VIII SA/Wa 317/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. 1.1. Decyzją z [...] stycznia 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania J. G. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] września 2010 r. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji"). Przedmiotem decyzji było określenie skarżącemu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (VAT) do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za kwiecień 2007 r. w kwocie [...] zł. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia Dyrektor IS powołał między innymi przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"). Skarżący deklarował nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł. 1.2. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy powołał się na ustalenia faktyczne organu I instancji dokonane po przeprowadzeniu kontroli podatkowej. Wyjaśnił, że skarżący bezpodstawnie odliczył od podatku należnego za kwiecień 2007 r. podatek naliczony w kwocie [...] zł wynikający z faktury VAT wystawionej [...] kwietnia 2007 r. przez "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "kontrahent"). Przedmiotowa faktura, dokumentująca rzekomo dostawę towarów (samochód marki [...]) o wartości brutto [...] zł (netto [...] zł, VAT [...] zł), zdaniem organu nie stanowiła podstawy do odliczenia podatku naliczonego z niej wynikającego, gdyż podmiot ujawniony jako jej wystawca był podmiotem nieuprawnionym. Został bowiem wykreślony z rejestru podatników VAT z dniem [...] stycznia 2007 r., na podstawie art. 96 ust. 8 – 9 ustawy o VAT. Naczelnik US ustalił, że kontrahent skarżącego nie deklarował podatku należnego związanego z wystawieniem przedmiotowej faktury. Ostatnią deklarację VAT – 7 złożył w rozliczeniu za czerwiec 2004 r. Został wykreślony z rejestru podatników VAT stosowną decyzją właściwego miejscowo organu podatkowego. Nie prowadzi działalności gospodarczej w miejscu wskazanym jako siedziba Spółki, a lokal o powierzchni [...] m2 wynajmował w okresie od [...] listopada 2003 r. do [...] lutego 2005 r. Umowa najmu nie została przedłużona, gdyż Spółka posiadała zadłużenie z tytułu niezapłaconych należności czynszowych. B. G. figurujący w Krajowym Rejestrze Sądowym jako jedyny udziałowiec Spółki oświadczył, że nie dokonywał transakcji ze skarżącym. Swoje udziały w Spółce zbył zaś na rzecz K. D., co wynika z umowy sprzedaży udziałów zawartej [...] marca 2007 r. Z K.D., który nie został ujawniony w KRS jako właściciel udziałów w Spółce i nie było możliwe nawiązanie z nim kontaktu. Dlatego nie została przeprowadzona kontrola w Spółce, która od stycznia 2007 r. nie była uprawniona do wystawiania faktur VAT. Skarżący przesłuchany w charakterze strony zeznał, że kontakt z kontrahentem nawiązał telefonicznie. Nie zna zakresu działalności Spółki i jej udziałowców. Transakcja została zawarta poza siedzibą Spółki. Skarżący przed budynkiem obejrzał samochód, a po negocjacjach co do ceny pojazdu, zdecydował się na jego zakup. Po około 40 minutach sprzedający przyniósł fakturę VAT, a skarżący dokonał gotówkowej płatności za zakupiony pojazd ([...] zł) i odebrał samochód. W trakcie postępowania podatkowego skarżący przedstawił kopie dokumentów rejestracyjnych Spółki. 1.3. W odwołaniu od decyzji Naczelnika US pełnomocnik skarżącego postawił zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 87, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) w związku z art. 106 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Jego zdaniem Spółka była w momencie wystawienia faktury podatnikiem VAT. Była i jest podmiotem (osobą prawną) prowadzącym działalność gospodarczą, co wynika zarówno z KRS jak i z rejestru przedsiębiorców. Była zatem uprawniona do wystawienia spornej faktury VAT. Pełnomocnik skarżącego wystąpił zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji Naczelnika US i umorzenie postępowania podatkowego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W piśmie z [...] grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego powołał się na wyrok (C – 438/09) Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE" lub "ETS") z 22 grudnia 2010 r. potwierdzający jego zdaniem prawo skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany jako podatnik VAT. 1.4. Utrzymując w mocy decyzję Naczelnika US organ odwoławczy za chybione uznał wskazane wyżej zarzuty odwołania. Skoro kontrahent skarżącego został wykreślony z rejestru podatników VAT, to nie był uprawniony do wystawienia spornej faktury, która nie stanowi podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Dyrektor IS zauważył, że skarżącemu nie przysługuje odliczenie podatku naliczonego także z tej przyczyny, że nie sprawdził wiarygodności swojego kontrahenta jako podatnika VAT. Możliwość taka została przewidziana w art. 96 ust. 13 ustawy o VAT. Płatności skarżący dokonał gotówką, naruszając przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Nie dochował zatem należytej staranności aby uniknąć swego udziału w nadużyciu prawa podatkowego. Wskazał przy tym na okoliczności towarzyszące zawarciu transakcji. Decyzja organu I instancji nie narusza zatem zasady neutralności VAT. Także z tej przyczyny, że Spółka nie deklarowała i nie zapłaciła podatku należnego związanego z przedmiotową fakturą. Zasada neutralności VAT nie znajduje zaś zastosowania przy oszustwach podatkowych. Zdaniem Dyrektora IS, wpływu na wynik sprawy nie mają przedstawione przez skarżącego kopie dokumentów rejestracyjnych Spółki, gdyż nie potwierdzają one jej statusu jako podatnika VAT. 2.1. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] lutego 2011 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Autor skargi, występując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, postawił jej zarzuty naruszenia art. 87 oraz art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a), a także w związku z art. 106 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, powtarzając przy tym zasadnicze elementy argumentacji zaprezentowane uprzednio w odwołaniu. Wywiódł, że wystawiając sporną fakturę Spółka była podatnikiem VAT, gdyż działała jako istniejący i zarejestrowany przedsiębiorca (osoba prawna). Sprzedaż samochodu należy traktować jako czynności opodatkowaną, wykonaną przez Spółkę w ramach jej działalności gospodarczej, czego organy nie kwestionowały. Brak aktualizacji jej danych w KRS nie ma zaś wpływu na wynik sprawy. Skoro Spółka działała jako podatnik VAT, to była uprawniona do wystawienia spornej faktury. Czyli zastosowania w sprawie nie znajduje art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Znaczenia dla sprawy nie ma także stwierdzenie przez Dyrektora IS, że Spółka nie deklarowała i nie zapłaciła podatku należnego, gdyż żaden przepis ustawy o VAT nie uzależnia prawa do odliczenia podatku naliczonego od dokonania zapłaty podatku należnego. Autor skargi powołał się także na zasadę neutralności VAT oraz wyrok ETS z 22 grudnia 2010 r. (C – 438/09). Zaskarżonej decyzji postawił nadto zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 i art. 124 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Op"), gdyż Dyrektor IS nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do powołanego wyżej wyroku TSUE. 2.2. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Zauważył, że zarzuty i argumentacja skargi były już prezentowane w odwołaniu. Dodał, że powołany przez autora skargi wyrok ETS (C – 438/09) nie znajduje zastosowania w sprawie. Nie dopatrzył się zatem w swoim działaniu naruszenia przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. 3.3. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest bezsporny. Organy podatkowe przyjęły, że skarżący bezpodstawnie odliczył podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez podmiot nieuprawniony, gdyż Spółka przed wystawieniem spornej faktury została wykreślona z rejestru podatników VAT jako podmiot tylko formalnie zarejestrowany. Nie działała przy tym jako podmiot wypełniający swoje obowiązki podatkowe. Skarżący nie dochował zaś należytej staranności celem uniknięcia swego udziału w nadużyciach prawa podatkowego związanych z wystawieniem przedmiotowej faktury. Spór w niniejszej sprawie dotyczy wykładni, a w konsekwencji zastosowania przepisów prawa materialnego, czyli art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Zdaniem organów, skarżącemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury, w treści której jako sprzedawca towaru został ujawniony podmiot nieuprawniony do jej wystawienia. Także z tej przyczyny, że Spółka tylko formalnie występowała w obrocie gospodarczym, nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem, nie aktualizowała danych rejestracyjnych, nie wypełniała obowiązków podatnika VAT, zaś kontakt z jedynym udziałowcem Spółki okazał się niemożliwy. W ocenie autora skargi, nie znajduje zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, gdyż sprzedawca towaru działał jako osoba prawna prowadząca działalność gospodarczą, czyli jako podatnik VAT obowiązany do wystawienia spornej faktury w związku z dostawą samochodu. 3.4. Ramy materialnoprawne niniejszej sprawy przedstawiają się następująco. Zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od 22 sierpnia 2005 r.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (ust. 1). Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 – 7 (zastrzeżenia te nie mają zastosowania w sprawie) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (ust. 2 pkt 1 lit. a). Z treści art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT wynika zaś, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących. 4.1. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, pomimo częściowo wadliwego jej uzasadnienia. Organy zasadnie przyjęły bowiem, że w treści spornej faktury jako sprzedawca towaru został ujawniony podmiot nieuprawniony do jej wystawienia, tj. podmiot wykreślony z rejestru podatników VAT. Zauważyć nadto należy, że podmiot ten tylko formalnie figurował jako przedsiębiorca, nie prowadził działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, nie aktualizował danych ujawnianych w KRS i nie wypełniał obowiązków podatnika VAT, w tym związanych z dostawą samochodu (wystawieniem spornej faktury), a kontakt z jedynym udziałowcem Spółki okazał się niemożliwy. Skarżący nie dołożył zaś należytej staranności celem uniknięcia udziału w nadużyciu prawa podatkowego, któremu sprzeciwia się zasada neutralności VAT w związku z zasadą równej konkurencji. Czyli sporna faktura nie stanowi podstawy do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z jej treści. Taki wniosek płynie zdaniem Sądu z prounijnej wykładni art. 88 ust. 3a pkt 1 lit a) w związku z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. 4.2. W wyroku z 22 grudnia 2010 r. (C – 438/09) TSUE stwierdził, że w sytuacji, gdy nie ulega wątpliwości, że sporne usługi zostały wykonane i wykorzystane dla potrzeb wykonania czynności podlegających opodatkowaniu, a faktura zawiera wszystkie dane pozwalające ustalić tożsamość podatnika, to niezależnie od wagi zgłoszenia rozpoczęcia działalności podlegającej opodatkowaniu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 VI Dyrektywy, uchybienie temu obowiązkowi nie może podważać przysługującego innemu podatnikowi prawa do odliczenia zgodnie z art. 17 ust. 2 tej Dyrektywy. Zdaniem TSUE, art. 22 ust. 1 VI Dyrektywy stanowi jedynie, że podatnicy zobowiązani są do zgłaszania rozpoczęcia, zmian i zakończenia działalności, jednakże przepis ten nie upoważnia państwa członkowskiego, w razie braku zgłoszenia, do pozbawienia podatnika możliwości wykonywania tego prawa. Ewentualne uchybienie przez usługodawcę obowiązkowi określonemu w art. 22 ust. 1 VI Dyrektywy nie może zatem podważać prawa do odliczenia podatku przysługującego odbiorcy tych usług na mocy art. 17 ust. 2 tej Dyrektywy. Trybunał podniósł też, że środki określone w art. 22 ust. 8 VI Dyrektywy, na mocy którego państwa członkowskie mogą ustanawiać inne obowiązki, które uznają za niezbędne do zapewnienia prawidłowego poboru podatku i zapobiegania oszustwom, nie mogą być wykorzystywane w sposób systematycznie podważający prawo do odliczenia podatku VAT. W rezultacie TSUE uznał, że art. 18 ust. 1 lit. a oraz art. 22 ust. 3 lit. b VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT zapłaconego z tytułu nabycia usług wykonanych przez innego podatnika niezarejestrowanego jako podatnik VAT, w sytuacji gdy odnośne faktury VAT zawierają informacje niezbędne do ustalenia tożsamości osoby, która wystawiła te faktury oraz rodzaju wykonanych usług. Uprawnienie przyznane państwo członkowskim w art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy nie stanowi nieograniczonego upoważnienia do dyskrecjonalnego wyłączenia prawa do odliczenia VAT w zakresie wszystkich towarów i usług lub niemalże ich całości i podważenia w ten sposób istoty systemu ustanowionego w przepisach tej Dyrektywy. Zdaniem Trybunału ograniczenie prawa do odliczenia podatku VAT wynikające ze wskazanych przepisów wykracza poza zakres dopuszczalny na mocy art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy. Ten ostatni przepis należy zatem interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, na mocy których podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia VAT zapłaconego innemu podatnikowi, będącemu usługodawcą niezarejestrowanym dla celów tego podatku. 4.3. Skoro jednak organy prawidłowo ustaliły, że podmiot ujawniony w treści faktury jako sprzedawca towaru tylko formalnie występował w obrocie prawnym jako przedsiębiorca (osoba prawna), z tej przyczyny został wykreślony z rejestru podatników VAT, ostatnią deklarację VAT – 7 złożył za czerwiec 2004 r., nie deklarował i nie odprowadził podatku należnego związanego z wystawieniem spornej faktury, to uznać należy, że sprzedawca towaru działał w celu osiągnięcia korzyści finansowych w wyniku nadużycia prawa podatkowego. Zasada neutralności VAT nie może być wykorzystywana do oszustw podatkowych, które naruszają zasadę równej konkurencji, szczególnie przy sprzedaży towarów, poprzez zaniżenie ceny ich sprzedaży w porównaniu z cenami towarów sprzedawanych przez legalnie działających podatników. Okoliczności towarzyszące zawieraniu transakcji oraz fakt, że skarżący nie skorzystał z możliwości sprawdzenia wiarygodności swego kontrahenta jako podatnika VAT, przewidzianej w art. 96 ust. 13 ustawy o VAT, prowadzą do wniosku, że skarżący nie dołożył należytej staranności w celu uniknięcia swego udziału w oszustwie podatkowym. Tym bardziej, że płatności dokonał gotówką, naruszając przy tym przepisy art. 22 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), gdyż płatność przekraczała równowartość [...] euro. W związku z powyższym uznać należy, że zastosowanie w sprawie znajduje art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, wprowadzający ograniczenie zapobiegające nadużyciom (oszustwom) podatkowym. Kontrahenta skarżącego nie należało bowiem traktować jako podatnika VAT uprawnionego (obowiązanego) do wystawienia spornej faktury. 5. Istotnego wpływu na wynik sprawy nie wywiera przy tym naruszenie przez organy art. 210 § 1 pkt 6 Op poprzez częściowo wadliwe uzasadnienie decyzji. Organy ograniczyły się do stwierdzenia, że kontrahent skarżącego działał jako podmiot nieuprawniony do wystawienia spornej faktury, gdyż uprzednio został wykreślony z rejestru podatników VAT. Wskazały jednak okoliczności faktyczne prowadzące do wniosku, że kontrahenta skarżącego należało traktować także jako podmiot tylko formalnie występujący w obrocie gospodarczym, czyli podmiot nieistniejący w rozumieniu art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Skoro przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy, a podmiot nieistniejący należy z oczywistych względów traktować jako nieuprawniony do wystawienia faktury VAT, to uznać należy, że uchybienie to nie wywiera istotnego wpływu na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2010 r., I FSK 1108/09, Lex nr 593510). Tym bardziej, że Dyrektor IS wskazał te okoliczności uzasadniając decyzję. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy prawidłowo ustalony przez organy pozwalał na zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Częściowo wadliwe uzasadnienie decyzji nie stanowi zaś podstawy do jej uchylenia. 6. W świetle powyższych rozważań dotyczących wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, za chybione lub pozbawione wpływu na wynik sprawy Sąd uznał zarzuty skargi. W tym dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1 i art. 124 Op. Uchybień procesowych związanych z naruszeniem przez Dyrektora IS art. 210 § 1 pkt 6 Op nie należy bowiem utożsamiać w realiach rozpoznawanej sprawy z naruszeniem zasady zaufania do organów oraz zasady przekonywania strony. Uwzględniając przy tym chronologię zdarzeń, tj. niewielki odstęp czasowy pomiędzy otrzymaniem przez organ odwoławczy pisma pełnomocnika skarżącego z [...] grudnia 2010 r. informującego o wyroku TSUE z 22 grudnia 2010 r., a dniem wydania zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy uzasadniają wniosek, iż pogląd prawny wyrażony w wyroku TSUE tylko w ograniczonym zakresie znajduje zastosowanie w realiach rozpoznawanej sprawy i nie potwierdza trafności zarzutów oraz argumentacji skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych za utrwalony należy uznać pogląd, który podziela tut. Sąd, iż uregulowanie zawarte w art. 88 ust. 3a pkt 1 lit a) ustawy o VAT zasadniczo nie jest sprzeczne z prawem unijnym (wspólnotowym), o ile służy jako narzędzie do zapobiegania nadużyciom prawa podatkowego, którym jest odliczanie podatku naliczonego z faktur wystawionych przez podmiot, który faktycznie nie istnieje, zaś podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, że nabywając towar, uczestniczy w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa podatkowego. Odwoływanie się do "dobrej wiary", czy też "niestaranności" jest w tej sytuacji uzasadnione (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2010 r., I FSK 1422/09, Lex nr 744206). W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.