II SA/Go 373/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R.P. kwotę 757 złotych (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 149 § 1 i art. 150 § 2 w związku z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a, postanowił wznowić postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] i wyznaczył Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako organ właściwy do przeprowadzenia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ administracyjny wskazał, iż z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił R.P.. Pismem z dnia [...] marca 2009r., powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wnioskodawca wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej polegającej na rozbudowie zakładu produkcyjnego w [...], poprzez dobudowanie łącznika na działce nr [...]. Wiedzę o istnieniu ostatecznej decyzji w tej sprawie wnioskodawca powziął ze skierowanego do niego pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. Dalej organ przywołał treść przepisu art. 150 § 1 k.p.a., w myśl którego organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Jednakże zgodnie z § 2 tego przepisu, jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który jednocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2. Jako przesłankę wznowienia R.P. wskazał okoliczność pozbawienia go, bez jego winy, możliwości czynnego udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., to jest przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ma zatem związek z działaniem organu orzekającego w tej sprawie w ostatniej instancji, to jest Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wobec powyższego, mając na względzie art. 150 §2 k.p.a., organem właściwym do wydania orzeczenia w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wymienioną powyżej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Organ administracyjny przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. sygn. akt II SA/Go 1016/09, którym na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.), organ ten był w sprawie związany. Decyzją z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 110 kpa, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lutego 2009r. stwierdzającej, że nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora E.Z. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami robót polegających na budowie łącznika pomiędzy budynkiem produkcyjnym, a budynkiem mieszkalnym oraz wykonania pomieszczeń socjalnych dla prowadzonej działalności gospodarczej na posesji w [...], stanowiącej własność E.Z.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu [...] listopada 2005r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek R.P. w sprawie budowy łącznika pomiędzy budynkiem produkcyjnym, a budynkiem mieszkalnym oraz wykonanych pomieszczeń socjalnych na posesji w [...]. Po przeprowadzeniu postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wydał decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., mocą której stwierdził, iż nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora – E.Z. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami robót budowlanych polegających na budowie łącznika pomiędzy budynkiem produkcyjnym, a budynkiem mieszkalnym oraz wykonanych pomieszczeń socjalnych dla prowadzonej działalności gospodarczej, na posesji położonej w [...], stanowiącej własność E.Z.. W postępowaniu tym R.P. nie został uznany za stronę postępowania. W dniu 10 marca 2009 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo R.P. w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego budowy łącznika na posesji w [...]. Jako przesłankę wznowienia postępowania wnioskodawca wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. We wniosku R.P. zarzucił, że samowolna rozbudowa zakładu jest sprzeczna z prawem, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Przedstawiając przebieg postępowania w sprawie organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek R.P. wznowił postępowanie w sprawie budowy przedmiotowego łącznika, następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Go 1016/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił (powinno być: stwierdził nieważność – przyp. autora) decyzję organu drugiej instancji oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], nadto postanowienie o wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w toku postępowania doszło do naruszenia przepisu art. 149 § 2 k.p.a., dotyczącego właściwości organu w sprawach dotyczących wznowienia postępowania. Przechodząc do meritum rozstrzygnięcia, organ przywołał treść art. 28 k.p.a. Organ wywodził, że jednym z elementów istotnych dla określenia, czy dany podmiot posiada interes prawny w sprawie dotyczącej realizacji budowy obiektu budowlanego z naruszeniem prawa jest pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu". Definicja legalna pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" zawarta jest w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Organ powołał się na pogląd, zgodnie z którym obszar oddziaływania obiektu określa się przede wszystkim na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. W ocenie organu analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że realizacja budowy łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym, a budynkiem produkcyjnym na działce nr [...] nie ma wpływu na wykonywanie swojego prawa przez R.P., jako właściciela nieruchomości – działki nr [...], położonej w odległości 7,0 m od przedmiotowego łącznika. Taka lokalizacja łącznika nie narusza wymagań wynikających z przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto nie istnieją inne przepisy techniczno – budowlane, z których wynikałoby, że lokalizacja łącznika względem działki Pana P., ma wpływ na wykonywanie przez niego prawa własności, czy też innego uprawnienia. Budowę łącznika nie można też uznać za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Powyższe względy zadecydowały o tym, że w ocenie organu pierwszej instancji, nie zachodziła przesłanka uzasadniająca uchylenie ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r . Od powyższej decyzji odwołania wnieśli H.P. i R.P.. H.P. podniosła, iż w dotychczas prowadzonych postępowaniach dotyczących rozbudowy zakładu na nieruchomości położonej w [...], przysługiwał im przymiot strony postępowania. Zakład emituje zapachy, hałasy, dym i ogranicza korzystanie z ich działki. Rozbudowa zakładu poprzez wybudowanie łącznika jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. R.P. reprezentowany przez adwokata, zarzucił iż decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U.z z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.); z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy; sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią materiału dowodowego w sprawie, nadto przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. Pełnomocnik odwołującego się wyraził stanowisko, zgodnie z którym wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Budowa obiektu budowlanego z zachowaniem określonych w przepisach techniczno – budowlanych odległości nie oznacza jeszcze, że oddziaływanie takiego obiektu nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora. Obszar oddziaływania obiektu wyznacza się każdorazowo, biorąc pod uwagę indywidualne cechy konkretnego obiektu (wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1892/2006, Lex Polonica nr 1966907). Pełnomocnik podniósł, że działka odwołującego się graniczy bezpośrednio z nieruchomością połozoną przy ul [...], na której wybudowano przedmiotowy obiekt. Budowa spornego obiektu stanowiła rozbudowę istniejącego już zakładu produkcyjnego – masarni –wędzarni i doszło do niej pomimo istnienia gęstej zabudowy na tej działce. W dobudowanym obiekcie umieszczono głośno pracujące maszyny, a w godzinach nocnych przez drzwi łącznika dostarczane są towary, co zakłóca korzystanie z działki przez odwołującego. Przez otwarte drzwi łącznika wydobywają się drażniące wonie. Zabudowa działki położonej przy ul [...] wykracza poza parametry określone w § 35 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta z dnia [...] maja 2006 r. nr XXXVII/173/06. Ponadto nieruchomość na której umieszczono sporny obiekt nie spełnia wymagań wynikających z § 35 ust. 6 w.w. planu, bowiem nie jest odseparowana ogrodzeniem pełnym, ani pasem zieleni izolacyjnej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko i argumentację organu pierwszej instancji, zgodnie z którym R.P. nie posiada interesu prawnego w sprawie budowy łącznika pomiędzy budynkiem produkcyjnym, a budynkiem mieszkalnym zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. W ocenie organu odwoławczego realizacja budowy łącznika pomiędzy budynkiem produkcyjnym, a budynkiem mieszkalnym nie ma wpływu na wykonywanie swojego prawa przez R.P., jako właściciela nieruchomości sąsiedniej. Organ wskazał, że lokalizacja łącznika nie narusza wymagań wynikających z § 12 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przeprowadzone w toku postępowania oględziny nie potwierdziły stałego montażu w łączniku urządzeń produkcyjnych. W ocenie organu, bez wpływu na sprawę pozostaje okoliczność, że odwołujący się uczestniczył w postępowaniach innych organów w sprawach dotyczących obiektów budowlanych na działce R.Z.. Informacyjnie organ wskazał, iż w odrębnym postępowaniu, którego przedmiotem jest rozbiórka budynku wędzarni, ustalono, że stopień intensyfikacji zabudowy na przedmiotowej działce wynosi 48,84% i nie przekracza parametrów określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji organu II instancji R.P., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę. W skardze strona skarżąca zawarła te same zarzuty i argumentację, które zostały zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga była zasadna. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2). Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie była legalność decyzji administracyjnych wydanych w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, to jest w trybie wznowieniowym. Przepisy regulujące przesłanki oraz tryb wznowienia postępowania administracyjnego zawarte są w art. 145 - 151 k.p.a. Stosownie do treści art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W myśl art. 150 § 2 w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Decyzja, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 zapada w sytuacji, gdy organ ustali że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania. Wówczas organ nie przechodzi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, nawet w przypadku gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwość decyzji, nie może uchylić jej w tym trybie. Od decyzji kończących postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, na podstawie zasady dwuinstancyjności, służy prawo odwołania. Taka wykładnia wynika z treści art. 73 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym; " każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określa ustawa." Przepisy k.p.a. nie wprowadzają expressis verbis wyłączenia prawa odwołania od tego rodzaju decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. R.P., wskazując na przesłankę z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Wskazana tu decyzja administracyjna wydana została w tzw. postępowaniu legalizacyjnym i dotyczyła budowy łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym, a budynkiem produkcyjnym oraz wykonanych pomieszczeń socjalnych na posesji w [...]. Na mocy tejże decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora E.Z. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami robót polegających na budowie łącznika pomiędzy budynkiem produkcyjnym, a budynkiem mieszkalnym oraz wykonania pomieszczeń socjalnych dla prowadzonej działalności gospodarczej na posesji w [...]. Po wznowieniu postępowania administracyjnego organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a zatem odmówił uchylenia wskazanej powyżej ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r. Decyzja organu I instancji utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy. Organy obydwu instancji nie znalazły podstaw do tego, aby uchylić ostateczną decyzję, o której mowa wyżej, a w szczególności nie stwierdziły, aby w toku postępowania legalizacyjnego doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w tymże postępowaniu, które to naruszenie miałoby dotyczyć udziału skarżącego. W ocenie organów obydwu instancji skarżącemu nie przynależy się przymiot strony w postępowaniu legalizacyjnym dotyczącym łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym, a budynkiem produkcyjnym, albowiem nie posiada on interesu prawnego w tym postępowaniu administracyjnym. W istocie zatem problem w analizowanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w postępowaniu legalizacyjnym zakończonym ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], skarżącemu oraz H.P. przysługiwał przymiot stron postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym w sprawach związanych z samowolą budowlaną o tym, czy danej osobie przysługuje status strony, rozstrzygać należy na zasadach ogólnych, to jest na podstawie art. 28 k.p.a.( por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 650/07 Lex 483242, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt IIOSK 616/08 Lex 558407, wyrok WSA w Opolu z dnia 18 pażdzernika 2007 r. sygn. akt II SA/Op 503/06 Lex 394427). Stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawy, o którym mowa w art. 28 k.p.a, może wywodzić się z różnych dziedzin prawa. Źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. może być także prawo cywilne, w szczególności prawo rzeczowe. Istotne jest, aby pomiędzy sytuacją prawną danego podmiotu, a przedmiotem postępowania istniał związek polegający na tym, że akt stosowania obowiązującej normy prawa materialnego może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i realny (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 2016/06, Lex 505371, wyrok NSA z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. akt IOSK 1559/06 Lex 385385). Domagając się udziału w postępowaniu legalizacyjnym dotyczącym "łącznika", skarżący powoływał się na przysługujące mu prawo własności w stosunku do nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...], na której posadowiony został tenże łącznik. A zatem skarżący wskazał konkretną normę prawa materialnego - art. 140 kc, z której wywodził interes prawny do udziału w charakterze strony w postępowaniu legalizacyjnym. Dla oceny zasadności stanowiska skarżącego powyższym zakresie koniecznym było przeprowadzenie analizy pod kontem wpływu danej inwestycji budowlanej na nieruchomość skarżącego. Sam fakt bezpośredniego sąsiedztwa danej nieruchomości z nieruchomością, na której posadowiony jest obiekt podlegający legalizacji nie świadczy jeszcze o tym, że właścicielowi nieruchomości sąsiedniej przysługuje status strony w postępowaniu legalizacyjnym. A contrario – nawet jeżeli dana nieruchomość nie jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie z nieruchomością na której posadowiony jest dany obiekt budowlany, to nie oznacza iż właścicielowi tejże nieruchomości status strony w postępowaniu legalizacyjnym nie będzie przysługiwał. Jeżeli ze względu na istnienie danego obiektu budowlanego właściciel (użytkownik wieczysty ) nieruchomości sąsiedniej, w celu ochrony swoich praw może skutecznie sformułować określone żądanie w stosunku do organu administracyjnego, które to żądanie ma oparcie w prawie materialnym, należy uznać iż osobie takiej przysługuje status strony w toczącym się postępowaniu legalizacyjnym. Słusznie organy obydwu instancji podniosły, iż w postępowaniu legalizacyjnym krąg stron postępowania ustala się mając na uwadze obszar oddziaływania obiektu i jest to kwestia indywidualna dla każdej sprawy administracyjnej. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia wpływu danej inwestycji budowlanej na nieruchomości sąsiednie, w tym na nieruchomość skarżącego i H.P., nie zostało przeprowadzone prawidłowo. Ustalając wpływ "łącznika" na nieruchomości sąsiednie należało wziąć pod uwagę, że nie jest to samodzielnie funkcjonujący i wyodrębniony od pozostałych obiekt budowlany, znajdujący się na danej nieruchomości. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż "łącznik" powiązany jest funkcjonalnie i pod względem techniczno – budowlanym z pozostałymi obiektami. Stanowi on jedynie element ciągu budynków, a konkretnie jest właśnie łącznikiem pomiędzy budynkiem mieszkalnym, a budynkiem produkcyjnym i budynkiem magazynowym. Przedmiotowy "łącznik" nie został wzniesiony dla jego samodzielnego funkcjonowania, lecz w celu usprawnienia pracy wykonywanej w pozostałych obiektach budowlanych posadowionych na tejże nieruchomości, stanowi rozbudowę istniejących obiektów budowlanych. Do wzniesienia "łącznika" inwestor został zobowiązany decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2005 r., mocą której nałożony został obowiązek zlokalizowania wszystkich pomieszczeń (produkcyjne, socjalne, magazynowe) w obrębie jednego obiektu, celem wyeliminowania krzyżowania się dróg. Przestawiony przez właściciela nieruchomości projekt budowy łącznika został przez Powiatowego Lekarza Weterynarii zaakceptowany ( por. pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2006r. – w aktach administracyjnych sprawy). Zagadnieniem kwalifikacji przedmiotowego "łącznika" zajmował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w sprawie sygn. akt II SA/Go 102/08. W uzasadnieniu wyroku z dnia 19 marca 2008 r. Sąd jednoznacznie stwierdził, iż cyt. :" niewątpliwie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z robotami budowlanymi będącymi rozbudową istniejących obiektów budowlanych". Należy w tym miejscu zauważyć, że na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej zwana - p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że rozpatrując niniejszą sprawę Sąd związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyrokach WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Go 442/06, z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt 102/08 i z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Go 1016/09. A zatem, skoro dany obiekt stanowił jedynie rozbudowę istniejących już obiektów budowlanych, to wpływ "łącznika" na nieruchomości sąsiednie należało analizować w powiązaniu z obiektami budowlanymi znajdujące się na danej nieruchomości, dla których przedmiotowy łącznik" stanowi jedynie rozbudowę. Innymi słowy, powyższą kwestię należało badać mając na uwadze, że obiekty budowlane, wraz z "łącznikiem", stanowią całość (produkcyjno - magazynowo – socjalną). Powyższe stanowisko ma oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. W art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity DZ.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) ustawodawca zdefiniował pojęcie obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast w art. 3 pkt 20 mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu, przez które to pojęcie należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. A zatem pojęcie obszaru oddziaływania należy wiązać jedynie z obiektem budowlanym, a z robotami budowlanymi już z pewnością nie ( art. 3 pkt 7 ustawy). Stąd już jednoznaczny wniosek, iż przeprowadzona przez organ analiza oddziaływania przedmiotowego łącznika" na nieruchomości sąsiednie, nastąpiła z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa. Ustalenia organu nie miały oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, nadto nie uwzględniły oceny i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku sygn. akt II SA/Go 102/08. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, w myśl którego zachowanie warunków technicznych, a w szczególności § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), skutkuje uznaniem, iż właściciel nieruchomości sąsiedniej nie ma interesu prawnego w postępowaniu legalizacyjnym. Jak wyżej wskazano źródeł interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. należy doszukiwać się w różnych dziedzinach prawa. Stwierdzone przez Sąd naruszenia prawa mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1"c" p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 152 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.s.s.a., w punkcie III sentencji wyroku.