I SA/Kr 1311/11

Sygn. akt I SA/Kr 1311/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 listopada 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski, WSA Urszula Zięba, Protokolant: Henryka Lech, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011r., sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w P., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 1 czerwca 2011r nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 357, 00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100 ). Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2011 r. znak: [...]Wójt Gminy, działając na podstawie art. 5 ust. 3 w zw. z art. 2 punkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U Nr 123. z. 1291) oraz art. 7 ust.2 pkt.4 ustawy z 12 stycznia 1991r o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121 poz. 844 ze zm.), art.67b § 1 pkt 2 i art. 67a Ordynacji podatkowej, art. 217 § 2 pkt 2, art. 218 § 1 oraz art. 219 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. w P., odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 22 grudnia 2010r. w/w Spółdzielnia zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, w związku ze zwolnieniem podatkowym wynikającym z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, informując przy tym, że środki z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych zostały wydatkowane zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2007r. w sprawie wydatkowania środków zgromadzonych na rachunku ZFRON. W ocenie organu l instancji zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu niepełnosprawnych do wpłat o których w art. 21 ust. 1, art. 23, art. 31 ust. 3 pkt. 1 i art. 33 ust. 4a, 7 i 7 a, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 49a i 49b, przepisy Ordynacji podatkowej, z tym, że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu, a nie Wójtowi. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej obowiązek wydawania zaświadczeń o udzielonej pomocy publicznej spoczywa na podmiocie udzielającym pomocy. Tymczasem Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest tylko w części zasilany środkami pochodzącymi ze zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pomocą de minimis jest kwota wydatków poniesionych z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na ściśle określony cel w wysokości nie przekraczającej 81% wartości wszystkich zwolnień. Wójt Gminy nie ma prawnych możliwości ustalenia czy na konto zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych wpłynęły wszystkie wpłaty określone w art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu niepełnosprawnych, czy wydatki poniesione zostały ze środków tego funduszu oraz czy przedsiębiorca prowadzący zakład pracy chronionej otrzymał inną pomoc, niż de minimis w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą , lub tego samego projektu inwestycyjnego. Organ I instancji podkreślił, że nie udzielił wnioskodawcy pomocy w formie ulgi podatkowej wynikającej z art. 67b § 1 pkt 2, określonej w art. 67a, a dopiero udzielenie takiej pomocy stanowiłoby pomoc de minimis. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła S., zarzucając, że organ I instancji, czyli wójt, w zakresie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest właściwy do wymierzania i pobierania podatku, a zatem powinien wydać stosowne zaświadczenie. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011 r. znak:[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 306a i 306 b i art. 144 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu odwoławczego obowiązek wydawania zaświadczeń o udzielonej pomocy publicznej spoczywa na podmiocie tej pomocy udzielającym. Bez wątpienia też Wójt Gminy nie jest organem właściwym do wydania zaświadczenia o wysokości pomocy de minimis stanowiącej kwotę wydatków poniesionych z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Bezsprzecznym jest także to, że Wójt Gminy jako organ podatkowy nie ma prawnych możliwości ustalenia czy na konto zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych wpłynęły wszystkie wpłaty określone w art. 49 ust 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu niepełnosprawnych, czy wydatki poniesione zostały ze środków tego funduszu oraz czy przedsiębiorca prowadzący zakład pracy chronionej otrzymał inną pomoc niż de minimis w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, lub tego samego projektu inwestycyjnego. Wójt Gminy jako organ podatkowy jest natomiast właściwy w sprawach stosowania ulg podatkowych określonych w art. 67a i 67b Ordynacji podatkowej. Na podstawie art. 67b § 1 pkt 2 tej ustawy organy podatkowe mogą udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a jeżeli stanowią one pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego, dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Zatem ulga podatkowa udzielona podatnikowi w oparciu o powołany przepis ma charakter pomocy udzielonej w ramach de minimis. Stąd też organ podatkowy, który takowej ulgi udzielił jest władny do wydania zaświadczenia taki fakt potwierdzającego. Jednakże w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wójt Gminy stwierdził , iż nie udzielał spółdzielni ulgi podatkowej w oparciu o art. 67b § 1 pkt 2 w związku z art. 67a Ordynacji podatkowej, a tylko w przypadku tego rodzaju pomocy de minimis jako organ podatkowy byłby władny wydać stosowne zaświadczenie odnośnie udzielonej pomocy. Nie jest natomiast organem właściwym do wydania zaświadczenia o wysokości pomocy de minimis stanowiącej kwotę wydatków poniesionych z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła S. w P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając zarzuty, podtrzymano argumenty zawarte w zażaleniu, a także wskazano, że wg art. 2 pkt. 12 ustawy z dnia 30.04.2004r o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 59 poz. 404 ze zm.) podmiotem udzielającym pomocy jest organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej w tym przedsiębiorcy publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 22.09.2006r o przejrzystości stosunków finansowych niektórych przedsiębiorców. Jednocześnie zgodnie z art. 5 ust. 3 powyższej ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy, zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis lub pomocą de minimis w rolnictwie i rybołówstwie. Również wg § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19.12.2007r w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów, albo inny podmiot udzielający pomocy. W świetle powyższego stosowne zaświadczenie o pomocy de minimis uprawniony jest wystawić organ gminy - wójt gminy, który posiada kompetencje do jego wymierzenia i pobierania. Strona skarżąca wskazała, że wbrew obecnie prezentowanemu stanowisku, Wójt Gminy na inny wniosek z dnia 27.05.2008r. o wystawienie zaświadczenia o pomocy de minimis z ZFRON - podatek od nieruchomości, wystawił S. w dniu 3.06.2008r stosowne zaświadczenie. W odpowiedzi na skargę organ domagał się oddalenia wniesionej skargi, podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Skarga jest zasadna, ponieważ organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011r., Nr 127 poz. 721 ze zm.) osoby prowadzące zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu są zwolnione z podatku (z zastrzeżeniem ust. 2) od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego, na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Zasady zwolnienia osób prowadzących zakłady pracy chronionej od podatku od nieruchomości określone zostały w art. 6 ust. 6 i 7 oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r., nr 121, poz. 944 ze zm.). Z treści powołanego art. 7 ust. 2 pkt 4 tej ustawy wynika, że zwalnia się od podatku od nieruchomości prowadzących zakłady pracy chronionej lub aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady o jakich mowa w tym przepisie. Z przepisu wynika, że przedmiotowe zwolnienie adresowane jest do podmiotu prowadzącego zakład pracy chronionej ale wyłącznie w odniesieniu do gruntów, budynków czy obiektów służących prowadzeniu takiego zakładu. Fakt powyższy musi być potwierdzony decyzją wojewody, który poza tym, że przyznaje status zakładu pracy chronionej/aktywności zawodowej, to określa dodatkowo obiekty wchodzące w skład takiego zakładu, stwierdzając, że spełniają one wymogi stawiane tego rodzaju zakładom określone w art. 28 – 30 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej. Przepisy te jednoznacznie wskazują, że pomoc publiczna udzielana dla zakładów pracy chronionej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości, po spełnieniu ogólnych warunków dla udzielenia tej pomocy, jest traktowana jako pomoc de minimis. Zatem udzielana na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej pomoc w postaci zwolnienia prowadzącego zakład pracy chronionej z podatku od nieruchomości jest pomocą udzielaną w ramach pomocy de minimis. Dalej należy wskazać, że stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2007r. Nr 59, poz. 404 ze zm.) - podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Powyższe stanowi realizację postanowień zawartych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 69/2001, a dotyczących obowiązku państw członkowskich do informowania zainteresowanego, iż udzielona pomoc ma charakter pomocy de minimis. Art. 5 ust. 3 w/w ustawy nakłada na podmioty wskazane w art. 2 pkt 12 tej ustawy obowiązek określonego działania polegającego na podejmowaniu czynności materialno – technicznych sprowadzających się do wydawania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego. Formę, treść, termin i sposób wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że została udzielona pomoc publiczna reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 marca 2007r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. Nr 53, poz. 354). Wspomniany art. 2 pkt 12 wskazuje na podmiot udzielający pomocy – rozumiany jako organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. Nr 191, poz. 1411 i Nr 245, poz. 1775); W związku z tym, w ocenie Sądu, wskazane przepisy wprowadzają obowiązek wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis niezależnie od sposobu w jakiej udzielenie pomocy następuje, a więc niezależnie od tego, czy podstawą udzielenia pomocy jest decyzja administracyjna, czy akt prawny przewidujący ulgę podatkową. Ponadto w przypadku obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy uzyskanej w formie ulgi podatkowej udzielonej na podstawie aktu normatywnego, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie (zwolnienie z podatku od nieruchomości), organem właściwym do wydania zaświadczenia jest właściwy organ podatkowy. Stosownie do treści art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organem podatkowym, w zakresie podatków i opłat wymienionych w art. 1 ustawy, w gminach jest wójt, a w gminach miejskich burmistrz bądź prezydent miasta. Skoro więc pomoc de minimis w rozpoznawanej sprawie polega na ustawowym zwolnieniu od obowiązku płacenia podatku od nieruchomości przez podmioty prowadzące zakłady pracy chronionej w zakresie nieruchomości i budowli wchodzących w skład tegoż zakładu pracy chronionej, to tym samym nieprawidłowe jest stanowisko skarżonych organów, że wójt (będąc organem podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości) nie jest podmiotem zobowiązanym do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Argumentacja powyższa koresponduje z dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16.02.2010r. I SA/Gl 933/09 oraz wyroki NSA z dnia 6.03.2008r. w sprawach sygn. II GSK 312/07, II GSK 509/07 oraz II GSK 177/08). Rozpoznając sprawę ponownie organy winny zatem ocenić wszystkie podniesione przez stronę skarżącą argumenty z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu. Mając na uwadze powyższe Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a., w zw. z art. 13 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm).