II SA/Op 263/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Zdzieszowic, z dnia [...], nr [....] 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz J. P. kwotę 100 (sto) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], działający z urzędu Burmistrz Zdzieszowic, po ponownym rozpatrzeniu sprawy - wskutek uchylenia przez organ odwoławczy wcześniejszego postanowienia - zawiesił postępowanie w sprawie przyznania na wniosek J. P. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo oraz zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) w miejscu sprzedaży, tj. w restauracji w J. przy ul. [...]. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. W uzasadnieniu postanowienia organ zrelacjonował stan faktyczny sprawy podając, że na podstawie wypisu z aktu notarialnego z dnia [...], Repertorium A nr [...], odpisu z księgi wieczystej z dnia [...], nr [...], wyciągu z wykazu zmian danych ewidencyjnych dla obrębu J. Kw [...] z dnia [...] dotyczącego podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...] oraz wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] wydanego dla działki nr [...], ustalił, że współwłaścicielami działki nr [...], na której mieści się bar i restauracja, jest wnioskodawca – J. P. oraz jego była żona – N. B. Organ podał również, że budynki usytuowane na posesji gdzie ma być prowadzona działalność nie stanowią budynku wielorodzinnego, a więc nie jest wymagana zgoda, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.). Natomiast - zdaniem organu - w sytuacji, gdy nieruchomość, na której ma znajdować się miejsce sprzedaży napojów alkoholowych stanowi współwłasność, to stosownie do art. 199 Kodeksu cywilnego, do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Dalej organ wskazał, że w oświadczeniu z dnia 30 lipca 2010 r. współwłaścicielka nieruchomości – N. B. kategorycznie nie wyraziła zgody na prowadzenie wnioskowanej działalności. Jednocześnie, na podstawie przedłożonych przez nią dokumentów oraz zaświadczenia Sądu Rejonowego w Kędzierzynie - Koźlu z dnia [...], sygn. akt [...], ustalono, że w Sądzie tym toczy się sprawa pomiędzy byłymi małżonkami o podział majątku wspólnego. Zaistniały spór sądowy, w ocenie organu, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem od jego rozstrzygnięcia zależy ustalenie, czy J. P. przysługuje tytuł prawny do samodzielnego obciążania nieruchomości. Organ podkreślił również, że Firma A, której właścicielem jest J. P. nie ma zdolności prawnej oraz sądowej, czyli nie może nabywać praw związanych z nieruchomością, gdyż nie ma osobowości prawnej, a zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej działalność wykonywana jest przez osobę fizyczną. Końcowo stwierdził, że N. B. - wbrew twierdzeniom wnioskodawcy - posiada przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, bowiem charakter wydanego zezwolenia oraz związanej z tym działalności gospodarczej będzie obciążał i dotyczył jej nieruchomości, a to oznacza, iż ma ona interes faktyczny i prawny w sprawie. J. P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia bądź stwierdzenia nieważności, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając powyższe żądanie skarżący przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie oraz przytoczył fragmenty orzeczeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu oraz organu pierwszej instancji. Podniósł, że postępowanie w sprawie wydania wnioskowanego zezwolenia toczy się od ok. 2 lat, ponieważ kolejne rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjne są uchylane przez Kolegium. Wywiódł, że żaden przepis ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie wymaga przedłożenia zgody współwłaściciela nieruchomości w przypadku, gdy punkt sprzedaży napojów alkoholowych mieści się w budynku jednorodzinnym, a budynek, w którym prowadzona byłaby sprzedaż alkoholu i którego współwłaścicielami są byli współmałżonkowie nie jest budynkiem wielorodzinnym. Jest to budynek z parterem użytkowym i piętrem zamieszkiwanym przez wnioskodawcę i jego dzieci. Podniósł również, że jego wniosek został pozytywnie zaopiniowany przez Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Z. J. P. zarzucił także, że organ nie wziął pod uwagę, iż do wniosku zostały dołączone wszystkie dokumenty określone w art. 18 ust. 1 i 3a w/w ustawy. Zdaniem skarżącego, organ nie wykazał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym wymagającym rozstrzygnięcia sądowego, które uzasadniałoby zawieszenie postępowania w sprawie wydania przedmiotowego zezwolenia. Końcowo stwierdził, że istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż przez stronę piwa i napojów alkoholowych do 18% wymaga pisemnej zgody współwłaściciela nieruchomości, czy też zgoda taka nie jest wymagana. W opinii J. P., nie ma wymogu uzyskania takiej zgody. W wyniku rozpoznania zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji i stwierdziło, że organ ten uzupełnił postępowanie wyjaśniające, zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami. Następnie, odwołując się do treści art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i wyjaśniając pojęcie "zagadnienia wstępnego", organ odwoławczy uznał, że w toku postępowania o wydanie J. P. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wyłoniło się zagadnienie wstępnie, którego rozstrzygnięcie należy do Sądu Rejonowego w Kędzierzynie - Koźlu, a rozstrzygnięcie Sądu ma wpływ na podjęcie przez organ decyzji w w/w przedmiocie. Z przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w tym art. 18 ust. 1 i 3a oraz 12 ust. 1 i 2, wynika bowiem, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest decyzją o charakterze przedmiotowo - podmiotowym, gdyż wydaje się je dla indywidualnie oznaczonej osoby, w konkretnie określonym miejscu. Oznacza to, że nie można udzielić tego zezwolenia bez określenia lokalu, w którym mają być sprzedawane bądź podawane napoje alkoholowe. Oceniając złożony przez J. P. wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w świetle wymogów określonych w art. 18 ust. 6 ustawy, organ wskazał, że wnioskodawca przedstawił zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krapkowicach z dnia [...] o zatwierdzeniu zakładu - restauracji w J., ul. [...]. Jednocześnie Kolegium uznało, że w przypadku wnioskodawcy nie zachodzi potrzeba przedłożenia zgody, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, bowiem budynek, w którym mieści się restauracja nie jest budynkiem wielorodzinnym. Natomiast do rozważenia pozostaje kwestia tytułu prawnego wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, ponieważ z akt sprawy wynika, że mieści się on w budynku posadowionym na nieruchomości stanowiącej własność J. P. oraz N. B. Przy czym bezsporna jest okoliczność, że była żona wnioskodawcy nie wyraża zgody na przeznaczenie lub udostępnienie części nieruchomości na działalność związaną ze sprzedażą napojów alkoholowych. Wobec powyższego, wydanie spornego zezwolenia wnioskodawcy będącemu jednym ze współwłaścicieli nieruchomości, wbrew woli i bez zgody drugiego współwłaściciela, jest w istocie rozstrzygnięciem o sposobie korzystania ze wspólnej nieruchomości i skutkuje naruszeniem przepisów dotyczących współwłasności. Dlatego słuszne jest stanowisko organu pierwszoinstancyjnego, że udzielając zezwolenia nie można ignorować przepisów prawa cywilnego dotyczących współwłasności, w szczególności art. 206 K.c. W sytuacji zatem, gdy przed Sądem Rejonowym w Kędzierzynie - Koźlu toczy się postępowanie o podział majątku wspólnego byłych małżonków – J. P. i N. B., w skład którego wchodzi restauracja stanowiąca punkt sprzedaży napojów alkoholowych, uznać należy, że rozstrzygnięcie tej kwestii przez Sąd ma znaczenie prawne i jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu o wydanie przedmiotowego zezwolenia, uzasadniającym jego zawieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ odwoławczy odnotował również, że w świetle najnowszego orzecznictwa sądowoadministracyjnego zmienia wcześniej prezentowane stanowisko i przyjmuje, że współwłaściciele nieruchomości, na której prowadzi się sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, mają prawa strony w postępowaniu administracyjnym z wniosku innego współwłaściciela o wydanie zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. Powyższe oznacza, że N. B. posiada przymiot strony w postępowaniu o wydanie wnioskowanego zezwolenia. Końcowo organ stwierdził, że argumenty podniesione w zażaleniu nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu złożył J. P., wnosząc o jego uchylenie w całości bądź stwierdzenie nieważności lub niezgodności z prawem, oraz zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi podniósł, że od dawna prowadzi sprzedaż piwa i napojów alkoholowych w restauracji w J., tak więc nie jest to nowa działalność. Powstaje zatem pytanie, czy była małżonka może blokować skarżącemu działalność gospodarczą w powyższym zakresie w lokalu, którym nadal on zawiaduje, w sytuacji, gdy spór o podział majątku może trwać kilka lat. Zdaniem skarżącego, mając na uwadze treść art. 199 K.c. należy ustalić, czy sprzedaż alkoholu jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. J. P. wyraził również pogląd, że skoro prowadził sprzedaż napojów alkoholowych w restauracji i nie nastąpiła zmiana posiadania, zbędne jest rozstrzyganie powyższej kwestii przez sąd powszechny, a więc w istocie nie istnieje zagadnienie wstępne. Dalej, przytaczając przepisy art. 36 i 37 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, skarżący argumentował, że w prowadzeniu firmy małżonek ma pełną autonomię, zaś drugi małżonek nie może sprzeciwiać się działaniom małżonka prowadzącego firmę, bowiem jego sprzeciw został wyłączony z mocy art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ostatecznie wnoszący skargę zarzucił organowi, że nie jest konsekwentny w swoich poglądach odnośnie posiadania przez N. B. przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wskazało, że powoływane w skardze regulacje Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dotyczą kwestii zarządzania przez małżonków ich wspólnym majątkiem, a skoro J. P. i N. B. nie są już małżeństwem, to nie znajdują one zastosowania do ich sytuacji. Na rozprawie sądowej J. P. podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej wywiedzione. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i objęte rozpoznaniem Sądu - na podstawie art. 135 P.p.s.a. - postanowienie organu pierwszej instancji, podjęte zostały z naruszeniem prawa. Podkreślić również należy, że wydane w niniejszej sprawie akty mają charakter procesowy, co oznacza, że przedmiot badania Sądu ogranicza się wyłącznie do badania legalności zawieszenia postępowania, natomiast nie obejmuje oceny co do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w tym także oceny spełnienia przesłanek warunkujących jego wydanie. Ostatnio poczyniona uwaga jest konieczna z uwagi na zgłoszone w skardze żądanie udzielania przez Sąd odpowiedzi na pytanie, czy skarżący posiada tytuł prawny do lokalu, w którym zamierza sprzedawać napoje alkoholowych. W tej kwestii wypowie się organ w postępowaniu głównym. Rozważania Sądu w niniejszej sprawie należy rozpocząć od przypomnienia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Oceniając zatem prawidłowość kontrolowanych aktów należało ustalić, czy w rozpoznawanej sprawie wystąpiło "zagadnienie wstępne". Odkodowując znaczenie tego pojęcia celnie wywodził Naczelny Sąd Administracyjny, że obejmuje ono sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem innego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia określonego zagadnienia przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Trafnie dalej argumentował NSA, że musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, przy czym o takiej bezpośredniej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Dopiero wówczas określone zagadnienie ma charakter prejudycjalny, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Natomiast w przypadku braku wskazanego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie jest niedopuszczalne (tak: NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 325/09, dostępnym na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto na uwagę zasługuje również pogląd wyrażony w doktrynie prawa administracyjnego, wedle którego, gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Akcentuje się również, że wymaganej bezpośredniej zależności nie można utożsamiać z wymogiem jej ukierunkowania na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Zawieszając zatem postępowanie administracyjne na omawianej podstawie, organ nie może kierować się przewidywaniami, jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej (tak: G. Łaszczyca "Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego", wyd. Zakamycze 2005, str. 100 - 102 i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 441/09, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanej sprawie, badając kwestię zawieszenia postępowania w kontekście tak rozumianego zagadnienia prejudycjalnego, należało mieć na względzie, że organy obu instancji zawiesiły postępowanie uznając, iż rozpoznanie sprawy dotyczącej wydania skarżącemu wnioskowanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w miejscu sprzedaży, w restauracji w J., przy ul. [...], wymaga uprzedniego zakończenia toczącej się przed Sądem Rejonowym w Kędzierzynie - Koźlu sprawy o podział majątku wspólnego byłych małżonków, w skład którego wchodzi wspomniana restauracja, stanowiąca punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Organy zgodnie wywodziły, że w sytuacji, gdy sporny lokal mieści się w nieruchomości stanowiącej własność J. P. i N. B., a była żona wnioskodawcy nie wyraża zgody na przeznaczenie lub udostępnienie części nieruchomości na działalność związaną ze sprzedażą napojów alkoholowych, to wydanie przedmiotowego zezwolenia skarżącemu będącemu jednym ze współwłaścicieli nieruchomości, wbrew woli i bez zgody drugiego współwłaściciela, jest w istocie rozstrzygnięciem o sposobie korzystania ze wspólnej nieruchomości i skutkuje naruszeniem przepisów dotyczących współwłasności. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie kwestii związanej z zakończeniem sprawy o podział majątku pomiędzy byłymi małżonkami, nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., co oznacza, że organy zawieszając postępowanie naruszyły przepis stanowiący podstawę wydania postanowienia o zawieszeniu. Wyjaśniając przyczyny powyższej oceny Sądu wskazać należy, że w myśl art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), zwanej dalej ustawą, do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Z powyższej regulacji wynika, że obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy podmiot ubiegający się o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych legitymuje się tytułem prawnym do lokalu, który ma stanowić punkt ich sprzedaży. Z materiału dokumentacyjnego sprawy, w tym odpisu księgi wieczystej nr [...] z dnia [...] Sądu Rejonowego w Kędzierzynie - Koźlu, V Wydział Ksiąg Wieczystych, wyciągu z wykazu zmian ewidencyjnych obrębu J. z dnia [...] oraz wypisu z rejestru gruntów z dnia [...], wynika, że skarżący i jego była żona – N. B. są współwłaścicielami nieruchomości położonej w J. przy ul. [...], na której posadowiony jest bar i restauracja, w których to lokalach skarżący zamierza prowadzić wnioskowaną działalność. Jednocześnie w aktach zalega, złożone na wezwanie organu, oświadczenie N. B. z dnia 30 lipca 2010 r. o braku zgody na prowadzenie przedmiotowej działalności przez J. P. Powyższe okoliczności znane były organowi w dniu wydania postanowienia, a zatem jego obowiązkiem w zakresie prowadzonego postępowania było dokonanie oceny, czy skarżący - domagając się wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - spełnił przesłankę posiadania tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy. Organ winien, w oparciu o przedłożone dokumenty oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, samodzielnie rozważyć, dokonując również stosownych ocen ze sfery prawa cywilnego, czy skarżący spełnia ustawową przesłankę warunkującą wydanie wnioskowanego zezwolenia w postaci legitymowania się tytułem prawnym do lokalu. Przyczynę zawieszenia postępowania z powodu wystąpienia zagadnienia wstępnego nie stanowi bowiem taka okoliczność, którą organ prowadzący postępowanie administracyjne może ocenić we własnym zakresie, nawet gdy okoliczność ta może być przedmiotem oceny dokonanej także przez inne organy lub sąd w odrębnych postępowaniach. Podkreślić również wypada, że późniejsza zmiana w zakresie stosunków własnościowych pomiędzy J. P. a N. B. pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie, bowiem organ rozpoznając sprawę orzeka według stanu prawnego i faktycznego aktualnego w chwili podejmowania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1028/09, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych przyczyn nie można uznać, że wynik toczącego się postępowania o podział majątku między byłymi małżonkami stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie przedmiotowego zezwolenia nie jest uzależnione od wcześniejszego ukończenia tego postępowania. W tej sytuacji nie można mówić o bezpośrednim związku przyczynowym pomiędzy merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, a zakończeniem postępowania przed sądem cywilnym w sprawie o podział majątku, gdyż nie jest to kwestia prawna, bez której organ nie może rozpatrzyć sprawy w ogóle. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, organ zdaje się uzależniać od zakończenia sprawy cywilnej o podział majątku wydanie pozytywnej decyzji dla skarżącego, a nie rozpatrzenie tej sprawy. Natomiast, zawieszając postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - co już wyjaśniono wyżej - organ nie może kierować się przewidywaniami, jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa, jest możliwe "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej" (tak: NSA w wyroku z dnia 7 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 744/97, System Informacji Prawnej LEX nr 47266). Z powyższych przyczyn, w omawianym zakresie, Sąd nie podzielił odmiennego stanowiska wyrażonego przez sądy administracyjne, na które powoływały się orzekające organy. Końcowo, odnosząc się do argumentacji skargi dotyczącej zastosowania powołanych przez skarżącego regulacji Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego do zarządzania przez małżonków ich wspólnym majątkiem, słusznie zauważyło Kolegium w odpowiedzi na skargę, że J. P. i N. B. nie są już małżeństwem, zatem przepisy te nie mogą mieć zastosowania do ich sytuacji. Trafny jest też pogląd o przyznaniu N. B. przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, jako że niewątpliwie jest ona współwłaścicielką nieruchomości objętej wnioskiem skarżącego. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i sprowadzają się przede wszystkim do podjęcia przez organy decyzyjne działań związanych z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku J. P. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.