I FZ 32/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w W. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 807/11 ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. oraz poszczególne miesiące 2006 r. postanawia uchylić pkt 3 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 807/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił zaskarżoną przez R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2010 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowego spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. oraz za poszczególne miesiące 2006 r. Jednocześnie zasądził w punkt 3 wyroku od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 2917 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd powołał się na treść art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik organu wniósł zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W środku odwoławczym zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 250 P.p.s.a. oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153 ze zm., dalej jako rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r.) poprzez zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w takiej wysokości, jak w sprawach, których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna zamiast wynagrodzenia stałego. Zarzucono również naruszenie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. poprzez jego niezastosowanie. Wskazując na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kosztów i orzeczenie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, że zaskarżone postanowienie o kosztach postępowania zostało uzasadnione w sposób niezwykle enigmatyczny. Ograniczono się do stwierdzenia, że wydano je na podstawie art. 200 P.p.s.a. Niewątpliwie to uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 powołanej ustawy. Wypełnienie przesłanek określonych w tej normie prawnej daje rękojmię, iż sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Umożliwia ono również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Tak lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania sądowego w istocie uniemożliwia kontrolę zaskarżonego postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy dodać, że Sąd odwoławczy nie może się domyślać jakie jest stanowisko Sądu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji ani tym bardziej wyręczać ten Sąd uzasadniając rozstrzygnięcie w brakującym zakresie. Dlatego też w sytuacji, gdy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia o kosztach postępowania, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a., orzeczenie to uchyla się spod kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, czyniąc niemożliwym ustosunkowanie się merytoryczne do zarzutów zawartych w zażaleniu. Odnosząc się do zarzutów zażalenia należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika należy pobierać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) (por. postanowienia: z dnia 15 maja 2008 r., II FZ 182/08; z dnia 27 lipca 2010 r., I FZ 192/10; z dnia 9 grudnia 2010 r., II FSK 1939/10). Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.