II SAB/Rz 21/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie nie podjęcia uchwały stwierdzającej przejście na gminę prawa własności pojazdu -postanawia- odrzucić skargę II SAB/Rz 21/11 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] maja 2007r. M. P. prowadzący firmę A parking strzeżony w P., zwrócił się do Urzędu Gminy w M. o wypłatę na jego rzecz kwoty 7861 zł (brutto) tytułem parkowania pojazdu marki Citroen nr rej. [...] odholowanego w dniu [...].05.2006 r. z terenu M. na polecenie Komendy Miejskiej Policji w P. i nieodebranego w terminie ustawowym. W odpowiedzi na powyższe Wójt Gminy wskazał, że żądanie zapłaty ww. kwoty jest nieuzasadnione, bowiem o odholowanym pojeździe Gmina nie została powiadomiona, zatem nie mogła podjąć czynności zmierzających do ustalenia właściciela pojazdu. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 130 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908/ - zwana dalej ustawą, a nie przesłanki z art. 50a ustawy. W tej sytuacji o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka właściwy miejscowo Naczelnik Urzędu Skarbowego. W dalszej kolejności pismem z dnia [...] lipca 2007r. Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w P. poinformował Wójta Gminy, że pojazd został usunięty w trybie art. 130a ust. 1 ustawy. Z uwagi na nieustalenie właściciela lub osoby kierującej samochodem brak było przesłanek do zastosowania § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2.08.2002 r. w sprawie usuwania pojazdów /Dz.U. z 2002 r. Nr 134 poz. 1133/ wobec czego uznano, że pojazd ten został porzucony z zamiarem wyzbycia się, a zatem wystąpiły przesłanki zawarte w art. 50a ust. 1-4 ustawy. Podkreślono, że o podejmowanych czynnościach (wbrew twierdzeniom Urzędu Gminy) pismem z dnia [...] stycznia 2007r. Urząd Gminy został powiadomiony. W dalszej kolejności, wobec niepodjęcia działań w ww. sprawie M. P. wystosował do Rady Gminy pismo zawierające wniosek o podjęcie działań w sprawie przejęcia pojazdu marki Citroen nr rej. [...] na własność Gminy, odholowanego przez Policję w trybie art. 50a ustawy. W piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r. Wójt Gminy wskazał, że brak jest podstaw do podjęcia przez Gminę działań o które wnosi wnioskodawca. Wyjaśnił, że Gmina nigdy nie występowała z wnioskiem o usunięcie pojazdu w trybie art. 50a ustawy. Ponadto Gmina nie została niezwłocznie powiadomiona o fakcie usunięcia pojazdu, do czego organ usuwający był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że dyspozycję usunięcia pojazdu wydał funkcjonariusz Policji, z powodu utrudniania i tamowania ruchu – art. 130a ustawy. Organ Gminy nigdy nie występował do policji z wnioskiem o usunięcie pojazdu, działanie funkcjonariusza podjęte było z własnej inicjatywy. Brak jest zatem wniosku, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, który inicjuje postępowanie unormowane w art. 50a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, prowadzące do przejęcia pojazdu na własność gminy, co powoduje że do prowadzenia tej sprawy kompetentny jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...] Wójt Gminy przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego prowadzenie sprawy dotyczącej usunięcia z drogi pojazdu marki Citroen nr rej. [...]. Na skutek zażalenia złożonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008r., nr [...] uchyliło postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] maja 2008r. i umorzyło postępowanie w sprawie przekazania prowadzenia sprawy dotyczącej usunięcia z drogi ww. pojazdu. Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia Kolegium złożył M. P. Po jego rozpoznaniu postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] sierpnia 2008 r., a postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2009 r. Wcześniej, bo w dniu [...] maja 2008 roku M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Rady Miasta w M. polegającą na niepodjęciu uchwały na podstawie art. 50a ust. 1 i 2 ustawy w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. 2007 r., Nr 191, poz. 1377 - zwane dalej rozporządzeniem) o przejęciu na własność gminy usuniętego z drogi publicznej pojazdu marki Citroen nr rej. [...]. Uzasadniając skargę M. P. podał, że jako właściciel parkingu, na którym przechowywane są pojazdy usunięte z dróg publicznych, bez ww. orzeczenia Rady Miasta nie będzie mógł otrzymać wynagrodzenia za przetrzymanie wzmiankowanego pojazdu. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Rz 15/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. P. wskazując, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej ograniczona została wyłącznie do tych wypadków, gdy przepisy prawa zobowiązują go do wydania jednego z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Niedopuszczalna jest zatem skarga na bezczynność organów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli miałaby ona dotyczyć niepodjęcia aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 5 lub 6 P.p.s.a. Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności polegającej na niewydaniu przez Radę Miasta w M. orzeczenia o przejęciu na własność pojazdu usuniętego z drogi publicznej – § 8 ust. 2 rozporządzenia. Ponieważ Rada jest organem kolegialnym, jedyną formą, jaka umożliwia jej wyrażanie swej woli będzie uchwała, zatem orzeczenie, o jakim mowa w wyżej powołanym przepisie rozporządzenia winno przybrać taką właśnie postać. Założenie, że orzeczenie o przejęciu własności pojazdu usuniętego z drogi publicznej na rzecz gminy winno mieć formę uchwały ma z kolei ten skutek, że skargę na bezczynność polegającą na jej niepodjęciu, należy uznać za niedopuszczalną, gdyż forma ta nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W dniu [...] września 2009 r. M. P., działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. złożył do SKO zażalenie na niezałatwienie przez Wójta Gminy sprawy w terminie. Kolegium wniosek ten przekazało do organu celem ustosunkowania się. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. Wójt Gminy wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Radą Gminy M., a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w P., przez wskazanie Naczelnika Urzędu Skarbowego z P., jako właściwego w sprawie usunięcia z drogi pojazdu marki Citroen nr rej. [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I OW 208/09 oddalił powyższy wniosek. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem sporu kompetencyjnego nie może być zatem ustalenie rodzaju sprawy i podstawy materialnoprawnej, na mocy której podlega rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Zgodnie z art. 50a ust. 1 ustawy "Pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję na koszt właściciela lub posiadacza (ust. 1). Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy". Według art. 130a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy "Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: pozostawienia pojazdu, gdy jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu". Zgodnie z art. 130a ust. 10 tej ustawy "Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy". Sąd podniósł, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zostało jednoznacznie ustalone, czy samochód Citroen nr rej. [...] został usunięty na podstawie art. 50a ust. 1, czy na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy, co jest konieczne dla określenia organu właściwego w sprawie. Zdaniem Wójta Gminy M. ww. samochód został usunięty w związku z tym, iż tamował i utrudniał ruch na pętli autobusowej w M. (co wskazywałoby za zastosowaniem art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym), w ocenie zaś Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. pojazd ten został porzucony z zamiarem wyzbycia się. NSA wskazał, że nie została zatem ustalona sprawa, co do której powstał spór kompetencyjny. To organ administracji publicznej właściwy jest do ustalenia rodzaju sprawy, a tym samym podstawy materialnoprawnej. W dniu [...] czerwca 2010 r. M. P. wezwał Radę Gminy M. do przejęcia na własność Gminy samochodu oraz do zapłaty wynagrodzenia należnego za czas parkowania pojazdu. W odpowiedzi Przewodniczący Rad Gminy poinformował, że organ gminy nie występował o usunięcie samochodu, a działania funkcjonariusza podjęte były z własnej inicjatywy. Następnie w dniu [...] marca 2011 r. M. P., działając na podstawie art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ustawy o samorządzie gminnym wezwał do podjęcia uchwały o przejęciu na własność gminy pojazdu Citroen nr rej. [...], pod rygorem skierowania skargi na bezczynność organu. W dniu 5 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem Rady Gminy w M., wpłynęła skarga M. P. – zastępowanego przez rad. pr. A. G. na bezczynność Rady Gminy M. polegającą na niepodjęciu uchwały stwierdzającej przejścia na Gminę M. prawa własności samochodu Citroen nr rej. [...], mimo prawnego obowiązku wynikającego z § 8 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 16.10.2007 r. w sprawie usuwania pojazdów w zw. z art. 50a ustawy o ruchu drogowym z dnia 20.06.2007 r. W skardze zawarto wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa strony skarżącej przez pełnomocnika. W uzasadnieniu skarżący przestawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że Rada Gminy pomimo wezwania nie podjęła stosownej uchwały, a jego skarga jest formalnie i merytorycznie uzasadniona. Podniósł, że mimo skierowania już raz w tej sprawie skargi na bezczynność organu, ponowne skorzystanie z tego środka w celu wyegzekwowania wypełnienia przez organ obowiązku nałożonego na ten organ przez prawo znajduje odzwierciedlenie w przepisach prawa i orzecznictwie NSA. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy M. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie organu skarga winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. bowiem w sprawie nie występuje bezczynność organu. Wskazano, że zgodnie z art. 101a ust. 1 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym w przypadku gdy organ nie wykonuje czynności nakazanych prawem sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy. W oparciu o § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 2.08.2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (obowiązującego na dzień usunięcia pojazdu), o przejęciu na własność gminy orzeka rada gminy. Rozporządzenie to nie przewiduje sankcji, ani terminu w jakim rada winna podjąć uchwałę. Zatem sąd administracyjny nie może orzec o spełnieniu tego obowiązku, zakreślając termin, skoro przepisy ustawy go nie przewidują. Niezależnie od powyższego skarga winna zostać odrzucona na postawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jako wniesiona po terminie. Powołując się na postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 25.06.2010 r., sygn. akt II SA/Sz 523/10 skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako spóźniona jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wskazano, że M. P. pismem z dnia [....] grudnia 2007r. wystąpił do Rady Gminy w M. z wnioskiem o podjęcie uchwały i od tej daty biegł termin do wniesienia skargi. Wnosząc zaś o oddalenie skargi organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2007r. wpłynęło do Urzędu Gminy M. pismo z dnia [...] stycznia 2007 r. Komendy Miejskiej Policji w P. (znak: [...]) dotyczące usunięcia pojazdu marki Citroen nr rej. [...]. Z pisma Policji [...] z dnia [...] lipca 2007 r. wynika jednoznacznie, że pojazd został usunięty w trybie art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Gmina M. nigdy nie występowała z wnioskiem o usunięcie pojazdu w trybie art. 50a ustawy. Gmina nie została także niezwłocznie powiadomiona o fakcie usunięcia pojazdu, do czego organ usuwający był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów. Tryb usunięcia pojazdu wynika również z pisma Komendy Miejskiej Policji w P. skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] listopada 2006 r., gdzie za przyczynę usunięcia pojazdu wskazano tamowanie i utrudnianie ruchu na pętli autobusowej w M., tj. przyczynę wynikającą z art. 130 ustawy o ruchu drogowym. Gmina M. została poinformowana o usunięciu pojazdu dopiero wówczas, gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił prowadzenia sprawy. W rozpatrzonej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości dyspozycję usunięcia pojazdu wydał funkcjonariusz Policji, z powodu utrudniania i tamowania ruchu – art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ Gminy nigdy nie występował do policji z wnioskiem o usunięcie pojazdu, działanie funkcjonariusza podjęte było z własnej inicjatywy. Brak jest zatem wniosku, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, który inicjuje postępowanie unormowane w art. 50a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, prowadzące do przejęcia pojazdu na własność gminy, co powoduje, że do prowadzenia tej sprawy kompetentny jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem sprawy jest skarga M. P. na bezczynność Rady Gminy M. polegającej na niepodjęciu uchwały w przedmiocie przejęcia na własność Gminy M. samochodu marki Citroen nr rej. [...]. Skarga, jako podstawę prawną żądania wskazuje przepis art. 50a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o ruchu drogowym /Dz. U. Z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm./ oraz § 8 ust.2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów /Dz. U. Nr 191, poz. 1377/. W tym miejscu wskazać należy, że prawomocnym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SAB/Rz 15/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił wywiedzioną na podstawie art. 50a ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym /Dz. U. Z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm./ w zw. z § 8 ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów /Dz. U. Nr 191, poz. 1377/ skargę M. P. na bezczynność Rady Gminy M. polegającej na niepodjęciu uchwały w przedmiocie przejęcia na własność Gminy M. samochodu marki Citroen nr rej. [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd wskazał przepis art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm./. Uzasadniając stanowisko Sąd podniósł, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej ograniczona została wyłącznie do tych wypadków, gdy przepisy prawa zobowiązują go do wydania jednego z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt. 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co oznacza, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli miałaby ona dotyczyć niepodjęcia aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt.5 łub pkt.6 tej ustawy. Wyżej przywołane postanowienie Sądu z dnia 19 sierpnia 2008 r. nie zostało zaskarżone w toku instancji, jak również skarżący w żaden sposób nie zmierzał do jego zmiany. W tym stanie rozpoznawanej sprawy Sąd musi uwzględnić jej tożsamość ze sprawą II SAB/Rz 15/08 zakończonej prawomocnym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2008 r. odrzuceniem skargi, zarówno ze względów podmiotowych, przedmiotowych, niezmienionego stanu faktycznego i prawnego. Jakkolwiek zgodzić się należy ze skarżącym, że tocząca się przed Sądem obecnie sprawa nie została prawomocnie osądzona skoro Sąd prawomocnym postanowieniem skargę odrzucił jako niedopuszczalną z powodu braku właściwości sądu administracyjnego, nie mniej jednak prawomocne odrzucenie skargi przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyklucza jej ponowne wniesienie, czyniąc ją niedopuszczalną w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 przywołanej wyżej ustawy /tak postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r. IIGSK 463/10/. Odnosząc się do powołanej jako podstawy prawnej skargi na bezczynność przepisu art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ podnieść należy, że przepis art. 101 cyt. ustawy stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Oznacza to, że przepisem art. 101a ustawy o samorządzie gminnym normodawca rozszerzył zakres przedmiotowy kontroli administracji publicznej dokonywanej przez sąd administracyjny stosownie do postanowień art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Dokonując zatem zestawienia przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym a jej art. 101a przyjąć należy, że skarga na bezczynność prawotwórczą organu będzie przysługiwała w przypadku zaniechania ustanowienia aktu prawa miejscowego jeżeli na organie ciążył wyraźny obowiązek w tym zakresie, przewidziany konkretnymi przepisami prawa. Skarżący, ten konkretny przepis prawa zobowiązujący Radę Gminy do podjęcia uchwały w przedmiocie przejęcia samochodu marki Citroen nr rej. [...] upatruje w treści art. 50a ust.2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym /Dz. U. Z 2005rNr 108, poz. 908 ze zm./ oraz przepisach § 8 ust.2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów /Dz. U. Nr 191, poz. 1377/. W tym miejscu wskazać należy, że przepisy wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r., wydane z delegacji ustawowej zawartej w art. 50a ust.5 ustawy Prawo o ruchu drogowym wyznaczają dwa tryby postępowania w zakresie przejęcia pojazdu; na rzecz Skarbu Państwa - § 1 ust.1 pkt 4, oraz na własność gminy - § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Skoro w rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Rady Gminy, to tryb w tym zakresie winien zostać wyczerpany poprzez powiadomienie gminy w przypadku usunięcia pojazdu w trybie określonym w art. 50a ust. 1 ustawy /§ 5 ust. 1 pkt 3/, a organ gminy, po otrzymaniu powiadomienia niezwłocznie podejmuje czynności mające na celu ustalenie właściciela pojazdu /§ 5 ust.3/. W przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie sześciu miesięcy jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo organ gminy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu /§ 7 ust.1/. Pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy /art.50a ust. 2 ustawy/, a o przejęciu pojazdu na własność gminy orzeka rada gminy /§ 8 ust.2 rozp./. Jak wynika z akt sprawy skarżący w ogóle nie wyczerpał procedury mogącej zmierzać do złożenia skargi na bezczynność Rady Gminy M. w przedmiocie podjęcia uchwały o przejęciu pojazdu na własność gminy. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu dopiero zgodne z przywołanymi wyżej przepisami przeprowadzenie postępowania obliguje radę gminy do podjęcia uchwały o której mowa w art. 50a ust.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd orzekł jak w sentencji.