I SA/Go 683/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Krystyna Skowrońska- Pastuszko Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi H.K. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. Uchyla zaskarżoną interpretację. 2. Zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Go 683/11 U Z A S A D N I E N I E Skarżący, H.K. wniósł skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...] kwietnia 2011 roku, nr [...] wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług co do opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek / nieruchomości /. Z akt sprawy wynika że : W dniu 18 stycznia 2011 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek. W wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Skarżący w latach 1997-1998 nabył wraz z żoną nieruchomość stanowiącą grunt rolny. Nieruchomość tą ten podzielono na 38 działek decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2009 r. Z powyższych działek, siedem przeznaczono na drogi wewnętrzne, pozostałe działki natomiast zamierzano przeznaczyć na sprzedaż. Nieruchomość nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej. Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Zakupiona nieruchomość stanowi jego majątek osobisty. W miesiącu wrześniu 2010 r. skarżący sprzedał jedną działkę. Transakcji tej nie opodatkowano podatkiem VAT jak również podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego, nieruchomość została nabyta z zamiarem prowadzenia na nim działalności rolniczej, jako majątek osobisty. Zakupiony grunt od momentu zakupu był nieużytkiem. Skarżący przeznaczył działki powstałe po podziale nieruchomości na sprzedaż celem uzyskania środków na zaspokojenie potrzeb osobistych i rodziny (m. in. zakup mieszkań dla dzieci). Skarżący wskazał również że nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz nie posiada statusu rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o podatku VAT. Nieruchomość powyższa nie była udostępniana innym osobom zarówno na podstawie umów najmu, jak również dzierżawy, czy też użyczenia. Skarżący nie prowadził na nieruchomości innej działalności gospodarczej. Zgodnie z warunkami wskazanymi w decyzji Prezydenta miasta o warunkach zabudowy, nieruchomość powyższa jest przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne i drogi dojazdowe. Nieruchomość jest przeznaczona pod "budowę zespołu zabudowy - budynków mieszkalnych wolnostojących, z czego na części dopuszcza się budowę bliźniaków, składających się z dwóch segmentów -budynków wraz z garażami wbudowanymi lub wolno stojącymi, uzbrojeniem oraz zagospodarowaniem terenu, w tym budowę drogi wewnętrznej". Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej dostaw nieruchomości gruntowych zarówno o charakterze rolnym, jak i przeznaczonych pod zabudowę. Skarżący poniósł nakłady na nieruchomość w wysokości 20.000,00 zł. w celu geodezyjnego podziału nieruchomości. O podział nieruchomości gruntowej na działki wystąpił skarżący z własnej inicjatywy. Zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy sprzedaż działki w roku 2010, jak i sprzedaż pozostałych działek w przyszłości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący jest wspólnikiem spółki jawnej, której przedmiotem działalności jest sprzedaż hurtowa pozostałych artykułów użytku domowego. Skarżący sformułował w wniosku następujące pytania, czy sprzedaż działek podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym ? czy sprzedaż działek podlega opodatkowaniu podatkiem VAT? Według stanowiska wnioskodawcy co do pytania w zakresie podatku VAT, sprzedaż działek ma ograniczony ilościowo zakres, jest okazjonalna, wobec tego nie powinna być uznawana za prowadzenie działalności gospodarczej, a sprzedający za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym sprzedaż tych działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Dyrektor Izby Skarbowej, udzielając odpowiedzi w interpretacji z dnia [...].04.2011 roku w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe Wskazał, iż skarżący dokonując dostawy działki gruntu wydzielonej z posiadanej nieruchomości wyczerpał przesłanki do uznania go za podatnika podatku od towarów i usług zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy oraz dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Natomiast przeznaczenie działki pod budownictwo mieszkaniowe uniemożliwiło zastosowanie do jej sprzedaży zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Interpretacja została skutecznie doręczona w dniu 26 kwietnia 2011 r. Wobec powyższego stanowiska skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżący wskazał, iż dokonywana sprzedaż nieruchomości nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług i nie podlega w związku z tym opodatkowaniu tą daniną. Pogląd ten oparł na treści art. 15 ust. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i wywiódł z podstawowych zasad podatku od towarów i usług, które zostały wyrażone zdaniem skarżącego w ustawodawstwie prawa europejskiego i mają swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działki gruntu. Wobec powyższego skarżący złożył skargę w której zarzucił obrazę art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez przyjęcie, że dokonywana przez skarżącego w opisanej sytuacji faktycznej sprzedaż majątku własnego, tj. działek gruntu stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Jego zdaniem dokonywana sprzedaż nieruchomości nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług i nie podlega w związku z tym opodatkowaniu. Pogląd ten oparł na treści art 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, wywodząc go z podstawowych zasad podatku od towarów i usług, które zostały wyrażone w ustawodawstwie prawa europejskiego i mające swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, Jego zdaniem szereg okoliczności, wskazuje na to, że skarżący dokonując sprzedaży działek nie miał zamiaru wykonywania czynności sprzedaży w sposób częstotliwy. Podkreślił iż nabywając nieruchomość w roku 1997 i 1998 jako grunty rolne, nie miał zamiaru dokonywać jej sprzedaży, a nieruchomość ta stanowiła jego majątek osobisty. W treści skargi odniósł się także do fundamentalnych zasad podatku od towarów i usług opartych na przepisach ustawodawstwa wspólnotowego wskazując, że normy te nawet w przypadku ewentualnej kolizji z ustawodawstwem krajowym mają pierwszeństwo w zastosowaniu. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący powołał się na: wyrok ETS z dnia 4 października 1994 r. C-291/92, wyroki NSA z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 558/09, a także wyroku WSA z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 123/07, z dnia 18 stycznia 2006 r, sygn. akt III SA/Wa 3885/06, z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 739/08, a także decyzję Dyrektora Izby Skarbowej - Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]. W odpowiedź na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi. Wskazał iż skarżący dokonując dostawy działki gruntu wydzielonej z posiadanej nieruchomości wyczerpał przesłanki do uznania jej za podatnika podatku od towarów i usług zdefiniowanego wart. 15 ust. 1 ustawy oraz dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy. Sprzedaż działki nie korzysta ze z zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z uwagi na to, iż grunt ten przeznaczony jest pod budownictwo mieszkaniowe. Jak stanowi art, 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl natomiast art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Z treści art. 2 pkt 6 ustawy wynika, iż przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty, Zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 pkt. 1, art. 7 ust. 1, art. 2 ust. 6 ustawy o podatku VAT, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Przepis art, 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, Działalność gospodarcza natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Stwierdził, że dokonując dostawy przedmiotowych działek skarżący nie zbywa majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w działalności gospodarczej. Nieruchomości natomiast nie można uznać za majątek osobisty, bowiem grunty te nie zostały nabyte w celu zaspokajania wyłącznie potrzeb osobistych, ale służyć miały działalności rolniczej. Działalność rolników jest stosownie do zapisów art. 15 ust. 2 ustawy - działalnością gospodarczą. Ponadto działalnością gospodarczą w świetle regulacji ustawy o podatku od towarów i usług, jest także działalność handlowca, producenta lub usługodawcy gdy dokonują oni czynności podlegających opodatkowaniu także jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy, tj. powtarzalny dla czynności określonego rodzaju. Powyższe przesłanki są spełnione w niniejszej sprawie, bowiem skarżący dokonał już pierwszej z szeregu zaplanowanych dostaw działek gruntu, będącego w świetle art. 2 pkt 6 ustawy, towarem. Zorganizowana sprzedaż towaru stanowi natomiast zgodnie z art, 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, czynność podlegającą opodatkowaniu. Ponadto jak wynika z opisu stanu faktycznego Strona z własnej inicjatywy podzieliła zakupioną nieruchomość na 38 działek, ponosząc w tym celu nakłady. Wydzielenie z nieruchomości mniejszych powierzchniowo działek niewątpliwie umożliwia łatwiejszą ich sprzedaż oraz powoduje, że są one towarem bardziej atrakcyjnym. Dodatkowo ustanowienie drogi dojazdowej do działek świadczy o dobrze zaplanowanej i zorganizowanej ich sprzedaży. Wskazane wyżej przesłanki świadczą o zamiarze wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w sposób częstotliwy oraz przesądzają o wykorzystywaniu towarów (działek gruntu) w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Skarżący dokonując w miesiącu wrześniu 2010 r. dostawy działki gruntu dokonał pierwszej transakcji będącej początkiem częstotliwej sprzedaży dalszych towarów (działek gruntu). Wypełniona więc została definicja prowadzenia działalności gospodarczej zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy, a skarżący stał się podatnikiem podatku VAT zdefiniowanym w art. 15 ust. 1 ustawy. Cytowane wyżej przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług są odzwierciedleniem rozwiązań obowiązujących w prawie europejskim. W myśl art. 2 ust. 1 lit. a i lit. c Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r, w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - Dz. Urz. UE. L Nr 347, poz. 1 zezm., zwanej dalej Dyrektywą (poprzednio: art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy), opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze, Przepisy art. 14 ust. 1 i art. 24 ust. 1 obecnie obowiązującej Dyrektywy (poprzednio; art. 5 ust, 1 i art. 6 ust, 1 VI Dyrektywy) zawierają definicję dostawy towarów i świadczenia usług. W myśl tych regulacji "dostawa towarów' oznacza przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel. Natomiast "świadczenie usług" oznacza każdą transakcję, która nie jest dostawą towarów, Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy (poprzednio: art. 4 ust. 1 Vi Dyrektywy), za podatnika uważa się każdą osobę, która prowadzi w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty tej działalności. Definicja ta wprowadza szerokie rozumienie pojęcia "podatnik", którym jest każda osoba prowadzącą działalność gospodarczą w dowolnym miejscu, zarówno na terenie Wspólnoty, jak i poza jej granicami. Natomiast "działalność gospodarcza" - stosownie do zapisów powyższego przepisu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Definicja zawarta w art. 9 Dyrektywy nie uzależnia posiadania statusu podatnika od celu lub wyników prowadzonej działalności gospodarczej, co oznacza, że działalność ta nie musi być ukierunkowana na osiągnięcie zysku, Dla uznania podmiotu za podatnika w rozumieniu Dyrektywy nie ma również znaczenia rezultat prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Podatnikiem będzie zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w związku z transakcjami sprzedaży działek, o których mowa w przedmiotowym wniosku, także w rozumieniu art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (poprzednio: art. 4 Vi Dyrektywy), skarżący działa w charakterze podatnika, tj. jako podmiot wykorzystujący w sposób ciągły, majątek rzeczowy lub wartości niematerialne w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zakres kontroli dokonywanej przez sąd określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga ustalenia, czy zgodna z prawem jest interpretacja, w której Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy w złożonym wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od podatku od towarów i usług. Podstawy prawne wydania do wydania interpretacji indywidualnej, zostały sformułowane w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z art. 14 b § 1 w/w ustawy - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. W myśl art. 14 b § 3 ordynacji, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Art. 14 c § 1 stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie do art. 14 c § 2, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W niniejszej sprawie zasadnicze pytanie podatnika sprowadzało się do kwestii czy sprzedaż działek wydzielonych z uprzednio nabytej przez skarżącego nieruchomości podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tak też to pytanie zostało sformułowane w wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji. Jak wynika natomiast z akt sprawy organ podatkowy po wezwaniu skarżącego do uzupełnienia wniosku o interpretację i uzyskaniu w tej mierze informacji wydał interpretację w której uznał stanowisko skarżącego za nie uzasadnione. W uzasadnieniu udzielonej interpretacji wskazał, że skarżący złożył wniosek przedmiocie opodatkowania podatkiem VAT dostawy "działki gruntu" i sformułował pytanie, czy sprzedaż działki podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT? Jednocześnie przedstawiając stanowisko skarżącego organ wskazywał, iż zgodnie z jego stanowiskiem "sprzedaż działek" nie powinna być kwalifikowana jako prowadzenie działalności gospodarczej i w związku z tym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. W uzasadnieniu wskazał również, że w niniejszej interpretacji udzielono odpowiedzi co do części wniosku dotyczącej stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działki, natomiast kwestia dotycząca zdarzenia przyszłego w tymże podatku, dotyczącą dostawy pozostałych działek została załatwiona w interpretacji indywidualnej z dnia [...].04.2011 roku. Z tych też powodów, zastrzeżenie budzi zasadność rozpoznania w niniejszej sprawie wniosku skarżącej spółki o wydanie interpretacji indywidualnej przez wydanie dwóch odrębnych interpretacji w zakresie podatku VAT, odrębnie co do dostawy już sprzedanej działki, a więc co do stanu faktycznego już zaistniałego i co do dostawy pozostałych działek, jako zdarzenia przyszłego. W tym kontekście należy wskazać, iż taki sposób rozstrzygnięcia wniosku skarżącego nie może znaleźć uzasadnienia w treści art. 14f § 2 ordynacji podatkowej. Zgodnie z tymże przepisem "w przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego". Przepis ten reguluje sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 14f § 1 ordynacji podatkowej, jednakże nie może on być uznany za normę upoważniająca organ do rozstrzygania sprawy, w formie odrębnej interpretacji co do zaistniałych i co do przyszłych stanów faktycznych / por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.06.2008 I SA/Wa 361/08 /. Zdaniem Sądu w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji, podatnik przedstawia stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji. Przedstawia go przy tym w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie wprost w treści wniosku, który kieruje do organu mającego wydać interpretację. Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być "dopowiadany" przez organ podatkowy. / wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r., III SA/Wa 20/08, LEX nr 458884 /. Podmiot żądający udzielenia interpretacji ma obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego sprawy. Natomiast stan faktyczny należy rozumieć jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, faktem jest "to, co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości, zdarzenie, zjawisko; określony stan rzeczy"; "wyczerpujący" to "przedstawiający jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie", w taki sposób, by organ podatkowy mógł na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi / za wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 4 lipca 2007 r., I SA/Sz 906/06, LEX nr 277605 /. Organ podatkowy, w postępowaniu wszczętym z wniosku o udzielenie interpretacji nie jest uprawniony do ingerowania w stan faktyczny nakreślony we wniosku o jej udzielenie. Podkreślić należy, że organ nie może go podważać, ustalać, uzupełniać, dookreślać, domniemywać ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie. Przepisy odnoszące się do interpretacji podatkowej nie upoważniają do tego organu podatkowego. Organ ten bowiem w tymże postępowaniu wyraża prawną kwalifikację opisanego przez wnioskodawcę zdarzenia podatkowego - stanu faktycznego) w stosunku do roli, która przypada mu w postępowaniu podatkowym (ustala w nim istnienie określonego zdarzenia podatkowego - stanu faktycznego oraz dokonuje jego prawnej kwalifikacji). Organ może wyłącznie w trybie art. 14a § 5 w związku z art. 169 § 1 ordynacji podatkowej żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. Organ podatkowy dokonuje więc interpretacji, przyjmując za stroną ściśle określony przez skarżącego stan faktyczny. Zweryfikowania stanu faktycznego w danej sprawie, organ będzie mógł dokonać, gdy dojdzie do stosowania prawa podatkowego w konkretnym postępowaniu podatkowym, np. zmierzającym do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy w stosunku do konkretnego podatnika. Jak wynika z uzasadnienia interpretacji udzielonej w niniejszej sprawie, jak również z uzasadnienia interpretacji udzielonej co do stanu przyszłego uzasadnienie udzielonej interpretacji jest identyczne, z wyjątkiem wskazania przez organ, iż sprawy te zostały rozdzielonej celem odrębnego rozpoznania / akta I SA/Go 684 / 11 WSA w Gorzowie Wlkp. /. Zdaniem Sadu organ tym samym w sposób dorozumiany uznał, iż skarżący w wniosku o interpretację zdał dwa pytania na które żądał odpowiedzi organu. Tak więc organ uznał iż skarżący sformułował następujące pytania : czy sprzedaż działki / zaistniały stan faktyczny / podlega opodatkowaniu podatkiem VAT ? i czy sprzedaż działek w przyszłości / zdarzenie przyszłe / będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT ?. Z wniosku o interpretację nie sposób wywieść że skarżący zadał dwa pytania, jak bowiem wskazano wcześniej pytanie brzmiało, "czy sprzedaż przedmiotowych działek podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?" Zdaniem Sądu, organ podatkowy nadto konstruując pytanie, czy sprzedaż działki w podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?, uznał w sposób nieuzasadniony, że przedstawienie stanu faktycznego przez skarżącego, jak również przedstawienie jego stanowiska w sprawie, co do zadanego pytania jest identyczne jak stan faktyczny i stanowisko skarżącego co do sformułowanego pytania w wniosku o interpretację. W zaistniałej sytuacji uznać należy, iż organ podatkowy w sposób nie uzasadniony zmienił wniosek o interpretację w zakresie zadanego pytania, jak również dookreślił wniosek co do tegoż pytania w zakresie stanowiska skarżącego jak i stanu faktycznego. Jak wskazuje art. 14b § 2 ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z art. 14b § 3 ordynacji podatkowej wynika, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepis ten zawiera alternatywę rozłączną wyrażoną zwrotem "albo". Przepisy art. 14b § 3 ordynacji podatkowej zawiera alternatywę rozłączną / albo /, co oznacza, iż w świetle art. 14b § 2 jeden wniosek może dotyczyć zarówno stanu faktycznego zaistniałego i zdarzenia przyszłego, jednakże zgodnie z art. 14b § 3 ordynacji podatkowej wnioskodawca jest obowiązany do przedstawienia odrębnie stanu faktycznego co do zdarzenia zaistniałego, a odrębnie co do zdarzenia przyszłego. W wniosku o interpretację skarżący wskazał, iż jedną z działek już sprzedał, co jednak nie oznacza, iż sformułował pytanie odnośnie tylko tej działki . Organ podatkowy wzywał skarżącego do uzupełnianie braków jednakże wezwanie to nie dotyczyło kwestii związanych z założoną konstrukcją odpowiedzi na wniosek skarżącego. Zdaniem Sądu wydanie dwóch interpretacji w tym postępowaniu, jest nie uzasadnione również dlatego, że udzielenie wyczerpującej informacji w oparciu o przedstawiony stan faktyczny w stosunku do jednej tylko sprzedanej działki, bez uwzględnienia faktu, iż skarżący zamierza sprzedać pozostałe działki nie pozwala na dogłębne przeanalizowanie zagadnienia. Nie można abstrahować od tego, że w wrześniu 2010 roku skarżący dokonał dostawy tylko jednej działki gruntu, a więc pierwszej transakcji, natomiast dla oceny czy powyższa dostawa podlega opodatkowaniu konieczne jest ustalenie cechy częstotliwości sprzedaży towarów (działek gruntu) - art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, czego nie można uczynić nie rozważając stanu faktycznego w odniesieniu do całości przedstawionego problemu. Zdaniem Sądu charakter sprawy determinuje to że prawidłowa odpowiedź może być tylko udzielona co do całości postawionego problemu, a więc udzielenie odpowiedzi na pytanie zadane przez skarżącego. Należy również wskazać, iż nie sposób ocenić jakie byłoby stanowisko skarżącego jak również przedstawiony stan faktyczny w przypadku sformułowania przez skarżącego pytań, w sprawie skonstruowanych przez organ podatkowy. Taki sposób procedowania zdaniem Sądu narusza zasadę określoną w art. 121 ordynacji podatkowej, a także art. 14b § 3 ordynacji podatkowej. Wobec powyższego wobec Sąd na podstawie art. 146 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną interpretację.