II GSK 698/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Marzenna Zielińska Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. KG, H., Niemcy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1700/13 w sprawie ze skargi P. , D. Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od P. KG, D., Niemcy na rzecz P. KG, H., Niemcy kwotę 950 (dziewięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu skargi P. KG z siedzibą w D., Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego, uchylił zaskarżoną decyzję; stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania. Relacjonując stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 29 września 2006 r. P. KG w D. (skarżąca) wniosła sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu na rzecz P. KG w H. (uprawniona) prawa ochronnego na znak towarowy słowny "[...]" nr [...], zgłoszony 28 lipca 1998 r., obejmujący towary wymienione w klasie 18 klasyfikacji nicejskiej: wyroby ze skóry nie ujęte w innych klasach, rzemienie skórzane, pasy, paski nie do odzieży, torby i inne pojemniki nieprzystosowane do przedmiotów w nich przechowywanych, drobne wyroby ze skóry zawarte w tej klasie, sakiewki, portmonetki, portfele, etui na klucze. W sprzeciwie podniesiono m.in., że sporny znak towarowy jest podobny w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.; dalej: ustawa o znakach towarowych lub u.z.t.) do znaku "[...]" chronionego w trybie międzynarodowym pod nr [...], zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem od dnia 17 sierpnia 1991 r. przez wnoszącą sprzeciw. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw uznając m.in., że z uwagi na brak jednorodzajowości towarów oznaczanych identycznymi znakami nie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 10 października 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1187/11 uchylił tę decyzję przyjmując, że zapadła ona z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 265/12 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Za usprawiedliwiony NSA uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. ponownie rozpoznając sprawę zaskarżonym obecnie wyrokiem przyjął, że zgodnie z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2003 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej p.w.p.), ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego. Skoro sporny znak towarowy zgłoszony został w dniu 28 lipca 1998 r., to należało zastosować obowiązujące w tej dacie przepisy ustawy o znakach towarowych. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest on podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. W ocenie Sądu przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy kumulatywnie spełnione zostaną przesłanki: podobieństwa lub identyczności oznaczeń, podobieństwa lub identyczności towarów lub usług do oznaczania których przeznaczone są dane znaki towarowe oraz istnienia możliwości, wskutek używania znaku towarowego, spowodowania wśród części odbiorców błędu polegającego w szczególności na skojarzeniu między znakami. Przenosząc te uwagi na rozpoznawaną sprawę Sąd uznał, że analiza podobieństwa towarów dokonana przez organ nie jest zgodna z zasadami przyjętymi w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a także w orzecznictwie krajowych sądów administracyjnych, bowiem w myśl przyjętych zasad, podobieństwo towarów ocenia się pod kątem ich wzajemnego stosunku, który może przybierać różnorodny zakres i charakter. Należy wziąć pod uwagę ich naturę, przeznaczenie, sposób używania, konkurencyjność, względnie komplementarność, wreszcie - obszary i sposoby ich dystrybucji. Za nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym, a niezależnie, także sprzeczne z doświadczeniem życiowym, Sąd uznał twierdzenie organu, jakoby w sklepach wielkopowierzchniowych towary z klasy 18 i 25 były sprzedawane w odmiennych częściach sklepu, na różnych stoiskach i tym samym nie występowały obok siebie. Wskazał ponadto, że znak towarowy, z istoty swojej, służy do odróżniania towarów i usług pochodzących od jednego przedsiębiorcy od towarów i usług pochodzących od innego przedsiębiorcy. Jako nietrafny WSA ocenił pogląd organu, wedle którego, zakres towarów oznaczanych porównywanymi oznaczeniami jest tak szeroki, że może w sobie zawierać także i towary całkowicie odmienne, co do których stwierdzenie podobieństwa byłoby wręcz nieuprawnione, a jako przykład organ przytoczył jednostkowe przykłady wyrobów ze skóry w postaci kufrów, wskazując na brak ich podobieństwa w stosunku do towarów takich jak odzież. Tymczasem, w ocenie Sądu, uznanie możliwości pokrywania się porównywanych towarów nawet w części, przesądza o ich jednorodzajowości, o jakiej mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Tym samym, Sąd uznał, że organ niewłaściwie zastosował cytowany przepis, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowych rozważań w zakresie oceny podobieństwa towarów, charakterystyki nabywców i możliwych miejsc sprzedaży (tzw. kanałów dystrybucyjnych). WSA zauważył, że dotychczasowa praktyka w zakresie oceny komplementarności usług sprzedaży i towarów nie jest jednolita, jednak podzielił pogląd, że komplementarność usług sprzedaży i towarów oznaczonych takim samym lub podobnym znakiem może wprowadzać w błąd. U podstaw wyroku powołano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. II P. KG z siedzibą w H., N. zaskarżając w całości wyrok zarzuciła mu naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, poprzez błędne uchylenie decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], na skutek bezpodstawnego przyjęcia przez WSA w W., że doszło do naruszenia prawa materialnego, i to takiego naruszenia, które (rzekomo) miało wpływ na wynik sprawy, 2a. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnień co do okoliczności, w jaki sposób (rzekome) naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, co stanowi brak w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, 2b. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak stanowiska wobec zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, odnoszących się do zbierania i oceny materiału dowodowego, a tym samym - brak ustalenia, czy organ administracji zbadał i uwzględnił cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy, co z kolei oznacza, że nie zostało stwierdzone, czy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i wyczerpujący, 2c. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu skarżonego wyroku konkretnych wskazań co do dalszego postępowania przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego, w tym kosztach zastępstwa procesowego, według właściwych przepisów prawa. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że pomimo jednoznacznego skonstatowania w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, iż został naruszony "przepis prawa materialnego - art 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia" (str. 16 uzasadnienia), WSA nie wyjaśnił, na czym to naruszenie polegało, ani też nie wskazał, w jaki sposób to ewentualne naruszenie wpłynęło na wynik sprawy. W opinii uprawnionej spółki, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazła się szczegółowa analiza podobieństwa towarów, w której właśnie te przesłanki wskazane przez WSA zostały poddane wnikliwej ocenie. W szczególności dużą uwagę organ poświęcił warunkom obrotu, zastanawiając się głębiej nad kanałami dystrybucji i kręgiem odbiorców, jak również nad zagadnieniem komplementarności towarów i usług. Analiza ta została uzupełniona przeglądem orzecznictwa. Autor skargi kasacyjnej podkreślił również, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest jakiegokolwiek odniesienia do zarzutów naruszenia prawa procesowego (procedury administracyjnej), podniesionych przez P. KG w D. w skardze. Tymczasem właśnie braki czy nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego stanowiły "punkt wyjścia" dla wniesionej przez nią skargi. III W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. KG w D. wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy jako odpowiadającego prawu. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie, o której stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego usprawiedliwionym w stopniu, o którym mowa w powołanym przepisie jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zważyć bowiem należy, że skargą kasacyjną objęty został wyrok, w którym Sąd I instancji uznał, że kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Zaznaczenia przy tym wymaga, że na skutek wycofania pozostałych zarzutów zgłoszonych w sprzeciwie ( zarzutu naruszenia art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych) kwestia istnienia lub nieistnienia przesłanek określonych w art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych była jedynym zagadnieniem materialnoprawnym, które należało w sprawie rozstrzygnąć. W tej sytuacji nie powinno budzić wątpliwości, że prawidłowa ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji powinna obejmować najpierw dokonanie wykładni art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, następnie ustalenie czy w oparciu o ustalony stan faktyczny możliwa jest jego subsumcja, a w przypadku odpowiedzi pozytywnej ocenienie prawidłowości jego zastosowania. Podkreślenia wymaga, że w sprawach dotyczących unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy w oparciu o przesłanki określone w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych newralgicznym elementem stanu faktycznego jest ustalenie zakresu ochrony porównywalnych znaków towarowych – znaku towarowego uprawnionego i przeciwstawnego znaku towarowego (w tym wypadku znaku towarowego zgłaszającego sprzeciw). Zakres ochronny znaku towarowego wyznaczają w tym zakresie dwa elementy – oznaczenie i towary lub/i usługi, dla których to oznaczenie zostało przeznaczone - wynikające wprost z decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. Nie wymaga głębszego wywodu teza, że te newralgiczne elementy stanu faktycznego powinny być niesporne (wynikają wszak z ostatecznych decyzji o udzieleniu prawa ochronnego) i jednoznacznie określone przez Sąd dokonujący kontroli decyzji wydanej w postępowaniu spornym, zainicjowanym sprzeciwem uznanym przez uprawnionego za bezzasadny. W tej sprawie Urząd Patentowy w uzasadnieniu decyzji skontrolowanej przez Sąd I instancji przyjął, że znak towarowy P. o numerze [...] przeznaczony został do oznaczenia następujących towarów – wyroby ze skóry nie ujęte w innych klasach, rzemienie skórzane, pasy, paski nie odzieży, torby i inne pojemniki nieprzystosowane do przedmiotów w nich przechowywanych, drobne wyroby ze skóry zawarte w tej klasie, sakiewki, portmonetki, portfele, etui na klucze. Natomiast znak towarowy wnoszącego sprzeciw przeznaczony jest do oznaczenia odzieży a także usług w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia. W uzasadnieniu wyroku objętego skargą kasacyjną, Sąd I instancji relacjonując przebieg postępowania toczącego się przed organem, powtórzył ten sam wykaz towarów, dla których oznaczenia przeznaczone są przeciwstawne znaki towarowe, natomiast w części prawnej uzasadnienia najpierw przyjął, że sporny znak jest przeznaczony do oznaczenia towarów w klasie 18 i wymienił te towary, a znak przeciwstawny przeznaczony jest do sygnowania towarów w klasie 25 i w klasie 35, po czym w kolejnym fragmencie uzasadnienia stwierdził, że organ przy porównywaniu towarów pominął "desygnaty wspólne np. odzież skórzaną i komplementarne – płaszcze i paski, torebki". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tak poprowadzone uzasadnienie rodzi poważne wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez Sąd I instancji przy formułowaniu poglądu o naruszeniu przepisu prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Wyraźne wskazanie, że zakres ochrony obu znaków towarowych obejmuje "desygnaty wspólne" (odzież) zdaje się sugerować, że Sąd I instancji w efekcie przyjął, że znaki towarowe – uprawnionego i zgłaszającego sprzeciw – zostały przeznaczone do oznaczenia towarów w tej samej klasie – 25 klasyfikacji nicejskiej. Z kolei uwaga obejmująca towary komplementarne odnosząca się do płaszczy i pasków pozostaje w niezgodzie z przyjętym wcześniej wykazem towarów obejmującym " paski nie do odzieży". Wątpliwości co do stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji, wzmaga jeszcze przywołanie w części prawnej wyroku poglądów Urzędu Patentowego, których organ w tej sprawie nie wyraził. Według Sądu I instancji Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji przyjął, że "porównywalne towary zostały zgłoszone w taki sposób, że ich wzajemny zakres co najmniej częściowo się pokrywa tj. towar ( odzież ) oraz gotowe wyroby za skóry, do których przecież mogą należeć towary z równie szerokiej kategorii , jaką jest odzież". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] organ dokonując porównania towarów nie wyraził poglądu o "wzajemnym zakresie co najmniej częściowego pokrywania się towarów ". W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku omówiono także orzecznictwo dotyczące zasad ustalenia komplementarności pomiędzy usługami świadczonymi w ramach handlu detalicznego a konkretnymi towarami podlegającymi obrotowi. Jednakże omówionych zasad nie odniesiono do rozpoznawanej sprawy. Nie sposób ustalić, czy dokonując porównania podobieństwa towarów, dla oznaczenia których przeznaczony jest znak towarowy uprawnionego, z usługami, dla których oznaczenia przeznaczony jest znak towarowy wnoszącego sprzeciw, organ naruszył te zasady. Jak już wskazano podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było ustalenie, że zapadła ona z naruszeniem art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, bo według Sądu I instancji " Urząd Patentowy kwestię związaną z jednorodzajowością towarów zbadał w sposób nieprawidłowy". Z wyżej przedstawionych powodów wątpliwości budzi wynik tej oceny. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwala bowiem jednoznacznie ustalić ani przyjętego przez Sąd I instancji zakresu ochrony znaku towarowego uprawnionego, ani też nie pozwala skonfrontować poglądu Sądu I instancji z motywami decyzji, która objęta została skargą i którą powinien skontrolować Sąd I instancji. Wątpliwości co do stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji, obejmują również ustalenia co do zakresu związania wynikającego z treści art. 190 p.p.s.a. W części prawnej uzasadnienia wyroku po wskazaniu, że "w niniejszej sprawie podlegają kontroli poglądy prawne Urzędu Patentowego zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]", Sąd I instancji stwierdził, że "jak wynika z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2013 r. w toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji ma zająć merytoryczne stanowisko odnośnie do jednoznaczności twierdzeń Urzędu Patentowego zawartych w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji posługując się przy tym obszernym materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy". I znowu należy stwierdzić, że Sąd I instancji przedstawia pogląd prawny, który w tej sprawie nie został wyrażony. Przypomnienia wymaga, że poprzednim wyrokiem Sąd I instancji uchylił decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 265/12 uchylił, w trybie art. 185 § 1 p.p.s.a., ten wyrok wywodząc, "że Sąd I instancji stwierdzając naruszenie prawa procesowego, nie wskazał na czym ono polegało oraz nie sformułował zaleceń, co do dalszego postępowania". Konsekwentnie do tego wywodu Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a we wskazaniach co do dalszego postępowania w zakresie obejmującym art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych NSA zalecił rozważenie "czy w sposób wystarczający organ ustalił i ocenił wszystkie aspekty jednorodzajowości towarów". Przyczyny uchylenia uprzedniego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i zacytowane wskazania co do dalszego postępowania, pozostają w oczywistej sprzeczności z przyjęciem przez Sąd I instancji w obecnie zaskarżonym wyroku zakresu związania wykładnią prawa, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ani nie przesądził o tym, że brak jest podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania, ani też nie nakazał Sądowi I instancji "zająć merytoryczne stanowisko odnośnie do jednoznaczności twierdzeń Urzędu Patentowego". Zacytowane fragmenty stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego pochodzą z innego wyroku, zapadłego w innej sprawie aczkolwiek toczącej się pomiędzy tymi samymi stronami, ale dotyczącej innych oznaczeń, w którym NSA, co wymaga wyraźnego podkreślenia uchylił wyrok Sądu I instancji z innych przyczyn aniżeli naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa także brak jednoznacznego stanowiska Sądu I instancji co do podobieństwa oznaczeń. Najpierw Sąd I instancji stwierdza, że oznaczenia są tożsame, ale później we wskazaniach co do dalszego postępowania nakazuje dokonać oceny " przedmiotowych oznaczeń" i " w wypadku uznania, że zachodzi między towarami i usługami podobieństwo, Urząd oceni podobieństwo oznaczeń, a następnie w wypadku stwierdzenia podobieństwa oznaczeń oceni ryzyko zaistnienia konfuzji między nimi". Przepis art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienia wyroku ma dać rękojmię, że sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia oraz umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne, a w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne, Zarys wykładu, Warszawa 2003, s. 282). Uzasadnienie wyroku objętego skargą kasacyjną nie pozwala na sformułowanie tezy, że Sąd I instancji dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a nade wszystko z przyczyn wyżej wskazanych, nie pozwala na ocenę przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji uznając, że decyzja, którą powinien ocenić, narusza prawo materialne. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.. Wadliwość uzasadnienia wyroku przejawiająca się przede wszystkim w istnieniu wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji ( zakresu ochrony, oraz zakresu związania poprzednim wyrokiem NSA ) przedwczesnym czyni ocenę zasadności zarzutu naruszenia art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z §14 ust.2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 490) orzekł jak w sentencji.