I FSK 1697/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia WSA del. Danuta Oleś, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 343/08 w sprawie ze skargi K. L. na interpretację Ministra Finansów z dnia 23 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 343/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi K. L. uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 23 listopada 2007 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Wnioskiem z 18 sierpnia 2007 r. Skarżąca wystąpiła do Ministra Finansów, o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, dotyczącej art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) (dalej: ustawa o VAT). Przedstawiając stan faktyczny wskazała że Skarżąca i jej mąż byli właścicielami nieruchomości rolnej, która w 2002 r. została przekształcona na działki rekreacyjne (nieodrolnione) z całorocznym zamieszkaniem. Obecnie, po śmierci męża Skarżącej, współwłaścicielami przedmiotowych nieruchomości są Skarżąca i jej córki. Dokonując po 1 maja 2004 r. sprzedaży działek rekreacyjnych Skarżąca odprowadzała podatek od towarów i usług według stawki 22%. We wniosku wskazała nadto, że nie prowadzi działalności gospodarczej, a sprzedawane grunty stanowiły jej majątek osobisty oraz zmarłego męża, którego spadkobiercą została wraz z córkami. Aktualnie Skarżąca zamierza sprzedać nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi oraz przyległe działki rekreacyjne (łącznie ok. 3 ha gruntu), a kupujący jest podatnikiem VAT. 2.2. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku Skarżąca podała dodatkowo, że przedmiotowe działki zostały przekształcone na rekreacyjne w 2002 r., ze względu na zamiar ich sprzedaży. W wyniku przekształcenia powstało 95 działek, które przeznaczone są pod zabudowę rekreacyjną z możliwością całorocznego zamieszkiwania. W okresie od 1996 r. do 1 maja 2004 r. Skarżąca sprzedała 50 działek jako grunty rolne. Od 1 maja 2004 r. sprzedała kolejnych 7 działek i od tych czynności odprowadziła VAT. Planowany do sprzedaży budynek mieszkalny wraz zabudowaniami gospodarczymi uznała za towary używane. Gospodarstwo rolne, w którego skład wchodziły przedmiotowe nieruchomości, nabyła bowiem wraz z mężem w 1978 r. od swojego ojca. 2.3. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego Skarżąca postawiła pytanie, czy dokonując sprzedaży działek budowlanych oraz zabudowanej nieruchomości gruntowej, które stanowią jej majątek osobisty, ciąży na niej jako osobie fizycznej obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług. Dodała, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Wystąpiła nadto z pytaniem, czy jej córki, jako spadkobierczynie po ojcu w częściach ułamkowych, mają obowiązek odprowadzania VAT z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości? 2.4. Zdaniem Skarżącej, w realiach niniejszej sprawy sprzedaż (dostawa) opisanych nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. 2.5. W interpretacji indywidualnej z 23 listopada 2007 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu podkreślił, po przytoczeniu art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, że definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Organ podatkowy wskazał, że podatnikiem staje się również ten, kto wykonał choćby jednorazowo pewną czynność podlegającą opodatkowaniu, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania takich czynności w sposób częstotliwy. Zdaniem organu, sprzedaż przez Skarżącą i jej córki działek w opisanym stanie faktycznym, ma niewątpliwie charakter częstotliwy i zarobkowy. Powoduje w konsekwencji obowiązek odprowadzenia VAT. Fakt sprzedaży w przeszłości działek gruntu i odprowadzanie z tego tytułu VAT, a także planowana sprzedaż kolejnych działek, zdaniem organu wskazuje, że intencją Skarżącej, dokonującej dostawy, było zachowanie się jak podatnik VAT. Deklarowała ona tym samym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży gruntów. Organ przywołał jednocześnie treść art. 41 ust. 1 i art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Dodał, że w odniesieniu do gruntów zwolniona od opodatkowania jest jedynie dostawa terenów niezabudowanych innych niż budowlane oraz przeznaczonych pod zabudowę. Odwołując się do przepisów art. 43 ust. 1 pkt 2 i 10 ustawy o VAT, a także definicji pojęcia "towary używane" zawartej w ust. 2 cytowanego artykułu, organ podniósł, że sprzedaż budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych podlega zwolnieniu od VAT. 2.6. Skarżąca uznała, że omówiona interpretacja narusza prawo i wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. 2.7. W odpowiedzi na wezwanie Minister Finansów odmówił zmiany interpretacji. 3. Skarga do Sądu pierwszej instancji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na przedmiotową interpretację, Skarżąca wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie przepisów: art. 14a (niewłaściwe zastosowanie) oraz art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, a także naruszenie art. 15 ust. 1 - 2 ustawy o VAT poprzez niewłaściwą wykładnię. W ocenie Skarżącej, podatnikami VAT są podmioty gospodarcze. Wyrażona w powołanych przepisach ustawy o VAT norma prawna wyklucza z opodatkowania osoby fizyczne, które nie prowadzą działalności gospodarczej. 4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę uwzględnił. Sąd pierwszej instancji podniósł, że zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w piśmiennictwie akcentuje się, że pod pojęciem handel - w rozumieniu przepisów ustawy o VAT oraz przepisów prawa wspólnotowego - należy przyjmować dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Z treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, wynika zaś, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Jeśli zaś dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy też wykonującego wolny zawód, to w świetle przepisów prawa wspólnotowego (art. 4 ust. 1 - 3 VI Dyrektywy Rady oraz art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE) z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Zdaniem Sądu, skoro we wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca wskazała, że nie prowadzi działalności gospodarczej (w tym rolniczej - ze względu na stan swojego zdrowia oraz chorobę, a następnie śmierć męża), sprzedaje działki gruntu w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a nie na potrzeby działalności gospodarczej (rolniczej), to uznać należy, że nie działała ona jako podatnik VAT. Sprzedawała bowiem wraz córkami nieruchomości wchodzące do ich majątku osobistego. W świetle powołanych wyżej poglądów, nie ma istotnego znaczenia dla sprawy to, że w przeszłości sprzedawała wielokrotnie działki gruntu. Wyzbywała się bowiem majątku osobistego. Nie działała zaś w charakterze handlowca lub rolnika, czy też innego podmiotu, którego można byłoby uznać za działającego w charakterze podatnika VAT. Nieruchomości zabudowane, które Skarżąca zamierza sprzedać, zaspokajały jej potrzeby mieszkaniowe, a grunty służące w przeszłości działalności rolniczej, zostały wycofane z tejże działalności z przyczyn od niej niezależnych. Według Sądu, Minister Finansów pominął istotną dla rozstrzygnięcia okoliczność. sprawy. Odpowiadając na wezwanie organu, Skarżąca wyjaśniła w piśmie z 3 listopada 2007 r., że gospodarstwo rolne otrzymała wraz z mężem od jej ojca w 1978r. Z akt sprawy nie wynika, że nabywając gospodarstwo rolne Skarżąca zamierzała prowadzić działalność gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami gruntowymi. W świetle powołanego wyroku NSA z 29 października 2007 r. uznać należało, że o działalności handlowej można mówić wówczas, gdy zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony został już w momencie nabycia towaru (nieruchomości), a nie w momencie jego sprzedaży. 5. Skarga kasacyjna 5.1. W skardze kasacyjnej Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz Organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 5.2. Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przepisów: 1. prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w związku z art. 4 ust. 1-3 VI Dyrektywy oraz art. 9 ust. 1 i art. 12 ust.1 Dyrektywy Rady Nr 2006/112/WE poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nie zastosowanie do stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy, w związku z przyjęciem przez Sąd, że sprzedaż działek budowlanych nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, pomimo istnienia okoliczności w tej sprawie pozwalających uznać czynności Skarżącej za czynności opodatkowane VAT, dokonane przez podmiot będący podatnikiem podatku od towarów i usług; 2. postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 § 1 i 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) oraz art. 151 w zw. z art. 146 § 1 u.p.p.s.a. przez przyjęcie, że organ podatkowy naruszył prawo materialne dokonując błędnej wykładni przepisów ustawy o VAT w zestawieniu z celami i zasadami wynikającymi z Dyrektyw i w konsekwencji uchylenie zaskarżonej interpretacji, minio, że do takich naruszeń nie doszło; - art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego sprawy i uznanie przez Sąd, że sprzedaż działek budowlanych przez Skarżącego: - nie miała charakteru działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. ustawy o VAT, - polegała na sprzedaży majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży nie miała zatem charakteru handlowego, podczas gdy prawidłowe przedstawienie stanu faktycznego sprawy powinno uwzględniać, że podmiot dokonujący sukcesywnie sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę rekreacyjną jest podatnikiem VAT jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą handlową, a ich sprzedaż nie dotyczy majątku osobistego. 5.3. Zdaniem autora skargi kasacyjnej analiza stanu faktycznego sprawy w konfrontacji z powołanymi w podstawie przepisami prawa materialnego prowadzi do wniosku, że dostawy działek budowlanych /udziału przedmiotowych nieruchomości niezabudowanych /mające niewątpliwie charakter częstotliwy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z tych też względów nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że zbycie przedmiotowych działek to sprzedaż majątku osobistego. Nie sposób także godzić się z twierdzeniem Sądu, że o działalności handlowej można mówić wówczas, gdy zamiar częstotliwego wykonywania czynności, ujawniony zostanie już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Stanowisko to nie uwzględnia bowiem istotnej okoliczności a mianowicie tego, że to w całym okresie posiadania nieruchomości podatnik musi wykazywać zamiar wykorzystywania jej w ramach majątku osobistego, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. 5.4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 6. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych w sprawach sygn. akt I FSK 2039/09 i I FSK 2134/08. 7. Wyrokiem z dnia 15 września 2011 r., wydanym w połączonych sprawach o sygn. C-180/10 i C-181/10, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej udzielił odpowiedzi na wskazane wyżej pytanie prejudycjalne. 8. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie, postanowieniem z dnia 3 października 2011 r. 9. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 9.2. Biorąc pod uwagę zarzuty skargi kasacyjnej można w sprawie zakreślić kwestię sporną. Jej istotą jest to czy, Sąd pierwszej prawidłowo uznał, że w przedstawionym przez podatnika, we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stanie faktycznym sprawy, nie będzie on działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Przedstawiony stan faktyczny sprawy dotyczył problematyki sprzedaży działek nieodzowne więc jest przywołanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnoszącego się do tej kwestii. W sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), Trybunał zajął stanowisko, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. TSUE stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. TSUE podkreślił natomiast, że jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. 9.3. Po zapadłym wyroku TSUE w sprawach objętych sporną problematyką Naczelny Sąd Administracyjny wydał wiele orzeczeń. W jednym z nich, tj. wyroku z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1536/10, Sąd wyraził zdanie, a które Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, że brak w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) unormowań, które w sposób jasny i precyzyjny wskazywałby na fakt transpozycji do tej ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12 ust. 1 i ust. 3 dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z 28 listopada 2008 r., nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1), poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa podatku (Dz.U. UE. Seria L z 1977 r. nr 145/1), co do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego, nie pozwala na stwierdzenie, że Polska skorzystała z tej opcji. 9.4. W przywołanym wyżej wyroku TSUE wskazał również co należy zbadać w przypadku stwierdzenia, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy VAT. W tej sytuacji należy ustalić, czy transakcje będące przedmiotem sporu podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, czyli – będącego jego odpowiednikiem w Polsce – art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Pojęcie działalności gospodarczej, zdefiniowane w tych normach, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Należy wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w cytowanym wyżej wyroku podkreślił, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Również okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Natomiast Trybunał podkreślił, że odmiennie jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych (pkt 40 wyroku). Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. 9.5. W tym zakresie w pełni aktualne są również tezy zawarte w wyroku składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, wskazujące na kryteria jakimi należy kierować się przy określaniu, że w takich przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem prywatnym - tak wskazano również w ww. wyroku o sygn. akt I FSK 1536/10. 9.6. Odnosząc poczynione uwagi do niniejszej sprawy za niezasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej upatrujące naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była interpretacja indywidualna. W myśl art. 14 lit. b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podany we wniosku stan faktyczny jest dla organu podatkowego oraz sądu administracyjnego wiążący. Podatnik podał, że przedmiotowe grunty zostały nabyte w 1978 r.; grunty należą do majątku osobistego; sprzedaje je aby zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe; nie czyni tego na potrzeby działalności gospodarczej. Z podanego przez podatnika we wniosku o interpretację indywidualną stanu faktycznego nie wynika aby podjął on aktywne działania zmierzające do sprzedaży gruntów takie jak działania marketingowe czy też inne, wskazujące, że występuje on jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami (w sposób profesjonalny). W tej sytuacji zgodzić się należało z Sądem pierwszej instancji, że w sprawie skarżąca wyzbywając się majątku osobistego nie działa w charakterze podatnika od towarów i usług. Oceny tej nie zmienia podnoszona przez autora skargi kasacyjnej okoliczność zamiaru wykonywania czynności sprzedaży działek w sposób częstotliwy. Jak już wyjaśniono wyżej Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że podział gruntu na działki przed sprzedażą nie ma decydującego znaczenia przy kwalifikacji prawnej działania zbywcy, podobnie jak wielkość sprzedaży. Całość tych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym (por. pkt 37-38 wyroku). Podobnie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, co należy w pełni podzielić, jak np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1733/11, czy też wymienianego wyżej wyroku w sprawie o sygn. akt I FSK 1536/10. 9.7. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 u.p.p.s.a.