II SA/Lu 481/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi M. M. [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. M. [...] kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda decyzją z dnia [...]., wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania firmy "A" od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. wnoszącej sprzeciw do wykonania robót budowlanych polegających na montażu konstrukcji wsporczej świetlnego ekranu reklamowego na dachu budynku na działce nr [...] przy ul. T. w L. – z uwagi na naruszenie przepisu art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o wniesieniu sprzeciwu uznając, że zgłoszenie dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że organ I instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia zainstalowania urządzenia reklamowego – reklamy świetlnej na dachu budynku przy ul. T. w L. powołując się na negatywną opinię zarządcy drogi, według której reklama wysyłająca i odbijająca światło usytuowana przy ruchliwej ulicy mogłaby powodować oślepienie lub wprowadzenie w błąd uczestników ruchu drogowego, a tym samym naruszałaby art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym. Zainstalowanie takiej tablicy w pobliżu ulicy stanowiłoby wykroczenie z art. 97 kodeksu wykroczeń. Zdaniem organu I instancji - skoro planowane roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym, to uprawniony organ jest zobligowany na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane do wniesienia sprzeciwu. W złożonym odwołaniu firma "A" zarzucił nieskuteczność sprzeciwu, który doręczono wnioskodawcy po upływie 30 dni od dokonanego zgłoszenia, a także dowolne ustalenie, iż projektowana reklama będzie oślepiała czy wprowadzała w błąd uczestników ruchu drogowego. Rozpoznając odwołanie organ II instancji nie podzielił zarzutu, by wniesiony sprzeciw był nieskuteczny z uwagi na uchybienie terminu. Zgłoszenie zamiaru wykonania reklamy nastąpiło bowiem w dniu 29 marca 2011r., natomiast organ wydał decyzję o zgłoszeniu sprzeciwu w dniu 27 kwietnia 2011r. i w tym samym dniu decyzja została wysłana wnioskodawcy. Wniesienie sprzeciwu i wysłanie decyzji nastąpiło zatem w 29 dniu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót. O ile zgłoszenie zamiaru wykonania robót następuje z chwilą doręczenia organowi stosownego pisma (art. 30 Prawa budowlanego), to sprzeciw organ można skutecznie "wnieść" w terminie 30 dni, zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 3 kpa, co nie jest równoznaczne z doręczeniem decyzji stronie, gdyż ustawodawca takiego wymogu skuteczności sprzeciwu nie zawarł w przepisie. Organ odwoławczy uznał zasadność wniesionego przez organ I instancji sprzeciwu, lecz z innych powodów, niż wskazane w zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził, że roboty objęte zgłoszeniem wymagają pozwolenia na budowę, na co wskazuje opisana w zgłoszeniu konstrukcja wsparcia na stropie budynku. Zgłoszona reklama świetlna będzie zainstalowana na obszarze zabudowanym – terenie zabudowy w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym i nie należy do robót budowlanych, które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie wymagają pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył Firma "A", który wnosił o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 30 ust. 6, art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane – przez przyjęcie, że zgłoszone roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę i art. 30 ust. 5 tej ustawy przez wniesienie sprzeciwu przez organ po upływie 30 dni od zgłoszenia zamiaru robót oraz naruszenie przepisów postępowania: art.139,15,156 § 1pkt 1,107 § 3,140,7,77 § 1, 80 kpa przez wydanie decyzji na niekorzyść odwołującego, nieodniesienie się do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu i niewskazanie w uzasadnieniu powodów uznania, że zgłoszone roboty wymagają pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona w części, w której zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zgłoszonych w odwołaniu, a także uzasadnienie decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, co w konsekwencji sprowadza się do naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie analizy dokonanego zgłoszenia. Uzasadnienie decyzji jest niezrozumiałe. Organ odwoławczy uznaje za zasadny sprzeciw organu I instancji i jednocześnie uchyla w całości decyzję tegoż organu, ponownie orzekając o wniesieniu sprzeciwu, gdyż zgłoszenie dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy nie wskazuje, dlaczego zakwestionował stanowisko organu I instancji określające powód zgłoszenia sprzeciwu, natomiast za tym, że zgłoszona reklama świetlna nie należy do zwolnionych w art. 29 ustawy - Prawo budowlane od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę miałby decydować fakt, że jest to reklama świetlna i będzie zainstalowana na obszarze zabudowanym. Taka interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 6 - Prawa budowlanego dokonana przez organ odwoławczy jest błędna, bowiem wskazany przepis nie zwalania od uzyskania pozwolenia na budowę – wykonania robót budowlanych, polegających na instalowaniu reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem rozbudowanym w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zaskarżona decyzja wymaga zatem uchylenia. Przy ponownym rozpoznaniu organ dokładnie ustali przedmiot zgłoszonych robót, zwracając szczególnie uwagę na sposób instalacji – montażu ekranu reklamowego. Należy przy tym rozróżnić pojęcie instalacji (montażu) reklamy na istniejącym już obiekcie budowlanym (urządzeniu nośnym tablicy) od instalacji na konstrukcji (nośniku), który ma być dopiero zrealizowany przez wykonanie robót budowlanych będących przebudową czy rozbudową i wymagających pozwolenia na budowę. (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2010r., II OSK 1034/09). Ustalenia w tym zakresie powinien poczynić sam organ na podstawie złożonego projektu technicznego określającego sposób montażu ekranu reklamowego i jednoznacznie ustalić czy projekt obejmuje jedynie instalację, czy też inne roboty, których wykonanie wykracza poza zwolnienia zawarte w art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego. Stanowisko swoje organ winien uzasadnić należycie, interpretując brzmienie tegoż przepisu. Sąd zwraca przy tym uwagę na prawidłowe sformułowanie sentencji decyzji o wniesieniu sprzeciwu. W sentencji poza "zgłoszeniem sprzeciwu w sprawie budowy czy robót budowlanych objętych zgłoszeniem określonego wnioskodawcy z dnia..." nie należy wskazywać powodu tegoż sprzeciwu (ustawa tego nie wymaga). Przyczyną zgłoszenia sprzeciwu organ przedstawia w uzasadnieniu decyzji. Organ odwoławczy uwzględni te uwagi przy ponownym rozpoznaniu odwołania. Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego przez organ wnoszący sprzeciw, uzasadnionego faktem doręczenia skarżącemu decyzji o sprzeciwie po upływie 30 dni od daty zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych. Organ odwoławczy w tej kwestii prawidłowo uznał za niezasadny zarzut odwołującego i właściwie uzasadnił swoje stanowisko, które Sąd w obecnym składzie podziela, mając na uwadze utrwalone orzecznictwo sądowe (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2011r., II OSK 1167/10). Skoro przepis rozróżnia pojęcia "doręczenia " i "wniesienia", to nie można podzielić stanowiska skarżącego, że organ ma obowiązek doręczyć sprzeciw stronie w terminie 30 dni mimo, iż ustawodawca zobowiązuje organ do wniesienia sprzeciwu w tym terminie, co oznacza wydanie decyzji i wysłanie jej stronie, a to w niniejszej sprawie nastąpiło w 29 dniu od doręczenia organowi zgłoszenia. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na mocy art. 200 cyt. ustawy.