IV SA/Wa 1392/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego M. L. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej także jako: Dyrektor) postanowieniem z [...] maja 2011 r. - zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. L. - utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w obrębie P. gm. P. w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu K. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, iż ww działka zlokalizowana jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu K., dla którego obowiązuje rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu K. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) - dalej w skrócie: rozporządzenie nr [...]. Planowana inwestycji powinna, zatem być rozpatrywana pod względem zakazów wprowadzonych ww rozporządzeniem oraz ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.). Dalej Dyrektor przytoczył treść § 4 ust 1 pkt 8, § 4 ust 5 i 6 rozporządzenia nr [...], wskazując, iż w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma rozstrzygnięcie czy zamierzenie inwestycyjne mieści się w zakresie odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej zawartym w § 4 ust 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...]. Organ odwoławczy podniósł, iż wnioskowana inwestycja nie będzie urządzeniem wodnym ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Inwestycja ta nie jest również siedliskiem rolniczym. Ponadto na przedmiotowym terenie nie obowiązuje plan miejscowy. Tymczasem inwestycja może być dopuszczona do realizacji w odległości. 100 m od jez. G., jeżeli działka, na której ma być ona realizowana znajduje się w zwartej zabudowie wsi oraz w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. przeznaczony jest pod zwartą zabudowę. Z mapy dołączonej do projektu decyzji, a także map znajdujących się na stronie internetowej www.geoportal.gov.pl, nie wynika, aby zabudowa występująca na omawianym terenie była zwarta. Nadto w Studium, uchwalonym przez Radę Gminy w P. uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. (dostępnym na stronie internetowej Urzędu), nie ma informacji, aby przedmiotowy teren znajdował się w zwartej zabudowie wsi P. Z tych względów nie można zastosować ww odstępstwa. Dalej Dyrektor wskazał, iż zgodnie z § 4 ust 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] in fine, nieprzekraczalną linię zabudowy wyznacza się zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Przez działki przyległe należy rozumieć nieruchomości, których przynajmniej jedna granica pokrywa się z działką o nr [...], w tym przypadku będą to działki nr [...],[...] i [...]. Żadna z wymienionych działek nie jest zabudowana zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Jednocześnie określenie działka sąsiednia nie jest tożsame ze sformułowaniem działka przyległa. Sąsiednia działka nie musi przylegać bezpośrednio do nieruchomości, dla której zwrócono się o warunki zabudowy, można przez to rozumieć szerszy obszar objęty analizą, natomiast określenie przyległej działki jest konkretnym, ściśle dookreślonym terminem. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, iż w niniejszej sprawie należało odmówić uzgodnienia ww inwestycji z uwagi na zakaz określony w § 4 ust 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...]. W sprawie nie zachodzą, bowiem okoliczności uzasadniające zastosowanie odstępstwa od ww zakazu (§ 4 ust 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...]). W skardze M. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji z [...] października 2010 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 60 ust 1 w zw. z art. 53 ust 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) - dalej w skrócie: u.p.z.p. oraz § 4 ust 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] poprzez ustalenie braku podstaw do zastosowania ww podstawy prawnej oraz naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozważnie wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, iż przyjęta przez organ wykładnia § 4 ust 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] nie jest możliwa do zaakceptowania. W ocenie strony skarżącej powołany przepis przewiduje dwie niezależne od siebie okoliczności wyłączające zakaz zabudowy. Pierwsza z nich daje możliwość zabudowy terenów zagospodarowanych, zamieszkałych i stanowiących obszar zwartej zabudowy. Druga natomiast przesłanka przewiduje możliwość wyjścia poza teren owej zwartej zabudowy, ale dotyczy uzupełniania istniejącej już zabudowy, czyli realizuje cel skupienia zabudowy. Skarżący zauważył, iż w wyznaczonych granicach terenu objętych analizą znajdują się już obiekty budowlane, które zlokalizowane są w odległości mniejszej niż 100 m od jeziora G. Nadto organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny opierając się na kopiach mapy oraz portalach internetowych, podczas, gdy w Studium uchwalonym dla tego terenu, wieś P. zakwalifikowana została, jako symbol TR tj. funkcja mieszkaniowa, rekreacyjna, usługowa i produkcyjna. Przedmiotowa nieruchomość położona jest w sąsiedztwie nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi w odległości 30 m od strony wschodniej i 30 m od strony zachodniej. Działka skarżącego, jak i działki sąsiednie jest wąska (wynosi 10 m), albowiem działki te powstały z podziału jednej działki o numerze [...] na szereg małych, wąskich działek. Stąd też odległość od istniejących już budynków projektowanej inwestycji jest niewielka i nie przekroczy 30 m. Dodatkowo potwierdzeniem wymogu zwartej zabudowy jest fakt, iż decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Starosta [...] udzielił pozwolenia na budowę sieci wodno-kanalizacyjnej w obrębie P., obejmującej przedmiotową działkę nr [...] oraz wszystkie przyległe do niej działki. Przywołana decyzja wskazuje, zdaniem skarżącego, iż budowa sieci wodno-kanalizacyjnej będzie następowała na potrzeby zabudowy mieszkaniowej i rekreacyjnej, tworzący zwarty, jednolity teren objęty spójną polityką przestrzenną. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P., nie ma informacji, aby teren inwestycji znajdował się w zwartej zabudowie wsi P. (zabudowa taka nie jest nawet postulowana). Teren inwestycji, zgodnie ze Studium należy do obszaru o predyspozycjach zarówno do rozwoju turystyki jak i rolnictwa. Jednostka charakteryzuje się wybitnymi walorami przyrodniczo krajobrazowymi. Ponadto Studium określa jedynie postulowane strefy zainwestowania, o których mowa w skardze, jednakże działka skarżącego nie leży w żadnej z tych stref. Dodatkowo organ podniósł, iż ustawodawca wskazuje konkretny sposób wyznaczania nieprzekraczalnej linii zabudowy (zgodnie z linią występującą na działkach przyległych), nie używa minimalnych czy maksymalnych odległości w metrach. Jeżeli dwie przyległe działki są zabudowane to można wtedy mówić o uzupełnianiu zabudowy, natomiast, jeżeli nieruchomości przyległe są niezabudowane to nie można twierdzić, że na danym terenie występuje zwarta zabudowa. Odparcia wymaga, zatem zarzut skarżącego, iż odległość od innych inwestycji to tylko 30 m w związku, z czym zarzut zwartej zabudowy jest chybiony. Konkludując Dyrektor wyjaśnił, iż projektowane na przedmiotowym terenie inwestycje sieci wodno-kanalizacyjnej oraz sieci energetycznej niskiego napięcia, są odrębnymi postępowaniami i nie mają w pływu na rozstrzygnięcie organu ochrony przyrody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy zakreślonej skargą, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2011 r. wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w ramach postępowania uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w obrębie P. gm. P. w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu K. W myśl, bowiem art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (art. 53 ust 4 pkt 8 u.p.z.p.). W niniejszej sprawie działka skarżącego znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu K. utworzonego rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] (Dz. Urzęd. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) oraz rozporządzeniem nr [...]. Stąd też uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy należy dokonać z ww organem w zakresie przepisów ochrony przyrody mając na względzie określone zakazy wprowadzone na terenie obszaru chronionego określone w § 4 rozporządzenia nr [...]. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku, z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Organ uzgadniający działa, więc opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (wyrok NSA z 9.05.2001 r., sygn. akt IV SA 2255/99, publ. Lex nr 55769). Z tak określonych granic działania organu uzgadniającego wynika, iż odmowa uzgodnienia może nastąpić tylko na podstawie wskazanego wprost przepisu prawa (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Wydawnictwo CH.Beck, Warszawa 2004, str. 428). W rozpoznawanej sprawie organ powołał § 4 ust 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] jako przepis uniemożliwiający pozytywne uzgodnienie wnioskowanej decyzji. Organ uznał nadto, iż w sprawie nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w § 4 ust 5 pkt 1 ww rozporządzenia. W ocenie Sądu jednak rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem ww przepisów postępowania, a zatem stanowisko organu uzgadniającego należy uznać za przedwczesne. W myśl § 4 ust 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] na Obszarze Chronionego Krajobrazu K. zabrania się m. in. lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przy czym zakaz ten nie dotyczy (§ 4 ust 5 rozporządzenia nr [...]): 1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych; 2) siedlisk rolniczych - zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu; 3) wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. Dodatkowo zakaz, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] nie dotyczy ustaleń obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzonych projektów planów w stosunku, do których zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (§ 4 ust 6 rozporządzenia nr [...]). Jak wynika z akt sprawy i ustaleń organów obu instancji, a czego nie kwestionuje skarżący, planowana inwestycja nie będzie urządzeniem wodnym ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, inwestycja nie jest siedliskiem rolniczym, a na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Spór sprowadza się, zatem do pytania czy w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z odstępstwem od zakazu z § 4 ust 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...], określonym w § 4 ust 5 pkt 1 powołanego rozporządzenia. W ocenie Sądu ten aspekt sprawy nie został przez organ wyjaśniony w sposób dostateczny, w szczególności w zakresie dotyczącym występowania zwartej zabudowy na przedmiotowym terenie, w granicach określonych uchwałą Rady Gminy w P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera jedynie stwierdzenie, iż w Studium uchwalonym dla tego terenu nie ma informacji, aby przedmiotowy teren znajdował się w zwartej zabudowie wsi P. Brak jednak w aktach sprawy stosownego materiału dowodowego (choćby uchwały z [...] sierpnia 1999 r.), na podstawie, którego można by takie twierdzenie organu zweryfikować. Nie wiadomo także jak, zdaniem organu, należy rozumieć pojęcie "zwartej zabudowy" i jakie to ma znaczenie dla ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie. Stanowisko organu odwoławczego w tym względzie wymaga ponownego zbadania sprawy, uzupełnienia akt sprawy w taki sposób aby można była dokonać konfrontacji materiału dowodowego z rozstrzygnięciem organu i na tej podstawie dokonać oceny legalności wydanego ponownie postanowienia. Dyrektor winien nadto - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - odnieść się do zarzutów skarżącego przedstawionych w tym zakresie w skardze. Zauważyć należy, iż Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę odniósł się nieco szerzej do tej kwestii, jak również pozostałych zarzutów skargi, jednakże nie czyni to bezzasadnym zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Takie "uzupełnienie" uzasadnienia dokonane w odpowiedzi na skargę nie może konwalidować braków orzeczenia w tym zakresie. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym, iż próba uzasadnienia wydanej decyzji w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, złożonym po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia określonego w art. 107 § 3 K.p.a. Pismo procesowe nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w nim rozważań i ocen, które winny zostać zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający winien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych (tak np. wyrok WSA w Warszawie z 5 kwietnia 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 2905/05 lex 209713, wyrok WSA w Warszawie z 19 maja 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 156/08 lex 507825, wyrok WSA w Warszawie z 13 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 522/10). Przypomnieć należy, iż organy administracji publicznej mają obowiązek działania z należytą starannością i wnikliwością. Temu ma służyć zarówno obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 K.p.a.), obowiązek sporządzenia adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia (art. 126 w zw. z art. 124 i art. 107 § 3 K.p.a.), jak i wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 K.p.a.). Uznając, zatem, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił sprawy w stopniu wystarczającym do ostatecznego rozstrzygnięcia, a prawidłowe i wyczerpujące ustalenia nie zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - w ocenie Sądu - doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy obowiązkiem organu odwoławczego będzie uwzględnienie stanowiska przedstawionego w niniejszym wyroku, a także odniesienie się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do Sądu. Odnosząc się z kolei do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnić należy, że rację ma Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazując, iż pojęcie "działki sąsiedniej" nie jest tożsame z pojęciem "działki przyległej". Pierwsze z wymienionych pojęć jest zagadnieniem z zakresu przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym występującym na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i dokonywanej na tym etapie analizy warunków zagospodarowania terenu. Jedną, bowiem z przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy, uregulowaną w art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem powołanej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Mając na uwadze cel ww przepisu, czyli zagwarantowanie ładu przestrzennego, przez działkę sąsiednią należy rozumieć nieruchomość lub nieruchomości położone w okolicy, tworzące pewną urbanistyczną całość na obszarze analizowanym wyznaczonym na podstawie § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Pojęcie "działki sąsiedniej" nie wiąże się natomiast z koniecznością bezpośredniego sąsiedztwa, opartego na wspólnej granicy między tymi działkami (por. np. wyrok NSA z 30 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1831/09). Z kolei w rozporządzeniu nr [...] ustawodawca nie posłużył się pojęciem działki sąsiedniej (sąsiedztwa), a precyzyjnie wskazał, iż chodzi o działki przyległe. Przez pojęcie "działki przyległej" należy rozumieć jedynie działkę bezpośrednio graniczącą z działką przeznaczoną do zainwestowania. Pojęcia "działki sąsiedniej" nie można, zatem utożsamiać czy ograniczać do działki "przyległej" do działki inwestora, lecz odnieść należy je do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków (por. np. wyrok NSA z 21 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1481/10). Jednocześnie "przyległość" działki musi być identyfikowana, jako bezpośredniość jej granicy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie, uznając skargę na zasadną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego (pkt III sentencji wyroku) oparto o treść art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.