II GSK 1814/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 465/11 w sprawie ze skargi B. B. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1199/09 w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. o sygn. akt III SA/Kr 465/11 odrzucił skargę B. B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1199/09. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi określonego w art. 277 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), dalej jako p.p.s.a. Zdaniem Sądu termin należy liczyć od dnia kontroli w gospodarstwie skarżącego tj. od dnia 08 kwietnia 2010 r., albowiem to w tym dniu skarżący powziął wiadomość o nowej okoliczności czyli nowych wynikach pomiarów powierzchni upraw, która może mieć wpływ na wynik sprawy niniejszej w przedmiocie przyznania mu jednolitej płatności obszarowej na rok 2008. Skarżący był obecny w czasie kontroli i podpisał się pod sporządzanym z niej protokołem. Od tego dnia zdaniem Sądu I instancji biegł trzymiesięczny termin do złożenia skargi w trybie art. 277 p.p.s.a. Od postanowienia Sądu I instancji B. B. wniósł skargę kasacyjną, w której w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 277 p.p.s.a. przez przyjęcie, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego, podczas gdy skarga kasacyjna została wniesiona w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym Skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia tj. od dnia 8 marca 2011 r. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. W myśl art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Art. 273 § 2 p.p.s.a. dopuszcza wznowienie postępowania sądowego w przypadku późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać. Dowody te musiałyby zatem istnieć w dniu wydania decyzji, której weryfikacji domaga się strona ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1345/04). Natomiast trzymiesięczny termin, o jakim stanowi art. 277 p.p.s.a jest terminem procesowym zawitym. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie tego terminu jest niedopuszczalne i powoduje odrzucenie skargi. W rozumieniu Sądu I instancji protokół sporządzony przez pracowników ARiMR w dniu 8 kwietnia 2010 r., przy którego sporządzaniu Skarżący był obecny stwierdzający, po dokonaniu pomiaru działek rolnych objętych wnioskiem o płatności, że różnica powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo kwalifikowała Skarżącego do otrzymania pomocy finansowej, jest terminem od którego należy liczyć trzymiesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Zdaniem sądu I instancji skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego złożona w dniu 23 kwietnia 2011 r. ( data nadania na poczcie), jest skargą spóźnioną. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd. W protokole z dnia 8 kwietnia 2010 r. zakwestionowano ustalenia faktyczne zawarte w protokole kontroli z dnia 24 lipca 2007 r. przeprowadzonej w gospodarstwie Skarżącego. Z protokołu z dnia 8 kwietnia 2010 r. skarżący dowiedział się zatem o odmiennym stanie faktycznym i wiedzę o tym potwierdził umieszczając pod protokołem swój podpis. Nie można uznać, iż początkiem biegu terminu jest doręczenie skarżącemu postanowienia wraz uzasadnieniem NSA o sygn. akt II GSK 18/11 uchylającego postanowienie WSA z dnia 27 września 2010 r. o sygn. akt I SA/Kr 1156/10, albowiem w tym postępowaniu nie dokonano nowych ustaleń faktycznych, a jedynie Sąd powołał się na ujawnione w protokole z dnia 8 kwietnia 2010 r. nowe okoliczności faktyczne. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. termin do złożenia skargi opartej na wykryciu nowych okoliczności faktycznych i środków dowodowych biegnie od dnia, w którym strona w sposób wiarygodny dowiedziała się o ich istnieniu i mogła ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik prawomocnie osądzonej sprawy (por. postanowienie SN z dnia 25 stycznia 1967 r., II CZ 128/66, OSPiKA 1968, nr 9, poz. 198). Świadomość strony o istnieniu podstaw wznowienia i data, kiedy strona dowiedziała się o nich, decyduje o dniu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Świadomość istnienia podstaw do wznowienia postępowania należy rozumieć w ten sposób, że strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że wykryte przez nią okoliczności faktyczne lub środki dowodowe mogą mieć znaczenie prawne przy ponownym rozpoznaniu sprawy prawomocnie zakończonej. Za okoliczność taką można uznać niewątpliwie wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 8 kwietnia 2010 r., która wykazała, iż po dokonaniu pomiaru działek rolnych objętych wnioskiem o płatności wyniki kontroli różnią się znacznie od wyników pierwszej przeprowadzonej kontroli, a ujawniona różnica w powierzchni gruntów uprawniałaby Skarżącego do otrzymania płatności o jakie się starał. Ujawnienie nowej okoliczności co do powierzchni gruntów rolnych użytkowanych przez Skarżącego, jest niewątpliwie dowodem mającym wpływ na wynik sprawy i podstawą złożenia skargi o wznowienia postępowania, a co za tym idzie od tego dnia należy liczyć trzymiesięczny termin zgodnie z art. 277 p.p.s.a. Wobec tego, zasadnym było odrzucenie przez Sąd pierwszej instancji skargi jako spóźnionej na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekał jak w postanowieniu na mocy art. 184 p.p.s.a.