II OSK 307/12

Dnia 24 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędzia del. NSA Janusz Furmanek ( spr. ) Protokolant Asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. N. –T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1227/11 w sprawie ze skargi M. N. –T. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 listopada 2010 r. nr XCIV/2805/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od Gminy Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz M. N. – T. kwotę 500 /pięćset/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. WYROKIEM Z DNIA 10 LISTOPADA 2011 R. SYGN. AKT IV SA/WA 1227/11 WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ODDALIŁ SKARGĘ M. N. – T. NA UCHWAŁĘ RADY MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY NR XCIV/2805/2010 Z DNIA 9 LISTOPADA 2010 R. W PRZEDMIOCIE UCHWALENIA MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO REJONU PARKU MOCZYDŁO. UCHWALE TEJ SKARŻĄCY ZARZUCIŁ NARUSZENIE: ART. 1 UST. 2 PKT 7, ART. 6 UST. 2 PKT 2 USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (DZ. U. Z 2003 R. NR 80, POZ. 717, ZE ZM., ZWANĄ DALEJ "O.P.Z.P."), ORAZ ART. 21 UST. 1 I 2, ART. 31 UST. 3, ART. 64 UST. 1, 2 I 3 KONSTYTUCJI RP Z UWAGI NA POMINIĘCIE OBOWIĄZKU UWZGLĘDNIANIA W PROCESIE PLANOWANIA I ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO NAKAZU POSZANOWANIA PRAW PRZYSŁUGUJĄCYCH UŻYTKOWNIKOWI WIECZYSTEMU NIERUCHOMOŚCI BĘDĄCYCH PRZEDMIOTEM PLANOWANEGO ZAGOSPODAROWANIA, A ŚCIŚLE WIĄŻĄCEGO SIĘ Z DZIAŁKAMI GRUNTU NR [...] I [...], I PRZEZ TO LOKALIZACJĘ NA TYM TERENIE PRZESTRZENI PUBLICZNEJ W POSTACI PARKU MIEJSKIEGO. SKARŻĄCY WSKAZAŁ, IŻ PLAN ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO REJONU PARKU MOCZYDŁO NARUSZA JEGO INTERES PRAWNY I WNIÓSŁ O JEGO UCHYLENIE W CAŁOŚCI, BĄDŹ W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ DZIAŁEK NR [...] I [...] ORAZ ZASĄDZENIE NA JEGO RZECZ KOSZTÓW POSTĘPOWANIA. W UZASADNIENIU SKARGI PODNIESIONO, IŻ DECYZJĄ NR [...] Z DNIA [...] GRUDNIA 2008 ROKU PREZYDENT MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY USTANOWIŁ NA RZECZ SKARŻĄCEGO PRAWO UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO GRUNTU O POWIERZCHNI 6.641 M², OZNACZONEGO JAKO DZIAŁKA EWIDENCYJNA NR [...] W OBRĘBIE [...]. NA W/W NIERUCHOMOŚCI JEST POŁOŻONY DWUKONDYGNACYJNY BUDYNEK HANDLOWO - USŁUGOWY. JEDNOCZEŚNIE PROWADZONA JEST SPRAWA USTANOWIENIA PRAWA UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO DO DZIAŁKI GRUNTU NR [...] W OBRĘBIE [...] O POWIERZCHNI 10.236 M². PONADTO W DNIU [...] SIERPNIA 2010 ROKU NA PODSTAWIE ART. 18 UST. 1 USTAWY O.P.Z.P SKARŻĄCY ZŁOŻYŁ UWAGI DO PROJEKTU MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO REJONU PARKU MOCZYDŁO KWESTIONUJĄC USTALENIA PRZYJĘTE W PROJEKCIE PLANU, KTÓRYCH NIE UWZGLĘDNIONO WSKAZUJĄC MIĘDZY INNYMI, ŻE DZIAŁKI [...] I [...] STANOWIĄ KLUCZOWY OBSZAR DLA OBSŁUGI WYPOCZYNKOWO - REKREACYJNEJ I SPORTOWEJ MIESZKAŃCÓW WOLI. UCHWAŁĄ Z DNIA 9 LISTOPADA 2010 ROKU RADA MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY UCHWALIŁA MIEJSCOWY PLAN ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO REJONU PARKU MOCZYDŁO. DZIAŁKI NR [...] I [...] ZOSTAŁY OBJĘTE USTALENIAMI OBOWIĄZUJĄCYMI DLA JEDNOSTKI TERENOWEJ 21 ZP (U) - § 26 PLANU, DLA KTÓREJ: A) USTALONO PRZEZNACZENIE PODSTAWOWE JAKO PARK PRZY JEDNOCZESNYM DOPUSZCZENIU JAKO FUNKCJI UZUPEŁNIAJĄCEJ JEDYNIE USŁUG GASTRONOMII, KULTURY I SPORTU POMIMO TEGO, IŻ BUDYNEK ZLOKALIZOWANY NA DZIAŁCE GRUNTU [...] JEST AKTUALNIE UŻYTKOWANY JAKO BUDYNEK BIUROWO - USŁUGOWY, B) USTALONO WSKAŹNIK POWIERZCHNI BIOLOGICZNIE CZYNNEJ NA MIN. 70% - OGRANICZAJĄC MOŻLIWOŚĆ ZABUDOWY DZIAŁKI GRUNTU NR [...] DO ZABUDOWY JUŻ ISTNIEJĄCEJ Z JEDNOCZESNYM OGRANICZENIEM FUNKCJI, TYMCZASEM DLA SĄSIEDNIEJ JEDNOSTKI STRUKTURALNEJ W/W WSKAŹNIK WYNOSI 40%, C) ZAKAZANO REALIZACJI OBIEKTÓW KUBATUROWYCH POZA LINIAMI ZABUDOWY WG. RYSUNKU PLANU UNIEMOŻLIWIAJĄC TYM SAMYM WPROWADZENIE JAKIEJKOLWIEK ZABUDOWY NA DZIAŁCE NR [...] ZAŚ W STOSUNKU DO DZIAŁKI NR [...] ZABUDOWA JEST OGRANICZONA DO JEJ NIEWIELKIEJ CZĘŚCI, A POZOSTAŁA CZĘŚĆ DZIAŁKI STANOWIĆ BĘDZIE CZĘŚĆ PARKU MIEJSKIEGO, D) ZAKAZANO LOKALIZACJI URZĄDZEŃ SPORTOWYCH I REKREACYJNYCH W GRANICACH ZAKAZU LOKALIZACJI TYCH URZĄDZEŃ ZGODNIE Z RYSUNKIEM PLANU - NA DZIAŁCE NR [...] UNIEMOŻLIWIONO TAKĄ MOŻLIWOŚĆ, E) WYKLUCZONO MOŻLIWOŚĆ REALIZACJI INNYCH OGRODZEŃ POZA OGRODZENIEM ZEWNĘTRZNYM PARKU ZGODNIE Z RYSUNKIEM PLANU, CZYNIĄC DZIAŁKI SKARŻĄCEGO OGÓLNODOSTĘPNYMI, F) USTALONO WEJŚCIE DO PARKU I PRZEBIEG GŁÓWNYCH CIĄGÓW PIESZYCH WEDŁUG RYSUNKU PLANU ZGODNIE Z KTÓRYM JEDNO Z GŁÓWNYCH WEJŚĆ I GŁÓWNYCH CIĄGÓW PIESZYCH PRZEBIEGA PRZEZ DZIAŁKĘ NR [...], G) WPROWADZONO ZAKAZ REALIZACJI NOWYCH ŚCIEŻEK ROWEROWYCH, H) DOPUSZCZONO MOŻLIWOŚĆ LOKALIZACJI OGRODÓW KAWIARNI I RESTAURACJI JEDYNIE W SĄSIEDZTWIE ZABUDOWY, NA DZIAŁCE NR [...] BRAK TAKIEJ MOŻLIWOŚCI, ZAŚ NA DZIAŁCE NR [...] OGRANICZONA ONA ZOSTAŁA DO SĄSIEDZTWA ZABUDOWY, I) NIE DOPUSZCZONO REALIZACJI DROBNYCH OBIEKTÓW HANDLU I USŁUG, J) ZAKAZANO REALIZACJI TYMCZASOWYCH OBIEKTÓW BUDOWLANYCH, K) NIE DOPUSZCZONO REALIZACJI REKLAM, I) ZAKAZANO CZASOWEGO ZAJMOWANIA CZĘŚCI TERENU POD INNE FUNKCJE LUB UŻYTKOWANIE, M) USTALONO OŚWIETLENIE CO NAJMNIEJ GŁÓWNYCH CIĄGÓW PIESZYCH, N) USTALONO OCHRONĘ UKSZTAŁTOWANIA POWIERZCHNI ZIEMI POPRZEZ ZAKAZ ZMIANY UKSZTAŁTOWANIA POWIERZCHNI, O) WPROWADZONO ZAKAZ ZMNIEJSZANIA POWIERZCHNI BIOLOGICZNIE CZYNNEJ, P) WPROWADZONO ZAKAZ LOKALIZACJI STACJI TELEFONII KOMÓRKOWEJ I INNYCH URZĄDZEŃ RADIOKOMUNIKACYJNYCH. W TYM STANIE RZECZY SKARŻĄCY PISMEM Z DNIA [...] KWIETNIA 2011 ROKU WEZWAŁ RADĘ M.ST. WARSZAWY DO USUNIĘCIA NARUSZENIA PRAWA, NA KTÓRE TO WEZWANIE DO DNIA ZŁOŻENIA NINIEJSZEJ SKARGI NIE OTRZYMAŁ ODPOWIEDZI. W JEGO OCENIE PRZEZNACZENIE NIERUCHOMOŚCI OZNACZONYCH W EWIDENCJI GRUNTÓW JAKO DZIAŁKI NR [...] I [...] DLA REALIZACJI PARKU MIEJSKIEGO - JEDNOSTKA 21 ZP(U) - Z JEDNOCZESNYM WPROWADZENIEM ZAKAZÓW I NAKAZÓW DLA W/W JEDNOSTKI PROWADZI DO FAKTYCZNEGO WYWŁASZCZENIA TYCH NIERUCHOMOŚCI POMIMO TEGO, IŻ WŁAŚCICIEL POZOSTAJE NADAL FORMALNYM WŁAŚCICIELEM, ALE SWOBODNE KORZYSTANIE Z JEGO WŁASNOŚCI OGRANICZONE JEST PRZEZ INGERENCJĘ WŁADZ. WPROWADZONE ZASKARŻONĄ UCHWAŁĄ OGRANICZENIA SKUTKUJĄ BRAKIEM MOŻLIWOŚCI SWOBODNEGO KORZYSTANIA Z DZIAŁEK NR [...] I [...] Z WYŁĄCZENIEM INNYCH OSÓB, PROWADZĄC DO ZRÓWNANIA PRZYSŁUGUJĄCYCH MU UPRAWNIEŃ DO KORZYSTANIA Z TYCH NIERUCHOMOŚCI Z ANALOGICZNYMI UPRAWNIENIAMI OSÓB TRZECICH, KTÓRYM NIE SŁUŻĄ WOBEC TYCH NIERUCHOMOŚCI JAKIEKOLWIEK PRAWA, PRZY JEDNOCZESNYM OBCIĄŻENIU GO JAKO UŻYTKOWNIKA WIECZYSTEGO OBOWIĄZKAMI Z TYTUŁU POSIADANIA PRAW DO NIERUCHOMOŚCI, JAK CHOCIAŻBY ŚWIADCZENIAMI PIENIĘŻNYMI, OBOWIĄZKIEM UTRZYMANIA PORZĄDKU NA TERENIE NIERUCHOMOŚCI, CYWILNOPRAWNĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ ZA ZDARZENIA ZAISTNIAŁE NA NIERUCHOMOŚCIACH. FAKTYCZNE I PRAWNE MOŻLIWOŚCI KORZYSTANIA Z DZIAŁKI GRUNTU NR [...] I [...] RÓŻNIĄ SIĘ ZAŚ WŁAŚCIWIE JEDYNIE MOŻLIWOŚCIĄ REALIZACJI ZABUDOWY O CHARAKTERZE USŁUGOWYM Z OGRANICZENIEM DO USŁUG GASTRONOMII, KULTURY I SPORTU NA NIEWIELKIEJ CZĘŚCI DZIAŁKI NR [...]. PRZY CZYM ZLOKALIZOWANY NA W/W DZIAŁCE BUDYNEK JEST AKTUALNIE PRZEZNACZONY POD FUNKCJĘ BIUROWO - USŁUGOWĄ, I DO CZASU ODZYSKANIA DO NIEGO PRAW PRZEZ SPADKOBIERCÓW DAWNEGO WŁAŚCICIELA, BYŁ UŻYTKOWANY W TEN SAM SPOSÓB PRZEZ MIASTO STOŁECZNE WARSZAWĘ. PRZY CZYM DLA SĄSIEDNIEJ DZIAŁKI DOPUSZCZONO WSKAŹNIK POW. BIOLOGICZNIE CZYNNEJ 40 % I DOPUSZCZENIE JAKO FUNKCJI UZUPEŁNIAJĄCEJ USŁUG NIEUCIĄŻLIWYCH ZWIĄZANYCH Z OBSŁUGĄ FUNKCJI PODSTAWOWEJ. W OCENIE SKARŻĄCEGO W SPRAWIE DOSZŁO DO NARUSZENIA PRZYSŁUGUJĄCEGO MU PRAWA WIECZYSTEGO UŻYTKOWANIA, PRZYWOŁAŁ ON ART. 64 UST. 3 KONSTYTUCJI, KTÓRY STANOWI, ŻE WŁASNOŚĆ MOŻE BYĆ OGRANICZONA TYLKO W DRODZE USTAWY I TYTKO W ZAKRESIE, W JAKIM NIE NARUSZA ONA ISTOTY PRAWA WŁASNOŚCI. SKARŻĄCY POWOŁAŁ SIĘ NA WYROK TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO Z DNIA 7 LUTEGO 2001 ROKU K 27/00. SKARŻĄCY ZAKWESTIONOWAŁ KONIECZNOŚĆ UTWORZENIA OGÓLNIE DOSTĘPNEGO PARKU W OBRĘBIE NIERUCHOMOŚCI GRUNTOWYCH NR [...] I [...]. WPRAWDZIE MOŻLIWOŚĆ REALIZACJI PARKU MIEJSKIEGO MOŻE WYNIKAĆ Z POTRZEBY ZAPEWNIENIA ŁADU PRZESTRZENNEGO W ROZUMIENIU ART. 1 UST. 2 PKT 1 USTAWY O.P.Z.P, JEDNAK POWYŻSZY PRZEPIS WINIEN BYĆ INTERPRETOWANY RÓWNIEŻ W KONTEKŚCIE ART. 1 UST. 2 PKT 7 TEJ USTAWY, KTÓRY NAKAZUJE UWZGLĘDNIENIE W PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM RÓWNIEŻ PRAWA WŁASNOŚCI. TYMCZASEM ZAKRES WPROWADZONYCH W PLANIE OGRANICZEŃ SPOWODOWAŁ ZNIWECZENIE PODSTAWOWYCH SKŁADNIKÓW PRAW PODMIOTOWYCH SKARŻĄCEGO, BOWIEM PRZEZNACZENIE WSKAZANYCH WYŻEJ NIERUCHOMOŚCI JAKO PARKU MIEJSKIEGO W ISTOCIE NADAŁO TYM NIERUCHOMOŚCIOM CECHY MIEJSCA PUBLICZNEGO UMOŻLIWIAJĄC KORZYSTANIE Z NICH PRZEZ INNE PODMIOTY NIEZALEŻNIE OD WOLI SKARŻĄCEGO, PODCZAS GDY JEST MOŻLIWE TYLKO W PRZYPADKU PRZEZNACZENIA NIERUCHOMOŚCI NA CEL PUBLICZNY W ROZUMIENIU PRZEPISÓW O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI. PARK MIEJSKI NIE STANOWI ZAŚ CELU PUBLICZNEGO W ROZUMIENIU ART. 6 USTAWY Z DNIA 21 SIERPNIA 1997 R. O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI (TEKST JEDNOLITY: DZ. U. 2004 R. NR 261 POZ. 2603, ZE ZM.). W ZWIĄZKU Z TYM STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE W SPRAWIE DOSZŁO DO NADUŻYCIA WŁADZTWA PLANISTYCZNEGO. SKARŻĄCY WSKAZAŁ JEDNOCZEŚNIE NA NARUSZENIE ART. 7 UST. 1 PKT 12 USTAWY Z DNIA 8 MARCA 1990 R. O SAMORZĄDZIE GMINNYM ORAZ ART. 78 USTAWY Z DNIA 16 KWIETNIA 2004 R. O OCHRONIE PRZYRODY, POPRZEZ LOKALIZACJĘ NA DZIAŁKACH GRUNTU NR [...] I [...] PRZESTRZENI PUBLICZNEJ W POSTACI PARKU MIEJSKIEGO W SYTUACJI GDY ZAKŁADANIE I UTRZYMYWANIE ZIELENI ZGODNIE Z PRZYWOŁANYMI WYŻEJ PRZEPISAMI NALEŻY DO ZADAŃ WŁASNYCH GMINY. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ ORGAN WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE. USTOSUNKOWUJĄC SIĘ DO PODNIESIONYCH W NIEJ ZARZUTÓW WSKAZAŁ, IŻ ZGODNIE Z USTALENIAMI ZASKARŻONEGO MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO DZIAŁKI EWIDENCYJNE O NUMERACH [...] I [...] Z OBRĘBU [...] ZNAJDUJĄ SIĘ NA TERENIE SYMBOLU 21 ZP/U/ O PRZEZNACZENIU PODSTAWOWYM NA PARK, A UZUPEŁNIAJĄCYM DLA USŁUG GASTRONOMICZNYCH, KULTURY I SPORTU. PRZYJĘTE USTALENIA W MPZP POZOSTAJĄ W ZGODZIE W USTALENIAMI PRZYJĘTYMI W STUDIUM UWARUNKOWAŃ I KIERUNKÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO - TERENY PARKOWE ZP1 /UCHWAŁA NR LXXXII/2746/2006 R. RADY M.ST. WARSZAWY Z DNIA 10 PAŹDZIERNIKA 2006 R./, CO WYCZERPUJE DYSPOZYCJĘ ART. 20 UST.1 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM. MIEJSCOWY PLAN ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO REJONU PARKU MOCZYDŁO NIE WPROWADZA ŻADNYCH ISTOTNYCH ZMIAN CO DO PRZEZNACZENIA, A JEDYNIE "PORZĄDKUJE JEGO TEREN, BOWIEM TEREN PARKU MOCZYDŁO ISTNIEJE W TYM SAMYM MIEJSCU - PRZY UL. GÓRCZEWSKIEJ OD BLISKO 50 LAT. PARK TEN ZAJMUJE TEREN POMIĘDZY ULICAMI GÓRCZEWSKĄ, DEOTYMY, CZORSZTYŃSKĄ I ALEJĄ PRYMASA TYSIĄCLECIA. PRZED LATY NA TYM TERENIE ZNAJDOWAŁO SIĘ WYSYPISKO ŚMIECI I ZANIECZYSZCZONE GLINIANKI, NATOMIAST PROJEKT ZAGOSPODAROWANIA TERENU POWSTAŁ JAKO WOWR — WIELOFUNKCYJNY OŚRODEK WYPOCZYNKOWO-REKREACYJNY, KTÓRY OBEJMOWAĆ MIAŁ, JAKO JEDNĄ CAŁOŚĆ, TEREN DZISIEJSZEGO PARKU MOCZYDŁO ORAZ PARKU SZYMANOWSKIEGO, JEDNAKŻE OSTATECZNIE ULICA GÓRCZEWSKĄ PODZIELIŁA GO NA DWIE CZĘŚCI. TEREN TEN TO "ZIELONE PŁUCA WOLI" OBEJMUJĄCY PRZEDWOJENNY PARK SOWIŃSKIEGO, PARK SZYMANOWSKIEGO I PARK MOCZYDŁO. WEDŁUG USTALEŃ OKREŚLONYCH W ZASKARŻONYM PLANIE PARK SZYMANOWSKIEGO I MOCZYDŁO POŁĄCZONE BĘDĄ KŁADKĄ PIESZOROWEROWĄ PRZEBIEGAJĄCĄ PONAD UL. GÓRCZEWSKĄ. WSKAZANO, IŻ ZAMIAR UTWORZENIA TAKIEGO ZESPOŁU ZIELENI MIEJSKIEJ ZAISTNIAŁ JUŻ W ZATWIERDZONYM W LIPCU 1956 R. PLANIE GENERALNYM NA LATA 1955-1965. NASTĘPNIE KONTYNUOWANY BYŁ W KOLEJNYCH OPRACOWANIACH - AKTACH PLANISTYCZNYCH DLA M.ST. WARSZAWY, I TAK: - ZATWIERDZONYM W STYCZNIU 1961 R. PERSPEKTYWICZNYM PLANIE OGÓLNYM Z ZAŁOŻENIAMI DO 1965 R. - ZATWIERDZONYM UCHWAŁĄ Z DNIA 10 LIPCA 1969 R. PLANIE OGÓLNYM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO DO 1985 R. - ZATWIERDZONYM W GRUDNIU 1982 R. PERSPEKTYWICZNYM PLANIE OGÓLNYM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO - ZATWIERDZONYM 28 WRZEŚNIA 1992 R. MIEJSCOWYM PLANIE OGÓLNYM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO - ZATWIERDZONYM 9 LIPCA 2001 R. PLANEM ZAGOSPODAROWANIA M.ST. WARSZAWY, Z OKREŚLENIEM USTALEŃ WIĄŻĄCYCH GMINY WARSZAWSKIE PRZY SPORZĄDZANIU MIEJSCOWYCH PLANÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO - UCHWALONYM 10 PAŹDZIERNIKA 2006 R. STUDIUM UWARUNKOWAŃ I KIERUNKÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO M.ST. WARSZAWY. ZATEM USTALENIA DLA ISTNIEJĄCEGO PARKU MOCZYDŁO, ZNAJDUJĄCEGO SIĘ NA OBSZARZE OBJĘTYM MIEJSCOWYM PLANEM REJONU PARKU MOCZYDŁO, SĄ KONSEKWENCJĄ I WYNIKIEM CIĄGŁOŚCI USTALEŃ ZAWARTYCH W PRZYWOŁANYCH AKTACH PLANISTYCZNYCH WYRAŻAJĄCYCH M.IN. POLITYKĘ PRZESTRZENNĄ M.ST. WARSZAWY W TYM ZAKRESIE. ODNOSZĄC SIĘ NATOMIAST DO WSKAZANYCH NARUSZEŃ USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM ORAZ KONSTYTUCJI RP W ZAKRESIE OCHRONY WŁASNOŚCI, SKUTKUJĄCYCH BEZZASADNĄ I NIEPROPORCJONALNĄ INGERENCJĄ W PRAWA WŁASNOŚCI /UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO/ ORGAN POWOŁAŁ BRZMIENIE ART. 4 UST. 1 I ART. 3 UST. 1 USTAWY O.P.Z.P. WSKAZAŁ, IŻ MAJĄC WYŁĄCZNĄ KOMPETENCJĘ DO PLANOWANIA MIEJSCOWEGO, GMINA MOŻE, POD WARUNKIEM ŻE DZIAŁA W GRANICACH I NA PODSTAWIE PRAWA, SAMODZIELNIE KSZTAŁTOWAĆ SPOSÓB ZAGOSPODAROWANIA OBSZARU PODLEGAJĄCEGO JEJ WŁADZTWU PLANISTYCZNEMU. TAK WIĘC USTALENIE PRZEZNACZENIA TERENÓW W MIEJSCOWYM PLANIE ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO NALEŻY DO WYŁĄCZNEJ KOMPETENCJI RADY GMINY I NIE MA PODSTAW PRAWNYCH DO UZNANIA, ŻE PRZEZNACZENIE W PLANIE ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO TERENU W SPOSÓB ODBIEGAJĄCY OD OCZEKIWAŃ WŁAŚCICIELA GRUNTU, STANOWI NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA. POWOŁAŁ ART. 9 UST. 1 USTAWY O.P.Z.P. JAK PODKREŚLA SIĘ W LITERATURZE PRAWNICZEJ STUDIUM JEST FORMĄ REALIZACJI OBOWIĄZKU PROWADZENIA POLITYKI PRZESTRZENNEJ PRZEZ SAMORZĄDOWE WŁADZE LOKALNE I JEST NIE TYLKO AKTEM OKREŚLAJĄCYM ZAŁOŻENIA LOKALNEJ POLITYKI PRZESTRZENNEJ, LECZ ZAWIERA USTALENIA WIĄŻĄCE PRZY SPORZĄDZENIU MIEJSCOWYCH PLANÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO. TAK WIĘC W STUDIUM DOKONUJE SIĘ KWALIFIKACJI I PRZEZNACZENIA POSZCZEGÓLNYCH OBSZARÓW GMINY, KTÓRE SĄ WIĄŻĄCE PRZY SPORZĄDZANIU MIEJSCOWEGO PLANU, Z CZYM MAMY DO CZYNIENIA W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE, GDYŻ ZASKARŻONA UCHWAŁA POZOSTAJE W ABSOLUTNEJ ZGODZIE Z USTALENIAMI PRZYJĘTYMI W STUDIUM UWARUNKOWAŃ I KIERUNKÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO M.ST. WARSZAWY /UCHWAŁA Z DNIA 10 PAŹDZIERNIKA 2010 R./. Z NIEKWESTIONOWANYCH USTALEŃ WYNIKA, ŻE NIERUCHOMOŚCI WSKAZANE PRZEZ SKARŻĄCEGO POŁOŻONE SĄ NA TERENIE, KTÓRE ZARÓWNO W PLANIE JAK I W STUDIUM ZNAJDUJĄ SIĘ W STREFIE ZIELENI URZĄDZONEJ /ZP 1/. JEŻELI ZAŚ IDZIE O ZARZUT SKARGI ODNOŚNIE OGRANICZENIA PRAWA WŁASNOŚCI W ROZUMIENIU ART. 64 UST.3 KONSTYTUCJI I NADMIERNĄ INGERENCJĘ W SFERĘ TYCH PRAW, W OCENIE ORGANU TRUDNO JEST PRZYJĄĆ, ŻE NIE MA RACJONALNYCH POWODÓW, DLA KTÓRYCH PIERWSZEŃSTWO WOBEC INTERESU PUBLICZNEGO MIAŁOBY PRZYPAŚĆ INTERESOWI SKARŻĄCEGO, STĄD WYWÓD O PRZEKROCZENIU WŁADZTWA PLANISTYCZNEGO NIE MA ODPOWIEDNICH PODSTAW FAKTYCZNYCH I PRAWNYCH. ROZWAŻAJĄC KWESTIE UWARUNKOWAŃ OGRANICZENIA PRAWA WŁASNOŚCI NA UWAGĘ ZASŁUGUJE TAKŻE PRZEPIS ART. 4 UST. 1 USTAWY O.P.Z.P STANOWIĄCY, ŻE USTALENIE PRZEZNACZENIA TERENU NASTĘPUJE W MIEJSCOWYM PLANIE ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO. ZATEM WŁAŚNIE USTALENIA MIEJSCOWEGO PLANU KSZTAŁTUJĄ SPOSÓB WYKONYWANIA PRAWA WŁASNOŚCI, SKUTKUJĄCE CZĘSTOKROĆ OGRANICZENIEM TEGO PRAWA WŁASNOŚCI /ART.64 UST.3 KONSTYTUCJI/, DLA ZABEZPIECZENIA POTRZEB INTERESU PUBLICZNEGO, KTÓRY JEST UWZGLĘDNIONY OBLIGATORYJNIE W PLANOWANIU PRZESTRZENNYM /ART.1 UST.2 PKT 9/. WOBEC POWYŻSZEGO TRUDNO PRZYJĄĆ ZARZUTY DO PRZYJĘTYCH ROZWIĄZAŃ PLANISTYCZNYCH, SKUTKUJĄCYCH STWIERDZENIEM NIEWAŻNOŚCI ZASKARŻONEJ UCHWAŁY W CZĘŚCI WSKAZANEJ PRZEZ SKARŻĄCEGO. NIEUPRAWNIONY JEST TAKŻE ZARZUT NARUSZENIA USTAWY O OCHRONIE PRZYRODY. BEZSPORNYM POZOSTAJE, ŻE ZAKŁADANIE I UTRZYMYWANIE TERENÓW ZIELENI, W TYM ZASPAKAJANIE ZBIOROWYCH POTRZEB WSPÓLNOTY W ZAKRESIE ZIELENI GMINNEJ NALEŻY DO ZADAŃ WŁASNYCH GMINY, NA CO WSKAZUJE PRZEPIS ART. 7 UST.1 PKT 12 USTAWY O SAMORZĄDZIE GMINNYM. ZADANIE TO JEST POWTÓRZONE W ART. 78 USTAWY O OCHRONIE PRZYRODY. PISMEM Z DNIA 23 WRZEŚNIA 2011 R. PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO PRZEDŁOŻYŁ M.IN DECYZJĘ PREZYDENTA M.ST. WARSZAWY Z DNIA [...] WRZEŚNIA 2011 R. NR [...] O USTANOWIENIU NA RZECZ SKARŻĄCEGO PRAWA WIECZYSTEGO UŻYTKOWANIA DZIAŁKI NR [...] ORAZ SPORZĄDZONĄ W FORMIE AKTU NOTARIALNEGO UMOWĘ ODDANIA SKARŻĄCEMU PRZEZ M.ST WARSZAWA W UŻYTKOWANIE WIECZYSTE NIERUCHOMOŚCI GRUNTOWEJ NR [...], ZAŚ PISMEM Z DNIA [...] PAŹDZIERNIKA 2011 R. WYPIS Z KSIĘGI WIECZYSTEJ [...]. W WYROKU Z DNIA 10 LISTOPADA 2011 R. ODDALAJĄCYM SKARGĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE UZNAŁ, IŻ SKARGA BYŁA DOPUSZCZALNA A ZASKARŻONA UCHWAŁA DOTYCZY INTERESU PRAWNEGO SKARŻĄCEGO, JAKO WYNIKAJĄCEGO Z PRZYSŁUGIWANIA MU PRAWA WIECZYSTEGO UŻYTKOWANIA DZIAŁEK GRUNTU NR [...] I [...]. BADAJĄC ZGODNOŚĆ Z PRAWEM ZASKARŻONEJ UCHWAŁY, SĄD STWIERDZIŁ, ŻE NIE NARUSZA ONA ZASAD I TRYBU JEGO SPORZĄDZENIA, A ZATEM NIE PODLEGAŁA WYELIMINOWANIU Z OBROTU PRAWNEGO. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTÓW ZAWARTYCH W SKARDZE, SĄD WYPOWIEDZIAŁ SIĘ PRZEDE WSZYSTKIM CO DO KWESTII MOŻLIWOŚCI INGERENCJI ORGANÓW GMINY W PRAWO WŁASNOŚCI. SĄD WSKAZAŁ, ŻE PRZEPIS ART. 4 UST. 1 USTAWY O ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM STATUUJE OBOWIĄZEK GMINY USTALANIA PRZEZNACZENIA I ZASAD ZAGOSPODAROWANIA TERENU, KWALIFIKUJĄC GO JAKO ZADANIE WŁASNE TEJ JEDNOSTKI SAMORZĄDU TERYTORIALNEGO. FAKT NADANIA GMINIE POPRZEZ JEGO TREŚĆ TZW. WŁADZTWA PLANISTYCZNEGO UPRAWNIAJĄCEGO DO AUTONOMICZNEGO DECYDOWANIA O PRZEZNACZENIU I ZAGOSPODAROWANIU TERENU, NIE STOI JEDNOCZEŚNIE W SPRZECZNOŚCI Z KONIECZNOŚCIĄ UWZGLĘDNIANIA RACJONALNOŚCI W DZIAŁANIU GMINY W TYM ZAKRESIE, REALIZUJĄCEJ SIĘ W PRZYJMOWANIU FINALNYCH, OPTYMALNYCH ROZWIĄZAŃ PLANISTYCZNYCH. JEDNOCZEŚNIE PRZEPIS POWYŻSZY NIE MOŻE STANOWIĆ LEGITYMACJI DO NIEOGRANICZONEJ SWOBODY W DZIAŁANIACH PLANISTYCZNYCH, BOWIEM GMINY W TYCH CZYNNOŚCIACH SĄ ZOBLIGOWANE DO UWZGLĘDNIANIA OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISÓW PRAWA W RAMACH NADRZĘDNEJ DYREKTYWY, SFORMUŁOWANEJ W ART. 7 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. PODKREŚLIĆ NALEŻY RÓWNIEŻ, ŻE W ART. 1 UST. 2 USTAWY O ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM, ZAWIERAJĄCYM OTWARTY KATALOG WYMAGAŃ, KTÓRE W SZCZEGÓLNOŚCI NALEŻY WZIĄĆ POD UWAGĘ W OPRACOWANIACH DOTYCZĄCYCH ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, WSKAZANE ZOSTAŁO W PKT 5 W JEDNOZNACZNY SPOSÓB PRAWO WŁASNOŚCI. WYMÓG TEN PODPORZĄDKOWANY JEST PRZEPISOWI ART. 21 UST. 1 KONSTYTUCJI RP, JAKO GWARANTUJĄCEMU POSZANOWANIE TEGO PRAWA, KTÓRE WPRAWDZIE - ZGODNIE Z ART. 64 UST. 3 USTAWY ZASADNICZEJ - MOŻE BYĆ OGRANICZONE, ALE POD WARUNKIEM NIENARUSZANIA ISTOTY WŁASNOŚCI. W TEJ OSTATNIEJ KWESTII SĄD NAJWYŻSZY WYPOWIEDZIAŁ SIĘ W WYROKU Z DNIA 16 LIPCA 1980 R. (SYGN. AKT CZP 45/80, PUBL. OSPIKA 1981, NR 7-8, POZ. 131), W KTÓRYM NAWIĄZUJĄC DO ART. 140 K.C. STWIERDZIŁ, ŻE PRAWO WŁASNOŚCI JEST "TYM SZCZEGÓLNYM PRAWEM, KTÓRE ZAPEWNIA WŁAŚCICIELOWI DOPUSZCZALNĄ W DANYCH WARUNKACH PEŁNIĘ UPRAWNIEŃ WZGLĘDEM RZECZY. CHOĆ PRZEPIS TEN NIE ZDEFINIOWAŁ PRAWA WŁASNOŚCI PRZEZ WYCZERPUJĄCE WYLICZENIE UPRAWNIEŃ WŁAŚCICIELA, TO JEDNAK WYLICZYŁ UPRAWNIENIA ZASADNICZE, A PRZEDE WSZYSTKIM UPRAWNIENIA DO KORZYSTANIA Z RZECZY ORAZ DO ROZPORZĄDZANIA NIĄ". NARUSZENIEM TEGO UPRAWNIENIA JEST INGERENCJA W SFERĘ PRAWNĄ WŁAŚCICIELA NIERUCHOMOŚCI, DOKONYWANA POPRZEZ USTALENIA PLANU MIEJSCOWEGO, KTÓRE OKREŚLAJĄC PRZEZNACZENIE TERENU I JEGO ZAGOSPODAROWANIE, WYZNACZAJĄ JEDNOCZEŚNIE GRANICE KORZYSTANIA Z PRAWA WŁASNOŚCI I WPŁYWAJĄ NA INTERESY PRAWNE JEGO DYSPONENTA. SĄD PODKREŚLIŁ JEDNAK, ŻE "PLANY ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO DOTYCZĄ INDYWIDUALNYCH INTERESÓW PRAWNYCH I UPRAWNIEŃ WŁAŚCICIELI NIERUCHOMOŚCI, ALBO NARUSZAJĄ TE INTERESY, CZY UPRAWNIENIA. NA TYM BOWIEM POLEGA ISTOTA PRAWA ADMINISTRACYJNEGO I ISTOTA ADMINISTRACYJNOPRAWNEJ INGERENCJI W STOSUNKI PRAWA CYWILNEGO. ORGANY WYKONUJĄCE ADMINISTRACJĘ PUBLICZNĄ MAJĄ PRAWO INGEROWANIA W TE STOSUNKI W SPOSÓB WYZNACZONY USTAWĄ, A PRAWO WŁASNOŚCI (INNE PRAWA RZECZOWE) NIE JEST PRAWEM ABSOLUTNYM I NIENARUSZALNYM" (ZOB. WYROK NSA Z DNIA 18 MAJA 2001 R., SYGN. AKT SYGN. AKT II SA/KR 376/01; WYROK WSA W KRAKOWIE Z DNIA 18 KWIETNIA 2008 R., SYGN. AKT II SA/KR 157/08, PUBL. LEX NR 496199). JAKKOLWIEK JEST ONO CHRONIONE NORMAMI KONSTYTUCJI RP, ALE SAMA KONSTYTUCJA ZASTRZEGA, ŻE WŁASNOŚĆ MOŻE BYĆ OGRANICZONA TYLKO W DRODZE USTAWY I TYLKO W ZAKRESIE, W JAKIM NIE NARUSZA ONA ISTOTY PRAWA WŁASNOŚCI. OGRANICZENIA, KTÓRE MOGĄ SIĘ POJAWIAĆ W ZWIĄZKU Z UCHWALENIEM MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, JEŻELI MIESZCZĄ SIĘ W PRZYZNANYCH USTAWOWO RAMACH - NIE STANOWIĄ NARUSZENIA PRAWA I NIE MOGĄ BYĆ PODSTAWĄ DO STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI UCHWAŁY. STANOWISKO TAKIE WYNIKA WPROST Z OBOWIĄZUJĄCEGO SYSTEMU PRAWNEGO I ZNAJDUJE WYRAZ W TRWAŁEJ LINII ORZECZNICZEJ NSA. JAKKOLWIEK (...) "PRAWO WŁASNOŚCI JEST W RP CHRONIONE KONSTYTUCYJNIE (ART. 21 UST. 1), ZNAJDUJĄC NADTO OCHRONĘ W PRZEPISACH EUROPEJSKIEJ KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI (W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 6 UST. 1 ORAZ ART. 1 PROTOKOŁU NR 1), TO PRAWO TO NIE JEST PRAWEM BEZWZGLĘDNYM. DOZNAJE W OKREŚLONYCH SYTUACJACH OGRANICZEŃ. DOPUSZCZA JE KONSTYTUCJA RP W ART. 64 UST. 3 STANOWIĄC, ŻE WŁASNOŚĆ MOŻE BYĆ OGRANICZONA, TYLE ŻE TYLKO W DRODZE USTAWY I TYLKO W TAKIM ZAKRESIE W JAKIM NIE NARUSZA TO ISTOTY PRAWA WŁASNOŚCI, A WIĘC Z POSZANOWANIEM ZASADY PROPORCJONALNOŚCI, TJ. ZAKAZEM NADMIERNEJ W STOSUNKU DO CHRONIONEJ WARTOŚCI INGERENCJI W SFERĘ PRAW I WOLNOŚCI JEDNOSTKI. INGERENCJA W SFERĘ PRAWA WŁASNOŚCI MUSI ZATEM POZOSTAWAĆ W RACJONALNEJ I ODPOWIEDNIEJ PROPORCJI DO WW. CELÓW, DLA OSIĄGNIĘCIA KTÓRYCH USTANAWIA SIĘ OKREŚLONE OGRANICZENIA, PRZY CZYM OGRANICZENIA TE WINNY BYĆ DOKONANE WYŁĄCZNIE W FORMIE PRZEPISÓW USTAWOWYCH. TAKIMI PRZEPISAMI USTAWOWYMI W NINIEJSZEJ SPRAWIE BYŁY REGULACJE USTAWY O.P.Z.P. USTAWA TA UPOWAŻNIA GMINĘ DO UCHWALANIA MIEJSCOWYCH PLANÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO (ART. 4 UST. 1 USTAWY O.P.Z.P), KTÓRE KSZTAŁTUJĄ, WRAZ Z INNYMI PRZEPISAMI, SPOSÓB WYKONYWANIA PRAWA WŁASNOŚCI NIERUCHOMOŚCI (ART. 6 UST. 1 USTAWY O.P.Z.P). EWENTUALNE OGRANICZENIA W ZAKRESIE WYKONYWANIA PRAWA WŁASNOŚCI WPROWADZONE W PLANIE MAJĄ ZATEM SWE ŹRÓDŁO W USTAWIE, TAK JAK TEGO WYMAGA KONSTYTUCJA RP, A JEŻELI TAK TO OGRANICZENIA WYKONYWANIA PRAWA WŁASNOŚCI WYNIKAJĄCE Z MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO SĄ PRAWNIE DOPUSZCZALNE" (WYROK NSA Z DNIA 4 CZERWCA 2008 R., SYGN. AKT II OSK 1883/07). "ORGANY PLANISTYCZNE UCHWALAJĄC PLAN NIE NARUSZAJĄ WIĘC NORM OGÓLNYCH REGULUJĄCYCH PRAWO WŁASNOŚCI, CHOĆ OCZYWIŚCIE INGERUJĄ W SAMO PRAWO WŁASNOŚCI I W INTERESY PRAWNE WŁAŚCICIELI. INGERENCJA TA JEST JEDNAK DOZWOLONA NA GRUNCIE OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISÓW, JEŚLI NIE GODZI W ISTOTĘ PRAWA WŁASNOŚCI. (...) PRAWO ADMINISTRACYJNE, DO KTÓREGO NALEŻĄ REGULACJE DOTYCZĄCE PLANOWANIA PRZESTRZENNEGO JEST PRAWEM PUBLICZNYM, KTÓRE ZE SWOJEJ ISTOTY ZAWIERA CZYNNIK WŁADZTWA ADMINISTRACYJNEGO (PAŃSTWOWEGO), MOGĄCY WPŁYWAĆ NA STOSUNKI PRAWNO-PRYWATNE. W OBRĘBIE TEGO PRAWA PODLEGA OCHRONIE INTERES INDYWIDUALNY NA RÓWNI Z INTERESEM PUBLICZNYM A ISTNIEJĄ TEŻ ROZWIĄZANIA, KTÓRE INTERESOWI PUBLICZNEMU PRZYZNAJĄ PIERWSZEŃSTWO. W TAKICH RAZACH INTERES INDYWIDUALNY DOZNAJE OCHRONY PRZEZ RÓŻNEGO RODZAJU ROZWIĄZANIA PRAWNE, NAJCZĘŚCIEJ PRZEWIDUJĄCE INSTYTUCJE ODSZKODOWANIA" (ZOB. WYROK WSA W KRAKOWIE Z DNIA 6 CZERWCA 2008 R., SYGN. AKT II SA/KR 1349/06, PUBL. LEX NR 499840). SĄD NIE DOPATRZYŁ SIĘ NARUSZENIA INTERESU PRAWNEGO SKARŻĄCEGO, TJ. PRAWA WIECZYSTEGO UŻYTKOWANIA, I NADUŻYCIA PRZYSŁUGUJĄCEGO ORGANOM GMINY TZW. WŁADZTWA PLANISTYCZNEGO. WBREW ZARZUTOM SKARGI CO DO BEZPODSTAWNOŚCI DZIAŁAŃ ORGANÓW W ZAKRESIE PRZEZNACZENIA DZIAŁEK SKARŻĄCEGO NA PARK, KOSZTEM ODEBRANIA MU MOŻLIWOŚCI ICH ZABUDOWY, CZY TEŻ PROWADZENIA DOTYCHCZASOWEJ DZIAŁALNOŚCI (NA DZ. 3/2), ZDANIEM SĄDU TAKIE ROZSTRZYGNIĘCIE ORGANU JEST ZGODNE Z ART. 6 UST 2 PKT 1 W ZW.Z ART. 2 PKT 4 USTAWY O.P.Z.P. ORAZ ART. 20 W ZW. Z ART. 10 UST. 2 PKT 1,2,3 USTAWY O.P.Z.P. PRZEWIDUJE ON, ŻE KAŻDY MA PRAWO, W GRANICACH OKREŚLONYCH USTAWĄ, DO ZAGOSPODAROWANIA TERENU, DO KTÓREGO MA TYTUŁ PRAWNY, ZGODNIE Z WARUNKAMI USTALONYMI W MIEJSCOWYM PLANIE ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, JEŻELI NIE NARUSZA TO CHRONIONEGO PRAWEM INTERESU PUBLICZNEGO ORAZ OSÓB TRZECICH. ZGODNIE ZAŚ Z ART. 20 PLAN MIEJSCOWY MOŻE ZOSTAĆ UCHWALONY JEDYNIE WÓWCZAS GDY NIE NARUSZA USTALEŃ STUDIUM, KTÓRE Z KOLEI OKREŚLA W SZCZEGÓLNOŚCI: 1) KIERUNKI ZMIAN W STRUKTURZE PRZESTRZENNEJ GMINY ORAZ W PRZEZNACZENIU TERENÓW; 2) KIERUNKI I WSKAŹNIKI DOTYCZĄCE ZAGOSPODAROWANIA ORAZ UŻYTKOWANIA TERENÓW, W TYM TERENY WYŁĄCZONE SPOD ZABUDOWY; 3) OBSZARY ORAZ ZASADY OCHRONY ŚRODOWISKA I JEGO ZASOBÓW, OCHRONY PRZYRODY, KRAJOBRAZU KULTUROWEGO I UZDROWISK. WYMIENIONE PRZEPISY POZWALAJĄ NA OGRANICZENIE KONSTYTUCYJNIE CHRONIONEGO PRAWA WŁASNOŚCI. PRZYJĘCIE, ŻE GMINA NIE MOŻE WYŁĄCZYĆ PEWNYCH GRUNTÓW SPOD ZABUDOWY, KIERUJĄC SIĘ INTERESEM SPOŁECZNYM, OCHRONĄ PRZYRODY, GDYŻ SPRZECIWIAJĄ SIĘ TEMU ICH WŁAŚCICIELE, PODWAŻAŁOBY ISTOTĘ PRZYSŁUGUJĄCEGO GMINIE WŁADZTWA PLANISTYCZNEGO. W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE W OCENIE SĄDU PRYMAT INTERESU PUBLICZNEGO NAD INTERESEM INDYWIDUALNYM STRONY SKARŻĄCEJ WYNIKA NIE TYLKO Z FAKTU PRZEZNACZENIA TYCH TERENÓW W OBOWIĄZUJĄCYM OBECNIE STUDIUM POD TERENY ZIELENI MIEJSKIEJ- PARKU. ROZPOZNAJĄC NINIEJSZĄ SPRAWĘ NALEŻY TAKŻE MIEĆ NA UWADZE, IŻ PRZEZNACZENIE TO NIE ZOSTAŁO WPROWADZONE OBECNIE. JAK WYNIKA Z ODPOWIEDZI NA SKARGĘ, NA TERENIE TYM PARK FUNKCJONUJE JUŻ OD DZIESIĄTKÓW LAT. ZAMIAR UTWORZENIA TAKIEGO ZESPOŁU ZIELENI MIEJSKIEJ ZAISTNIAŁ JUŻ W ZATWIERDZONYM W LIPCU 1956 R. PLANIE GENERALNYM NA LATA 1955-1965. NASTĘPNIE KONTYNUOWANY BYŁ W KOLEJNYCH OPRACOWANIACH - AKTACH PLANISTYCZNYCH DLA M.ST. WARSZAWY, I TAK: - ZATWIERDZONYM W STYCZNIU 1961 R. PERSPEKTYWICZNYM PLANIE OGÓLNYM Z ZAŁOŻENIAMI DO 1965 R. - ZATWIERDZONYM UCHWAŁĄ Z DNIA 10 LIPCA 1969 R. PLANIE OGÓLNYM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO DO 1985 R. - ZATWIERDZONYM W GRUDNIU 1982 R. PERSPEKTYWICZNYM PLANIE OGÓLNYM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO - ZATWIERDZONYM 28 WRZEŚNIA 1992 R. MIEJSCOWYM PLANIE OGÓLNYM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO - ZATWIERDZONYM 9 LIPCA 2001 R. PLANEM ZAGOSPODAROWANIA M.ST. WARSZAWY, Z OKREŚLENIEM USTALEŃ WIĄŻĄCYCH GMINY WARSZAWSKIE PRZY SPORZĄDZANIU MIEJSCOWYCH PLANÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO - UCHWALONYM 10 PAŹDZIERNIKA 2006 R. STUDIUM UWARUNKOWAŃ I KIERUNKÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO M.ST. WARSZAWY. ZATEM USTALENIA DLA ISTNIEJĄCEGO PARKU MOCZYDŁO, ZNAJDUJĄCEGO SIĘ NA OBSZARZE OBJĘTYM MIEJSCOWYM PLANEM REJONU PARKU MOCZYDŁO, SĄ KONSEKWENCJĄ I WYNIKIEM CIĄGŁOŚCI USTALEŃ ZAWARTYCH W PRZYWOŁANYCH AKTACH PLANISTYCZNYCH WYRAŻAJĄCYCH M.IN. POLITYKĘ PRZESTRZENNĄ M.ST. WARSZAWY W TYM ZAKRESIE. WSKAZUJĄC NA POWYŻSZE NIEUPRAWNIONE JEST ZATEM TWIERDZENIE SKARŻĄCEGO W PRZEDMIOCIE BEZZASADNOŚCI "UTWORZENIA OGÓLNIE DOSTĘPNEGO PARKU MIEJSKIEGO". NA TERENIE TYM PARK JUŻ BOWIEM ISTNIEJE. TYM SAMYM ZARZUT NARUSZENIA ZASKARŻONYM PLANEM PRZYSŁUGUJĄCEGO MU PRAWA WIECZYSTEGO UŻYTKOWANIA NIE MOŻE ZOSTAĆ UWZGLĘDNIONY. PLAN NIE ZMIENIA BOWIEM DOTYCHCZASOWEGO PRZEZNACZENIA DZIAŁEK SKARŻĄCEGO. NA UWZGLĘDNIENIE NIE ZASŁUGUJE TAKŻE ZARZUT SKARŻĄCEGO DOTYCZĄCY NIEUWZGLĘDNIENIA PRZEZNACZENIA BUDYNKU ZNAJDUJĄCEGO SIĘ NA DZIAŁCE [...], JAK RÓWNIEŻ NIEMOŻNOŚĆ ZABUDOWY NALEŻĄCYCH DO NIEGO DZIAŁEK. WPROWADZONE W PLANIE OGRANICZENIA W TYM ZAKRESIE MAJĄ NA CELU WŁAŚCIWE ZAGOSPODAROWANIE PARKU, ZGODNIE Z JEGO FAKTYCZNYM PRZEZNACZENIEM- ZIELEŃ MIEJSKA. GMINA KIERUJĄC SIĘ ZARÓWNO INTERESEM PUBLICZNYM I ŁADEM PRZESTRZENNYM, JAK RÓWNIEŻ MAJĄC NA UWADZE PRZEPISY DOTYCZĄCE OCHRONY PRZYRODY MOGŁA NIE UWZGLĘDNIĆ DOTYCHCZASOWEGO SPOSOBU UŻYTKOWANIA BUDYNKU, SKORO KOLIDUJE ON Z PODSTAWOWĄ FUNKCJĄ JAKA ISTNIEJE NA TYM TERENIE OD DZIESIĄTKÓW LAT. NA MARGINESIE NALEŻY WSKAZAĆ, IŻ USTAWODAWCA PRZEWIDUJĄC TAKIE SYTUACJE W ART. 36 UST. 1 USTAWY O P.Z.P WSKAZAŁ IŻ, JEŻELI, W ZWIĄZKU Z UCHWALENIEM PLANU MIEJSCOWEGO ALBO JEGO ZMIANĄ, KORZYSTANIE Z NIERUCHOMOŚCI LUB JEJ CZĘŚCI W DOTYCHCZASOWY SPOSÓB LUB ZGODNY Z DOTYCHCZASOWYM PRZEZNACZENIEM STAŁO SIĘ NIEMOŻLIWE BĄDŹ ISTOTNIE OGRANICZONE, WŁAŚCICIEL ALBO UŻYTKOWNIK WIECZYSTY NIERUCHOMOŚCI MOŻE, Z ZASTRZEŻENIEM UST. 2, ŻĄDAĆ OD GMINY: 1) ODSZKODOWANIA ZA PONIESIONĄ RZECZYWISTĄ SZKODĘ ALBO 2) WYKUPIENIA NIERUCHOMOŚCI LUB JEJ CZĘŚCI. STANOWI SIĘ, ŻE REALIZACJA ROSZCZEŃ, O KTÓRYCH MOWA W UST. 1, MOŻE NASTĄPIĆ RÓWNIEŻ W DRODZE ZAOFEROWANIA PRZEZ GMINĘ WŁAŚCICIELOWI ALBO UŻYTKOWNIKOWI WIECZYSTEMU NIERUCHOMOŚCI ZAMIENNEJ. Z DNIEM ZAWARCIA UMOWY ZAMIANY ROSZCZENIA WYGASAJĄ. ZA NIEUPRAWNIONY SĄD UZNAŁ TAKŻE ZARZUT STRONY SKARŻĄCEJ DOTYCZĄCY NARUSZENIA ART. 7 UST. 1 PKT 12 USTAWY Z DNIA 8 MARCA 1990 R. O SAMORZĄDZIE GMINNYM ORAZ ART. 78 USTAWY Z DNIA 16 KWIETNIA 2004 R. O OCHRONIE PRZYRODY, POPRZEZ LOKALIZACJĘ NA DZIAŁKACH GRUNTU NR [...] I [...] PRZESTRZENI PUBLICZNEJ W POSTACI PARKU MIEJSKIEGO W SYTUACJI GDY ZAKŁADANIE I UTRZYMYWANIE ZIELENI ZGODNIE Z PRZYWOŁANYMI WYŻEJ PRZEPISAMI NALEŻY DO ZADAŃ WŁASNYCH GMINY. NIE ULEGA WĄTPLIWOŚCI, IŻ ZAKŁADANIE I UTRZYMYWANIE TERENÓW ZIELENI, W TYM ZASPAKAJANIE ZBIOROWYCH POTRZEB WSPÓLNOTY W ZAKRESIE ZIELENI GMINNEJ NALEŻY DO ZADAŃ WŁASNYCH GMINY, NA CO WSKAZUJĄ ZARÓWNO ART. 7 UST.1 PKT 12 USTAWY O SAMORZĄDZIE GMINNYM, JAK I ART. 78 USTAWY O OCHRONIE PRZYRODY, KTÓRY STANOWI, IŻ RADA GMINY JEST OBOWIĄZANA ZAKŁADAĆ I UTRZYMYWAĆ W NALEŻYTYM STANIE TERENY ZIELENI I ZADRZEWIENIA. WSKAZAĆ NALEŻY, IŻ W ŚWIETLE ART.2 UST. 1 PKT 8 I UST.2 PKT 5 I 6 TEJ USTAWY OCHRONA PRZYRODY POLEGA M.IN. NA ZACHOWANIU ISTNIEJĄCEJ ZIELENI ORAZ OCHRONIE WALORÓW KRAJOBRAZOWYCH I ZIELENI W MIASTACH, A TAKŻE UTRZYMYWANIU LUB PRZYWRACANIU DO WŁAŚCIWEGO STANU SIEDLISK PRZYRODNICZYCH. TYM SAMYM ZGODNIE Z ART. 15 UST. 2 PKT 7 USTAWY O.P.Z.P. ORGAN MIAŁ USTAWOWY OBOWIĄZEK OKREŚLENIA W PLANIE GRANIC I SPOSOBÓW ZAGOSPODAROWANIA PARKU JAKO TERENU OBJĘTEGO OCHRONĄ NA PODSTAWIE W/W PRZEPISÓW USTAWY O OCHRONIE PRZYRODY. OD POWYŻSZEGO WYROKU M. N. – T. WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI I ZARZUCAJĄC MU NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO, A MIANOWICIE: 1. ART. 1 UST. 2 PKT 7 ORAZ ART. 3 UST. 1 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM W ZW. ART. 21 UST. 2, ART. 31 UST. 3 ORAZ ART. 64 UST. 3 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Z DNIA 2 KWIETNIA 1997 R. POPRZEZ BŁĘDNĄ ICH WYKŁADNIĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE SKUTKUJĄCE UZNANIEM PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE, ŻE UTWORZENIE OGÓLNODOSTĘPNEGO (OTWARTEGO) PARKU MIEJSKIEGO NA NIERUCHOMOŚCIACH SKARŻĄCEGO, TJ. NIERUCHOMOŚCIACH OZNACZONYCH W EWIDENCJI GRUNTÓW JAKO DZIAŁKI NR NR [...] I [...] Z OBRĘBU [...], POPRZEZ ZAKAZ ICH GRODZENIA, WYZNACZENIA PRZEZ PRZEDMIOTOWE NIERUCHOMOŚCI GŁÓWNEGO CIĄGU PIESZEGO PARKU ORAZ JEDNEGO Z GŁÓWNYCH WEJŚĆ DO PARKU, W ISTOCIE NADAŁO TYM NIERUCHOMOŚCIOM CECHY MIEJSCA PUBLICZNEGO I UMOŻLIWIŁO KORZYSTANIE Z TYCH NIERUCHOMOŚCI PRZEZ OSOBY TRZECIE NIEZALEŻNIE OD WOLI SKARŻĄCEGO, MIEŚCI SIĘ W GRANICACH WŁADZTWA PLANISTYCZNEGO; 2. ART. 1 UST. 2 PKT 7 ORAZ ART. 3 UST. 1 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM W ZW. ART. 21 UST. 2, ART. 31 UST. 3 KONSTYTUCJI POPRZEZ ICH BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE SKUTKUJĄCE UZNANIEM PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE, ŻE POMIMO CHARAKTERU I ZAKRESU OGRANICZEŃ, A MIANOWICIE WPROWADZENIA: - ZAKAZU REALIZACJI OBIEKTÓW KUBATUROWYCH POZA LINIAMI ZABUDOWY WG. RYSUNKU PLANU NA NIERUCHOMOŚCI OZNACZONEJ W EWIDENCJI GRUNTÓW JAKO DZIAŁKA NR [...] UNIEMOŻLIWIA SIĘ W TEN SPOSÓB JAKĄKOLWIEK ZABUDOWĘ, W STOSUNKU DO NIERUCHOMOŚCI OZNACZONEJ W EWIDENCJI GRUNTÓW JAKO DZIAŁKA NR [...] ZABUDOWA JEST OGRANICZONA DO JEJ NIEWIELKIEJ CZĘŚCI, A POZOSTAŁA CZĘŚĆ DZIAŁKI STANOWI CZĘŚĆ PARKU MIEJSKIEGO, ZAKAZU LOKALIZACJI URZĄDZEŃ SPORTOWYCH I REKREACYJNYCH W GRANICACH ZAKAZU LOKALIZACJI TYCH URZĄDZEŃ ZGODNIE Z RYSUNKIEM PLANU, WYKLUCZENIA MOŻLIWOŚCI REALIZACJI INNYCH OGRODZEŃ POZA OGRODZENIEM ZEWNĘTRZNYM PARKU ZGODNIE Z RYSUNKIEM PLANU, USTALENIA WEJŚCIA DO PARKU I PRZEBIEGU GŁÓWNYCH CIĄGÓW PIESZYCH WEDŁUG RYSUNKU PLANU, ZGODNIE Z KTÓRYM JEDNO Z GŁÓWNYCH WEJŚĆ I GŁÓWNYCH CIĄGÓW PIESZYCH PRZEBIEGA PRZEZ NIERUCHOMOŚĆ OZNACZONĄ W EWIDENCJI GRUNTÓW JAKO DZIAŁKA NR [...], ZAKAZU REALIZACJI NOWYCH ŚCIEŻEK ROWEROWYCH, ZAKAZU REALIZACJI DROBNYCH OBIEKTÓW HANDLU I USŁUG, ZAKAZU REALIZACJI TYMCZASOWYCH OBIEKTÓW BUDOWLANYCH, ZAKAZU REALIZACJI REKLAM, ZAKAZU CZASOWEGO ZAJMOWANIA CZĘŚCI TERENU POD INNE FUNKCJE LUB UŻYTKOWANIE, OBOWIĄZKU OŚWIETLENIA CO NAJMNIEJ GŁÓWNYCH CIĄGÓW PIESZYCH, Z KTÓRYCH JEDEN PRZEBIEGA PRZEZ NIERUCHOMOŚĆ OZNACZONĄ W EWIDENCJI GRUNTÓW JAKO DZIAŁKA NR [...], ZAKAZU ZMIANY UKSZTAŁTOWANIA POWIERZCHNI, SKUTKUJĄCYCH BRAKIEM MOŻLIWOŚCI KORZYSTANIA Z NIERUCHOMOŚCI OZNACZONYCH W EWIDENCJI GRUNTÓW JAKO DZIAŁKI EWIDENCYJNE NR [...] I [...] (W SZCZEGÓLNOŚCI NIERUCHOMOŚCI OZNACZONEJ JAKO DZIAŁKA [...]) - W TYM POBIERANIA POŻYTKÓW Z NIERUCHOMOŚCI, PRZY JEDNOCZESNYM OBCIĄŻENIU SKARŻĄCEGO JAKO UŻYTKOWNIKA WIECZYSTEGO OBOWIĄZKAMI Z TYTUŁU POSIADANIA PRAW DO W/W NIERUCHOMOŚCI TAKIMI JAK: PUBLICZNOPRAWNYMI ŚWIADCZENIAMI PIENIĘŻNYMI, OBOWIĄZKIEM UTRZYMANIA PORZĄDKU NA TERENIE NIERUCHOMOŚCI, W TYM TAKŻE UTRZYMANIEM ZIELENI MIEJSKIEJ JAKO CZĘŚCI PARKU MIEJSKIEGO, KTÓRE TO ZGODNIE Z ART. 78 USTAWY Z DNIA 16 KWIETNIA 2004 R. O OCHRONIE PRZYRODY (TEKST JEDNOLITY: DZ, U. 2009 R. NR 151 POZ. 1220, ZE ZM.) NALEŻY DO OBOWIĄZKÓW RADY MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWA, A CO ZA TYM IDZIE PRZENIESIENIA ZADAŃ WŁASNYCH MIASTA W TYM ZAKRESIE NA UŻYTKOWNIKA WIECZYSTEGO NIERUCHOMOŚCI, MIEŚCI SIĘ W GRANICACH WŁADZTWA PLANISTYCZNEGO PRZYSŁUGUJĄCEGO MIASTU STOŁECZNEMU WARSZAWA. W OCENIE SKARŻĄCEGO ZAKRES I CHARAKTER WPROWADZONYCH USTALENIAMI MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO REJONU PARKU MOCZYDŁO OGRANICZEŃ W DYSPONOWANIU I KORZYSTANIU Z W/W NIERUCHOMOŚCI DOPROWADZIŁ DO FAKTYCZNEGO ICH WYWŁASZCZENIA, W KTÓRYM CHODZI O TAKIE SYTUACJE, W KTÓRYCH WŁAŚCICIEL POZOSTAJE NADAL FORMALNYM WŁAŚCICIELEM, ALE SWOBODNE KORZYSTANIE Z JEGO WŁASNOŚCI OGRANICZONE JEST PRZEZ INGERENCJĘ WŁADZ W TAKIM STOPNIU, KTÓRY POZWALA NA PRZYRÓWNANIE SKUTKÓW TEGO STANU DO STANU WYWŁASZCZENIA, I W PRAKTYCE OZNACZA POZBAWIENIE PRAWA SWOBODNEGO DYSPONOWANIA, JAK I KORZYSTANIA Z NIERUCHOMOŚCI. 2. NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE MIAŁO WPŁYW NA TREŚĆ WYROKU, A TO ART. 141 § 4 P.P.S.A. POPRZEZ POMINIĘCIE W UZASADNIENIU WYROKU WYJAŚNIENIA MOTYWÓW STANOWISKA WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W ZAKRESIE ZARZUTU NARUSZENIA PRZEZ MIASTO STOŁECZNE WARSZAWA ISTOTY PRZYSŁUGUJĄCEGO SKARŻĄCEMU PRAWA DO NIERUCHOMOŚCI, KTÓRE TO ZDANIEM SKARŻĄCEGO NIE MIEŚCI SIĘ GRANICACH INGERENCJI PRAWODAWCZEJ W PRZEDMIOTOWE PRAWO W SYTUACJI PRZEZNACZENIA W/W NIERUCHOMOŚCI JAKO OGÓLNODOSTĘPNEGO PARKU MIEJSKIEGO SŁUŻĄCEGO REALIZACJI ZADAŃ UŻYTECZNOŚCI PUBLICZNEJ, CO W ISTOCIE NADAŁO TYM NIERUCHOMOŚCIOM CECHY MIEJSCA PUBLICZNEGO UMOŻLIWIAJĄC KORZYSTANIE Z NIERUCHOMOŚCI SKARŻĄCEGO PRZEZ INNE PODMIOTY NIEZALEŻNIE OD WOLI SKARŻĄCEGO. W SKARDZE KASACYJNEJ WNIESIONO O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W WARSZAWIE ORAZ O ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA WEDŁUG NORM PRZEPISANYCH. W OBSZERNYM UZASADNIENIU SKARŻĄCY KASACYJNIE POWOŁAŁ SIĘ NA WYROK TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO Z DNIA 7 LUTEGO 2001 R., K 27/2000 ORAZ ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH DOTYCZĄCE SPORNEJ KWESTII. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ KASACYJNĄ RADA MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY WNIOSŁA O JEJ ODDALENIE I ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA. WSKAZAŁA, ŻE TEREN PARKU MOCZYDŁO ISTNIEJE W TYM SAMYM MIEJSCU OD 50 LAT, A ZATEM USTALENIA DLA ISTNIEJĄCEGO PARKU MOCZYDŁO, ZNAJDUJĄCEGO SIĘ NA OBSZARZE OBJĘTYM MPZP REJONU PARKU MOCZYDŁO, SĄ KONSEKWENCJĄ I WYNIKIEM CIĄGŁOŚCI USTALEŃ ZAWARTYCH W AKTACH PLANISTYCZNYCH POCZĄWSZY OD LAT 50 - TYCH. OKREŚLENIE PRZEZNACZENIA TERENU, W SPOSÓB OKREŚLONY POWYŻEJ MOŻLIWE JEST JEDYNIE PRZEZ PRYZMAT USTAWOWYCH GRANIC UPRAWNIEŃ PLANISTYCZNYCH GMINY, PONIEWAŻ Z ŻADNEGO PRZEPISU OBOWIĄZUJĄCEGO PRAWA NIE WYNIKA, W JAKICH MIEJSCACH MOŻNA LOKALIZOWAĆ TERENY ZIELENI URZĄDZONEJ, ZWŁASZCZA W PRZYPADKU, GDY NIE ZOSTAŁO TO OKREŚLONE MIANEM CELU PUBLICZNEGO. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: STOSOWNIE DO ART. 183 § 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153 POZ. 1270 ZE ZM.), ZWANEJ DALEJ "P.P.S.A.", NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNAJE SPRAWĘ W GRANICACH SKARGI KASACYJNEJ, BIORĄC POD ROZWAGĘ Z URZĘDU JEDYNIE NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA. W NINIEJSZEJ SPRAWIE ŻADNA Z WYMIENIONYCH W ART. 183 § 2 P.P.S.A. PRZESŁANEK NIEWAŻNOŚCI POSTĘPOWANIA NIE ZAISTNIAŁA, WOBEC CZEGO NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY PRZESZEDŁ DO ZBADANIA ZARZUTÓW KASACYJNYCH. SKARGA KASACYJNA WNIESIONA W NINIEJSZEJ SPRAWIE ZAWIERA USPRAWIEDLIWIONE PODSTAWY ZASKARŻENIA. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną miały wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyczerpująco wyjaśnił motywy swojego stanowiska. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera również wszystkie wymagane ustawą elementy. NIEMNIEJ JEDNAK ROZPOZNAJĄC SPRAWĘ W ZAKRESIE WYZNACZONYM PRZEZ POWOŁANY WYŻEJ ART. 183 P.P.S.A., NALEŻY UZNAĆ ZASADNOŚĆ POZOSTAŁYCH ZARZUTÓW SKARGI KASACYJNEJ. DOTYCZY TO ZARZUTÓW NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO - ART. 1 UST. 2 PKT 7 USTAWY Z DNIA 7 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (DZ. U. NR 80, POZ. 717 ZE ZM.) ORAZ ART. 31 UST. 3 I ART. 64 UST. 3 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. PRZEPIS ART. 1 UST. 2 PKT 7 U.P.Z.P. STANOWI, ŻE W PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM UWZGLĘDNIA SIĘ ZWŁASZCZA PRAWO WŁASNOŚCI. WYMIENIONE W POWOŁANYM PRZEPISIE WYMAGANIA, WALORY I POTRZEBY STANOWIĄ ZBIÓR WARTOŚCI, KTÓRE W PROCESIE PLANOWANIA I ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO WINNY BYĆ UWZGLĘDNIANE, A CO ZA TYM IDZIE - BRANE POD SZCZEGÓLNĄ OCHRONĘ, I WYZNACZAĆ AKSJOLOGICZNE GRANICE, W JAKICH JEST DOKONYWANY WYBÓR OPTYMALNYCH ROZSTRZYGNIĘĆ PODEJMOWANYCH PRZY KSZTAŁTOWANIU ŁADU PRZESTRZENNEGO. WARTOŚCI TE MAJĄ WPŁYW NA OKREŚLENIE CELU PRZEZNACZENIA I SPOSOBU KORZYSTANIA Z OBSZARÓW OBJĘTYCH CZYNNOŚCIAMI PLANISTYCZNYMI (POR. TOMASZ BĄKOWSKI KOMENTARZ DO ART. 1 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM, ZAKAMYCZE 2004). WŁASNOŚĆ JEST JEDNYM PODSTAWOWYCH PRAW PODMIOTOWYCH, ALE NIE JEST TO PRAWO ABSOLUTNE I JEGO OGRANICZENIA SĄ DOPUSZCZALNE. NIE WYSTARCZY JEDNAK SAMO POWOŁANIE SIĘ NA DEFINICJĘ INTERESU PUBLICZNEGO NA GRUNCIE POWOŁANEJ USTAWY I UZNANIE, ŻE MA ON MIEJSCE W OKREŚLONYM PRZYPADKU. W DEMOKRATYCZNYM PAŃSTWIE PRAWNYM INTERES PUBLICZNY NIE ZAWSZE PRZEWAŻY NAD INTERESEM INDYWIDUALNYM. OCENIAJĄC OGRANICZENIA PRAWA WŁASNOŚCI WYNIKAJĄCE Z POSTANOWIEŃ MIEJSCOWEGO PLANU NALEŻY BRAĆ PRZEDE WSZYSTKIM POD UWAGĘ ZASADĘ PROPORCJONALNOŚCI, KTÓREJ PRAWNYM WYRAZEM JEST PRZEPIS ART. 31 UST. 3 KONSTYTUCJI RP. WYNIKA Z NIEGO, ŻE OGRANICZENIA W ZAKRESIE KORZYSTANIA Z KONSTYTUCYJNYCH WOLNOŚCI I PRAW MOGĄ BYĆ USTANAWIANE TYLKO W USTAWIE I TYLKO WTEDY GDY SĄ KONIECZNE W DEMOKRATYCZNYM PAŃSTWIE DLA JEGO BEZPIECZEŃSTWA LUB PORZĄDKU PUBLICZNEGO, BĄDŹ DLA OCHRONY ŚRODOWISKA, ZDROWIA I MORALNOŚCI PUBLICZNEJ, ALBO WOLNOŚCI I PRAW INNYCH OSÓB. OGRANICZENIA TE NIE MOGĄ NARUSZAĆ ISTOTY WOLNOŚCI I PRAW. PODOBNE OGRANICZENIE WYNIKA Z PRZEPISU ART. 64 UST. 3 KONSTYTUCJI, W MYŚL KTÓREGO WŁASNOŚĆ MOŻE BYĆ OGRANICZONA TYLKO W DRODZE USTAWY I TYLKO W ZAKRESIE, W JAKIM NIE NARUSZA ONA ISTOTY PRAWA WŁASNOŚCI. Z POWOŁANYM PRZEPISEM POWIĄZANY JEST PRZEPIS STATUUJĄCY ZASADĘ RÓWNOŚCI W PRAWIE I WOBEC PRAWA. ZASADA PROPORCJONALNOŚCI MA WIELE ASPEKTÓW, W UJĘCIU TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO NALEŻY ROZWAŻAĆ, CZY: 1/ WPROWADZANA REGULACJA JEST W STANIE DOPROWADZIĆ DO ZAMIERZONYCH PRZEZ NIĄ SKUTKÓW; 2/ JEST NIEZBĘDNA DLA OCHRONY INTERESU PUBLICZNEGO Z KTÓRYM JEST POWIĄZANA; 3/ EFEKTY WPROWADZANEJ REGULACJI POZOSTAJĄ W PROPORCJI DO CIĘŻARÓW NAKŁADANYCH NA OBYWATELA. OCENIAJĄC NIEZBĘDNOŚĆ WPROWADZANYCH OGRANICZEŃ NALEŻY BRAĆ POD ROZWAGĘ 4 WYZNACZNIKI NIEZBĘDNEGO MINIMUM INGERENCJI W PRAWO WŁASNOŚCI: PRZEDMIOTU, PRZESTRZENI, CZASU I PODMIOTU, NALEŻY MIEĆ TAKŻE NA WZGLĘDZIE WSPOMNIANĄ WYŻEJ ZASADĘ RÓWNOŚCI. MIEJSCOWY PLAN ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO GMINY, W MYŚL POWOŁANEJ USTAWY, KSZTAŁTUJE SPOSÓB WYKONYWANIA PRAWA WŁASNOŚCI NIERUCHOMOŚCI. OKREŚLAJĄC TEN SPOSÓB W ODNIESIENIU DO NIERUCHOMOŚCI INNYCH OSÓB I OGRANICZAJĄC PRAWA WŁAŚCICIELI POPRZEZ PRZEWIDYWANE PRZEZNACZENIE NIERUCHOMOŚCI RADA GMINY MUSI UWZGLĘDNIAĆ ZASADĘ PROPORCJONALNOŚCI (WYROK NSA Z DNIA 31 STYCZNIA 2012 R. SYGN. AKT II OSK 2283/11, OPUBL. W CBOIS). W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE, POPRZEZ POSTANOWIENIA UCHWAŁY RADY MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY NR XCIV/2805/2010 Z DNIA 9 LISTOPADA 2010 R. W PRZEDMIOCIE UCHWALENIA MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO REJONU PARKU MOCZYDŁO, NARUSZONY ZOSTAŁ INTERES PRAWNY SKARŻĄCEGO, JAKO UŻYTKOWNIKA WIECZYSTEGO GRUNTU O POWIERZCHNI 6.641 M², OZNACZONEGO JAKO DZIAŁKA EWIDENCYJNA NR [...] I [...] W OBRĘBIE [...]. TYM SAMYM NARUSZONE ONE ZOSTAŁY WYROKIEM NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE Z DNIA 10 LISTOPADA 2011 R., ODDALAJĄCYM SKARGĘ NA W. W. UCHWAŁĘ. W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE WPROWADZONE ZASKARŻONYM MIEJSCOWYM PLANEM ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO OGRANICZENIA PRAWA WŁASNOŚCI MOGĄ BYĆ OCENIANE JAKO NIEPROPORCJONALNE I NARUSZAJĄCE ISTOTĘ PRAWA WŁASNOŚCI. RACJĘ MA SKARŻĄCY, GDY ZARZUCA, ŻE WPROWADZONE NA JEGO DZIAŁKACH OGRANICZENIA: ZAKAZ REALIZACJI OBIEKTÓW KUBATUROWYCH POZA LINIAMI ZABUDOWY (CO UNIEMOŻLIWIA JAKĄKOLWIEK ZABUDOWĘ NA DZIAŁCE NR [...] A W STOSUNKU DO DZIAŁKI NR [...] ZABUDOWA JEST OGRANICZONA DO NIEWIELKIEJ CZĘŚCI A POZOSTAŁA STANOWI CZĘŚĆ PARKU MIEJSKIEGO), ZAKAZ LOKALIZACJI URZĄDZEŃ SPORTOWYCH I REKREACYJNYCH W GRANICACH ZAKAZU LOKALIZACJI TYCH URZĄDZEŃ ZGODNIE Z RYSUNKIEM PLANU, WYKLUCZENIE MOŻLIWOŚCI REALIZACJI INNYCH OGRODZEŃ POZA OGRODZENIEM PARKU, USTALENIE WEJŚCIA DO PARKU I PRZEBIEGU GŁÓWNYCH CIĄGÓW PIESZYCH WEDŁUG RYSUNKU PLANU, ZGODNIE Z KTÓRYM JEDNO Z GŁÓWNYCH WEJŚĆ I GŁÓWNYCH CIĄGÓW PIESZYCH PRZEBIEGA PRZEZ NIERUCHOMOŚĆ SKARŻĄCEGO OZN. JAKO DZIAŁKA NR [...], ZAKAZ REALIZACJI NOWYCH ŚCIEŻEK ROWEROWYCH ZAKAZ REALIZACJI DROBNYCH OBIEKTÓW HANDLU I USŁUG, ZAKAZ REALIZACJI TYMCZASOWYCH OBIEKTÓW BUDOWLANYCH, ZAKAZ REALIZACJI REKLAM, ZAKAZ CZASOWEGO ZAJMOWANIA TERENU POD INNE FUNKCJE LUB UŻYTKOWANIE, OBOWIĄZEK OŚWIETLENIA CO NAJMNIEJ GŁÓWNYCH CIĄGÓW PIESZYCH (Z KTÓRYCH JEDEN PRZEBIEGA PRZEZ DZIAŁKĘ SKARŻĄCEGO), ZAKAZ ZMIANY UKSZTAŁTOWANIA POWIERZCHNI – POZBAWIAJĄ GO MOŻLIWOŚCI WYKONYWANIA JAKICHKOLWIEK PRAW WŁAŚCICIELSKICH I PROWADZĄ PRAKTYCZNIE DO WYWŁASZCZENIA. ZAUWAŻYĆ PONADTO NALEŻY, ŻE W NINIEJSZEJ SPRAWIE WYNIKAJĄCE Z ZASKARŻONEJ UCHWAŁY ZAKAZY I OGRANICZENIA NAŁOŻONE ZOSTAŁY NA STRONĘ WNOSZĄCĄ SKARGĘ KASACYJNĄ NA CZAS NIEOZNACZONY. TYMCZASEM ŻADEN PRZEPIS OBOWIĄZUJĄCEGO PRAWA NIE ZEZWALA ORGANOWI NA BEZTERMINOWE UNIEMOŻLIWIANIE UŻYTKOWNIKOWI WIECZYSTEMU KORZYSTANIA Z NIERUCHOMOŚCI. PONADTO NA STRONIE WNOSZĄCEJ SKARGĘ KASACYJNĄ, BĘDĄCEJ NADAL UŻYTKOWNIKIEM WIECZYSTYM WSKAZANYCH NIERUCHOMOŚCI, W DALSZYM CIĄGU SPOCZYWAJĄ OBOWIĄZKI Z TYTUŁU POSIADANIA DO NICH PRAW. OBOWIĄZKI TE OBEJMUJĄ KONIECZNOŚĆ OPŁACANIA ŚWIADCZEŃ PIENIĘŻNYCH, UTRZYMYWANIA PORZĄDKU NA TERENIE NIERUCHOMOŚCI, SPOCZYWA NA NIM RÓWNIEŻ ODPOWIEDZIALNOŚĆ CYWILNOPRAWNA. OZNACZA TO, ŻE POWYŻSZE OBOWIĄZKI BĘDĄ NADAL OBCIĄŻAŁY STRONĘ MIMO NAŁOŻENIA NA NIĄ WSKAZANYCH ZAKAZÓW I OGRANICZEŃ. FAKT TEN MOŻNA ODCZYTAĆ JAKO POŚWIĘCENIE UŻYTKOWNIKA WIECZYSTEGO NA RZECZ CELU PUBLICZNEGO, KTÓRYM BEZ WĄTPIENIA SĄ USTALENIA MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, OBEJMUJĄCE TEREN PARKU MOCZYDŁO. TAKIE UREGULOWANIA MIEJSCOWEGO PLANU CZYNIĄ WPROWADZONE OGRANICZENIA JESZCZE BARDZIEJ DOTKLIWYMI I PROWADZĄ DO W ISTOCIE BEZTERMINOWEGO, ZNACZĄCEGO OGRANICZENIA PRAW WŁAŚCICIELSKICH A W KONSEKWENCJI DO NARUSZENIA ISTOTY PRAWA WŁASNOŚCI. TYMCZASEM POSTANOWIENIA PLANÓW MIEJSCOWYCH POWINNY BYĆ REALISTYCZNE, MOŻLIWE DO ZREALIZOWANIA, A NIE OGRANICZAJĄCE NADMIERNIE PRAWA OBYWATELI CHRONIONE KONSTYTUCYJNIE (WYROK NSA Z DNIA 27 STYCZNIA 2011 R. SYGN. AKT II OSK 83/10, LEX NR 953092). MIEJSCOWY PLAN ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO MOŻE KSZTAŁTOWAĆ I KSZTAŁTUJE SPOSÓB WYKONYWANIA PRAWA WŁASNOŚCI NIERUCHOMOŚCI. JEGO POSTANOWIENIA MOGĄ PROWADZIĆ DO OGRANICZEŃ PRAWA WŁASNOŚCI ALE NIE DO TAKICH, KTÓRE PROWADZIŁYBY DE FACTO DO NARUSZENIA JEGO ISTOTY. WŁADZTWO PLANISTYCZNE GMINY NIE JEST WŁADZTWEM ABSOLUTNYM, MA GRANICE WYNIKAJĄCE M. IN. Z PRZEPISU ART. 64 UST. 3 ORAZ Z ART. 31 UST. 3 KONSTYTUCJI, STATUUJĄCEGO ZASADĘ PROPORCJONALNOŚCI. W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE TE GRANICE ZOSTAŁY – W STOSUNKU DO DZIAŁEK NALEŻĄCYCH DO SKARŻĄCEGO – PRZEKROCZONE. ROZPOZNAJĄC SPRAWĘ PONOWNIE SĄD I INSTANCJI POWINIEN WNIKLIWIE ROZWAŻYĆ, BIORĄC POD ROZWAGĘ TAKŻE ZASADĘ PROPORCJONALNOŚCI, CZY PRZEWIDZIANE W ZASKARŻONYM PLANIE TAK DALEKO IDĄCE OGRANICZENIA NIE PROWADZĄ DO NARUSZENIA ISTOTY PRAWA WŁASNOŚCI. RADA MOŻE WPROWADZIĆ OGRANICZENIA PRAWA WŁASNOŚCI GDY UZNA, ŻE WYMAGA TEGO INTERES PUBLICZNY ALE OGRANICZAJĄC JE W TAK ZNACZNYM STOPNIU JAK W SPRAWIE NINIEJSZEJ MUSI LICZYĆ SIĘ Z OBOWIĄZKIEM WYKUPU NIERUCHOMOŚCI, DOSTARCZENIA NIERUCHOMOŚCI ZAMIENNEJ LUB WYPŁATY ODSZKODOWANIA. WOBEC POWYŻSZEGO BEZ ZNACZENIA POZOSTAJE FAKT, IŻ PARK MOCZYDŁO ISTNIEJE NA WSKAZANYM TERENIE OD DZIESIĄTKÓW LAT I USTALENIA PLANU SĄ KONSEKWENCJĄ CIĄGŁOŚCI USTALEŃ, ZAWARTYCH W KOLEJNYCH AKTACH PLANISTYCZNYCH, OBOWIĄZUJĄCYCH NA TERENIE M. ST. WARSZAWY W LATACH 50-TYCH XX WIEKU. PRZECIWNIE, FAKTY TE POTWIERDZAJĄ DŁUGOTRWAŁOŚĆ OGRANICZEŃ W WYKONYWANIU UPRAWNIEŃ WŁAŚCICIELSKICH W STOSUNKU DO DZIAŁEK Z NR [...] I [...]. NA UWZGLĘDNIENIE NIE ZASŁUGUJE ZARZUT NARUSZENIA ART. 3 UST. 1 U.P.Z.P., MÓWIĄCY O KSZTAŁTOWANIU I PROWADZENIU POLITYKI PRZESTRZENNEJ NA TERENIE GMINY. SĄD NIE DOPATRZYŁ SIĘ NARUSZENIA POWYŻSZEGO PRZEPISU NA TLE STANU FAKTYCZNEGO ROZPOZNAWANEJ SPRAWY. Z UWAGI NA POWYŻSZE, NA PODSTAWIE ART. 185 § 1 I ART. 203 PKT 1 PRAWA O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, ORZECZONO JAK W SENTENCJI.