VII SA/Wa 1525/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant ref. staż. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi Miasta W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Miasta W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Prezydent m.W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, usługami i drogą dojazdową od ul. [...] w W. w Dzielnicy-[...] - na działkach o nr ew. [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...] na obszarze oznaczonym literami [...] (kategoria obiektu - XIII/XVII). Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] wniosło miasto W., reprezentowane przez Prezydenta m.W. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa), stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania przez Prezydenta m.W. od ww. decyzji z dnia [...] marca 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 29 kpa, uznając, że fakt otrzymania decyzji Prezydenta m.W. z dnia [...] marca 2011 r., przesłanej do jednostki organizacyjnej nie czyni Prezydenta m.W. uprawnionym do występowania w charakterze strony w żadnym stadium postępowania w sprawie wydania dla Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, usługami i drogą dojazdową od ul. [...] w W. w Dzielnicy [...]. Organ wskazał, że Biuro Gospodarki Nieruchomościami stanowi równocześnie wewnętrzną komórkę organizacyjną Urzędu m.W., przy pomocy której zadania wykonuje Prezydent m.W., zaś wszelkie działania takiej komórki organizacyjnej stanowią działanie Prezydenta m.W. Skoro zatem organ wniósł odwołanie od wydanej przez siebie decyzji, a nie może on posiadać indywidualnego interesu prawnego i korzystać z uprawnień strony to odwołanie należało uznać za niedopuszczalne. Postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez gminę - miasto W. (dalej: Skarżąca). W skardze zarzucono ww. postanowieniu: - naruszenie art. 134 kpa poprzez bezpodstawne stwierdzenie przez Wojewodę [...] niedopuszczalności wniesienia odwołania przez gminę - miasto W., w której imieniu działa Prezydent m.W., -naruszenie art. 127 kpa w zw. z art. 28 kpa i art. 29 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.W. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewodę [...], że decyzja w pierwszej instancji wydana została przez Prezydenta m.W. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej jako starosta, zaś skarga została wniesiona przez gminę - miasto W. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że składając odwołanie Prezydent m.W. działał w imieniu miasta W., które jest właścicielem działek sąsiadujących z działkami, dla których zostało wydane pozwolenie na budowę. Nieruchomość ta jest planowana do zbycia w drodze przetargu. Podniosła, że wybudowanie budynku zgodnie z decyzją z dnia [...] marca 2011 r. będzie niekorzystnie oddziaływało na nieruchomość m.W. - spowoduje zacienienie znacznej części nieruchomości m.W., ograniczenia w możliwościach zabudowy i będzie miało negatywny wpływ na wartość tej nieruchomości, co narusza interesy m.W. Skarżąca powołała się na treść art. 1 ust. 1 ustawy o ustroju m.W., podnosząc, że miasto W. jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu, co oznacza, że Prezydent m.W. może występować w podwójnej roli, w tym także jako starosta wykonujący zadania administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 3 pkt 17 i art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie Prezydent m.W. wydał decyzję z dnia [...] marca 2011 r. jako starosta, nie zaś organ wykonawczy gminy. Skarżąca powołała się również na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym przyjmuje się, że legitymacja miasta na prawach powiatu do wniesienia skargi nie może być wyłączona tylko dlatego, że tam gdzie nie wyodrębniono struktur powiatowych prezydent miasta jako organ reprezentujący gminę wykonuje jednocześnie zadania starosty (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 699/10, z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 985/09, z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1286/08, z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 607/08). W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując skargę w zastosowaniem powyższych kryteriów Sąd uznał, że jest ona zasadna i podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie organ oparł o art. 134 kpa, wskazując jako podstawę brak interesu prawnego i legitymacji procesowej organu - Prezydenta m.W. w postępowaniu odwoławczym od decyzji Prezydenta m.W. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, usługami i drogą dojazdową od ul. [...] w W. w Dzielnicy-[...]. Zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Ponadto stosownie do treści art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę krąg stron postępowania zawężony jest - stosownie do treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie Sądu Wojewoda [...] wydając zaskarżone postanowienie z dnia z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] naruszył art. 134 kpa w zw. z art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o ustroju miasta W. Na wstępie podkreślić należy, że Wojewoda [...] błędnie oznaczył stronę wnosząca odwołanie od decyzji Prezydenta m.W. z dnia [...] marca 2011 r, nr [...] uznając, że odwołanie to wniósł organ wydający decyzję w sprawie pozwolenia na budowę. Tymczasem z treści odwołania z dnia 11 kwietnia 2011 r. wynika wprost, że środek ten został złożony przez gminę - miasto W., w której imieniu działa Prezydent m.W. jako organ wykonawczy gminy i reprezentujący ją na zewnątrz. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta W. (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) stolica Rzeczypospolitej Polskiej miasto W. jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu. W związku z powyższym miasto W. stanowi jednostkę samorządu terytorialnego szczebla gminnego wyposażoną w osobowość prawną, której podmiotowość prawna i sądowa ochrona samodzielności zagwarantowane są w przepisach Konstytucji RP. Zgodnie z art. 165 Ustawy Zasadniczej jednostki samorządu terytorialnego mają osobowość prawną. Przysługują im prawo własności i inne prawa majątkowe. Samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej. Konstytucyjne gwarancje znajdują odzwierciedlenie w przepisach ustaw regulujących ustrój jednostek samorządu terytorialnego wszystkich szczebli (gminy, powiatu, województwa), w odniesieniu do gminy znajdując wyraz w art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Co istotne dla niniejszej sprawy, należy dokonać wyraźnego odróżnienia jednostki samorządu terytorialnego od jej organów (stanowiąco-kontrolnego i wykonawczego). Jedynie jednostka samorządu terytorialnego posiada osobowość prawną i może być podmiotem praw i obowiązków oraz dysponować czynną i bierną legitymacją procesową, zarówno w postępowaniu przed organami administracji publicznej, jak i w postępowaniu sądowym. Z przyczyn oczywistych podmiotem takim nie może być organ, zarówno ten występujący w roli reprezentanta jednostki samorządu terytorialnego, jak i ten wykonujący imperium państwowe w postaci władztwa administracyjnego. W żadnym przypadku nie można twierdzić o jakimkolwiek interesie prawnym organu i posiadaniu przez organ legitymacji procesowej. Interesem prawnym może co najwyżej dysponować jednostka samorządu terytorialnego, której zadania wykonują określone organy. Dlatego jako błędne należy ocenić rozważania zakładające niejaki automatyzm w pozbawianiu interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego jedynie z tego powodu, że organ jednostki samorządu terytorialnego jest jednocześnie wyposażony w kompetencję do orzekania w trybie administracyjnym. Reasumując zatem to miasto W. jako jednostka samorządu terytorialnego może mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym, a nie organ tej jednostki. Wpływ uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym organu jednostki samorządu terytorialnego, szczególnie w przypadku monokratycznego organu wykonawczego gminy, czyli wójta (burmistrza, prezydenta miasta) na uprawnienia procesowe samej jednostki, nie tylko w postępowaniu administracyjnym ale także sądowoadministracyjnym, wzbudza szereg wątpliwości, czego wyrazem są spory doktrynalne i różnice poglądów znajdujące wyraz w rozbieżnym orzecznictwie sądowym. Stanowiska prezentowane w piśmiennictwie należy uznać za podzielone. W ocenie części autorów jednostka samorządu terytorialnego nie może wnosić skarg na decyzje administracyjne w sprawach, w których jej organy wydawały decyzje administracyjne w I instancji, jak również nie ma też podstaw do uznania, że w takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego mogłaby być uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego (np. W. Chróścielewski, Jednostka samorządu terytorialnego jako strona postępowania administracyjnego prowadzonego przez jej organ, "Państwo i Prawo" 2003/4; M. Stahl, Samorząd terytorialny w orzecznictwie sądowym. Rozbieżności i wątpliwości, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2006/6, s. 42-44; J.P. Tamo, Status prawny jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym, "Państwo i Prawo" 2006/2). Inni autorzy prezentują stanowisko, zgodnie z którym wydanie decyzji administracyjnej przez organ jednostki samorządu terytorialnego, nie oznacza, że jednostka ta nie może wnieść skargi na decyzję wydaną przez organ odwoławczy i występować jako uczestnik postępowania przed tym sądem (m.in. L. Kiermaszek, R. Mikosz, Legitymacja skargowa jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2005/2-3; G.P. Kubalski, Wójt jako organ orzekający w postępowaniu dotykającym interesu prawnego gminy, "Samorząd Terytorialny" 2008/1-2). Jako przykład rozbieżności w sądownictwie administracyjnym można wskazać chociażby wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/GI 933/08, w którego uzasadnieniu Sąd nie zgodził się z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, odmawiającym podmiotom samorządowym legitymacji do wszczynania postępowania sądowoadministracyjnego i wskazał, że sam fakt wydania przez organ gminy w postępowaniu administracyjnym decyzji (postanowienia) nie może powodować utraty przez gminę indywidualnego interesu prawnego. Z kolei w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (publ. ONSA 2003. nr 4, poz. 115) Sąd stwierdził, że wprawdzie zasadą jest brak możliwości dochodzenia przez jednostkę samorządu terytorialnego jej interesu prawnego (brak legitymacji procesowej) w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, jeżeli jednocześnie jej organ był właściwy do orzekania w tejże sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, jednakże jako wyjątek potraktował postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. NSA uznał, że w postępowaniu takim gminie, jako właścicielowi nieruchomości, została wyznaczona rola strony i nie może ona być pozbawiona tego statusu tylko dlatego, że jej prezydent (będący jednocześnie starostą) jest organem prowadzącym postępowanie w tej sprawie. Analizowany problem doczekał się również bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego (dalej: SN). Warto w tym miejscu zwrócić szczególną uwagę na wyrok z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt III RN 104/00 (publ. OSNAP 2002, nr 1, poz. 4) wydany w sprawie rewizji nadzwyczajnej złożonej od wyroku NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach, w którym Sąd uznał, że podmiotem uprawnionym w rozumieniu art. 33 ust. 2 ustawy o NSA z 1995 r. do wniesienia skargi do tego sądu jest gmina mająca w tym interes prawny, nawet w sytuacji, gdy decyzję w pierwszej instancji wydał wójt tej gminy. SN uznał, że podmiot nie może być pozbawiony przymiotu strony wyłącznie z tego powodu, że jego organ był w tym postępowaniu organem rozstrzygającym co do jej istoty; strona bowiem jest pojęciem materialnym, a nie procesowym. Problem legitymacji procesowej jednostki samorządu terytorialnego był także wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/08 Trybunał orzekał w sprawie wniosku Rady Gminy i Miasta K. o zbadanie zgodności art. 33 § 1 i 2 ppsa w zakresie, w jakim pozbawia prawa do udziału na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym gminę, której wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydał jako organ podatkowy I instancji decyzję podatkową, a podatek stanowi dochód tej gminy w sytuacji, gdy przedmiotem tego postępowania sądowoadministracyjnego jest decyzja organu odwoławczego w sprawie tego podatku, żart. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 50 § 1 ppsa w zakresie, w jakim pozbawia gminę prawa wniesienia skargi na decyzję organu wyższej instancji wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w I instancji przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) tej gminy w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego ma wpływ na prawa i obowiązki tej gminy lub jej organów, żart. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji. Rozpatrując ww. wniosek Trybunał orzekł o zgodności zakwestionowanych przepisów z Konstytucją, wskazując jednocześnie, że art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji nie wymaga zapewnienia jednostkom samorządu terytorialnego statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdy jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, ale sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów, jak również nie nakłada obowiązku przyznania w takiej sytuacji jednostkom samorządu prawa do wniesienia skargi na decyzje organu odwoławczego. Akcentując, że zaskarżone przepisy mieszczą się w granicach swobody regulacyjnej pozostawionej ustawodawcy, zwrócił uwagę na tendencje zmierzające do przyznania jednostce samorządu terytorialnego statusu strony, a w konsekwencji prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z kolei w uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 maja 2008 r. sygn. akt P 14/05 umarzającego postępowanie w sprawie zbadania zgodności z Konstytucja art. 50 ppsa Trybunał stwierdził, że z treści kwestionowanego przepisu nie wynika, by organy jednostek samorządu terytorialnego, w tym gmin, były pozbawione możliwości wniesienia skargi w postępowaniu administracyjnym, w szczególności w sprawach dotyczących przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Trybunał podniósł, że legitymacja procesowa organu samorządu 7 terytorialnego nie jest expressis verbis wykluczona i musi być poddana procesowi interpretacji w oparciu o konkretny stan faktyczny zindywidualizowanej sprawy. Na marginesie zwrócił uwagę, że usunięcie w 1994 r. z systemu prawnego dawnego art. 27a kpa, wprowadzonego wcześniej z myślą o istotnym ograniczeniu możliwości występowania organów gminy w postępowaniach, w których gmina jest stroną ukazało wyraźną perspektywę interpretacyjną, wynikającą z zastosowania wykładni celowościowej (teleologicznej). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania i poglądy prezentowane zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i piśmiennictwie należy uznać, że ocena legitymacji procesowej jednostki samorządu terytorialnego powinna być poddana bardzo wnikliwej interpretacji w oparciu o wszechstronnie zbadany zindywidualizowany stan faktyczny każdej sprawy na zasadzie omnia sunt interpretanda. Do przyjęcia wniosku, że w danej sprawie podmiot samorządowy pozbawiony jest interesu prawnego i możliwości dochodzenia swoich praw nie wystarczy - tak jak to uczynił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewoda [...] - kilka lakonicznie sformułowanych uwag przekreślających niejako automatycznie możliwość udziału takiego podmiotu w jakimkolwiek postępowaniu wyłącznie z tego powodu, że jej organ wyposażony został w określone kompetencje ustawowe w zakresie władztwa administracyjnego. Tego rodzaju ograniczenia należy zdaniem Sądu stosować szczególnie ostrożnie mając na względzie art. 78 i 165 Konstytucji RP. Przede wszystkim jednak- co należy podkreślić - w niniejszej sprawie Prezydent m.W. nie wydawał decyzji jako organ administracji samorządowej, lecz jako starosta, czyli organ administracji architektoniczno-budowlanej, w którym mowa w art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z powołanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o ustroju miasta W. miasto W. jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu. Stosownie zaś do treści art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje odpowiednio: rada miasta i prezydent miasta. W związku z powyższym Prezydent m.W. wydając decyzję o pozwoleniu na budowę realizuje zadania starosty z zakresu administracji powiatowej. Zgodzić się zatem należy z poglądem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 699/10, na który powołuje się Skarżąca. Jak bowiem trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny 8 (dalej: NSA) "prawo gminy - miasta na prawach powiatu do wniesienia skargi nie może być wyłączone tylko dlatego, że tam gdzie nie wyodrębniono struktur powiatowych, prezydent miasta jako organ gminy ją reprezentujący wykonuje jednocześnie zadania starosty. W ocenie NSA miasto na prawach powiatu nie może być pozbawione tego prawa tylko dlatego, że prezydent miasta jest równocześnie starostą. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podzielając całkowicie ww. pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 28 lipca 2010 r., uznał, że miasto W. dysponuje interesem prawnym do uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, usługami i drogą dojazdową od ul. [...] w W. w Dzielnicy-[...] - na działkach o nr ew. [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...] na obszarze oznaczonym literami [...] (kategoria obiektu - XIII/XVII). Interes ten wynika z art. 28 kpa w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że miasto W. jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji. Trudno jest w takim przypadku podzielić pogląd, że miasto W. jako wyposażona w osobowość prawną jednostka samorządu terytorialnego szczebla gminnego jest pozbawiona ochrony prawnej i możliwości dochodzenia swoich praw wyłącznie z tego powodu, że ustawodawca nakazał Prezydentowi m.W. również realizację zadań zupełnie innego organu w znaczeniu kompetencyjnym i ustrojowym t.j. starosty, tym bardziej, że czym innym jest władztwo administracyjne starosty, a czym innym reprezentacja gminy jako osoby prawnej w postępowaniu administracyjnym. Wojewoda [...] zobowiązany będzie zastosować się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w niniejszym wyroku i merytorycznie rozpoznać odwołanie miasta W. od decyzji Prezydenta m.W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...]. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 ppsa.