VII SA/Wa 1505/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2009 r. znak: (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 maja 2011r., sygn. akt II OSK 791/10, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r., o sygn. akt VII SA/Wa 1486/09 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że opisanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2009 r., znak (...) w przedmiocie nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji podano, że decyzją z dnia (...) lutego 2009 r. Wojewoda (...) na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, z urzędu stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatowego w (...) z dnia (...) listopada 2002r, nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr (...) w K. Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) czerwca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ stwierdził, że zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z decyzją Burmistrza Miasta K. z dnia (...) października 2002 r, nr (...), ustalającą warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, gdyż pomimo nałożenia na inwestora obowiązku zabezpieczenia możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu nie przewiduje on wyposażenia budynku w instancje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń. Z tego względu jest również niezgodny z § 49 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 140 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Także wykonanie ścian przyziemia oraz poddasza z pustaków o gr. 25 cm bez ocieplenia nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zatwierdzony projekt pozwala na jej całoroczne funkcjonowanie. Zatwierdzony projekt budowlany narusza więc art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, zdaniem organu, dokumentację projektową opracował R. K. nie 1 dysponujący w tym zakresie uprawnieniami zawodowymi. Autor projektu posiadał bowiem, zgodnie z decyzją Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 1975r, uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nie miał uprawnień architektonicznych. W świetle uprawnień budowlanych, uzyskanych na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 ze zm.) z uwzględnieniem wszystkich późniejszych zmian tego rozporządzenia, w tym zmiany rozporządzenia z 1991 roku (Dz. U. Nr 69, poz. 299) projektant nie mógł sporządzać projektów budowlanych. Dokumentacja projektowa zawiera bowiem rozwiązania architektoniczne i konstrukcyjne, co wymagało posiadania uprawnień architektonicznych i konstrukcyjnych. Powyższe naruszenia w ocenie organu prowadzą do stwierdzenia, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Starosty Powiatowego w (...) wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust.1 pkt 1 lit. b, c oraz ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a stwierdzone naruszenia nie pozwalają traktować wskazanej decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Po rozpoznaniu skargi E. S. na ww. decyzje zapadł opisany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2009 r., oddalający jej skargę. W jego uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym, w świetle obowiązujących w dacie jej wydania przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz. U. Nr 69, poz. 299 ) rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Autor projektu R. K., zgodnie z treścią decyzji Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 1976 r. o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych, jako technik budowlany posiada uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w zakresie wynikającym z § 5 ust. 2, § 6 ust. 3, § 7 i 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1974 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniło przepisy ww. rozporządzenia z 1974 r., przy czym zgodnie z § 2 tego rozporządzenia osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych, mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym w tym rozporządzeniu. Zgodnie z nowym brzmieniem § 6 ust. 2 osoby posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej są uprawnione również do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planu zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków. Sąd stwierdził, iż w świetle tych przepisów dokumentacja projektowa przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego została sporządzona przez osobę nie posiadającą stosownych uprawnień budowlanych, co stanowi rażące naruszenie prawa. Projektant posiadał wyłącznie uprawnienia kierownika budowy i robót, nie mógł więc sporządzać projektów budowlanych w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych. Dokumentacja projektowa zawiera rozwiązania architektoniczne i konstrukcyjne, a to wymagało posiadania uprawnień architektonicznych i konstrukcyjnych. Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sporządzony projekt nie przewiduje instalacji grzewczej, zatem jest niezgodny z decyzją Burmistrza Miasta K. z dnia (...) października 2002 r. o warunkach zabudowy, w której nałożono na inwestora obowiązek zabezpieczenia możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu, tym samy jest niezgody z § 49 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naczelny Sąd Administracyjny, jak wskazano na wstępie, uchylił opisany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Wskazał, że rzeczą Sądu pierwszej instancji było dokonanie kontroli, tego czy organy w sposób prawidłowy przeprowadziły analizę decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, pod kątem istnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd Wojewódzki, podzielił stanowisko organów, że projektant R. K. w świetle decyzji określającej zakres jego uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie nie był uprawniony do sporządzenia projektu budowlanego w przedmiocie rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego. Stanowisko to Sąd wyprowadził dokonując porównania treści przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, stanowiących podstawę określenia uprawnień projektanta z nowym ich brzmieniem nadanym rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych. Jednak, Sąd pierwszej instancji w ogóle nie wziął pod uwagę art. 104 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz. U. Nr 69, poz. 299 ) wprowadzono nowe brzmienie § 2 ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno-budowlanej zgodnie z posiadanym wykształceniem, wyłącznie w specjalności architektonicznej - w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze 1000 m3. Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia 1991 r., osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych, mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym tym rozporządzeniem. Dokonana zatem nowelizacja rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie zastąpiła pojęcie "budownictwo osób fizycznych" pojęciem "w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3 ". Należało zatem wnikliwie rozważyć w związku z tą zmianą pojęć, uwzględniając przy tym treść art. 104 Prawa budowlanego, czy projektant w dacie wydania decyzji Starosty Powiatowego w (...) był uprawniony do wykonania przedmiotowego projektu budowlanego, czy też nie, czego Sąd pierwszej instancji w istocie nie uczynił. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał analizy prawidłowości stanowiska organów nadzoru budowlanego w zakresie stwierdzenia, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę jest niezgodna z warunkami wynikającymi z decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia (...) października 2002 r, jak również nie odniósł się do argumentów skargi wskazujących, iż z uwagi na sezonowe funkcjonowanie obiektu nie było konieczne projektowanie i wykonanie urządzeń służących do jego ogrzewania. Tymczasem rzeczą Sądu pierwszej instancji było wnikliwie rozważyć, czy brak w projekcie budowlanym instalacji do ogrzewania budynku może być kwalifikowane jako rażące naruszenia obowiązku zabezpieczenia możliwości całorocznego funkcjonowania obiektu" nałożonego w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jak również ze względu na to, że przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie nie stosuje do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 190, ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę ponownie, mając na uwadze opisane wyżej wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonał ponownej analizy zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa. Sąd stwierdza - zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie doszło do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji - Starosty Powiatowego w (...) z dnia (...) listopada 2002r., nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr (...) w K. Zdaniem Sągu, ww. decyzja dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. I tak, istotną przesłanką stwierdzenia nieważności ww. decyzji jest zasadny zarzut, co do braku uprawnień zawodowych autora projektu, zatwierdzonego tą decyzją. Decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym, zatwierdzono projekt budowlany opracowany przez tech. bud. R. K. legitymującego się uprawnieniami nabytymi decyzją Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 1076r, nr (...). Zgodnie z tą decyzją, R. K. posiadał uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno budowlanej w zakresie wynikającym z § 5 ust. 2, § 6 ust.3, § 7 i § 13 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1974 r, w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Wskazać należy, że ww. rozporządzenie zostało zmienione rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r, przy czym zgodnie z § 2 tego rozporządzenia osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych, mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym w tym rozporządzeniu. Zgodnie z art. 104 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. Należy stwierdzić, że dla prawidłowego określenia uprawnień autora przedmiotowego w sprawie projektu niezbędne jest przyjęcie założenia, że zakres posiadanych uprawnień należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o ich nadaniu i w oparciu o przepisy będące podstawą ich nadania. Nabycie uprawnień budowlanych wprawdzie pod rządami "starego prawa" tworzy stan, w którym te uprawnienia funkcjonują pod rządami "nowego prawa", zatem jest zdarzeniem "ciągłym", sytuacją trwająca także po wejściu w życie nowych regulacji prawnych (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1192/07). Analiza uprawnień zawodowych autora przedmiotowego projektu prowadzi do wniosku, że nie miał on uprawnień do sporządzenia projektu architektonicznego, w szczególności w przedmiotowym zakresie. Uprawnienia zawodowe autora projektu sporządzonego pod rządem ww. przepisów, ale w świetle uprawnień nadanych w roku 1976 trzeba czytać tak -uprawnienie wg decyzji o ich nabyciu z § 5 ust. 2, § 6 ust. 3, § 7 i § 13 ust. 1 pkt 2, ale w wersji tych przepisów nadanych opisanym wyżej rozporządzeniem 1991 r. Na datę uzyskania uprawnień tj. na dzień 30 sierpnia 1976r., § 5 ust. 2 stanowił, że osoby ze średnim wykształceniem technicznym mogą pełnić funkcje techniczne, o których mowa w ust. 1, wyłącznie przy budowie budynków, budowli i instalacji o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych, objętych daną specjalnością techniczno-budowlaną, a osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4 - wyłącznie przy wykonywaniu robót budowlanych objętych danym rzemiosłem. Na datę opracowania projektu uprawnienia na ww. podstawie określały, że osoby ze średnim wykształceniem technicznym mogą pełnić funkcje techniczne, o których mowa w ust. 1, wyłącznie przy budowie budynków, budowli i instalacji o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych, objętych daną specjalnością techniczno-budowlaną, a osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - wyłącznie przy wykonywaniu robót budowlanych objętych danym rzemiosłem. Dla zbadania uprawnień projektanta przedmiotowego projektu, szczególne znaczenie ma dyspozycja przepisu § 6 ust 3. Podkreślmy, w decyzji o uprawnieniach zawodowych nie nadano uprawnień z § 6 w innym zakresie niż tylko z ust 3. Dyspozycja § 6 ust. 3 stanowiła na datę uprawnień, że osoby posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy lub robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej są uprawnione w budownictwie osób fizycznych skreślono również do: 1) sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków, 2) sporządzania projektów budowli nie będących budynkami. W dacie sporządzania projektu, określone w ww. przepisie uprawnienia brzmiały tak, że osoby posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy lub robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej są uprawnione również do: sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków, Powyższa analiza zakresu uprawnień autora projektu, nadanych opisaną wyżej decyzją Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 1976r, każe przyjąć, że nie dysponował on uprawnieniami budowlanymi obejmującymi opracowanie projektu w zakresie rozwiązań architektonicznych w odniesieniu do rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego. 7 Zatwierdzenie, niniejszą decyzją pozwolenia na budowę, projektu budowlanego, sporządzonego przez osobę, która nie dysponowała w tym zakresie uprawnieniami zawodowymi, stanowi o rażącym naruszeniu prawa jakim dotknięta jest ta decyzja. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w wersji obowiązującej na datę wydania decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Kontrola wykonania projektu przez uprawnione osoby ma istotne skutki nie tylko dla ochrony praworządności w procesie inwestycyjnym, ale także dla stworzenia gwarancji bezpieczeństwa inwestycji dopuszczonych do budowy. Dopuszczenie do realizacji projektu architektonicznego, sporządzonego przez nieuprawnioną osobę, może nieść za sobą niedopuszczalne w praworządnym państwie, skutki społecznie i gospodarcze. Stwarza realne niebezpieczeństwo dla najwyższych wartości takich jak życie i zdrowie ludzkie. W ocenie Sądu, zasadny jest także zarzut rażącego naruszenia prawa jakim obarczona jest decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym, wobec jej niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dla przedmiotowej inwestycji decyzją Burmistrza Miasta K. z dnia (...) października 2002r., nr (...) określone zostały warunki zabudowy. Jednoznacznie zawarto postanowienie, że należy przewidzieć możliwość całorocznego funkcjonowania obiektu, a tym samym wyposażenia go w stosowną instalację grzewczą. Tymczasem analiza projektu jednoznacznie wskazuje, że taka instalacja nie został przewidziana. Jak stanowił przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b w wersji obowiązującej na datę wydania decyzji udzielającej pozwolenie na budowę przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto, zgodnie z przepisem § 49 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm. ) - budynek i pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz inne budynki, jeżeli wynika to z ich przeznaczenia, powinny być wyposażone w instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w okresie obniżonych temperatur, umożliwiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia. Wymaganie to nie 8 dotyczy budynków rekreacyjnych, użytkowanych wyłącznie w sezonie letnim. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowa decyzji udzielającej pozwolenie na budowę - udzielała pozwolenia obejmującego rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego. Wymóg zaprojektowania instalacji grzewczej był zatem oczywisty i niezbędny w świetle ww. regulacji prawa. Aktualne deklaracje skarżącej, co do faktycznego sezonowego wykorzystania obiektu, nie mają wpływu na ocenę powyższego wymogu. W niniejszym postępowaniu nieważnościowym ocenia się decyzję (na datę jej wydania), a nie aktualny sposób wykorzystania, dopuszczonej do realizacji tą decyzją inwestycji - co istotne, budynku mieszkalnego. Brak instalacji grzewczej w projekcie, zatwierdzonym decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym, stanowi o rażącym, bowiem oczywistym i niedopuszczalnym z punktu widzenia praworządności naruszeniu prawa - wskazanych wyżej przepisów, jakim dotknięta jest ta decyzja. W ocenie Sądu, także skutki społeczne jakie wywołuje tak wadliwa decyzja są nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Dopuszczenie do realizacji budynku mieszkalnego, pozbawionego instalacji grzewczej, w naszych warunkach klimatycznych, nie tylko nie zapewnia komfortu mieszkańcom, ale także stwarza warunki nietypowej dla budynków mieszkalnych swoistej "erozji" jego substancji podczas eksploatacji. Stan taki może sprzyjać nietypowemu i wzmożonemu niszczeniu jego konstrukcji, stwarzającemu niebezpieczeństwo dla ludzkiego życia i zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się powyższą argumentacją, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).