I OSK 304/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 351/11 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2011 oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 351/11 uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty A. K. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011 oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że: Organ II instancji ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Lubaniu z dnia [...] marca 2011 r. (Nr [...]), odmawiającej wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata: 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011 – organ wyższego stopnia: • uchylił decyzję organu pierwszej instancji, w części dotyczącej odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu za lata: 2009, 2010 i w tej części umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji; • utrzymał w mocy decyzję tegoż organu w części dotyczącej odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu za lata 2006-2008 i za rok 2011. Sad wskazał, że organy policji obu instancji orzekały już wielokrotnie w przedmiocie wspomnianego równoważnika pieniężnego, w odniesieniu do zainteresowanego, który aktualnie jest emerytem policyjnym, zwolnionym ze służby w Policji z dniem 15 kwietnia 1991 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyznał, że w obiegu prawnym nadal pozostaje ostateczna decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Lubaniu z dnia [...] maja 2002 r. (Nr [...]) przyznająca stronie prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, na podstawie której skarżący – jako emeryt policyjny – pobierał przedmiotowe świadczenie do 2005 r. Zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zostały określone w rozporządzeniu MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu (Dz. U. Nr 100 poz. 919), które zostało wydane na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (jednolity tekst: Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.). Przewidywane w rozporządzeniu uprawnienie emerytów i rencistów w tym zakresie określone było pierwotnie wprost w § 8, który jednak, z dniem 1 stycznia 2006 r., został uchylony nowelizującym rozporządzeniem wykonawczym MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U z 2005 Nr 266, poz. 2246), co – w ocenie organu odwoławczego – pozbawiło tym samym uprawnień do tego świadczenia osoby pobierające je z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. Zdaniem organu drugiej instancji, akty wykonawcze wydawane na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy o Policji (zarządzenie z dnia 30 września 1997 r., rozporządzenie MSWiA z dnia 20 grudnia 1999 r. oraz rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r.), w zakresie, w jakim przewidywały przyznanie prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, wykraczały poza granice delegacji ustawowej. Pomimo mocy obowiązującej § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., na gruncie ustawy o Policji brak było podstaw do wydania decyzji przyznającej równoważnik za remont lokalu mieszkalnego emerytowi bądź renciście policyjnemu. Fakt, że świadczenia takie były przyznawane i wypłacane wynikał natomiast ze związania organów administracji publicznej obowiązującym prawem – czyli uregulowaniami powołanych aktów wykonawczych – oraz koniecznością przestrzegania i stosowania przez organy obowiązującego porządku prawnego. Komendant Wojewódzki Policji wywodził dalej, że właśnie w celu doprowadzenia do zgodności zapisów aktu wykonawczego, wydanego na podstawie 91 ust. 2 ustawy o Policji z tą ustawą konieczne było uchylenie § 8 obowiązującego aktualnie rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., który przewidywał prawo do równoważnika także w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych. Konsekwencją takiego zabiegu prawnego jest brak podstaw do stosowania – od tej daty – przepisów rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. wobec emerytów i rencistów policyjnych. Oznacza to tym samym – w ocenie organu – że z chwilą wyeliminowania z porządku prawnego przepisu § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. zapisy tego aktu wykonawczego nie mogły stanowić podstawy do naliczania równoważnika emerytom i rencistom policyjnym, ani podstawy do podejmowania przez organy wobec tego kręgu osób innych czynności uregulowanych w rozporządzeniu. W dalszej części uzasadnienia weryfikowanej przez Sąd decyzji organ Policji wyższego stopnia ponownie nawiązał do faktu pozostawania w obiegu prawnym decyzji, która przyznała zainteresowanemu prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. W tym kontekście powołano się na pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 lipca 2010 r. (II SA /Op 317/ 10), który stwierdził, iż nie można nie dostrzec, że w decyzji przyznającej równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jednocześnie określono, iż będzie on wypłacany corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Zatem decyzji tej nadano charakter związany. W kwestii obliczania wysokości świadczenia do wypłaty odesłano bowiem w tej decyzji do obowiązujących przepisów prawa. Skoro jednak od dnia 1 stycznia 2006 r. przepisy rozporządzenia dotyczące stawek, jak i sposobu wyliczenia równoważnika, przestały obowiązywać w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, to przewidziane w ustawie zasady wyliczenia takiego świadczenia mogą być stosowane jedynie wobec policjantów w służbie czynnej. Tak zatem w decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Lubaniu z dnia [...] maja 2002 r. (Nr [...]) przyznającej skarżącemu – jako emerytowi – prawo do równoważnika za remont zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego, określono jednocześnie, iż będzie on wypłacany corocznie na podstawie składanego przez stronę oświadczenia mieszkaniowego, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Wywodził w związku z tym, że od dnia 1 stycznia 2006 r. decyzja przyznająca stronie równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu nie może być realizowana poprzez jego wypłatę, gdyż nie obowiązuje żadna stawka, o jakiej mowa w tej decyzji, na podstawie której można byłoby ustalić wysokość przyznanego świadczenia. Wobec braku innych regulacji dotyczących emerytów i rencistów policyjnych, od dnia 1 stycznia 2006 r. brak jest też bowiem podstaw prawnych do wyliczenia równoważnika za remont dla tej grupy osób. Z przedstawionych względów organ odwoławczy postanowił utrzymać w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie o odmowie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu, w części dotyczącej odmowy wypłaty przedmiotowego świadczenia za lata 2006-2008 oraz w części dotyczącej odmowy wypłaty przedmiotowego świadczenia za rok 2011. W związku z oddaloną skargą kasacyjną z dnia 3 lutego 2011 r., należało ponownie rozpatrzyć wniosek strony z dnia 2 stycznia 2009 r. o wypłatę przedmiotowego świadczenia za lata 2006-2008. Natomiast w części dotyczącej odmowy wypłaty równoważnika za remont lokalu za rok 2009, należało uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji. Skoro bowiem wniosek w tym zakresie został już rozpatrzony, zbędne było wydanie kolejnej decyzji orzekającej o odmowie wypłaty za rok 2009. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę na fakt, iż Komendant Powiatowy Policji w Lubaniu, wydając decyzję Nr [...], bezzasadnie orzekł w niej o odmowie wypłaty przedmiotowego równoważnika za rok 2010, gdyż postępowanie administracyjne w tym zakresie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w związku ze złożoną przez skarżącego skargą z dnia 19 listopada 2010 r. na decyzję Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji Nr [...] KPP o odmowie prawa do równoważnika za remont lokalu za rok 2010. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia decyzji Nr [...], także w części dotyczącej odmowy wypłaty omawianego równoważnika za rok 2010. Skargę na powyższą decyzję złożył A. K. zarzucając jej sprzeczność z prawem W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] marca 2011 r., odmówił skarżącemu wypłaty równoważnika za lata 2006-2011, natomiast Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu w wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, w punkcie pierwszym swojej decyzji: uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu za lata 2009-2010 i w tej części umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji; natomiast w punkcie drugim: utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu za lata 2006-2008 i za rok 2011. Tak więc kontroli Sądu I instancji poddana została – jako podstawowa – kwestia prawidłowości stanowiska organów o odmowie wypłaty świadczenia, argumentowanej brakiem możliwości wykonania decyzji przyznającej stronie uprawnienie przez jego wypłatę, z tego względu, że nie obowiązuje żadna stawka, o jakiej mowa w tej decyzji, gdyż od dnia 1 stycznia 2006 r. brak jest podstaw prawnych do wyliczenia równoważnika za remont dla emerytów policyjnych. Jednak WSA we Wrocławiu uznał, że stanowisko takie nie może być uwzględnione. Sąd I instancji podkreślił, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Lubaniu z dnia [...] maja 2002 r. przyznająca skarżącemu – jako emerytowi policyjnemu – prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (. W jej rozstrzygnięciu postanowiono o przyznaniu stronie prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem norm zaludnienia, a także o tym, że kwota równoważnika zostanie ustalona każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek, zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 przywołanego rozporządzenia. W zaskarżonym wyroku podkreślono, że gdy chodzi o moc wiążącą decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Lubaniu z dnia [...] maja 2002 r., to była ona przedmiotem rozważań w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r. (IV SA/Wr 174/10) oraz w wyroku NSA z dnia 3 lutego 2011 r. (I OSK 1529/10), które zapadły w sprawie dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uchylając decyzje organu pierwszej i drugiej instancji, stwierdził wówczas, że zbadania wymaga, w jaki sposób zmiana określonego przepisu prawa wpływa na stosunki już istniejące – ukonstytuowane jeszcze przed obowiązywaniem przepisu "starego prawa". Sąd wskazał na "instytucję praw nabytych", według której, mimo zmiany stanu prawnego, stosunki administracyjne już powstałe trwają nadal. Zaznaczył również, że zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem, w przypadku zmiany przepisu dopuszczalne jest roszczenie o dalszą realizację praw nabytych wynikających z decyzji administracyjnej jedynie, gdy wynika z wyraźnego przepisu stanowiącego materialne źródło uprawnienia. Źródłem takiego uprawnienia był § 8 wskazanego rozporządzenia. Sąd stwierdził nadto, że zmiana omawianego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., prowadząca do wyeliminowania – z dniem 1 stycznia 2006 r. – § 8 tegoż aktu, pozostawała bez wpływu na uprawnienia emerytów i rencistów wynikające z ostatecznych decyzji o przyznaniu im prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Podkreślił również, że według powszechnie przyjętego stanowiska doktryny, zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną określonych skutków prawnych trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Nawet w przypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli w obrocie prawnym występuje decyzja administracyjna nadająca jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia, która nie zostanie w jakikolwiek sposób wyeliminowana z obrotu prawnego, będzie rodzić skutki w sposób ciągły i nieprzerwany. W konkluzji Sąd stwierdził, że ponieważ decyzja z dnia [...] maja 2002 r. przyznająca skarżącemu uprawnienie do równoważnika nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, w dalszym ciągu wywołuje ona skutki, które wynikają z jej przedmiotowego zakresu. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r. (I OSK 1529/10) oddalił skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu od przedstawionego wyroku WSA we Wrocławiu. W uzasadnieniu wyroku kasacyjnego zaznaczono, że nowelizacja rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. nie powodowała automatycznie wygaśnięcia decyzji administracyjnych przyznających emerytom czy rencistom prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Dopóki więc decyzje te nie zostaną zweryfikowane w sposób przewidziany prawem, dopóty będą wywoływać skutki prawne wiążące trwale podmioty i strony zainteresowane ich rozstrzygnięciem. Skoro więc decyzją z dnia [...] maja 2002 r. przyznano skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego bezterminowo, a decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, korzysta ona z domniemania prawidłowości i trwałości, przy czym decyzja ta, jak też obowiązujące w tym zakresie przepisy, nie określały zdarzenia czy warunków, z jakimi wiązałoby się ustanie bytu nawiązanego stosunku materialnoprawnego. Sąd I instancji rozpoznający sprawę przytoczył celowo argumentację zawartą w obu opisanych orzeczeniach. Zgodnie bowiem z art. 153 u.p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której mowa w przywołanym przepisie, dotyczyć może stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu jako podstawy do wydania decyzji. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (zaistniałej po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie. Natomiast według art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych – także inne organy. W sprawie, zdaniem sądu I instancji, istota sporu sprowadzała się do oceny, czy decyzja z dnia [...] maja 2002 r., którą to decyzją skarżący nabył uprawnienie do świadczenia w postaci równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, i która to decyzja w chwili orzekania przez organ drugiej instancji nadal funkcjonowała w obrocie prawnym (próba jej wyeliminowania w drodze stwierdzenia nieważności okazała się nieskuteczna), podlega czy też nie podlega wykonaniu, ze względu na fakt wyeliminowania z obrotu prawnego § 8 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r. i brak aktu prawnego, który stanowiłby podstawę do corocznego wyliczenia wysokości tego świadczenia emerytom policyjnym. Tymczasem kwestia ta była już przedmiotem oceny w przywołanych wcześniej wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prawomocnie przesądzono w nich bowiem, że dopóki decyzja z dnia [...] maja 2002 r. wydana na rzecz skarżącego nie zostanie wyeliminowana z obrotu (w jakikolwiek sposób prawem przewidziany), dopóty będzie wywoływać skutki prawne wiążące w sposób trwały i nieprzerwany podmioty i strony zainteresowane ich rozstrzygnięciem. Decyzja ta korzysta bowiem z domniemania prawidłowości i trwałości. Co istotne, zaznaczono również, że decyzja ta (jak i obowiązujące w tym zakresie przepisy) nie określały zdarzenia czy warunków, z którymi wiązałoby się ustanie nawiązanego stosunku materialnoprawnego. Nie ulega wątpliwości, że skutkiem decyzji z dnia [...] maja 2002 r. jest uprawnienie skarżącego do wypłaty świadczenia i odpowiadający temu uprawnieniu obowiązek corocznej wypłaty tego świadczenia. Decyzja ta jest bowiem bezterminowa, co również przesądzone zostało we wcześniej przywołanych orzeczeniach. Dodać tylko wypada, iż jeśli w ramach stosunku administracyjnego mają być wykonane obowiązki lub uprawnienia o charakterze powtarzającym się, stosunek ten trwa tak długo, jak długo istnieje norma prawna lub akt je konkretyzujący. Sąd uznał, że mimo iż przywołane orzeczenia zapadły w sprawie przyznania skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego (w takiej sprawie wydane bowiem zostały decyzje administracyjne, których dotyczyły tamte wyroki), to mają one ewidentny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie wypłaty tego równoważnika. Nie można bowiem mocy wiążącej decyzji z dnia [...] maja 2002 r. oraz skutków, jakie ona wywołuje dla stron, oceniać inaczej w postępowaniu dotyczącym uprawnienia podmiotowego przysługującego stronie, a inaczej w postępowaniu dotyczącym wykonania tego uprawnienia. Należy zatem stwierdzić, że w przywołanych orzeczeniach oceniono kwestię prawną mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wyroki te były prawomocne już w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji (tj. w dniu [...] marca 2011 r.), a w konsekwencji – organy były nimi związane (podobnie, jak i sądy). Powyższe związanie wynika również z faktu, że w orzeczeniach tych wskazano, iż organy wadliwie określiły przedmiot podstępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia 2 stycznia 2009 r., który w swojej treści jest zbliżony do późniejszych wniosków złożonych w sprawie przez zainteresowanego. W ocenie Sądów (zarówno WSA we Wrocławiu, jak i NSA), wniosek ten dotyczył bowiem wykonania decyzji z dnia [...] maja 2002 r. poprzez wypłatę świadczenia przyznanego tą decyzją, a nie orzekania w przedmiocie posiadania prawa podmiotowego. Tak więc WSA we Wrocławiu uznał, że nie może zaaprobować stanowiska organów o odmowie wypłaty równoważnika ze względu na brak podstawy prawej umożliwiającej konkretyzację jego wysokości. W poprzednich orzeczeniach sądowych stwierdzono bowiem, że źródłem stosunku administracyjnoprawnego i płynącego z niego uprawnienia dla skarżącego jest decyzja z dnia [...] maja 2002 r. Decyzja ta nie zawierała natomiast innego sposobu obliczenia wysokości świadczenia, jak poprzez odwołania do brzmienia przepisów wykonawczych – rozporządzeń wydawanych przez MSWiA. Wedle tych przepisów, równoważnik dla policyjnych emerytów i rencistów – w latach, w których prawo do jego wypłaty było realizowane – wyliczany był w wysokości przewidzianej dla funkcjonariuszy w służbie czynnej, według corocznie waloryzowanych stawek. Tym samym należy przyjąć, że taka reguła powinna dotyczyć lat następnych w stosunku do uprawnień wynikających z ostatecznych i niewyeliminowanych z obrotu prawnego decyzji. Tak więc zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca – w zakresie, w jakim odmówiono wypłaty równoważnika – wydane zostały z naruszeniem omówionej wcześniej zasady związania prawomocnym wyrokiem. Natomiast Sąd I instancji uznał, że orzeczenie o umorzeniu postępowania zawarte w decyzji organu odwoławczego (z argumentacją przedstawioną w jej uzasadnieniu) uznać należy za przedwczesne, dlatego, że obecnie nie pozostaje w obrocie żadna decyzja organów policji (ani pierwszoinstancyjna, ani też wydana w trybie odwoławczym), która załatwiałaby wniosek skarżącego o wypłacenie równoważnika za lata 2006-2011. Wszystkie wcześniej wydane w tym przedmiocie orzeczenia były bowiem eliminowane albo przez sam organ drugiej instancji albo przez sądy administracyjne. W konsekwencji rozstrzygnięć sądowych sprawa wypłaty skarżącemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego – za okres od 2006 r. poczynając – będzie musiała być rozważona raz jeszcze przez organy, z uwzględnieniem oceny wynikającej z niniejszego wyroku, w kontekście związania organów przewidzianego z art. 153 i art. 170 .P.p.s.a. W dniu 12 grudnia 2011 r. skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożył Komendant Wojewódzki policji we Wrocławiu. Zarzucił on wyrokowi Sądu I instancji: 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.: • art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 134, 135 i 152 P.p.s.a. poprzez ich zastosowanie i uwzględnienie skargi, podczas gdy decyzje wydane przez organy obu instancji są zgodne z prawem; • art. 141 § 4 P.p.s.a w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a polegające na tym, że w pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd nie rozpatrzył wpływu zakresu uprawnienia A. K. do otrzymania świadczenia, podczas gdy z decyzji Komendanta Rejonowego Policji w Lubaniu z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] i treści przepisów wynika, że równoważnik pieniężny wypłaca się na podstawie corocznego składanego oświadczenia mieszkaniowego, a jego wysokość ustala się każdorazowo przy uwzględnianiu stanu prawnego obowiązującego w dacie kolejnej oceny, • art. 170 P.p.s.a i art. 153 P.p.s.a poprzez błędne zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że ocena prawna wyrażona w wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wr 174/10) oraz w wyroku NSA z dnia 3 lutego 2011 r. (sygn. akt I OSK 1529/10), w zakresie uprawnienia skarżącego do otrzymania równoważnika wiąże organy w zakresie wypłaty równoważnika w sytuacji braku przepisów wykonawczych określających wysokości tego świadczenia dla emerytów. • bezzasadne zarzucenie organowi, że uchylone decyzje ignorują moc obowiązującą i trwałość decyzji, podczas gdy podstawa faktyczna i prawna uchylonych decyzji dotyczy ustalenia wysokości i wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, a zatem jest inna od postawy faktycznej i prawnej decyzji z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: • art. 91 ustawy o Policji w związku z art. 29 ust. 1 i art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 67 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że organy wadliwie zastosowały te przepisy i w rezultacie błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że decyzja z [...] maja 2002 r. nadal wywołuje skutek prawny w postaci obowiązku wypłaty A. K. równoważnika za remont lokalu mieszkalnego • naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że decyzja z [...] maja 2002 r. nadal wywołuje skutek prawny w postaci obowiązku wypłaty A. K. równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, podczas gdy ustawa o Policji nie przewiduje i nigdy nie przewidywalna możliwości wypłacania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego emerytom policyjnym. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu nie można wywodzić uprawnień emerytów i rencistów policyjnych z treści przepisów ustawy o Policji. Art. 91 ust. 1 ustawy o policji nie dawał takiego uprawnienia emerytom. Nadto uchylenie § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania powoduje, że odpadła podstawa prawna do przyznawania świadczenia emerytom. W skardze podkreślono, że WSA we Wrocławiu nie rozpatrzył wpływu, jaki na zakres uprawnienia strony miała treść decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Lubaniu z dnia [...] maja 2002 r. (Nr [...]) przyznającej skarżącemu – jako emerytowi – prawo do równoważnika za remont zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego, określając jednocześnie, iż będzie on wypłacany corocznie na podstawie składanego przez stronę oświadczenia mieszkaniowego, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Tak więc postępowanie w sprawie wypłaty równoważnika powinno być wszczynane co roku i ma charakter odrębnego postępowania, które kończy się odrębnym rozstrzygnięciem. Tymczasem wobec braku innych regulacji dotyczących emerytów i rencistów policyjnych, od dnia 1 stycznia 2006 r. brak jest też podstaw prawnych do wyliczenia równoważnika za remont dla tej grupy osób. Tak więc zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną walor trwałości decyzji z 2002 r. nie skutkuje uprawnieniem do otrzymywania świadczenia, które jest co roku weryfikowane, a więc w sytuacji gdy brak jest podstawy do wypłaty świadczenia, nie jest ono wypłacane. Jednocześnie w skardze zauważono, że uprawnienie do otrzymywania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego powinno wynikać z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Tymczasem uchylony zapis § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania wychodził poza upoważnienie ustawowe wyrażone w art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, a wiec jego uchylenie jest zgodne z art. 2 Konstytucji, co potwierdziły orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wydane w tego typu sprawach. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. K. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Na wstępie należy zauważyć, że zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się w istocie do zarzucenia Sądowi I instancji nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa administracyjnego materialnego i przez to wydanie nieprawidłowego rozstrzygnięcia. W tym miejscu jednak należy zauważyć, że Sąd I instancji prawidłowo przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku regulacje prawne dotyczące równoważnika za remont lokalu dla emerytów i rencistów policyjnych i wywiódł, że zmiana rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie miała wpływu na uprawnienia emerytów i rencistów wynikające z ostatecznych decyzji o przyznaniu im tego uprawnienia. Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest trafne. Decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Lubaniu z dnia [...] maja 2002 r. przyznająca A. K. równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, jak wynika z jej treści, została wydana na podstawie art. 91 ust.1 ustawy o Policji oraz § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz. U. Nr 106 poz. 1212). Według § 11 wymienionego rozporządzenia emerytom i rencistom policyjnym przyznaje się równoważniki pieniężne za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego lub za brak lokalu mieszkalnego w wysokości określonej w niniejszym zarządzeniu. Również rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w §8 przewidywało uprawnienia emerytów i rencistów policyjnych do równoważnika za remont lokalu. Należy zauważyć, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) zmieniające wskazane wyżej rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r., wprawdzie uchyliło § 8, lecz nie zawierało żadnych regulacji prawnych dotyczących równoważników przyznanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Rozporządzenie nowelizujące nie zawierało też postanowień o działaniu nowych przepisów z mocą wsteczną. Bezspornym jest zarówno to, że z dniem 1 stycznia 2006 r. utracił moc przepis, na podstawie którego emeryci i renciści policyjni otrzymywali równoważnik za remont lokalu, jak również i to, że nowa regulacja prawna nie zawiera żadnych postanowień dotyczących losu decyzji administracyjnych wydanych na podstawie dotychczasowego stanu prawnego. Skoro tak, decyzje te nadal wiążą, mimo że przestała istnieć podstawa prawna uzasadniająca ich wydanie. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną skutków prawnych trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić w sposób generalny poprzez wprowadzenie przez ustawodawcę określonej normy intertemporalnej, bądź w drodze aktu o charakterze indywidualnym. Dopóki decyzja ostateczna, bo taką jest decyzja, na mocy której został przyznany stronie równoważnik za remont lokalu, pozostaje w obrocie prawnym i nie zostanie zweryfikowana (art.16 §1 zd.2 K.p.a.), to wywołuje określone skutki prawne. Uwzględnić też należy, że decyzja o przyznaniu równoważnika została wydana, gdy A. K. był już na emeryturze. Tak więc, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, decyzja przyznająca uprawnienie skarżącemu może być realizowana przez jego wypłatę. W niniejszej sprawie organ, biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu oraz decyzję przyznającą skarżącemu równoważnik, powinien ustalić wysokość świadczenia na podstawie obowiązujących obecnie przepisów (por. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1711/11, z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2016/11). Niezrozumiały jest zarzut skarżącego dotyczący błędnego zastosowania art. 153 P.p.s.a.. Skoro zarówno w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 174/10, jak i w wyroku NSA z 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1529/10 dokładnie wskazano, że jak długo decyzja o przyznaniu skarżącemu prawa do równoważnika nie zostanie wyeliminowana z obrotu, to nadal wywołuje skutki prawne, to obowiązkiem organu administracji jest podporządkowanie orzeczeniu niezawisłego sądu. Sąd I instancji prawidłowo, zatem uznał, że ww. orzeczenia sądów administracyjnych wiążą organy policji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.