II FZ 65/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stefan Babiarz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia adwokata W. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 679/11 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 1 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. wraz z odsetkami postanawia: oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 r., I SA/Sz 679/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uzupełnił wyrok tegoż sądu z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 1 czerwca 2011r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za grudzień 2005 r. wraz z odsetkami, w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznaczył jako pkt 1 i dodał pkt 2 w brzmieniu: "2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adw. W. L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o stosowną stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu". 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że adwokat W. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o uzupełnienie wyroku sądu z dnia 21 grudnia 2011 r. poprzez orzeczenie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał wniosek za zasadny i stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. – uzupełnił wyrok sądu z dnia 21 grudnia 2011 r. poprzez orzeczenie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, o których powinien orzec. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie adwokat W. L. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 6 pkt 7 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy sąd winien użyć tego przepisu jako podstawy rozstrzygnięcia. W związku z powyższym zarzutem pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie na rzecz występującego w sprawie adwokata ustanowionego z urzędu, nieopłaconych kosztów udzielonej pomocy w kwocie wynikającej z § 6 pkt 7 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia , tj. 7.200 zł powiększonej, na podstawie § 2 ust 3 rozporządzenia o stawkę podatku od towarów i usług dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. 4. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczyła odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. np. postanowienia NSA: z 15 maja 2008 r., II FZ 182/08; z 19 listopada 2008 r., I FSK 1678/08; z 2 grudnia 2008 r., I FZ 424/08; z 15 kwietnia 2009 r., II FZ 118/09). Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. W tego typu decyzjach, jak w niniejszej sprawie, organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) dla odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe. Decyzja taka nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy. Przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) zwane dalej: rozporządzeniem - ponieważ wysokość zaległego podatku nie jest przedmiotem sporu w sprawie, a zatem przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne w rozumieniu art. 231 p.p.s.a. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że rozporządzenie uzależnia wysokość wynagrodzenia pełnomocnika także od przedmiotu sporu. Zgodnie bowiem z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą m. in. w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji: w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6, a w innej sprawie – 240 zł. Tak więc to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał o także tym, jaka będzie podstawa do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia. W związku z powyższym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie, wynagrodzenie pełnomocnikowi należało przyznać na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Skoro zaskarżona decyzja podlega wpisowi stałemu i rozpoznawaną sprawę kwalifikuje się do spraw z zakresu zobowiązań podatkowych, to w takim wypadku wynagrodzenie pełnomocnika ustalane jest zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie sąd pierwszej instancji uzupełnił wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r. o pkt 2, w którym przyznano pełnomocnikowi z urzędu 240 zł, jako koszt nieopłaconej pomocy prawnej. 5. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu