II OSK 233/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr) Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędzia del.WSA Tamara Dziełakowska Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Wielgosz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Firmy H. Sp. jawna w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 575/11 w sprawie ze skargi Firmy H. Sp. jawna w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 575/11, oddalił skargę Firmy H. sp. j. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta K. decyzją z [...] września 2010 r. umorzył postępowanie z wniosku Firmy H., Spółka Jawna K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "Budowa hali magazynowej artykułów spożywczych wraz z pomieszczeniami socjalno-biurowymi i infrastrukturą wewnętrzną tj. miejsca postojowe, plac manewrowy na działce nr[...] obr.[...] N., oraz wjazdem na dz. nr[...] i[...] obr. jw. przy ul. L. w K.". W uzasadnieniu organ podał, że wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy wpłynął 22 lutego 2010 r. Zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.), ustalenie warunków zabudowy może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy na danym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskowany teren na którym jest projektowane przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje działkę nr[...] obr.[...] N., oraz część działki nr[...] obr.[...] N., które są położone w obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G." obowiązującego od 7 sierpnia 2010 r. zgodnie z Uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z 9 czerwca 2010 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym [...]. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi zatem konieczność ustalenia warunków zabudowy i postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Firma H., Spółka Jawna K., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że postanowieniem z 30 marca 2010 r. Prezydent Miasta K. zawiesił przedmiotowe postępowanie administracyjne na okres 12 miesięcy od daty wpłynięcia wniosku. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, iż teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze sporządzanego, zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z 28 lutego 2007 r., miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru "G." w K.. W związku z tym organ wystąpił do Biura Planowania Przestrzennego o zaopiniowanie przedmiotowej inwestycji. Opinią z 16 marca 2010 r. wnioskowana inwestycja została zaopiniowana negatywnie jako niezgodna z projektem planu, gdyż projekt wyznacza na obszarze ww. zamierzenia inwestycyjnego tereny rolnicze o symbolu R1 bez prawa zabudowy. W dniu [...] września 2010 r. Prezydent Miasta K. wydał postanowienie, w którym podjął zawieszone postępowanie, powołując się na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem. Na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł 14 września 2010 r. zażalenie, uzasadniając je w szczególności tym, że podjęcie przez organ postępowania było przedwczesne, gdyż na dzień wydania skarżonego postanowienia spółka H. Sp. j. wystąpiła do Rady Miasta K. z wezwaniem o usunięcie naruszenia jej interesu prawnego, który spowodowany został uchwaleniem uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W razie nie usunięcia przez Radę Miasta K. ww. naruszenia prawa strona odwołująca się wystąpi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Los miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru "G." w K. jest zatem niepewny. Istnieje bowiem duże prawdopodobieństwo, że w części dotyczącej nieruchomości zostanie on uchylony. Tymczasem zaskarżona decyzja została wydana dzień po podjęciu postępowania uniemożliwiając tym samym ustosunkowanie się do rozstrzygnięcia dotyczącego podjęcia postępowania. W związku z przysługującym stronie zażaleniem organ l instancji powinien był wstrzymać się z wydaniem decyzji umarzającej przedmiotowe postępowanie do dnia, w którym postanowienie o podjęciu postępowania stałoby się prawomocne. Decyzja została wydana zatem z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 §1 i 107 §3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] lutego 2011 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwołał się do treści art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. i wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w postaci hali magazynowej złożony został 2[...] lutego 2010 r., czyli w okresie, gdy teren ten nie był jeszcze objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadnym było prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w oparciu o przepisy u.p.z.p. W dniu 28 lutego 2007 r. podjęto uchwałę Rady Miasta K. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "G.", w obrębie którego położony jest teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Z tego też względu Prezydent Miasta K. był uprawniony do zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie i takie postanowienie zostało wydane 30 marca 2010 r. W dniu 9 czerwca 2010 r. Rada Miasta K. podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "G.", który zasięgiem objął również teren planowanej inwestycji. Uchwała weszła w życie 7 sierpnia 2010 r. Oznacza to, że wskutek wskazanej powyżej uchwały Rady Miasta K. teren planowanej inwestycji niewątpliwie jest już objęty ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, co powoduje brak możliwości ustalenia warunków zabudowy. Postępowanie w sprawie ustalenia ww. warunków zabudowy wszczęte wnioskiem inwestora jest bezprzedmiotowe i dlatego winno ulec umorzeniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organy administracji publicznej, w tym także Kolegium, obowiązane są podejmować rozstrzygnięcia w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Jeżeli natomiast ustalenia planu naruszają, w ocenie strony odwołującej się, jej interesy, możliwe jest - w oparciu o art. 101 ustawy o samorządzie gminnym - wezwanie Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli okaże się ono bezskuteczne - złożenie skargi do Wojewódzkiego WSA w K.. Kolegium podało także, że fakt wydania zaskarżonej decyzji w jeden dzień po podjęciu zawieszonego postępowania nie stanowi również o wadliwości rozstrzygnięcia i organ takim działaniem nie naruszył zasad postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Zaskarżenie postanowienia nie wstrzymuje biegu postępowania w sprawie, które kończy się wydaniem decyzji, a organem właściwym do jego rozpatrzenia jest co do zasady ten sam organ, który rozpoznaje odwołanie od decyzji, kończącej postępowanie w sprawie, stąd podczas badania akt sprawy Kolegium zwróciło również uwagę na formalne działanie organu l instancji i nie stwierdziło w tym zakresie uchybień. Kolegium nie podzieliło także zarzutu odnośnie wadliwości uzasadnienia decyzji organu l instancji. Decyzja zawiera bowiem opis stanu faktycznego sprawy i przywołuje stosowne zapisy norm prawnych wskazując w szczególności na zaistnienie okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wobec wejścia w życie planu miejscowego. Niezależnie od tego, przedmiotowa decyzja Kolegium wskazuje istotne motywy rozstrzygnięcia z powołaniem się na stosowne przepisy prawa. Ponadto, przed wydaniem decyzji, zawiadomieniem z 3 grudnia 2010 r. skierowanym do wszystkich stron postępowania, Kolegium - działając na zasadzie art. 10 § 1 k.p.a. - poinformowało o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy, umożliwiając stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skargą Firma H., Spółka Jawna K., zaskarżyła powyższą decyzję domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła argumenty odwołania, zarzucając dodatkowo, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji przez organ l instancji bez umożliwienia stronie skorzystania z możliwości zaskarżenia postanowienia o podjęciu postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest prawidłowa - nie narusza bowiem prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że treść przepisów art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. uprawnia do wydania decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie w sytuacji kiedy dla danego terenu brak planu miejscowego. Co do zasady bowiem określenie warunków zabudowy i sposobów zagospodarowania terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy uniemożliwia zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy, czyniąc postępowanie o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy bezprzedmiotowym. Skoro bezprzedmiotowość taka powstała w toku postępowania administracyjnego stanowi przesłankę jego umorzenia, to na powstanie tego skutku nie ma wpływu fakt, że w momencie wszczęcia tego postępowania z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jego merytoryczne rozpoznanie było możliwe. Jakkolwiek więc wniosek Firmy H., Spółka Jawna w K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wpłynął do organu l instancji 22 lutego 2010 r. tj w okresie gdy wnioskowane do ustalenia warunków zabudowy działki nie były objęte planem miejscowym, a jedynie w dniu 28 lutego 2007 r. podjęto uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "G." obejmującego ww. działki nr[...] i nr[...], to w trakcie przedmiotowego postępowania dniu 9 czerwca 2010 r. Rada M. K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "G.", który swoim zasięgiem objął teren planowanej inwestycji. Uchwała weszła w życie 7 sierpnia 2010 r. Tym samym postępowanie z wniosku skarżącego o wydanie warunków zabudowy dla ww. inwestycji stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 §1 k.p.a. W takiej sytuacji żądanie rozpoznania sprawy i wydania decyzji merytorycznej odnoszącej się do wniosku nie może odnieść skutku bowiem bezprzedmiotowość postępowania jest konsekwencją uchwalenia i wejścia w życie planu miejscowego - co wynika wprost z ww. przepisów u.p.z.p. i jest bezpośrednią konsekwencją wejścia w życie planu miejscowego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, a w szczególności zarzutu, że organ l instancji podjął decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w dniu [...] września 2010 r. tj. w dzień po podjęciu zawieszonego przedmiotowego postępowania Sąd wskazał, iż nie jest on zasadny ponieważ zgodnie z treścią art. 97 § 2 k.p.a. organ jest zobowiązany do podjęcia postępowania gdy ustąpiły przyczyny zawieszenia postępowania tj. w sytuacji gdy obowiązuje uchwała o uchwaleniu planu miejscowego, a obowiązujące prawo nie wskazuje, iż pomiędzy podjęciem postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania a wydaniem decyzji ma upłynąć jakiś okres czasu lub, że wniesienie zażalenia lub skargi na takie postanowienie wstrzymuje wydanie decyzji (art. 143 k.p.a.). Nie ma również znaczenia ewentualna możliwość uchylenia przedmiotowego planu miejscowego. Ponadto, zdaniem Sądu, niezasadny i niesprecyzowany jest zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 15, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Skargą kasacyjną Firma H. sp. j. w K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi na decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania wydanego z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a., - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 10, 11 i 107 § 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania administracyjnego, -art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7,10, 11 i 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia do podnoszonych w skardze zarzutów. Wskazując na powyższe, wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż nie można uznać, że postępowanie jest bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy nie jest pewny byt prawny jednego z aktów wydanych w trakcie postępowania, a który przesądza o samej możliwości wydania rozstrzygnięcia końcowego w sprawie. Organ powinien się wstrzymać z wydaniem decyzji kończącej postępowanie, aż wszystkie akty wydane w trakcie tego postępowania, uzyskają cechę prawomocności. W przeciwnym wypadku może dojść do sytuacji, że na skutek uchylenia zaskarżonego postanowienia konieczne będzie wznawianie zakończonego już postępowania i wzruszanie decyzji w trybie nadzwyczajnym, co w żadnym wypadku nie służy zasadzie trwałości decyzji administracyjnych i zaufaniu obywateli do organów państwa. Nie można się również zgodzić, zdaniem skarżącej, ze stanowiskiem Sądu I instancji, że niezasadne i niesprecyzowane były zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, 15, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W skardze wyraźnie bowiem podniesiono, że organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do zarzutu wydania decyzji bez umożliwienia stronie zaskarżenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Powyższe wskazuje na to, że organ nie tylko sporządził wadliwe uzasadnienie wydanej decyzji, ale w ogóle nie rozważył tej okoliczności ze względu na jej wpływ na możliwość wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Obok zatem zarzutów wskazujących na błędne zastosowanie przepisów dotyczących umorzenia postępowania administracyjnego, podniesione zostały odrębne zarzuty dotyczące naruszenia innych norm postępowania administracyjnego, których waga uzasadniałaby, bez względu na pozostałe zarzuty, uchylenie przedmiotowego postanowienia. Okoliczność ta przesądza, że Sąd I instancji nie odniósł się do podnoszonych w skardze zarzutów w zakresie naruszenia art. 6, 7, 8, 15, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., które w ocenie strony skarżącej miały istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie powinno pozwolić na prześledzenie toku rozumowania sądu, które doprowadziło go do sformułowania oceny o zasadności bądź bezzasadności skargi. Strona winna po jego lekturze mieć pewność, że sąd przeanalizował każdy z podniesionych przez nią zarzutów, konfrontując je z zebranym materiałem dowodowym, wnioskami organów co do faktów wynikających z tych dowodów, prześledził tok postępowania administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem i zbadał zgodność wydanego aktu administracyjnego z prawem. Sąd nie może więc ograniczyć się do ogólnikowych stwierdzeń czy też tylko do przytoczenia wszystkich zarzutów bez odniesienia się do każdego z nich z osobna. Winien wyjaśnić stronie, dlaczego w świetle przepisów prawa jej stanowisko jest prawidłowe bądź nieprawidłowe. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada powyższym wymogom, a brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi wskazuje, że Sąd I instancji w ogóle ich nie rozpatrzył, co doprowadziło do błędnego uznania, że kontrolowana decyzja jest prawidłowa. Uchybienie to, w ocenie strony skarżącej, mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, gdyż wnikliwa analiza zgłoszonych zarzutów przez Sąd I instancji niewątpliwie doprowadziłaby do uznania, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i powinna zostać uchylone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione. Chybiony jest zarzut naruszenia przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady bowiem określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w planie miejscowym (art. 4 ust. 1 cyt. wyżej ustawy). Tym samym od chwili wejścia w życie planu miejscowego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być kontynuowane, staje się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji nie naruszył więc przepisów prawa zgadzając się z poglądem organu administracji wyrażonym w treści zaskarżonej decyzji, że w sytuacji, w której w trakcie postępowania administracyjnego Rada Miasta K. uchwaliła plan obejmujący teren, którego dotyczył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy - postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co stanowiło przesłankę jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jak trafnie podkreślono to w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 65/06 ( Lex 319181) w orzecznictwie przyjmuje się, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia m. in. w przypadku, gdy brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty, np. gdy na skutek zmiany stanu prawnego ustaje podstawa prawna do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003r, III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25). Należy podzielić także stanowisko, że przesłankę do umorzenia postępowania stanowi również bezprzedmiotowość, która zaistniała w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego i powstała np. na skutek zdarzeń prawnych. W rozpoznawanej sprawie takim zdarzeniem było uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, które w świetle powołanych wyżej przepisów uniemożliwiało merytoryczne rozpoznanie tego wniosku i czyniło postępowanie bezprzedmiotowym niezależnie od faktu, że w momencie wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jego merytoryczne rozpoznanie było możliwe. Wobec powołanej zmiany stanu prawnego organ I instancji miał obowiązek umorzyć postępowanie także bez względu na okoliczność podnoszoną w skardze kasacyjnej, że organ I instancji wydał decyzję w sprawie umorzenia w jeden dzień po podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania. Bez względu bowiem na tok tego postępowania organ I instancji w zmienionym stanie prawnym, po podjęciu zawieszonego postępowania nie miał podstawy do merytorycznego rozpoznania wniosku. Wskazać również należy, że plan miejscowy, a także uchwała o zmianie planu miejscowego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest aktem prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Dopiero prawomocne stwierdzenie nieważności takiego aktu organu gminy przez organ nadzoru (art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) lub sąd (art. 147 § 1 p.p.s.a.) pozbawia go mocy obowiązującej. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, zarówno w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji jak i wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "G." obowiązywał. W powołanych okolicznościach Sąd I instancji nie mógł także upatrywać w czynnościach podejmowanych przez organ w toku postępowania zakończonego zaskarżaną decyzją działań sprzecznych z zasadami, o których mowa w art. 6, 7, 8 , 9, 10 i 11 k.p.a., a zatem podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut ich naruszenia jest bezpodstawny, podobnie jak zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie decyzji spełniało wymogi tego przepisu. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla zarzutu naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. Przepis ten ustanawia termin sporządzenia z urzędu uzasadnienia wyroku. Z podstawy kasacji i z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, aby skarżący rzeczywiście zarzucał Sądowi pierwszej instancji naruszenie tego przepisu. O wadliwości omawianej podstawy kasacji świadczy i to, że wobec oddalenia skargi uzasadnienie wyroku było sporządzone z uwzględnieniem reguł art. 141 § 2 p.p.s.a., a nie art. 141 § 1 p.p.s.a. Jeśli zaś powołanie w podstawie kasacji przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a. było rezultatem oczywistej omyłki, na co zdaje się wskazywać opis sposobu naruszenia – brak odniesienia się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia do podnoszonych w skardze zarzutów- to i tak rozumiany zarzut nie jest zasadny. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej regulacji prawnej. Przepis ten określa niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, a taka sytuacja nie zachodzi w tej sprawie. Ponadto Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. W konsekwencji nieuwzględnienia skargi Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 151 p.p.s.a., zarzut naruszenia tego przepisu jest zatem również nieuzasadniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.