VII SA/Wa 1023/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński ( spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska –Śpiewak, Protokolant St. sekr. sąd. Agnieszka Foks - Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi [...] Systemu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], w części dotyczącej działki nr ew. [...] i w tym zakresie stwierdzam nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...]; zaś w pozostałej części umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [....]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Systemowi Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. pozwolenia na budowę [...] Systemu Wodociągów i Kanalizacji - Etap I pn. Modernizacja gospodarki wodno-ściekowej w mieście S. (budowę i modernizację sieci wodociągowej; budowę i modernizację sieci kanalizacyjnej; budowę oczyszczalni ścieków przy ul. H.). Ze stanowiącego załącznik Nr 1 do ww. decyzji wykazu działek wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmowała m.in. działkę Nr [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpili I. i P. K., nabywcy działki nr [...] w S., na której zaprojektowano część przedmiotowej inwestycji. W ich ocenie decyzja Starosty [...] Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawcy w szczególności zakwestionowali posiadane przez inwestora prawo do dysponowania na cele budowlane działką nr [...], podnosząc, że poprzedni właściciel tej działki, Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, został pozbawiony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...]. W uzasadnieniu stanowiska organ nadzorczy powołał się na treść art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzając, że kontrolowana decyzja nie została obciążona żadną z kwalifikowanych wad, o jakich mowa w ww. przepisie. Zdaniem Wojewody decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej prawem budowlanym, ponieważ inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, w tym obejmujące działkę nr [...]. Z wnioskiem o pozwolenie wystąpiono w dacie ważności decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto przedstawiona przez inwestora dokumentacja spełniania wymogi o jakich mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego, m.in. przedłożono wymagane prawem uzgodnienia w zakresie: środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, pozwolenia wodnoprawnego, pozwolenia na budowę zjazdów, połączenia dróg, pozwolenia na wycięcie drzew, skrzyżowania z linią kolejową, przebiegu trasy kanalizacji w pasie drogowym istniejących dróg, melioracji wodnych. Ponadto odnosząc się do zarzutów postawionych we wniosku wyjaśnił, że inwestor podał, że dysponuje na cele budowlane, między innymi, działką nr [...], stanowiącą własność Gminy S., przy czym posiadany przez inwestora tytuł prawny do powyższej nieruchomości wynika ze stosunku zobowiązaniowego przewidującego prawo do wykonania wnioskowanej inwestycji. W ocenie Wojewody analiza akt sprawy wykazuje, że inwestor istotnie nabył prawo do dysponowania na cele budowlane wyżej wymienioną działką uzyskując zgodę Gminy S., która władała tą nieruchomością w dniu wszczęcia postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji. Natomiast fakt pominięcia w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, która stała się stroną tego postępowania, nabywając przed jego zakończeniem działkę nr [...] (powstałą z podziału działki nr [...]), stanowi przesłankę, z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowienia postępowania w wyżej opisanej sprawie, co wyklucza możliwość uznania tej samej okoliczności za przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Organ I instancji wyjaśnił, że oba wyżej powołane nadzwyczajne tryby postępowania są niekonkurencyjne, co oznacza, że każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Odwołanie od ww. decyzji złożyli I. i P. K.. Zaskarżoną decyzją GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpoznaniu ww. odwołania, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], w części dotyczącej działki nr ew. [...] i w tym zakresie stwierdzam nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...]; zaś w pozostałej części umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji wszczął i rozpoznał sprawę w zakresie nie dotyczącym interesu prawnego wnioskodawców, ponieważ granice postępowania prowadzonego przed organem wojewódzkim ograniczone były wyłącznie do działki nr [...]. Tym samym w zakresie nie dotyczącym interesu prawnego wnioskodawców należało uchylić decyzję Wojewody [...] Nr [...] i w tej części umorzyć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...]. W ocenie GINB decyzja Starosty [...] Nr [...] w części dotyczącej działki nr ew. [...], wydana została z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy czym niewątpliwie złożone oświadczenie musi odpowiadać stanowi rzeczywistemu, zaś w niniejszej sprawie w załączniku wymieniona została nieistniejąca działka nr ew. [...]. Pominięto natomiast powstałą w wyniku podziału, a istniejącą w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działkę nr ew. [...]. Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy odwołujący się już we wniosku o stwierdzenie nieważności podnosili, iż pomimo złożonego oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, inwestor nie posiadał zgody ówczesnego właściciela działki nrew. [...], tj. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wojewódzki stwierdził, iż inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z treści którego wynika, że dysponuje na cele budowlane m.in. działką nr ew. [...], stanowiącą własność Gminy S.. GINB wyjaśnił, że zarówno we wniosku o pozwolenie na budowę (wykaz działek), jak również w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (wykaz działek, obręb 6, str. 5, poz. 110) oraz decyzji Starosty [...] Nr [...] wymieniona została działka nr ew. [...], która jak wskazano wyżej, na podstawie decyzji Burmistrza S. z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...]; uległa podziałowi na działki nr ew. [...] oraz [...]; a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i ten fakt w kontekście treści art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt Prawa budowlanego powinien zostać przez Starostę [...] uwzględniony. Z uwagi na powyższe, a także mając na uwadze zarzuty odwołujących się z których wynika, iż w dacie wydania pozwolenia na budowę Gmina S. nie legitymowała się tytułem prawnym do działki nr [...], a także dyspozycję art. 7-9, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., pismem z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...]; GUNB zwrócił się do Sądu Rejonowego w [...] o przesłanie odpisu zupełnego księgi wieczystej Nr [...]; prowadzonej dla działki nrew. [...]. Z przesłanego przez Sąd dokumentu wynika, iż poprzedni właściciel ww. działki, tj. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa wpisany został do ww. księgi wieczystej na podstawie umowy zamiany sporządzonej w dniu [...] października 2006r., Rep. A Nr [...] (por. Dział II, podrubryka 2.2.2 i Dział IV, nr pola 2). Następnie pismami z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...]; GUNB wystąpił do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] Oddziału Regionalnego w[...] (poprzedniego właściciela działki nr ew. [...]) z prośbą o udzielenie informacji, czy adresat wyrażał zgodę na realizację spornego zamierzenia inwestycyjnego oraz w przypadku wyrażenia takiej zgody o przesłanie dokumentu zawierającego oświadczenie w tym przedmiocie oraz do Starostwa Powiatowego w [...] z prośbą o przesłanie informacji, z ewidencji gruntów, dotyczących zmian własnościowych działki nr ew. [...] oraz powstałych w wyniku jej podziału działek nr ew. [...] oraz [...], obręb S. - 6, położonych w S. przy ul. W., w okresie od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie do GINB wpłynęło pismo P. Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...]; z którego wynika m.in., iż aktem notarialnym z dnia [...] października 2006 r., Rep A Nr [...]; Gmina S. przeniosła na rzecz Skarbu Państwa - Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...], prawo własności działki gruntu m.in. [...], która następnie została zbyta na rzecz I. i P. K. (akt notarialny z dnia [...] lipca 2009 r., Rep. A Nr [...]). GINB uzyskał także kopię wypisu aktu notarialnego z dnia [...] października 2006 r., Rep. A Nr [...]; potwierdzającego zamianę przez Gminę S. na rzecz Skarbu Państwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z siedzibą w [...] działki nr ew. [...] (§ 4) oraz oświadczono, iż nie wyrażano zgody na realizację spornej inwestycji. Z tych względów GINB stwierdził, że jakkolwiek w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dysponował nieruchomością na cele budowlane, tym niemniej w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (po dokonanych zmianach właścicielskich) zgody ówczesnego właściciela nie posiadał, co oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucja RP. Powyższe również, w ocenie GINB, oznacza iż decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z rażącym naruszeniem art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. nakładających na organ administracji obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, z uwagi na pominięcie przez organ stopnia podstawowego zmian w zakresie granic oraz zmian właścicielskich poszczególnych nieruchomości. Wskazał, iż orzecznictwo sądowo- administracyjne dopuszcza możliwość przypisania decyzji wady nieważności w przypadku ujawnienia rażącego naruszenia przepisów proceduralnych (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), jeśli to naruszenie pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2608/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 591/08), jak ma to miejsce w niniejszej sprawie z przyczyn, o których mowa wyżej. Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] Nr [...] w części dot. działki nr ew. [...]; została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić, że: dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.), zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących pozbawienia udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] Nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w [...], GINB zgodził się ze stanowiskiem organ I instancji, że uchybienie to stanowi jedną z przesłanek wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożył [...] System Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 33 ust 2 pkt 2 Prawa budowlanego, polegające na uznaniu, iż posiadanie przez skarżącego w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożenie oświadczenia o takim prawie w świetle zgromadzonego materiału nie stanowią wystarczającej przesłanki do uzyskania pozwolenia na budowę w związku ze zmianami właścicielskimi przed wydaniem decyzji Starosty [...] Nr [...]. Ponadto zarzucono naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego w szczególności zasady uwzględniania z urzędu słusznego interesu strony i społecznego wyrażoną w art. 7 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie słusznego interesu społecznego polegającego na budowie kanalizacji i wodociągu w miejscowości S. to jest inwestycji celu publicznego, a także zasady stabilności inwestycji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. polegającej na stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] pomimo, iż ustalone uchybienia w trakcie postępowania nie miały charakteru uchybień rażących i istotnych. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skarga zaś nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Zagadnienie, które stało się podstawą zmiany decyzji organu I instancji i w konsekwencji orzeczenia o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] w części dotyczącej działki nr ew. [...], sprowadza się do oceny, czy podmiot, który wprawdzie złożył oświadczenie o posiadanym prawie do zainwestowania określonej nieruchomości, pomimo, iż w rzeczywistości prawa tego nie posiadał, mógł uzyskać pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji. Organ administracyjny bada, czy kontrolowana decyzja w dacie jej wydania była objęta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. określono przesłankę rażącego naruszenia prawa, która stanowiła podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...]. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza wadliwość aktu administracyjnego (postanowienia) skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318). Ponadto w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się na racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia prawa jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze z którymi nie daje się pogodzić zasad praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W skardze skonstruowano zarzut, w którym zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego polegającą na uznaniu, iż posiadane przez skarżącego w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożenie oświadczenia o takim prawie nie stanowią wystarczającej przesłanki do udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonując w postępowaniu sądowym oceny ustaleń faktycznych poczynionych w tym zakresie przez organy administracji trzeba zauważyć, że podstawą, z której wnioskodawca wywodzi swoje prawo do zabudowy działki było porozumienie z Gminą z dnia [...] grudnia 2005 r., w którego załączniku wymieniona została działka nr [...] jako jedna z tych, na których miała być zrealizowana inwestycja. Jednakże, jak to wynika z akt sprawy, już w dacie sporządzenia tego porozumienia, a tym bardziej w dacie sporządzenia przez inwestora oświadczenia (3 stycznia 2006 r.) działka nr [...] nie istniała, została bowiem podzielona decyzją z dnia [...] marca 2005 r. co oznacza, że przedmiot przeniesienia praw do wykonania robót budowlanych z Gminy na inwestora nie istniał przed wszczęciem postępowania budowlanego. Nie mogło zatem dojść do skutecznego przeniesienia praw do zagospodarowania działki nr [...], a zatem i do prawidłowego sporządzenia oświadczenia o posiadanym prawie do gruntu. Faktu tego nie zmienia okoliczność złożenia przez inwestora stosownego oświadczenia, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że samo oświadczenie nie jest podstawą udzielenia pozwolenia jeżeli nie odpowiada prawdzie. Trzeba też podkreślić, że dla oceny, czy nastąpiło rażące naruszenie prawa nie mają znaczenie intencje, czy też wiedza inwestora. Przedmiotem oceny w postępowaniu nieważnościowym nie są bowiem zachowania i czynności inwestora w postępowaniu zwykłym, lecz zgodność z prawem decyzji administracyjnej, którą wydaje organ i za nią odpowiada. O prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem powinien rozstrzygać na podstawie dokumentów organ właściwy do wydania tej decyzji, a w przypadkach wątpliwych i skomplikowanych, powinien orzekać sąd cywilny. Samo oświadczenie inwestora nie jest wystarczające, inwestor powinien wykazać w oparciu o dokumenty (wypis z ksiąg wieczystych, wypis z rejestru gruntów, umowa cywilnoprawna itp.) swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1101/09, LEX nr 597135. W niniejszej sprawie takich wymogów złożone przez inwestora oświadczenie o dysponowaniu działką nr [...] (po podziale m.in. nr [...]) nie spełniało, ponieważ takiej zgody nie udzielił ówczesny właściciel działki nr [...] - Wojskowa Agencja Mieszkaniowa. Pomimo tego w tej części Starosta [...] wydał pozytywną decyzję o pozwoleniu na budowę. A zatem GINB prawidłowo stwierdził, że w tej sprawie inwestor nie uzyskał zgody właściciela działki nr [...] na realizację inwestycji na tej działce, co winno skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego w części dotyczącej działki nr [...]. Nie można również podzielić poglądów przytoczonych w skardze na uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 7 i 16 k.p.a. przez nieuwzględnienie interesu strony i interesu społecznego oraz zasady stabilności inwestycji. Art. 7 k.p.a. opisuje zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej nakładając na organy obowiązek podejmowania przez organy czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Jest to zatem zasada prawidłowego procedowania przy załatwianiu sprawy, która wbrew oczekiwaniom skarżącego nie oznacza, że interes społeczny i słuszny interes strony stanowią samoistną przesłankę załatwienia sprawy odrębną od okoliczności tej sprawy. Nie ma zatem podstaw, aby domagać się uwzględnienie tego interesu, chociaż okoliczności sprawy nie pozwalają na jej załatwienie zgodnie z oczekiwaniami skarżącego. Podobnie też art. 16 § 1 k.p.a. nie opisuje zasady stabilności inwestycji, jak to ujęto w skardze, lecz wyraża zasadę, że decyzje administracyjne wywołują skutki do chwili kiedy we właściwym trybie nie zostaną usunięte z obrotu prawnego, co właśnie w tej sprawie nastąpiło. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd skargę oddalił.