II SA/Kr 1185/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Brachel – Ziaja Sędzia NSA Anna Szkodzińska Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 29 marca 2011 r. Nr VI/48/2011 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej działki nr "1", "2", "3", "4", "5" i "6’, a także w części graficznej obejmującej obszar R/US 3 (0,07); II. stwierdza nieważność paragrafu 19 punkt 6 zaskarżonej uchwały; III. w pozostałym zakresie skargę oddala; IV. zasądza od Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem na rzecz J. S. kwotę 777 zł (słownie siedemset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Gminy Krościenko nad Dunajcem podjęła w dniu 29 marca 2011 r. uchwałę Nr VI/48/2011 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko-Toporzysko. W dniu 9 maja 2011 r. do Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem wpłynęło wezwanie J.S. do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego przedmiotową uchwałą polegającego na niezgodnym ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Krościenko nad Dunajcem przeznaczeniu działek [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...]. Dnia 20 czerwca 2011 r. skarżącemu uchwałę Rady Gminy o nieuwzględnieniu jego wezwania. J.S. , działając na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) zaskarżył do sądu administracyjnego uchwałę nr VI/48/2011 Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko-Toporzysko, domagając się stwierdzenia nieważności całej uchwały lub alternatywnie stwierdzenia nieważności tejże uchwały w części dotyczącej działek skarżącego, tj. działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] [...] ,[...]. W skardze zarzucono, że Rada Gminy naruszyła art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 zdanie 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmieniając przeznaczenie ww. działek w sposób sprzeczny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, co uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej skarżący zarzucił naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na odmiennym objęciu obszaru oznaczonego w planie miejscowym i zawartego w uchwale o przystąpieniu do sporządzania zmiany planu miejscowego. Zarzucono również naruszenie art. 3 ust.1 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie przez Radę Gminy Krościenko nad Dunajcem granic władztwa planistycznego i ograniczenie sposobu korzystania z działek skarżącego poprzez ustalenie nowego przebiegu ulicy Trzech Koron pozbawiając tym dostęp działek skarżącego do drogi publicznej. W uzasadnieniu skargi uzasadniono legitymację skarżącego do jej wniesienia akcentując, że ww. działki znajdują się w obszarze objętym zaskarżoną uchwałą podnosząc, że zaskarżona zmiana planu miejscowego wyklucza dotychczasowy sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącego, a w szczególności pozbawia go możliwości zabudowy działek. Wskazano, że w obowiązującym do czasu zmiany planu miejscowego miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 28 grudnia 2000 r. działki skarżącego znajdowały się w obszarze II.1 pozwalającym na przebudowę i rozbudowę istniejących obiektów, a także prowadzenie działalności handlowej i gastronomicznej oraz w obszarze III.7 przewidującym dopuszczalność realizacji terenów rekreacji letniej typu place zabaw dla dzieci, miejsca odpoczynku i miejsca biwakowe z małą architekturą. Skarżący podniósł, że uzyskał już pozwolenie na budowę na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] dwóch budynków: budynku mieszkalnego z funkcją agroturystyki i budynku mieszkalno-usługowego. Zaskarżona zmiana planu miejscowego ustala dla działek 8411, 8505, 8504, 8412, 8429/1, 8429/4 i 8429/5 przeznaczenie R/US3 – tereny rolne i urządzeń sportowych i mimo posiadanego już pozwolenia na budowę, jakakolwiek zmiana tego pozwolenia nie będzie możliwa. Skarżący podniósł, że na jego działkach znajdował się od lat 30-tych XX wieku budynek oznaczony numerem [...], który spłonął w pożarze i który to ma być przedmiotem odbudowy i rozbudowy w zakresie objętym posiadanym pozwoleniem na budowę. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego tereny działek skarżącego znajdują się w obszarze MN1 – teren zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, rekreacyjnej, usług i rzemiosła nieuciążliwego. Studium to określa, że tereny MN1 mają, między innymi, służyć uzupełnieniu i porządkowaniu istniejącej zabudowy oraz wykorzystaniu rezerw terenowych pod nową zabudowę, a także rozbudowę i modernizację układu komunikacyjnego zapewniającego dostęp do terenów zabudowy. Nie ma więc żadnych podstaw do przyjęcia, jak to uczyniła Rady Gminy, zgodności zaskarżonej uchwały z treścią studium. W uzasadnieniu skargi wskazano również, że uchwała z dnia 20 lutego 2008 r. o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu miejscowego obejmuje mniejszy obszar niż objęty zaskarżoną uchwałą, a różnice są widoczne "gołym okiem". Obszar został zwiększony poprzez zmianę przebiegu drogi gminnej o nazwie ul. Trzech Koron oznaczonej w zaskarżonej uchwale jako droga kategorii KDD i KDW2. Nowo ustalony przebieg tej ulicy pozbawia skarżącego i obszar Pienińskiego Parku Narodowego dostępu do drogi publicznej. Uzasadniając naruszenie władztwa planistycznego skarżący podał, że planowanie przestrzennego w gminie możliwe jest tylko przy poszanowaniu prawa własności. Prawo to bowiem chronione jest konstytucyjnie. Skarżący wskazał, że ustalone w zaskarżonej uchwale przeznaczenie jego działek ani nie jest uzasadnione twierdzeniem Rady gminy, jakoby były one pozbawione zabudowy i istniał tam zakaz zabudowy, ani nie znajduje potwierdzenia w treści studium, ani też nie ma znaczenia, czy autorzy planu miejscowego byli zawiadamiani o wydanym na rzecz skarżącego pozwoleniu na budowę. Niezasadne jest również podnoszenie, że skoro działki skarżącego znajdują się w otulinie parku narodowego to zgoda na ich zabudowę zwiększy presję budowlaną i będzie negatywnie oddziaływała na sam park narodowy, skoro przez tenże park projektowana jest droga wymagająca dla jej realizacji wycięcia wielu drzew. Zaskarżona uchwała znacznie poszerza tereny budowlane w stosunku do planu uchwalonego w 2000 r. i to w otulinie parku narodowego. Nie ma również znaczenia argumentacja o występującym zjawisko osuwania się mas ziemnych i przez to tworzenia trudnych warunków posadowienia budynków. W zaskarżonej uchwale przeznaczono bowiem pod różne formy zabudowy nawet i te tereny, które są w całości zagrożone osuwaniem mas ziemnych. Nie jest również zasadny i ten argument Rady Gminy, że różnica między treścią studium a zaskarżoną uchwałą wynika z różnej skali map stanowiącym załączniki do obu aktów planistycznych. Skarżący podniósł, że nie są jasne przesłanki, jakimi kierowała się Rada Gminy Krościenko nad Dunajcem ustalając przebieg ulicy Trzech Koron. Ten przebieg jest nieracjonalny, skoro zaprojektowano ją obok istniejącej już drogi o nawierzchni żwirowej i taki układ blokuje rozwój komunikacji, niepotrzebnie ingeruje w roślinność parku narodowego oraz generuje konflikty społeczne poprzez brak dostępu do projektowanej drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę, która stanowi w istocie opinia Instytutu Rozwoju Miast, Rada Gminy Krościenko nad Dunajcem wniosła o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podniesiono, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "zgodności" treści studium z treścią planu miejscowego, a sama treść studium nie może być podstawą roszczeń właścicieli nieruchomości wobec organów gminy. Przytaczając treść studium wyjaśniono, że plany miejscowe jako zasadniczy instrument realizacji polityki przestrzennej powinny powstrzymywać żywiołową, chaotyczną i przypadkowa urbanizację prowadzącą do degradacji środowiska i nieracjonalnego wykorzystania przestrzeni. Podniesiono, że to organy gminy mają prawo do interpretacji uchwalonego przez siebie studium. Podejmując zaskarżoną uchwałę uwzględniono, że działki skarżącego znajdują się w całości w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego i na obszarze występujących zagrożeń związanych z osuwaniem się mas ziemnych. Na działkach skarżącego nie występowała zabudowa, co potwierdzała inwentaryzacja z 2008 r. i mapa dla celów planistycznych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje zasady wykonywania prawa własności. W ocenie Rady Gminy zaskarżona uchwała nie narusza ustaleń studium, gdyż dokonane odstępstwo od treści studium jest nieznaczne i znajduje pełne uzasadnienie dla zachowania w zakresie odstępstwa jednolitości przesądzeń planistycznych dla całości obszaru stanowiącego odrębne działki i nie przecina ich w nieuzasadniony sposób. Uchwalona zmiana planu miejscowego adoptuje faktyczne zmiany, jakie zostały wywołane na przestrzeni lat od chwili uchwalenia studium. Co do zarzutu braku pokrywania się terenu objętego zmianą planu miejscowego w stosunku do uchwały o przystąpieniu do jego sporządzania, Rada Gminy podniosła, że występuje tutaj zgodność zaznaczając, że istotnie występują nieznaczne różnice, ale są one usprawiedliwione na potrzeby zmienianego planu miejscowego. Ustosunkowując się trzeciego zarzutu co do przekroczenia granic władztwa planistycznego wskazano, że ani tego władztwa nie przekroczono, ani też nie ograniczono prawa własności skarżącego poza dopuszczalnym zakresem wynikającym z zasad planowania przestrzennego. Zmiana planu miejscowego potwierdziła dotychczasowy sposób wykorzystywania gruntów skarżącego jako gruntów rolnych bez prawa zabudowy, a przy tym nawet, gdyby zaskarżona uchwała negatywnie oddziaływała na nieruchomości skarżącego, może on domagać się do Gminy odszkodowania. Ponadto skarżący nie kwestionował propozycji planu miejscowego na etapie wyłożenia do publicznego wglądu. Przytoczono treść przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określającym treść władztwa planistycznego, dopuszczalność ingerencji w prawo własności, definiujących dostęp do drogi publicznej oraz przepisy dotyczące skutków finansowych wejścia w życie planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), po ustaleniu, że zaskarżona uchwała lub jej część narusza prawnie chroniony interes prawny skarżącego, uprawniony jest do badania, po czy przy wydaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W tej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 29 marca 2011 r. uchwałę Nr VI/48/2011 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Krościenko-Toporzysko, zwana dalej w skrócie "planem miejscowym". W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia jest cały plan miejscowy. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że jedną z pierwszych czynności w rozpoznaniu skargi jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne jak wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem 9 maja 2011 r. Stanowisko Rady Gminy doręczono skarżącemu 20 czerwca 2011 r. Skargę wniesiono do Sądu administracyjnego za pośrednictwem Rady Gminy Lipnica w dniu 2 maja 2011 r. z zachowaniem trzydziestodniowego terminu do jej złożenia zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. W następnej kolejności należy ustalić, czy zaskarżony przez skarżącego plan miejscowy obejmujący, między innymi przeznaczenie i zasady zagospodarowania przestrzennego działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[..] ,[...] ,[...]narusza jego interes prawny, a więc czy poprzez uchwalenie tejże uchwały interes prawny skarżącego chroniony przepisami powszechnie obowiązującymi już został naruszony lub w inny sposób ograniczony. Na tą okoliczność skarżący w skardze podnosi, że zaskarżony plan miejscowy zakazuje mu jakiejkolwiek zabudowy tych działek, zarówno wbrew obowiązującej uchwale Rady Gminy Krościenko nad Dunajcem z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Krościenko nad Dunajcem, zwanej dalej w skrócie "studium", jak i poprzednio obowiązującego planu miejscowego. Ten zarzut jest zasadny. Rzeczywiście działki skarżącego znajdujące się w obszarze R/US3 są pozbawione prawa do ich zabudowy kubaturowej (§ 36 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego). Zasadny jest również zarzut niezgodności - co do większości działek skarżącego – pomiędzy treścią studium a treścią planu miejscowego. Istotnie porównanie rysunku studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Krościenko nad Dunajcem prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w studium obszar jednoznacznie przeznaczony pod kierunek zagospodarowania jakim powinna być zabudowa mieszkaniowa obejmuje znacznie większy obszar niż przeznaczony w planie miejscowym w obszarze, w którym znajdują się działki skarżącego. Różnica ta jest na tyle widoczna, że nie można uznać, iż jest to tylko kwestia różnicy w grubości kreski lub co do zasady ten sam obszar przedstawiony w innej skali rysunku studium i planu miejscowego. Porównując obszar znajdujący się na rysunku planu miejscowego MN2 (0,13) i obszar oznaczony w studium bez trudu można dostrzec znacznie mniejszy obszar objęty w planie miejscowym pod teren zabudowy niż określony w studium jako przeznaczony w takim kierunku zagospodarowania. Różnica ta wynosi ponad 70 % obszaru. Z tego obszaru wyłączono spod określonego w studium kierunku zagospodarowania opisanego jako MN1 działki skarżącego nr [...] ,[..] ,[...] ,[...] i częściowo [...] Obszar MN1 położony w strefie I Osadniczej Krościenka, został ukierunkowany jako obszar zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, rekreacyjnej, usług i rzemiosła nieuciążliwego. Nie ulega więc wątpliwości, że studium dla obszaru MN1 przewidziało przeznaczenie go – jako kierunku jego zagospodarowania - pod zabudowę "mieszkaniową". Jedynie działka nr [...] w studium nie znajdowała się w obszarze o "mieszkaniowym" kierunku zagospodarowania i co do tej działki Sąd stwierdza, że między przeznaczeniem kierunku zagospodarowania w studium i przeznaczeniem sposobu zagospodarowania w planie miejscowym różnic nie ma. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p." naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność takiego planu w części lub w całości. Zasady sporządzania planu miejscowego to merytoryczne wartości i wymogi kształtowania polityki przestrzennej, czyli treść planu, zawartość planu (część tekstowa i graficzna oraz załączniki), ustalenia planu i standardy dokumentacji planistycznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 692/06, opub. w LEX nr 475253). Jedną z podstawowych zasad sporządzania planu miejscowego jest – w oparciu o art. 20 u.p.z.p. w wersji obowiązującej w tej sprawie – jest zgodność treści studium z ustaleniami planu miejscowego i tej zgodności w zakresie działek skarżącego o numerach [...] ,[...] ,[...], [..],[...] ,[...] nie ma. Kształtowanie treści planu miejscowego należy do kompetencji rady gminy, której uprawnienia w tym zakresie określane są mianem władztwa planistycznego. Rada gminy może kształtować treść planu miejscowego korzystając z dość szerokiego spectrum rozwiązań, ale nie może pomijać obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Takim obowiązkiem było zbadanie i stwierdzenie przez Radę Gminy Krościenko nad Dunajcem, że miedzy treścią i rysunkiem studium a treścią i rysunkiem planu miejscowego jest zgodność. W zakresie ww. działek takiej zgodności nie ma i podniesiona w odpowiedzi na skargę argumentacja Rady Gminy (a w istocie jednostki zajmującej się przygotowanie projektu planu miejscowego) jakoby władztwo planistyczne pozwalało na kształtowanie treści planu opierając się jedynie na zgodności kierunkowej (zasadniczej) planu miejscowego ze studium nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym prawie. W ocenie Sądu również argumentacja uzasadniająca w zakresie działek skarżącego odstąpienia od kierunku zagospodarowania działek wskazująca na znajdowanie się tych działek skarżącego w obszarze osuwiskowym, braku aktualnie znajdującej się na działkach skarżącego zabudowy, rolniczy sposób wykorzystywania działek skarżącego oraz ograniczenie przed chaotyczną i nieuporządkowaną zabudową, nie znajdują dostatecznego uzasadnienia na wprowadzenie dla tych działek zagospodarowania określonego jako R/US3 z podstawowym przeznaczeniem na tereny rolne i tereny urządzeń sportowych z, między innymi, wyłączeniem zabudowy kubaturowej, w tym zagrodowej. Argument dotyczący wpływu osuwiska na zakres dopuszczalnej zabudowy mógłby być wprawdzie argumentem częściowo uzasadniającym ograniczenie dopuszczalności zabudowy, gdyby nie okoliczność, że na obszarze objętym w planie miejscowym w sąsiedztwie działek skarżącego znajduje się teren osuwiskowy z przeznaczeniem pod zabudowę [obszar MN2 (0,13)]. Tym samym nie jest dopuszczalna sytuacja, w której zaznaczony na rysunku planu miejscowego obszar osuwiskowy w jednym przypadku uzasadnia jakiekolwiek pozbawienie możliwości zabudowy, a w drugi przypadku – bez dodatkowych argumentów - nie ma znaczenia nie tylko dla dalszego istnienia obszaru zabudowy, ale i możliwości lokalizowania nowej zabudowy. Okoliczność, że na terenie działek skarżącego nie ma istniejącej zabudowy jest również argumentem nietrafionym jeśli chodzi o niemożliwość ustalenia przeznaczenia takiego terenu jako przeznaczonego pod zabudowę. Skoro skarżący posiada pozwolenie na budowę na swoich działkach, to jak trafnie podniesiono w skardze, o tej okoliczności winien wiedzieć Wójt Gminy – organ biorący odpowiedzialność za przygotowanie projektu planu miejscowego. Sam zaś istniejący stan zagospodarowania terenu nie może uzasadniać braku możliwości dokonywania w tym zakresie zmian. Również ograniczanie przed chaotyczną zabudową nie oznacza wprowadzanie zakazu zabudowy. Plan miejscowy, poprzez określenie zasad zabudowy stanowi właśnie instrument kształtujący zasady zabudowy. Sąd uznał również, że zasadny jest zarzut niezgodności pomiędzy obszarem określonym w uchwale z dnia 20 lutego 2008 r. o przystąpieniu do sporządzania zmiany planu miejscowego dla obszaru Krościenko-Toporzysko, a obszarem objętym planem miejscowym. O ile w kilku miejscach można uznać, że różnice między tymi obszarami mogą być wynikiem różnej skali map użytych w obu tych uchwałach (skala mapy w uchwale o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego to 1: 3500, a skala mapy zaskarżonego planu miejscowego to 1:1000), to nie ulega wątpliwości, że obszar oznaczony na rysunku planu miejscowego jako teren R/US3 (0,07) nie był objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Trafnie argument ten został wywiedziony w opinii dołączonej do skargi. Zgodność pomiędzy obszarem objętym uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego a obszaru uchwalonego planu miejscowego nie może być w żadnym przypadku kwestionowana. Po to rada gminy określa obszar, co do którego uchwala lub zmienia obowiązujący plan miejscowy, aby ten właśnie obszar był przedmiotem uzgadniania oraz opiniowania organów współdziałających przy opracowywaniu treści planu miejscowego, jak również aby mieszkańcy zainteresowani ustaleniami planu miejscowego mogli złożyć swoje wnioski (na początku procedury uchwalania planu miejscowego) lub uwagi (pod koniec tejże procedury). Jakiekolwiek odstępstwo w tym zakresie skutkuje unieważnieniem planu miejscowego co do tego obszaru, który został pominięty w uchwale o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, a w uchwale o planie miejscowym taki obszar został uwzględniony. Sąd unieważnił również § 19 pkt 6 planu miejscowego którego treść jest następująca: "na obszarze otuliny Pienińskiego Parku Narodowego zakazuje się lokalizacji wież i masztów radiokomunikacyjnych". Przepis ten pozostaje bowiem w sprzeczności z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675), zgodni z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisy odrębne nie wprowadzają zakazów dla obszarów otulin parków narodowych co dom lokalizowania wież i masztów radiokomunikacji. W szczególności zakaz taki nie wynika z art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.), a ewentualne zakazy dotyczące obszaru parku narodowego nie dotyczą jego otuliny (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 698/09, opub. w LEX nr 553493; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1859/07, opub. w LEX nr 457195; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt II SA/Go 471/07, opub. w LEX nr 440987). Również treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 maja 1996 r. w sprawie Pienińskiego Parku Narodowego (Dz. U. z 1996 r. Nr 64, poz. 307), a w szczególności jego § 6 nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie korzystania z otuliny Parku Narodowego. Zwracał na to uwagę na etapie opiniowania Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (opinia z dnia 4 listopada 2010 r.), sygnalizując w tym zakresie niezgodność planu miejscowego z obowiązującymi przepisami. Sama zaś okoliczność, że otuliny są wyznaczane na obszarach graniczących z parkami narodowymi nie uzasadnia wprowadzania w nich dowolnych ograniczeń. Skoro art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w otulinie może być utworzona strefa ochronna zwierząt łownych ze względu na potrzebę ochrony zwierząt w parku narodowym (ochrona gatunków zwierząt łownych w parkach narodowych; utworzenie strefy bezpieczeństwa dla gatunków zwierząt łownych wychodzących na żerowiska poza obszar parku narodowego oraz utrzymywanie właściwej liczebności i struktury populacji poszczególnych gatunków zwierząt łownych na obszarze parku narodowego w celu zachowania równowagi przyrodniczej- art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody), to jakiekolwiek ograniczenia w sposobie zagospodarowania strefy ochronnej powinny mieć związek z ochroną zwierząt łownych. Takim ograniczeniem nie jest wprowadzenie w treści zaskarżonego planu miejscowego bezwzględnego zakazu lokalizacji masztów i wież radiokomunikacyjnych. W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił. W szczególności Sąd nie stwierdził nieważności całego planu miejscowego. Studium przewiduje bowiem dla większości obszaru objętego planem miejscowym (w tym również działki skarżącego nr [...] kierunek zagospodarowania jako obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej o wysokich walorach przyrodniczych z proponowanym zespołem całorocznych usług turystycznych i odpowiadające mu obszary planu miejscowego stanowiące tereny R/US (tereny rolne i urządzeń sportowych - § 34-36 planu miejscowego) są z takim kierunkiem zawartym w studium zgodne. Analiza studium prowadzi do wniosku, że istotnie nie zawiera ona przebiegu części drogi KDD w środkowej części obszaru objętego planem miejscowym. Studium jednak nie musiało określać przebiegu każdej drogi lokalnej, nawet mogącej mieć status w przyszłości drogi publicznej. Gdyby natomiast studium taką drogę przewidywało jako kierunek zagospodarowania danego terenu, wówczas uchwalając plan miejscowy rada gminy byłaby taką treścią studium związana. Niezasadny jest również zarzut naruszenia prawa w zakresie ustalenia przebiegu ul. Trzech Koron jako projektowanej drogi o symbolu KDW2. W ocenie Sądu działki skarżącego nie tracą dostępu do tak projektowanej drogi publicznej, a ocena, czy wobec innych właścicieli nieruchomości Rada Gminy uchwalając plan miejscowy naruszyła bądź nie naruszyła ich uprawnienia, a nawet czy przekroczyła lub nie przekroczyła granic władztwa planistycznego nie jest przedmiotem rozważań Sądu w tej sprawie, ponieważ Sąd nie jest w stanie ustalić, czy interes tych innych właścicieli doznał uszczerbku wbrew ich woli. Plan miejscowy jako przepis prawa miejscowego zawsze ingeruje w prawo własności, co nie oznacza, że każdy właściciel nieruchomości, który wbrew swojej woli zostanie ograniczony w przysługującym mu prawie własności, skutecznie będzie mógł uznać, że to ograniczenie jest bezpodstawne. Rada Gminy ma prawo ustalać przebieg dróg i nawet ustalanie nowego ich przebiegu nie jest, a priori, naruszeniem granic władztwa planistycznego. Samo zaś oznaczenie w planie miejscowym projektowanego przebiegu drogi nie oznacza, że taka droga już istnieje, albo że musi być zrealizowana. Każdy inwestor takiej drogi musi bowiem spełnić wszystkie wymagania, jakie przed nim stawia Prawo budowane i inne przepisy w zakresie realizacji dróg. Również podnoszone w skardze zarzuty dotyczące niezgodnego przeznaczenia terenu w zaskarżonym planie miejscowym w stosunku do poprzednio obowiązującego (plan miejscowy z 28 grudnia 2000 r. uchwałą Nr XXX/217/2000), który przewidywał obszar II. 1 i częściowo III.7 na obszarze działek skarżącego – nie mają w tej sprawie znaczenia. Uchwalając plan miejscowy Rada Gminy Krościenko nad Dunajcem miała bowiem obowiązek ustalenia jego zgodności z obowiązującym studium, a nie z poprzednio obowiązującym planem miejscowym. W istocie po to zmienia się istniejący plan miejscowy, aby wprowadzić odmienne zasady zagospodarowania danego obszaru od poprzednio obowiązujących. Brak zgodności zmienianego planu miejscowego z poprzednio obowiązującym nie jest naruszeniem granic władztwa planistycznego. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały tak w części tekstowej jak i graficznej w zakresie obejmującym działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obszar R/US3 (0,07) oraz § 19 pkt zaskarżonej uchwały. Stosownie do art. 200 P.p.s.a. Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Kwota zasądzonych kosztów obejmuje również zasądzoną opłatę za czynności pełnomocnika będącego adwokatem. Sąd, stosownie do § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) zasądził wysokość tejże opłaty jako dwukrotność najniższej stawki opłaty określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia. Sąd uwzględnił – określając wysokość tak zasądzonej opłaty – niezbędny nakład pracy związany z przygotowaniem skargi, który to wkład zasadniczo nie przekracza standardu sporządzonej skargi i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy - w tym zakresie dołączenie do skargi prywatnej opinii, która przyczyniła się do wyjaśnienia zarzutów zawartych w skardze.