spółki mimo naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżonym postanowieniem przepisów prawa materialnego – art. 69 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 § 1 u.p.e. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz Skarżącej kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, iż nie wszystkie podstawy kasacyjne skonstruowane przez skarżącą Spółkę pozwalały na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Główne zarzuty skargi kasacyjnej związane są z zarzutem naruszenia art. 69 Prawa budowlanego. Spółka powołuje się na naruszenie tego przepisu, nie wskazuje jednak, jak stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., z jaką postacią naruszenia prawa materialnego mamy do czynienia. Czy jest to błędna wykładnia czy też niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do domyślania się intencji autora skargi kasacyjnej i precyzowania zarzutu za kasatora. Sąd kasacyjny nie może też zarzutów uściślać bądź w inny sposób ich korygować. W orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, że precyzyjnego określenia postaci naruszenia przepisów prawa materialnego w skardze kasacyjnej nie można zastępować określeniem "przez przyjęcie", albowiem czym innym jest naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, a czym innym ich niewłaściwe zastosowanie. Brak precyzyjnego wskazania postaci naruszenia przepisów prawa materialnego uniemożliwia skontrolowanie zaskarżonego wyroku w zakresie wskazanych w nim przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1173/06, LEX nr 437947). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może i powinien przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II FSK 539/10, LEX nr 898866). Wskazać też w zakresie zarzutu naruszenia art. 69 Prawa budowlanego należy, że artykuł ten zawiera dwie jednostki redakcyjne. Autor skargi nie podał, co do którego z ustępów stawia zarzut naruszenia prawa. Godzi się w tym miejscu zauważyć, że konstrukcja skargi kasacyjnej dla swej skuteczności wymaga powołania konkretnych przepisów prawa poprzez podanie oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, punktu a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów. W orzecznictwie NSA zarysowała się w tym zakresie jednoznaczna teza, że skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 140/10, LEX nr 990041, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 217/11, LEX nr 1081761, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 349/10, LEX nr 1080116). Mając na względzie powyższe skonstatować należy, że brak wskazania konkretnej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego oraz konkretnej normy prawnej, która została naruszona, nie pozwala na dokonanie oceny legalności zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.e., wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd Sądu I instancji, z którego wynika, że doręczenie upomnienia pełnomocnikowi skarżącej Spółki nastąpiło skutecznie w oparciu o udzielone pełnomocnictwo o charakterze ogólnym. Warto w tym zakresie wskazać, że z kwestionowanego pełnomocnictwa z dnia 12 marca 2009 r. jednoznacznie wynika, że pełnomocnik posiada umocowanie do reprezentowania Spółki we wszystkich sprawach i postępowaniach administracyjnych, karnoskarbowych, cywilnych, ubezpieczeniowych, egzekucyjnych i podatkowych, przed wszystkimi organami i instytucjami administracyjnymi, jak również organami egzekucyjnymi oraz przed wszystkimi sądami, w tym NSA i SN. Potwierdza takie szerokie umocowanie pełnomocnika (nie tylko do postępowań), także treść następnych działań, do których jest on umocowany. Pod lit. b, c i d pełnomocnictwa zawarto umocowanie do składania wszelkich wniosków oświadczeń i dokumentów, sporządzania i dostarczania wszelkich dokumentów, aktów, pism oraz podejmowania wszelkich innych czynności. Stwierdzić należy, że gdyby pełnomocnictwo to miało dotyczyć wyłącznie prowadzonych postępowań, to zbędne byłoby zawieranie w treści pełnomocnictwa większości działań wskazanych pod pkt b, c i d. Mieszczą się one bowiem w zakresie pełnomocnictwa do czynności procesowych. Stwierdzić też należy, że zwyczajowo w pełnomocnictwie procesowym nie wymienia się czynności, które ze swej istoty obejmuje pełnomocnictwo procesowe. Dlatego też zasadnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego organy egzekucyjne, a w ślad za nimi Sąd I instancji, uznały omawiane pełnomocnictwo za pełnomocnictwo ogólne i w konsekwencji tego faktu, za skuteczne doręczenie upomnienia ustanowionemu pełnomocnikowi. W ocenie NSA, także zarzut związany z naruszeniem art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e., nie zasługiwał na uwzględnienie. Kwestionowany tytuł wykonawczy zawiera wskazanie aktu normatywnego z przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. Egzekwowany obowiązek ze względu na kwotę i fakt prowadzenia tylko jednego postępowania, które związane było z katastrofą budowlaną, wystarczająco precyzyjnie identyfikuje sprawę. Zobowiązana Spółka nie powinna mieć zatem najmniejszych wątpliwości, iż egzekucja dotyczy wykonania zastępczego robót zabezpieczających związanych z katastrofą budowlaną hali. Wskazać dalej należy, że bez względu na to czy egzekwowany obowiązek wynika z mocy przepisów prawa, czy też z decyzji administracyjnej, na co wskazywała na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej Spółki, powołując się na wyrok NSA z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt II GSK 964/12, wskazanie w tytule wykonawczym, np. błędnie "z mocy prawa", a nie z decyzji, przy poprawnie wskazanej podstawie prawnej (art. 69 Prawa budowlanego) egzekwowanego obowiązku, a także braku wątpliwości co do tożsamości tego obowiązku – nie stanowi naruszenia, które miało wpływ na prawidłowość postępowania egzekucyjnego. Wspomnieć wypada, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się jeszcze na naruszenie art. 127 i art. 128 § 1 pkt 2 ustawy, nie podając tytułu aktu prawnego, z którego powołane przepisy pochodzą. Mając na względzie wadliwość takich zarzutów, w kontekście przedstawionej argumentacji dotyczącej wymogów skargi kasacyjnej, uznać należy, że nie pozwalają one na dokonanie kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.