I SA/Kr 1849/09

Sygn. akt I SA/Kr 1849/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Ewa Michna (spr.), Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2010r., sprawy ze skargi "C" S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 26 października 2009 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006r.;, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 5.617, 00 zł (pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych 00/100). Wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2009 roku "C" Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (zwana dalej "Spółką") wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 rok, składając jednocześnie korektę deklaracji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, że w pierwotnej deklaracji błędnie została wskazana podstawa opodatkowania, gdyż zaliczono do niej wartość szeregu, szczegółowo wymienionych w omawianym wniosku, budowli dróg wewnętrznych oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Na podstawie zaś art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku – o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2006 roku budowle te wyłączone zostały spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Decyzją z dnia 8 czerwca 2009 roku nr [...] Burmistrz B. odmówił stwierdzenia wnioskowanej przez Spółkę nadpłaty, wskazując, że nie ma ku temu podstawy faktycznej ani prawnej. Jego zdaniem w świetle art. 2 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu z 2006 roku Spółka powinna była wykazać, że przedmiotowe obiekty budowlane po pierwsze mieszczą się w pasie drogowym, a po drugie są związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Żadna z wymienionych przesłanek nie została, zdaniem organu, udowodniona. W ocenie organu nie było przy tym w ogóle możliwości weryfikacji podanych granic pasa drogowego dróg wewnętrznych (czego i tak Spółka nie uczyniła), gdyż brak było w przepisach prawa tj. w ustawie z dnia 21 marca 1985 roku – o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) i jej przepisach wykonawczych, określeń normatywu dla takiego pasa drogowego. Wszystkie w tym zakresie uregulowania dotyczyły tylko dróg publicznych. W związku z czym organ nie był w stanie stwierdzić, czy wnioskowane przez Spółkę obiekty budowlane mieściły się w pasie drogowym. W przekonaniu organu sama budowla "drogi wewnętrzne" nie przesądzała jeszcze o istnieniu pasa drogowego. Poza tym, organ uznał, że Spółka nie udowodniła również wymaganego funkcjonalnego związku obiektów budowlanych (tj. związku z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu), gdyż np. jeden z nich to plac węglowy, na innym znajdowały się boksy na odpady czy zbiorniki CO2, a jeszcze inny był wykorzystywany do załadunku młota. Zdaniem organu wskazane obiekty budowlane były budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej Spółki, a dokładniej urządzenia budowlane związane były z obiektami budowlanymi, zapewniając możliwość użytkowania tych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. W odwołaniu z dnia 24 czerwca 2009 roku oraz późniejszych pismach go uzupełniających, Spółka zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy, art. 3 pkt 1 lit b), pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), art. 4 pkt 1 i pkt 2 i art. 8 ust. 1 cyt. ustawy o drogach publicznych oraz art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm. ) poprzez: - przyjęcie, że wyłączone z opodatkowania w 2006 roku były tylko drogi publiczne, - uznanie placów wewnątrzzakładowych Spółki za urządzenia budowlane, - uznanie, że drogi wewnętrzne praz place wewnątrzzakładowe, co do których Spółka domagała się wyłączenia z opodatkowania, nie były zlokalizowane w pasach drogowych. W swojej obszerne argumentacji Spółka podniosła przede wszystkim, że wymienione przez nią obiekty budowlane były budowlami dróg bądź obiektami związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, co bezspornie dowodzić miało, że musiały one mieścić się w pasie drogowym, albowiem wynikało to wprost z definicji samego pasa drogowego. W związku z tym Spółka, w jej ocenie, nie musiała wskazywać granic pasów drogowych, w których mieściły się wnioskowane obiekty, co i tak przedkładając odpowiednie mapy na wezwanie organu, zrobiła. Poza tym dodawała Spółka, art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu na 2006 rok nie wyłączał z opodatkowania tylko dróg publicznych lecz drogi wszystkiego rodzaju, w tym także wewnętrzne, czego dowodzić miała literalna wykładnia tego przepisu oraz ugruntowane w tym aspekcie orzecznictwo. Wreszcie, zdaniem Spółki, poprzez złożenie stosownych oświadczeń, wykazała ona ustawowy funkcjonalny związek przedmiotowych obiektów budowlanych. Jeżeli natomiast organ miał jakieś w tym zakresie wątpliwości, to winien był przeprowadzić postępowanie dowodowego, czego jednak zaniechał. Decyzją dnia 26 października 2009 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko i argumentację organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy jeszcze raz przy tym podkreślił, że Spółka pomimo stosownych wezwań, nie przedstawiła żadnych dowodów, iż wnioskowane przez nią obiekty budowlane mieszczą się w pasie drogowym oraz że były związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W skardze z dnia 30 listopada 2009 roku, uzupełnionej pismem z dnia 3 lutego 2010 roku Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenie kosztów postępowania, podtrzymując dotychczasowe zarzuty i ich uzasadnienie. Wskazała również na naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, uzasadniając, w jej ocenie, stwierdzenie nieważności wydanej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej, skoro organ utożsamił wyłączenie z opodatkowania obiektów budowlanych z udowodnieniem ich "wyłącznego" związku z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W odpowiedzi na skargę z dnia 28 listopada 2009 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze domagało się jej oddalenia, powtarzając swoją wcześniejszą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje; Skarga podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 9 grudnia 2003 roku do 31 grudnia 2006 roku opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Niewątpliwie przepis ten obejmował zarówno drogi publicznego jak i inne w tym drogi wewnętrzne, czego wprost dowodzi jego literalna wykładnia, a potwierdza dotychczasowe orzecznictwo (vide np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2007 roku I SA/Ol 582/2006, LexPolonica nr 1158791, wyrok NSA z dnia 16 października 2009 roku II FSK 784/08 Lex Nr 528862 ). Przepis ten uległ zmianie przez art. 1 pkt 3 lit. b) tiret trzecie ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 249 poz.1828) zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2007r. Dopiero od dnia 1 stycznia 2007r. w sposób jasny wyłączono z opodatkowania grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle. W ocenie Sądu nowelizacja dokonana z dniem 1 stycznia 2007r. świadczy o tym, że dopiero z tym dniem wyłączenia z opodatkowania dotyczyły wyłącznie dróg publicznych. Z uzasadnienia projektu zmian (druk nr 1082 Sejmu RP V kadencji) wynika, ze zmiana miała na celu doprecyzowanie m.in. brzmienia art.2 ust.2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z powodu istniejących wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem Sądu wprowadzanie do ustawy podatkowej zmian mających, w ocenie projektodawców, na celu usunięcie wątpliwości interpretacyjnych nie może doprowadzać do rozszerzającej wykładni przedmiotu opodatkowania, w sytuacji gdy obowiązujący przed dokonaną zmianą przepis pozwalał na zastosowanie wykładni skutkującej węższym zakresem ciężaru podatkowego. Konstytucyjne zasady wynikające z art.217 i 84 Konstytucji RP nakładają na ustawodawcę obowiązek precyzyjnego określania w ustawach podmiotów i przedmiotów opodatkowania. Z uwagi więc na fakt, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiowała ani pojęcia "pasa drogowego" ani "drogi" należało odwołać się do rozumienia przyjętego w ustawie o drogach publicznych, zwłaszcza, że pojęcia te na zdefiniowano właśnie ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003 r. Nr 200 poz. 1953 z późn. zm.), która wprowadziła nowe (mające znaczenie dla niniejszej sprawy) brzmienie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązujące w okresie między 9 grudnia 2003 roku a 31 grudnia 2006 roku (tak też NSA w wyroku z dnia 27 maja 2008 roku , II FSK 483/2007, Lex Polonica nr 2074893). W świetle art. 4 pkt 1 cyt. ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Definicja ta, wprawdzie znajduje się w akcie prawnym dotyczącym dróg publicznych, jednakże w definicji tej nie zawarto wyraźnego zastrzeżenia, że pasem drogowym jest wydzielony grunt, na którym zlokalizowana jest droga publiczna. W ocenie Sądu powoduje to, że pasem drogowym może też być wydzielony grunt, na którym znajduje się inny typ drogi niż droga publiczna. Rację ma zatem Spółka, twierdząc, że usytuowanie drogi oraz obiektów budowlanych i urządzeń technicznych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu zostało ustawowo zdeterminowane. Mianowicie, każda droga wraz z wymienionymi w omawianym przepisie budowlami oraz obiektami budowlanymi mieści się w pasie drogowym. Wynika to bowiem z językowego rozumienia przytoczonej definicji. Potwierdza to również funkcjonalne powiązanie znajdujących się w pasie drogowym obiektów budowlanych (budowli). W związku z czym granice pasa drogowego określają obiekty i urządzenia służące realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą (vide: wyrok NSA z 28 maja 2008 roku II GSK 135/08 LEX nr 467113). Niemniej jednak słusznie zauważyły organy, że dla wykazania granic pasa drogowego niezbędne jest sięgnięcie do odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej tj. planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu (tak też NSA w wyroku z dnia 17 czerwca 2008 roku II GSK 171/08, również wyrok WSA w Szczecinie z 5 grudnia 2007 roku II SA/Sz 477/07). Zgodzić się także należy z ich stanowiskiem, że takiej dokumentacji strona nie przedłożyła, gdyż na przedstawionych przez nią mapach nie zaznaczono granic pasów drogowych. Tyle że, co zresztą podnosi skarżąca, nie domaga się ona wyłączenia z opodatkowania pasów drogowych (tj. samego gruntu) lecz budowli i obiektów budowlanych na nich się znajdujących. Nie ma zatem potrzeby ustalania omawianych granic. Nie można też podzielić argumentacji organów, w świetle której, skoro w przepisach prawnych brak normatywu co do ustalenia granic pasa drogowego dróg wewnętrznych (co nie jest zgodne z rzeczywistością, gdyż granice te zdeterminowane zostały w art. 4 upk1 ustawy o drogach publicznych, brak zaś wyłącznie uregulowań wykonawczych jak w przypadku dróg publicznych), to organ nie jest w stanie zweryfikować danych (odnośnie granic pasa drogowego) podanych przez podatnika i wobec czego nie może wyłączyć z opodatkowania określonych w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obiektów. Taka wykładnia nie tylko naruszałaby treść ostatniej z powołanych norm, ale nadto sprzeczna pozostałaby z ideą demokratycznego państwa prawa. Przyznający bowiem podatnikowi zwolnienie podatkowe przepis prawa faktycznie byłby martwą literą z uwagi na brak możliwości kontroli przez organy podawanego przez podatnika stanu faktycznego. Zdaniem Sądu poparcie takiego stanowiska jest niedopuszczalne. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 11 lutego 2009r. sygn. akt I SA/Sz 568/08, gdzie sąd zaznaczył, że: "Drogą" jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego zlokalizowana w pasie drogowym. Przyjęcie pojęcia "droga" jako gruntu, a nie jako budowli byłoby błędne. Należy uznać, że "droga", o której mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to budowla i pojęcie to rozumieć zgodnie z definicją ustawowa zawartą w art. 1a pkt 2 tej ustawy. Do ustaleń w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości nie może mieć zastosowania art. 21 ustawy z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, gdyż ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w tym przepisie, nie jest dokumentem obejmującym budowle, w tym drogi. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajduje się budowla, np. droga. Z powyższym orzeczeniem zbieżny jest pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (powołującego w uzasadnieniu podobne orzeczenia sądów administracyjnych, interpretacje organów,a także poglądy doktryny), który w wyroku z dnia 16 października 2009r. sygn. akt II FSK 784/08 stwierdził, że dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, w sytuacji zwłaszcza, gdy ewidencja pewnej kategorii gruntów nie uwzględnia, zapisy w niej zawarte mają znaczenie drugorzędne, a determinantem wymiaru podatku od nieruchomości jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Podatnik posiada sieć dróg wewnętrznych na terenie zakładu produkcyjnego, które nie podlegają oznaczeniu w ewidencji symbolem "dr", ale wliczane są do przyległych do nich użytków gruntowych. Treść art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia z 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i poz. 3 pkt 7 lit. a) in fine załącznika Nr 6 do tego rozporządzenia nie daje podstaw do przyjęcia za wiążące danych z ewidencji gruntów i budynków w zakresie opodatkowania przedmiotowych nieruchomości. Cytowane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych Sąd, z przyczyn przez nie wskazanych, aprobuje w całości i uznaje za swoje. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić trzeba, że zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie charakteru wskazanych przez Spółkę budowli oraz obiektów budowanych. Innymi słowy, należało zbadać czy wskazywane przez nią obiekty są rzeczywiście drogami bądź obiektami budowlanymi lub urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu lub urządzeniami związanymi z potrzebami zarządzania drogą w rozumieniu art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Zauważyć przy tym należy, że co zostało już podkreślone, rozstrzygającym elementem dla ustalenia spełnienia przesłanek z art. 4 pkt. 1 ustawy dla danego obiektu budowlanego lub urządzenia technicznego jest określenie, czy służy on spełnieniu jednego z wymienionych w tej normie celów. Trzeba więc stwierdzić, czy rozważany obiekt jest związany z prowadzeniem, zabezpieczeniem, obsługą ruchu lub potrzebami zarządzania drogą. Jest to zatem kryterium funkcjonalne, które winno zostać badane odnośnie poszczególnych obiektów z uwzględnieniem już konkretnych okoliczności faktycznych. Nie ma więc jakiegoś odgórnie4 ustalonego, sztywnego katalogu obiektów budowlanych, spełniających wymogi art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W aktach sprawy odnośnie przedmiotowej problematyki znajdują się oświadczenia Spółki (załącznik do pisma z dnia 4 maja 2009 roku oraz oświadczenie z dnia 18 maja 2009 roku ) i pismo z Referatu Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska w B. z dnia 29 maja 2009 roku, z treści którego wynika, że niektóre z podawanych obiektów budowlanych nie mieszczą się w pasie drogowym dróg gminnych. Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego organy, podpierając się dodatkowo przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 63, poz. 735), a także orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 roku (sygn. akt: IV CSK 283/06), uznały, że wskazywane przez Spółkę obiekty budowlane nie spełniają warunków z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Stanowią natomiast, ich zdaniem, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. miały to być urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, zapewniającymi możliwość użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. W opinii Sądu, nie było podstaw do wyciągnięcia powyższych wniosków na podstawie materiału dowodowego, znajdującego się w aktach. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z rawem. Wobec czego złożone przez Spółkę w/w oświadczenia niewątpliwe takim dowodem były. Organy natomiast nie podważając w rzeczywistości ich prawdziwości ustaliły odmienny (niż wskazywała Spółka) stan faktyczny. Nie można bowiem za dowód obalający prawdziwość twierdzeń skarżącej uznać pisma z Referatu Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska w B. z dnia 29 maja 2009 roku, albowiem potwierdza ono tylko, że obiekty objęte zapytaniem nie leżą w pasie, wskazanych w zapytaniu, dróg gminnych. Skarżąca natomiast nigdy nie twierdziła, że powinny one leżeć w pasie dróg gminnych. Wręcz przeciwnie cały czas podkreśla, że sporne obiekty mieszczą się w pasie drogowym dróg wewnętrznych. W zakresie zaś pozostałych obiektów budowlanych organy nie przeprowadziły żadnego postępowania, ograniczając się z jednej strony do wskazania, że niektóre z powoływanych przez Spółkę obiektów z natury rzeczy nie spełniają wymogów z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych (plac węglowy, plac na którym znajdują się boksy na odpady czy zbiorniki CO2, plac jest wykorzystywany do załadunku młóta), a z drugiej powołując się na przepisy w/w rozporządzeń i treść orzeczenia sądowego, na podstawie których do drogowych obiektów inżynierskich nie zalicza się tego rodzaju obiektów, które chciałaby Spółka, a w świetle judykatury te obiekty stanowią budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej danego podmiotu. O ile zgodzić się można ze stanowiskiem, że bezspornie plac węglowy lub plac na którym znajdują się boksy na odpady czy zbiorniki CO2 nie jest związany z prowadzeniem, zabezpieczeniem, obsługą ruchu czy potrzebami zarządzania drogą nawet jeśli znajduje się w pasie drogowym (wobec czego w tym zakresie można było uznać oświadczenia Spółki co do ustawowego związku obiektów za niezasadne), to w pozostałej części (czyli odnośnie pozostałych obiektów budowlanych) nie ma w aktach dowodów obalających twierdzenia Spółki. W szczególności nie są nimi powoływane przez organy przepisy wyżej wymienionych rozporządzeń. Po pierwsze dotyczą one wyłącznie dróg publicznych (dlatego ich stosowanie odnośnie dróg wewnętrznych nie może mieć miejsca wprost i o ile nawet dopuścić możliwość posiłkowania się tymi regulacjami, to należy to czynić z rozwagą i uwzględnieniem specyfiki drogi wewnętrznej oraz jej infrastruktury, a ewentualne odniesienia szczegółowo uzasadnić), a po drugie organy zastosowały je w sposób wybiórczy. Przykładowo bowiem organ powołując się na rozporządzenie z dnia 2 marca 1999 roku i zawarte w nim wskazanie obiektów inżynierskich oraz urządzeń budowlanych zapewniających bezpieczne korzystanie z drogi publicznej oraz prowadzenie ruchu na tej drodze, zupełnie pomija np. mieszczący się w dziale "wyposażenie techniczne dróg" § 110, na mocy którego "droga w zależności od potrzeb może być wyposażona w obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu. Do obiektów tych i urządzeń zalicza się w szczególności MOP, punkty kontroli samochodów ciężarowych, MPO, zatoki postojowe, zatoki autobusowe, perony tramwajowe, pętle autobusowe, place do zawracania, mijanki, przejścia dla pieszych", a więc także obiekty, na które wskazuje Spółka. Wreszcie powołane przez organy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 roku w swoim uzasadnieniu rzeczywiście zawiera tezę, że "(...) w świetle art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) teren komunikacyjny, tj. droga czy parking stanowią budowle w rozumieniu tej ustawy i są elementem składającym się na całość użytkową obiektu budowlanego w postaci budynku". Niemniej jednak została ona wyrażona w konkretnym stanie faktycznym, całkowicie odmiennym od obecnie rozpatrywanego. Dlatego wyrwana z kontekstu teza uzasadnienia sądowego w nieadekwatnej do aktualnie rozważanej problematyce nie może stanowić samodzielnej podstawy do przyjętych przez organy wniosków. Podsumowując, zdaniem Sądu, organy naruszyły przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 121 § 1, 122, 187 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania dowodowego w zakresie ustalenia charakteru wskazywanych przez skarżącą obiektów budowlanych. Poza tym organy błędnie zinterpretowały przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu na 2006 rok w zw. z art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, co zostało już wyższej w sposób obszerny wyjaśnione. Przy ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy organy powinny uwzględnić powyższe uwagi i w sposób zgodny z ustawą (tj. po przeprowadzeniu w sposób rzetelny postępowania dowodowego przy użyciu wszystkich niezbędnych środków) dokonać ustalenia stanu faktycznego., a ponadto mieć na uwadze rozważania Sądu, dotyczące wykładni przepisów prawa materialnego, mających w tym przypadku zastosowanie. W związku z powyższym, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa - orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 ppsa.