I OSK 1130/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędzia del. NSA Teresa Rutkowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1821/10 w sprawie ze skargi P. L. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r. , sygn. II SA/Wa 386/09 w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [....] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi P. L. o niewykonanie przez Ministra Obrony Narodowej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 386/09 wymierzył Ministrowi Obrony Narodowej grzywnę w wysokości 3.000 złotych. W uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne: P. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (nazwaną zażaleniem) na bezczynność, polegającą na niewykonaniu przez Ministra Obrony Narodowej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 386/09, uchylającego decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. (znak [...]) w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Bezczynność ta polegała, zdaniem skarżącego, na niewypłaceniu mu przysługujących należności pieniężnych w postaci odszkodowania w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, odsetek od niewypłaconego odszkodowania oraz zasądzonych kosztów postępowania i odsetek od tych kosztów. Skarżący podniósł, że pismem z dnia [...] września 2009 r. zwrócił się do Dyrektora Departamentu Kadr MON w sprawie wyjaśnienia przyczyny zwłoki w wykonaniu wyroku, na które to pismo nie otrzymał odpowiedzi. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wykonał powyższy wyrok, wydając stosowną decyzję w dniu [...] listopada 2009 r. (znak [...]), którą doręczono skarżącemu w dniu [...] listopada 2009 r. Odnosząc się do kwestii roszczeń finansowych skarżącego, organ wskazał, iż z treści art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) wynika, że w razie uchylenia decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutki tej decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu. Zgodnie z art. 116 ust. 3 tej ustawy w takim przypadku żołnierzowi zawodowemu przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie. Jednakże przepis ten nie ma zastosowania w sprawie P. L., bowiem w stosunku do niego nadal pozostaje w obrocie prawnym decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2007 r. (znak [...]) o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, bowiem Sąd uchylił jedynie decyzję organu drugiej instancji, tj. decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. Ponadto organ wskazał, że w związku z tym, iż skarżący skierował w dniu [...] października 2009 r. do Ministra Obrony Narodowej pismo, w którym żądał wypłaty odszkodowania na podstawie art. 116 ww. ustawy, został poinformowany, iż w tym przedmiocie została wydana odrębna decyzja administracyjna. Odnosząc się do żądania skarżącego wypłacenia kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, organ wskazał, iż P. L. nie wskazał numeru rachunku bankowego, na który miałyby zostać przelane te należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzając grzywnę organowi podniósł, że w sprawie bezsporne jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 386/09, w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. (znak [...]) w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej uchylił zaskarżoną decyzję. Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, skarżący pismem z dnia [...] września 2009 r. wezwał organ do wykonania orzeczenia. Minister Obrony Narodowej wydał decyzję dopiero w dniu [...] listopada 2009 r., po wniesieniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na bezczynność organu. Wskazane w odpowiedzi na skargę przez pełnomocnika organu działania, zmierzające do załatwienia sprawy P. L., podjęte zostały dopiero w dniu [...] września 2009 r. Sąd podkreślił także, że nie są zasadne zarzuty skarżącego dotyczące jego roszczeń finansowych, a norma wyrażona w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obejmuje wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie sprawy administracyjnej, będącej jego przedmiotem, nie stanowi natomiast podstawy do wymierzenia grzywny w przypadku, gdy organ administracji publicznej nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. W tym miejscu sąd zauważył, że żądanie wypłacenia odszkodowania na podstawie art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie było przedmiotem postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Wa 386/09. Odnosząc się natomiast do wysokości wymienionej grzywny, Sąd wskazał, że zawiera się ona w przedziale określonym w przepisie art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustalając jej wysokość, Sąd wziął pod uwagę w szczególności okoliczność, iż bezczynność organu nie wynikała z jego złej woli, lecz z trudności z usytuowaniem żołnierza w strukturach Sił Zbrojnych. Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej Ministra Obrony Narodowej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokowi, w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pełnomocnik organu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało, jego zdaniem, istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: – art. 154 § 1 i § 6 ustawy p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i samoistne zakwalifikowanie przez Sąd I Instancji wniesionej skargi, jako spełniającej wymogi skargi o wymierzenie organowi grzywny, gdy w rzeczywistości płk rez. P. L. złożył skargę na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., co wynika wprost z treści tej skargi; – art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. poprzez wadliwe wskazanie ustaleń faktycznych, które w istocie nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi sprawy, a tym samym skutkowało wydaniem wadliwego wyroku; – art. 151 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., poprzez brak ich zastosowania, gdy w istocie treść skargi na bezczynność organu nie budziła żadnej wątpliwości i skarga ta winna zostać przez Sąd I Instancji oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1384/10 uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1902/09. W uzasadnieniu sąd kasacyjny podniósł, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 154 § 1 i § 6 ustawy p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym zakwalifikowaniu przez Sąd I instancji wniesionej skargi, jako skargi o wymierzenie organowi grzywny, a także zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z zarzutem, iż zarówno w skardze z dnia 21 października 2009 r. zatytułowanej "zażalenie", jak i w piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2009 r., skarżący wskazywał na bezczynność organu – Ministra Obrony Narodowej, polegającą na niewykonaniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 386/09. Nie wnosił jednak o wymierzenie organowi grzywny, nie przywoływał również, jako podstawy prawnej swej skargi, przepisu art. 154 ustawy p.p.s.a. Taki sposób sformułowania skargi powodował, w ocenie NSA, wątpliwości co do przedmiotu skargi. Tak więc, zdaniem NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę, winien wezwać skarżącego do sprecyzowania skargi i po przeanalizowaniu jego stanowiska, dokonać oceny przedmiotu zaskarżenia, uwzględniając ocenę prawną dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznający ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. wezwał P. L. do sprecyzowania skargi z dnia 21 października 2010 r. poprzez wskazanie, czy przedmiotem skargi jest wniosek o wymierzenie grzywny organowi za niewykonanie wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 386/09, czy też jej przedmiotem jest bezczynność Ministra Obrony narodowej w przedmiocie wypłaty przysługujących należności pieniężnych (k-83 akt sprawy). Skarżący pismem dnia 4 stycznia 2011 r. wskazał, że wnosi o rozpatrzenie jego skargi na podstawie art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a. (k-88 akt sprawy). Nie budziło zatem wątpliwości, w ocenie Sądu I instancji, iż przedmiotem oceny sądu administracyjnego powinno być zachowanie organu po otrzymaniu prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 386/09, pod kątem wymierzenia grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a. Dalej sąd meriti wskazał, iż w sprawie jest bezsporne, iż akta administracyjne sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r. zostały zwrócone organowi w dniu 11 sierpnia 2009r. Od tego dnia rozpoczął bieg miesięczny termin do załatwienia sprawy - art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 286 § 2 ustawy p.p.s.a. Koniec tego terminu przypadał w dniu 12 września 2009 r. - art. 57 § 3 i 4 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że w powyższym terminie sprawa nie została załatwiona w sposób określony w art. 104 k.p.a., Minister Obrony Narodowej nie tylko nie załatwił sprawy w terminie ustawowym, ale też nie zawiadomił, zgodnie z art. 36 k.p.a., strony o przyczynie zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Niewątpliwe jest więc, że dopuścił się bezczynności. Decyzja administracyjna Ministra Obrony Narodowej po wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 386/09 została wydana dopiero w dniu [...] listopada 2009 r., po wniesieniu przez P. L. skargi do sądu. Jak w związku z tym wskazał sąd I instancji, stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a. niewykonanie przez organ wyroku uwzględniającego skargę strony na bezczynność organu oraz bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, daje stronie prawo do wniesienia skargi i żądania wymierzenia organowi grzywny, a stosownie do art. 154 § 3 powoływanej ustawy okoliczność wykonania wyroku lub załatwienia sprawy po wniesieniu skargi na niewykonanie wyroku, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Skoro zatem Minister Obrony Narodowej nie wykonał w terminie orzeczenia Sądu, wówczas zaistniała przesłanka do wymierzenia mu grzywny. Sąd meriti wyjaśnił, że przepis art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. stanowi, że grzywnę, o której mowa w ust. 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej. Wymierzona grzywna zawiera się w przedziale określonym w przepisie art. 154 § 6 p.p.s.a., a ustalając jej wysokość, Sąd wziął pod uwagę w szczególności okoliczność, iż bezczynność organu nie wynikała z jego złej woli, lecz z trudności związanych z usytuowaniem żołnierza w strukturach Sił Zbrojnych. W ocenie Sądu, grzywna wymierzona w dolnych jej granicach spełni zarówno cel dyscyplinujący, jak i represyjny, które to cele zostały jej przez ustawodawcę przypisane. W skardze kasacyjnej, pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenia przepisów postępowania ( art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ), które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 190 zdanie pierwsze ustawy p.p.s.a., poprzez wadliwe przyjęcie, iż Naczelny Administracyjny w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1384/10, dokonując wykładni prawa uznał, że wniesiona skarga – o ile skarżący po wezwaniu do jej sprecyzowania to potwierdzi - stanowi skargę, o której mowa w art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a., a którą to wykładnią związany jest Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę, gdy w rzeczywistości Wojewódzki Administracyjny w Warszawie miał - po wezwaniu skarżącego do sprecyzowania skargi - przeanalizować jego stanowisko i dokonać oceny przedmiotu zaskarżenia, mając na uwadze wyczerpanie przesłanek ustawowych, warunkujących zastosowanie w sprawie przepisów art. 154 § 1 i § 6 ustawy p.p.s.a; - art. 154 § 1 i § 6 ustawy p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i zakwalifikowanie przez Sąd I instancji wniesionej skargi, jako spełniającej wymogi skargi o wymierzenie organowi grzywny, gdy w rzeczywistości skarżący nie wyczerpał trybu określonego w § 1 powołanego przepisu, warunkującego zastosowanie przez Sąd sankcji wskazanej w § 6 wymienionego wyżej artykułu; - art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. poprzez wadliwe wskazanie ustaleń faktycznych, które w istocie nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi sprawy, a tym samym skutkowało wydaniem wadliwego wyroku. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił przede wszystkim, że Sąd I instancji bezzasadnie przyjął, iż będąc związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie musi badać spełnienia przez skarżącego warunków formalnych skargi o wymierzenie organowi grzywny, gdyż zostało to ocenione już przez Sąd Kasacyjny, a co w istocie nie odpowiada stanowi faktycznemu i prawnemu sprawy, a tym samym uzasadnia w pełni naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu art. 190 ustawy p.p.s.a. Dalej skarżący kasacyjnie podniósł, iż przed wniesieniem skargi do WSA w Warszawie, P. L. nie wezwał właściwego organu do wykonania prawomocnego wyroku, jak przyjął to Sąd I instancji. Wezwanie z dnia [...] września 2009 r. zostało bowiem skierowane do Dyrektora Departamentu Kadr, natomiast organem właściwym do wykonania prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt n SA/Wa 386/09 był Minister Obrony Narodowej. Podkreślił w związku z tym, że zarówno Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej jak i sam Minister Obrony Narodowej są odrębnymi organami administracji publicznej, których właściwość rzeczowa do rozstrzygania spraw w drodze indywidualnych decyzji administracyjnych wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, póz. 593 ze zm.). Zatem nie można było wywieść, jak uczynił to Sąd I Instancji (a czego – jak podkreślił kasator – nie można doszukać się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), iż skierowanie wezwania do wykonania wyroku do Dyrektora Departamentu Kadr jest tożsame ze skierowaniem takowego wezwania do Ministra Obrony Narodowej, a tym samym skarżący wyczerpał przesłanki określone w art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a., warunkujące możliwość skutecznego domagania się wymierzenia organowi grzywny. Także, zdaniem skarżącego kasacyjnie, okoliczność - którą podniósł w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżący - iż niektóre decyzje "na podpis" Ministra Obrony Narodowej, zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym MON, przygotowywane są w komórce Ministerstwa Obrony Narodowej, którą jest Departament Kadr, nie może determinować poglądu, jak uczynił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż został wezwany w sprawie właściwy organ do wykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 386/09. Z powyższych względów, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, całkowicie zasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe wskazanie ustaleń faktycznych, które nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Ponieważ w przedmiotowej sprawie brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, sprawa mogła być rozpoznana jedynie w granicach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie zarzuca Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej, jest ten który wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( dalej p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, iż Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis art. 190 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 cytowanej ustawy, a mianowicie gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W takim przypadku nie budzi jakiejkolwiek wątpliwości, iż sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym, jak przyjmuje się w judykaturze, z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa ( patrz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" 3 Wydanie Warszawa 2009 , str. 564). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył wskazanego przepisu. Jak wynika z analizy uzasadnienia wyroku z dnia 3 listopada 2010 r. wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego wzbudził przede wszystkim przedmiot skargi i w związku z tym nakazał on Sądowi I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy wezwanie skarżącego do sprecyzowania skargi i po przeanalizowaniu jego stanowiska, dokonanie oceny przedmiotu zaskarżenia. Sąd meriti musiał więc ustalić, czy skarżący P. L. złożył skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., czy też skargę o której mowa w art. 154 p.p.s.a. z żądaniem wymierzenia organowi grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał też analizy instytucji skargi przewidzianej w art. 154 p.p.s.a. i skargi na bezczynność przewidzianej art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy wskazując, że sprawy te nie mogą być utożsamiane ze sobą. W tym zakresie zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały w pełni zrealizowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy wezwał skarżącego do sprecyzowania treści skargi i P. L. sprecyzował jednoznacznie swoje żądanie jako zmierzające do realizacji art. 154 § 1 p.p.s.a. Niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji uznał, że jest związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego co do wyczerpania przesłanek ustawowych, warunkujących zastosowanie w sprawie przepisów art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a, jeżeli skarżący potwierdzi, że jego pismo stanowi skargę, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Nic takiego nie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, a ponadto kwestie te nie były także przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 listopada 2010r. Zgodzić natomiast należy się z wnoszącym skargę kasacyjną, że wyczerpanie trybu określonego w § 1 art. 154 p.p.s.a., warunkującego zastosowanie przez Sąd sankcji określonej w § 6 tego przepisu powinno stanowić przedmiot rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i w tym tylko zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 154 § 1 p.p.s.a. jest bowiem warunkiem dopuszczalności skargi. Zgodnie z tym przepisem ( w brzmieniu obowiązującym do 11 kwietnia 2011 r.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zauważyć jednak należy, że naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej jedynie wówczas, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, gdyż procesowa przesłanka wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku została spełniona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną, skierowanie przez P. L. do Ministerstwa Obrony Narodowej – Dyrektora Departamentu Kadr MON w dniu [...] września 2009 r. pisma, w którym wskazując na przekroczenie terminu wykonania przez organ kadrowy MON prawomocnego wyroku WSA z dnia 22 maja 2009 r. sygn. II SA/Wa 386/09 skarżący prosił o pilne poinformowanie o sposobie i terminie realizacji wyroku , stanowiło realizację obowiązku wezwania właściwego organu do wykonania wyroku, mimo że nie zostało zaadresowane wprost do Ministra Obrony Narodowej, co zarzuca skarga kasacyjna. Wezwanie to skierowane zostało bowiem bezpośrednio do aparatu wykonawczego Ministra Obrony Narodowej tj. Ministerstwa Obrony Narodowej, a w ramach tego Ministerstwa do jednostki zajmującej się sprawami kadrowymi. Treść pisma jednoznacznie wskazywała, że chodzi o wykonanie wyroku w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, wskazywała datę tego wyroku i sygn. akt sprawy. Podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut, że wezwanie skierowane zostało do innego organu niż Minister Obrony Narodowej , a zatem P. L. "nie wezwał właściwego organu do wykonania prawomocnego wyroku" nie może być uznany za zasadny. Okoliczność, że dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr z mocy art. 10 pkt 2 czy z mocy art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) jako odrębny organ wydaje rozkazy personalne w odniesieniu do określonych grup żołnierzy zawodowych nie zmienia faktu, że jest on również kierownikiem jednostki w ramach Ministerstwa Obrony Narodowej, które jest aparatem wykonawczym Ministra. Występuje więc w podwójnej roli. Wezwanie skierowane do kierownika jednostki organizacyjnej w Ministerstwie należało zatem uznać za równoznaczne z wezwaniem Ministra. Skoro zatem skarżący wezwał właściwy organ do wykonania wyroku w dniu 17 września 2009 r., w sytuacji, gdy akta administracyjne sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r. zostały zwrócone organowi w dniu 11 sierpnia 2009 r., spełniona została procesowa przesłanka dopuszczalności skargi. Z tych przyczyn, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. i art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, co do wezwania właściwego organu do wykonania wyroku nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.