VI SA/Wa 1474/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie kasyna gry oddala skargę Zaskarżona decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Minister Finansów, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 51 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) po .), po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. utrzymał w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] na podstawie której odmówiono zmiany decyzji Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] udzielającej na okres 6 lat zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w S., przy ul. U. 11 w części dotyczącej lokalizacji kasyna gry, poprzez zmianę dotychczasowej lokalizacji kasyna gry w S. przy ul. U. 11 na lokalizację w S. przy ul. G. 2. Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne. W dniu 5 listopada 2010 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek C. Sp. z o.o. siedzibą w W., dalej zwana stroną skarżącą, o zmianę decyzji Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r. udzielającej na okres 6 lat zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w S., przy ul. U. 11 w części dotyczącej zmiany ilości automatów do gry eksploatowanych w kasynie oraz miejsca urządzania gier. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, iż zmiana ilości automatów eksploatowanych w kasynie, jak i zmiana lokalizacji kasyna podniesie jego atrakcyjność, zwiększy ilość potencjalnych uczestników gier, umożliwi obsługiwanie większej ilości grających na automatach, co przełoży się na większe wpływy do Spółki, a co za tym idzie zwiększy wpływy do budżetu państwa w formie podatku od gier. Do wniosku skarżąca przedłożyła opis usytuowania kasyna gry w S. przy ul. G. 2 oraz pozytywną opinię lokalizacji kasyna gry w lokalu położonym w S. przy ul. G. 2 wydaną przez Radę Miasta S. Minister Finansów decyzją z dnia 9 lutego 2011 r., powołując się na art. 207 ustawy – Ordynacja podatkowa w związku z art. 51 ustawy o grach hazardowych, w pkt I decyzji przychylił się do wniosku strony skarżącej o zmianę decyzji Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r. w zakresie ilości automatów do gry, natomiast w pkt II decyzji odmówił zmiany ww. decyzji Ministra Finansów poprzez zmianę dotychczasowej lokalizacji kasyna gry w S. przy ul. U.11 na lokalizację w S. przy ul. G. 2. Organ, powołując się na art. 51 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, wskazał, że tryb dotyczący zmiany miejsca urządzania gier wskazany w ww. przepisie, ograniczać się powinien jedynie do zmiany lokalizacji w ramach jednej miejscowości. Związane jest to z faktem, iż powyższa regulacja dopuszczająca zmianę lokalizacji ośrodka gier nie może być stosowana w oderwaniu od pozostałych przepisów ustawy, a tym samym pozostawać w sprzeczności z zapisami ustawy o grach hazardowych, w szczególności dotyczącymi limitów ośrodków gier czy konieczności ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu w określonych w niej przypadkach. W przypadku kasyn gry, ze względu na niemal całkowite wykorzystanie limitów lokalizacyjnych, zmiana miejsca urządzania gry poza daną miejscowość czy województwo, mogłaby doprowadzić do naruszenia przepisu art. 15 ust. 1 oraz art. 33 ust. 2 ww. ustawy. Ponadto wskutek przeprowadzonej przez skarżącą spółkę "zmiany'' nastąpiłoby odmienne od pierwotnego określenie przedmiotu zezwolenia. De facto w myśl wnioskowanej czynności, nastąpiłoby wykroczenie poza granice pierwotnej sprawy administracyjnej określonej i wyznaczonej zakresem zezwolenia. Skarżąca, uzyskując zezwolenie, otrzymała uprawnienie do urządzania gier w kasynie gry w S. Lokalizacja kasyna gry w danej miejscowości jest zatem jednym z istotnych elementów stosunku faktycznego i prawnego, który powstał w oparciu o udzielone zezwolenie, indywidualizujące przedmiotowo daną sprawę. W piśmie z dnia 21 lutego 2011 r. strona skarżąca odwołała się od ww. decyzji Ministra Finansów w części dotyczącej odmowy zmiany decyzji Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Powyższej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 51 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, iż zmiana miejsca urządzania gier, o której mowa w powyższym przepisie ogranicza się jedynie do zmiany lokalizacji w jednej miejscowości. Ponadto postawiła zarzut naruszenia art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez niezawarcie w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego spełniającego wymagania określone w tym przepisie. Strona skarżąca podniosła, iż nie rozumie stwierdzenia organu, że uwzględnienie wniosku o zmianę decyzji Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r., w części dotyczącej miejsca lokalizacji kasyna mogłoby doprowadzić do naruszenia art.15 ust. 1 oraz art. 33 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. W przedmiotowej sprawie żaden inny podmiot nie ubiega się o zezwolenie razem ze skarżącą spółką. Ponadto zdaniem strony skarżącej niezrozumiałe jest stwierdzenie organu, iż wskutek przeprowadzonej zmiany lokalizacji kasyna nastąpiłoby odmienne od pierwotnego określenie przedmiotu zezwolenia, albowiem w dalszym ciągu przedmiotem zezwolenia byłoby zezwolenie na prowadzenie kasyna gry. Niezrozumiałe jest także twierdzenie organu, iż zmiana decyzji administracyjnej nie może zmieniać istoty stosunku prawnego wcześniej nią wykreowanego, co przy uwzględnieniu wniosku strony miałoby miejsce w przedmiotowej sprawie, bo przecież każda zmiana decyzji wprowadza jakieś zmiany do pierwotnej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., powtarzając argumentację w niej zawartą. Organ podniósł, że ustawa zezwalając na zmianę miejsca urządzania gier lub zakładów nie definiuje również tego pojęcia i nie rozgranicza sytuacji, w której przedmiotowa zmiana dotyczy nie tylko zmiany miejsca prowadzenia kasyna gry lub salonu gry bingo pieniężne w obrębie jednej miejscowości, ale również zmiany tego zezwolenia w zakresie zmiany miejscowości w obrębie jednego województwa czy nawet przeniesienia ośrodka gier do innego województwa. W ocenie organu, tryb dotyczący zmiany miejsca urządzania gier wskazany w art. 51 ustawy o grach hazardowych, ograniczać się powinien jedynie do zmiany lokalizacji w ramach jednej miejscowości. Regulacja dopuszczająca zmianę lokalizacji ośrodka gier nie może pozostawać w sprzeczności z zapisami ustawy o grach hazardowych, w szczególności przepisami dotyczącymi limitów ośrodków gier czy konieczności ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu w określonych w niej przypadkach. Organ, ustosunkowując się do zawartych w odwołaniu zarzutów skazał, że art. 15 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ogranicza liczbę kasyn gry ze względu na liczbę mieszkańców, zarówno w obrębie jednej miejscowości jak również na liczbę mieszkańców województwa. Biorąc pod uwagę treść tego przepisu w S., mogą być zlokalizowane dwa kasyna gry. Także w województwie zachodniopomorskim mogą być zlokalizowane 2 kasyna gry. Tym samym biorąc pod uwagę fakt, iż w województwie zachodniopomorskim działają dwa kasyna gry tj. w S. i S., wyczerpany został ustawowy limit wolnych lokalizacji na prowadzenie kasyna gry w tym województwie. Organ wskazał, iż w przypadku kasyn gry w województwie zachodniopomorskim, ze względu na całkowite wykorzystanie limitów lokalizacyjnych, zmiana miejsca urządzania gry poza daną miejscowość, mogłaby doprowadzić do naruszenia przywołanego wyżej przepisu art. 33 ust. 2 ustawy. Tym samym wniosek strony skarżącej o zmianę posiadanej koncesji w części dotyczącej miejsca urządzania gier (miejscowości) nie ma pierwszeństwa przed ewentualnymi wnioskami innych spółek o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w S., Ponadto zdaniem organu przyjęcie stanowiska strony skarżącej oznaczałoby naruszenie art. 2 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Zmiana decyzji Ministra Finansów poprzez zmianę dotychczasowej lokalizacji kasyna gry w S. przy ul. U. 11 na lokalizację w S. przy ul. G. 2 doprowadziłoby do wyczerpania limitów lokalizacyjnych w tym mieście i tym samym uniemożliwiłoby ubieganie się o koncesję na prowadzenie kasyna gry w S. innym zainteresowanym podmiotom, co jest niezgodne z zasada równego traktowania wszystkich podmiotów. Organ podkreślił, ze art. 128 Ordynacji podatkowej wprowadza zasadę trwałości decyzji ostatecznych. W przedmiotowej sprawie w przypadku dokonania wnioskowanej zmiany doszłoby do ukształtowania nowego stosunku prawnego poprzez zmianę lokalizacji ośrodka gier poza granice danej miejscowości, na którą spółka uzyskała zezwolenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2011 r. w całości oraz uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca ponownie postawiła zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej i art. 51 ustawy o grach hazardowych. Ponadto postawiła zarzuty naruszenia: - art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez niewyłączenie podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów J. K. od udziału w postępowaniu, którego przedmiotem było rozpatrzenie odwołania od decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r., pomimo tego, że wydał ww. decyzje w I instancji, - naruszenie art. 233 § 2 Ordynacji Podatkowej poprzez nieuwzględnienie odwołania o decyzji organu I instancji pomimo naruszenia przez organ I instancji wskazanych w odwołaniu przepisów, - naruszenie art. 210 § 1 pkt zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niezawarcie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego, spełniającego wymagania określone w tym przepisie. Skarżąca podkreśliła że decyzje obydwu instancji wydał i podpisał w imieniu Ministra Finansów podsekretarz stanu J. K. W świetle art. 130 § 1 pkt 6 ustawy – Ordynacja podatkowa decyzja II instancji powinna zostać wydana przez inną osobę niż decyzja I instancji. Rozpatrzenie przez J. K. odwołania od swojej własnej decyzji nie stwarza nawet pozorów obiektywnego i bezstronnego działania organu. Skarżąca wskazał, że organ w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego zmiana lokalizacji kasyna miałaby się ograniczać wyłącznie do zmiany w ramach jednej miejscowości, a przede wszystkim nie zakazują takiej zmiany. Odnosząc się do wskazania w zaskarżonej decyzji iż o koncesje na prowadzenie kasyna gry w S. ubiega się również inny podmiot, strona skarżąca wskazała, iż nie ma to znaczenia z punktu widzenia przedmiotowej sprawy, albowiem podmiot ten ubiega się o zezwolenie na prowadzenie kasyna w związku z wygasającym zezwoleniem podmiotu, który w chwili obecnej prowadzi kasyno w S. Podkreśliła, iż zgodnie z wyraźnym brzmieniem ustawy o grach hazardowych, zmiana koncesji może dotyczyć miejsca urządzania gier. Istotą zezwolenia na prowadzenie kasyna gier jest przyznanie stronie uprawnień do prowadzenia tej konkretnej działalności. Takiej decyzji nie można byłoby zmodyfikować bez ingerencji w jej istotę tylko w takim przypadku, który sprowadzałby się do odebrania zezwolenia albo do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie innych gier . Żadna inna modyfikacja tej istoty nie narusza. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej cyt. jako p.ps.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. na podstawie której odmówiono zmiany decyzji Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r. udzielającej na okres 6 lat zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w S., przy ul. U. 11, w części dotyczącej lokalizacji kasyna gry, poprzez zmianę dotychczasowej lokalizacji kasyna gry w S. przy ul. U. 11 na lokalizację w S. przy ul. G. 2. Zdaniem Sądu Minister Finansów działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. tj. ustawą z dnia listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz ustawą – Ordynacja podatkowa. W myśl art. 51 ust. 1 ustawy o grach hazardowych organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia może, na wniosek podmiotu, który je uzyskał, dokonać zmiany koncesji lub zezwolenia. W świetle ust. 2 tego przepisu zmiana o które mowa w ust. 1 może dotyczyć: 1) w przypadku koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub na urządzanie zakładów wzajemnych: a) miejsca urządzania gier lub zakładów, z tym że wskutek zmiany zezwolenia nie może nastąpić zwiększenie pierwotnej liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych, b) rodzaju i minimalnej oraz maksymalnej liczby gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, a także minimalnej oraz maksymalnej liczby gier na automatach oraz rodzaju zakładów wzajemnych, c) warunków, które powinna spełniać spółka, w szczególności dotyczących zabezpieczeń finansowych, o których mowa w art. 63, d) zatwierdzonych warunków technicznych prowadzenia rejestracji gości, e) adresów stron internetowych wykorzystywanych do urządzania zakładów wzajemnych, z tym że wskutek zmiany zezwolenia nie może nastąpić zwiększenie pierwotnej liczby takich stron internetowych. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, iż zezwolenie (koncesja) na prowadzenie określonej działalności powinny zawierać m.in. miejsce urządzania gier, to zarówno w obecnie obowiązującej ustawie o grach hazardowych, jak również ustawie z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych brak jest definicji ustawowej tego pojęcia. Ustawa zezwalając na zmianę miejsca urządzania gier lub zakładów nic definiuje również tego pojęcia i nie rozgranicza sytuacji, w której przedmiotowa zmiana dotyczy nie tylko zmiany miejsca prowadzenia kasyna gry lub salonu gry bingo pieniężne w obrębie jednej miejscowości, ale również zmiany tego zezwolenia w zakresie zmiany miejscowości w obrębie jednego województwa czy nawet przeniesienia ośrodka gier do innego województwa. Jednakże powyższa regulacja dopuszczającą zmianę miejsca prowadzonej działalności (lokalizacji ośrodka gier), nie może być stosowana w oderwaniu od pozostałych przepisów ustawy, a tym samym pozostawać w sprzeczności z zapisami ustawy o grach hazardowych, w szczególności przepisami dotyczącymi limitów ośrodków gier czy konieczności ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu w określonych w niej przypadkach. W związku z tym, tryb dotyczący zmiany miejsca urządzania gier wskazany w w/w przepisie, ograniczać się powinien jedynie do zmiany lokalizacji w ramach jednej miejscowości. Zgodnie z przepisem przepis art. 15 ust. 1 ustawy o grach hazardowych kasyna gry mogą być lokalizowane w miejscowościach liczących do 250 tys. mieszkańców - 1 kasyno. Na każde kolejne rozpoczęte 250 tys. mieszkańców liczbę dozwolonych kasyn gry zwiększa się o 1. Łączna liczba kasyn gry w województwie nie może być jednak wyższa niż 1 kasyno na każde pełne 650 tys. mieszkańców województwa. Zgodnie z ust. 3 cyt. wyżej przepisu Liczbę mieszkańców, o której mowa w ust. 1 ustala Prezes Głównego Urzędu Statystycznego jako liczbę ludności faktycznie zamieszkałej na obszarze danej miejscowości oraz województwa, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym prowadzący gry złożył wniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne. Organ prawidłowo ustalił, że biorąc pod uwagę treść art. 15 ust. 1 omawianej ustawy w S., jako miejscowości liczącej [...] mieszkańców (według stanu na 31 grudnia 2009r.) mogą być zlokalizowane dwa kasyna gry. Zgodnie z publikacją Prezesa GUS według stanu na dzień 31 grudnia 2009 roku (tj. końca roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o zmianę koncesji), liczba mieszkańców województwa zachodniopomorskiego wynosiła 1.693.198 mieszkańców. Zatem i w województwie zachodniopomorskim mogą być zlokalizowane 2 kasyna gry. Wprowadzenie dodatkowego warunku tj. powiązania ilości kasyn gry z liczbą mieszkańców województwa spowodowało sytuację, że w przypadku przekroczenia liczby kasyn w danym województwie, w konkretnej miejscowości położonej w jego obrębie, nie można zlokalizować kasyna gry. Tym samym biorąc pod uwagę fakt, iż w województwie zachodniopomorskim działają dwa kasyna gry tj. w S. i S., wyczerpany został ustawowy limit wolnych lokalizacji na prowadzenie kasyna gry w tym województwie. Zgodnie z art. 33 ust. 2 omawianej ustawy, jeżeli o koncesje lub zezwolenie , których wydanie podlega ograniczeniom ilościowym, ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający warunki określone w ustawie, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza i przeprowadza przetarg. Należy zgodzić się z organem, iż w przypadku kasyn gry w województwie zachodniopomorskim, ze względu na całkowite wykorzystanie limitów lokalizacyjnych, zmiana miejsca urządzania gry poza daną miejscowość, mogłaby doprowadzić do naruszenia przywołanego wyżej przepisu art. 33 ust. 2 ustawy. Tym samym, wniosek Spółki o zmianę posiadanej koncesji w części dotyczącej miejsca urządzania gier (miejscowości) nie ma pierwszeństwa przed ewentualnymi wnioskami innych spółek o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w S., a jego pozytywne rozpatrzenie stałoby w sprzeczności z przywołanym wyżej przepisem. Ponadto wyrażając zgodę na zmianę lokalizacji kasyna gry ze S. na S. na wniosek strony skarżącej, Minister Finansów, postawiłby stronę na uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podmiotów, zainteresowanym prowadzeniem kasyna gry w S.. Strona bowiem, uzyskując wcześniej zezwolenie na prowadzenie kasyna gry w S. - w mniej atrakcyjnym, mniejszym i tym samym budzącym mniejsze zainteresowanie innych spółek mieście, uzyskałaby prawo do prowadzenia kasyna gry w bardziej atrakcyjnym, większym S., z pominięciem procedury przetargowej. Prowadziłoby to tym samym do dyskryminowania przez organ jednych podmiotów na rzecz innych. Należy podzielić także stanowisko organu, iż art. 128 ordynacji podatkowej wprowadza zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zmiana wydanej decyzji administracyjnej nie może zmieniać istoty stosunku prawnego wcześniej nią wykreowanego. Natomiast w przypadku dokonania wnioskowanej zmiany doszłoby do ukształtowania nowego stosunku prawnego poprzez zmianę lokalizacji ośrodka gier poza granice danej miejscowości, na którą uzyskała zezwolenie. W sytuacji, gdyby spółka chciała podjąć działalność w innej miejscowości tj. w S., winna wystąpić do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie stosownej koncesji w innym trybie tj. w trybie przepisów art. 32 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i ubiegać się o udzielenie koncesji na równi z innymi zainteresowanymi podmiotami. Podkreślić należy, że decyzją z dnia 4 grudnia 2008 r. skarżąca spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie kasyna gry w S. na okres 6 lat (pkt I decyzji), natomiast miejsce urządzania gier zostało wskazane w pkt III decyzji jako lokal mieszczący się w S. przy ul. U.11. Zatem skarżąca spółka ma prawo prowadzić kasyno gry w S. i ewentualna zmiana prowadzenia kasyna gry wynikająca z art. 51 ust. 2 pkt 1 ppkt a mogłaby dotyczyć ewentualnie miejsca określonego w pkt III zezwolenia, ale na obszarze S. Nadmienić należy, że zmiana zezwolenia w zakresie liczby automatów nie jest sprzeczna z innymi przepisami, nie wpływa na prawa innych podmiotów, jak we przypadku zmiany miejscowości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 ustawy – Ordynacja podatkowa wskazać należy, że w świetle tego przepisu pracownik urzędu skarbowego, urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Ustawodawca w art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej posłużył się pojęciem "pracownik". Pod tym pojęciem należy rozumieć osoby zatrudnione w danym urzędzie na podstawie stosunku pracy umocowane do wydawania decyzji z upoważnieniem indywidualnym bądź wynikającym z mocy prawa. Podsekretarz stanu, przy pomocy którego Minister Finansów wykonuje swe zadania, nie ma statusu pracownika w rozumieniu prawa pracy. Wykonuje on swoje zadania na mocy powołania, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U 2003 r. Nr 24. poz. I99 ze zm.) przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek właściwego ministra. Powyższe oznacza, że podsekretarz stanu, który podpisał decyzje w I instancji nie jest wyłączony, na podstawie w art. 130 § 1 pkt 6 od rozpatrywania sprawy w wyniku wniesienia odwołania w trybie art. 221 Ordynacji podatkowej. Taki pogląd został wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz: wyroki WSA w Warszawie z dnia z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 968/07, z dnia 23 września 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 168/05, z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 674/07 oraz z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1694/07. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt II GSK 610/10, na kanwie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził że, Minister wykonuje swoje zadania przy pomocy sekretarza i podsekretarzy stanu, gabinetu politycznego ministra oraz dyrektora generalnego urzędu (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów. Aparatem pomocniczym ministra jest ministerstwo, którego komórki organizacyjne do realizacji merytorycznych zadań ministerstwa stanowią departamenty (art. 39 ust. 1 i ust. 4 powołanej ustawy), działające na podstawie regulaminu ustalonego przez Ministra w drodze zarządzenia (art. 39 ust. 6 powołanej ustawy). Powyższe oznacza, że bez względu na to, w jaki sposób dochodzi do dekoncentracji kompetencji (czy na podstawie art. 268a k.p.a., czy też na podstawie postanowień regulaminu organizacyjnego), w każdym z tych przypadków pracownicy ministerstwa wykonują kompetencje przysługujące ministrowi jako organowi administracji publicznej. Decyzja wydana wskutek ponownego rozpoznania sprawy pozostaje nadal decyzją ministra wykonującego kompetencje określone w art. 127 § 3 k.p.a., niezależnie od tego czy podpisał ją piastun organu czy też osoba wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy o Radzie Ministrów czy też inny pracownik działający na podstawie upoważnienia o jakim mowa w art. 268a k.p.a. Kompetencje przyznane organom administracji publicznej nie przechodzą na aparat pomocniczy, który jedynie powołany jest do ich realizacji w imieniu i na rachunek organu. Z tego też względu przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Konstrukcja prawna instytucji wyłączenia nie może bowiem prowadzić do pozbawienia organów administracji publicznej zdolności do wykonywania zadań publicznych, pozbawiając je zarazem kompetencji przyznanych przepisami prawa. W tym kontekście podpisanie przez tą samą osobę zarówno decyzji pierwszoinstancyjnej jak i decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy nie można postrzegać jako rażącego naruszenia prawa. Niedopuszczalne jest bowiem przyjęcie takiej interpretacji, w myśl której przepisy o wyłączeniu pracownika organu raz będą miały odpowiednie zastosowanie, innym razem zaś nie, w zależności od tego, czy decyzja w pierwszej instancji została wydaną przez osobę piastującą funkcję organu monokratycznego, czy też przez pracownika tego organu, działającego z jego upoważnienia. Niezasadne są także zarzuty skarżącej dotyczące przez organ przepisów art. 191, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu należy uznać, iż Minister Finansów wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Decyzje zostały wydane po dokonaniu wnikliwej analizy złożonego wniosku w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów oraz faktycznej możliwości zmiany zezwolenia na wnioskowane miejsce, biorąc pod uwagę m.in. liczbę mieszkańców w miejscowości, w województwie, a tym samym wynikające z przepisów limity lokalizacyjne, jak również przepisy dotyczące konieczności ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu w określonych w niej przypadkach. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej decyzje zawierają obszerne uzasadnienie faktyczne i prawne. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.