I OSK 1010/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant st. asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2052/11 w sprawie ze skargi H.C. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność polegającą na niepodjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2052/11 oddalił skargę H.C. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 lipca 2011 r. nr 326/Kadr w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność polegającą na niepodjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie, działając na podstawie art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954), postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. oddalił skargę mjr. H.C. – sędziego w stanie spoczynku z b. Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2011 r. na bezczynność Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie, polegającą na niepodjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, celem wyegzekwowania od Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie pełnej realizacji decyzji z dnia 9 września 2010 r. nr 2/10/K Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie ustalającej wysokość uposażenia należnego mu w stanie spoczynku na rok 2010, poprzez brak wypłaty uposażenia sędziego w stanie spoczynku za okres od dnia 2 lipca 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. Następnie Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu zażalenia H.C. na ww. postanowienie, w dniu 7 lipca 2011r. wydał postanowienie nr 326/Kadr, którym zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w zw. z art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 K.p.a. W uzasadnieniu postanowienia podał, że sędzia mjr H.C. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie. Na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 32, poz. 175) Wojskowy Sąd Garnizonowy w Krakowie został zniesiony z dniem 1 lipca 2010 r. W związku powyższym, uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 9 czerwca 2010 r. nr 845/2010 sędzia mjr H.C. z dniem 2 lipca 2010 r. został przeniesiony w stan spoczynku. Następcą prawnym Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie został Wojskowy Sąd Garnizonowy w Lublinie. Prezes tego Sądu decyzją z dnia 9 września 2010 r. nr 2/10/K ustalił H.C. uposażenie sędziego w stanie spoczynku na rok 2010. W dniu 20 kwietnia 2011 r. H.C. złożył do Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa WSG w Lublinie, polegającą na niepodjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, celem wyegzekwowania od Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie pełnej realizacji przedmiotowej decyzji Prezesa WSG w Lublinie nr 2/10/K z dnia 9 września 2010 r. – polegającej na niewypłaceniu wynikającego z niej uposażenia sędziego w stanie spoczynku za okres od dnia 2 lipca 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2011r. oddalił przedmiotową skargę, wskazując, że w przypadku sędziego w stanie spoczynku H.C. nie zaistniała przyczyna wstrzymania wypłaty uposażenia za okres lipiec – sierpień 2010r., albowiem za ten okres otrzymał on uposażenie sędziego w pełnej wysokości. Ponadto stwierdził, że brak było podstaw prawnych do wypłaty dwóch uposażeń za ten sam okres, w związku z tym Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie nie miał obowiązku podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych względem Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie celem wyegzekwowania realizacji decyzji nr 2/10/K z dnia 9 września 2010r. Minister Obrony Narodowej po rozpoznaniu zażalenia w powołanym uzasadnieniu wskazał również, iż w odniesieniu do sędziów sądów wojskowych, zarówno czynnych, jaki i w stanie spoczynku, nie można mówić o dwóch uposażeniach przysługujących zarówno z tytułu sprawowania urzędu sędziego (pozostawania w stanie spoczynku) oraz z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r. (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), nie przewiduje bowiem możliwości otrzymywania przez żołnierza zawodowego - sędziego oddzielnego uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej i oddzielnego z tytułu sprawowania urzędu sędziego sądu wojskowego. W świetle art. 72 ust.2 ww. ustawy, żołnierzowi zawodowemu z tytułu pełnienia służby wojskowej przysługuje jedno uposażenie, które w myśl ust. 1 ww. art., składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków. Uposażenie żołnierzy zawodowych będących sędziami sądów wojskowych składa się z uposażenia zasadniczego, dodatku za długoletnią służbę wojskową oraz dodatku wyrównawczego, w wysokości kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem wojskowym, a wynagrodzeniem sędziego sądu powszechnego zajmującego równorzędne stanowisko. Na podstawie art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 z późn. zm.), żołnierz – sędzia sądu wojskowego, przeniesiony w stan spoczynku, w związku ze zmianą ustroju sądów lub zmianą granic okręgów sądowych, otrzymuje do czasu osiągnięcia wieku 65 lat uposażenie, w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku. W ocenie Ministra Obrony Narodowej przeniesienie żołnierza - sędziego w stan spoczynku nie powoduje wyodrębnienia ze stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej funkcji sprawowania urzędu sędziowskiego i stworzenia sytuacji, w której żołnierze ci jednocześnie pełnią służbę wojskową oraz pozostają sędziami w stanie spoczynku, w związku z czym nabywają z tego tytułu uprawnienie do wypłaty równocześnie uposażenia z tytułu pełnienia służby wojskowej i uposażenia sędziego w stanie spoczynku. W sprawie jest niesporne, że Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie decyzją z dnia 9 września 2010 r. nr 2/10/K ustalił należne H.C. uposażenie w stanie spoczynku – z dniem przeniesienia go w stan spoczynku, tj. z dniem 2 lipca 2010 r. - w związku z likwidacją Sądu Garnizonowego w Krakowie, to jednak wyżej wymieniony w okresie od lipca 2010 r. do września 2010 r. otrzymywał uposażenie należne żołnierzowi zawodowemu - sędziemu w stanie spoczynku wypłacane przez dotychczasowego płatnika, natomiast od października 2010 r. wypłatę tej należności przejęło wojskowe biuro emerytalne. H.C. otrzymał zatem uposażenie należne za podnoszony w skardze okres. Natomiast kwestia organu, który dokonał wypłaty uposażenia jest w tym przypadku bez znaczenia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi H.C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie zgodnie z wnioskiem, tj. spowodowanie wypłaty należnego mu uposażenia z tytułu sędziowskiego stanu spoczynku za okres od dnia 2 lipca 2010 r. do dnia 30 września 2010 r., zarzucił naruszenie: art. 6 § 1 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; art. 6 § 1a ww. ustawy w zw. z art. 123 § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 ww. ustawy, polegające na rozstrzygnięciu postanowieniem istoty sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną; art. 6, 7, 8, 11, 12, 15, 16 K.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; art. 72 ust. 2, art. 78 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 3 i 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich stosowanie do uposażenia sędziego wojskowego w stanie spoczynku, mimo, iż żaden przepis prawa na takie stosowanie nie zezwala; art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, poprzez przyjmowanie, że przepis ten dotyczy żołnierzy. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że istota sprawy sprowadzała się do oceny, czy Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie pozostawał w bezczynności nie podejmując kroków w celu wyegzekwowania od Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie realizacji, za okres od dnia 2 lipca 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r., decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie, ustalającej uposażenie sędziego w stanie spoczynku. W związku z tym, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy Wojskowe Biuro Emerytalne w Krakowie było zobowiązane do wypłacania skarżącemu w powyższym okresie przedmiotowego uposażenia. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że warunkiem rozpoczęcia przez Wojskowe Biuro Emerytalne w Krakowie wypłaty uposażenia sędziego w stanie spoczynku było istnienie w obrocie decyzji ustalającej to uposażenie dla H.C. W rozpoznawanej sprawie niespornym jest, że skarżący uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z dniem 2 lipca 2010 r. został przeniesiony w stan spoczynku, a Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie decyzją z dnia 9 września 2010 r. ustalił mu uposażenie sędziego w stanie spoczynku. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zobowiązanie po stronie Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie do wypłacania skarżącemu uposażenia sędziego w stanie spoczynku, powstało dopiero po dacie wydania ww. decyzji z 9 września 2010 r. Nie sposób zatem kierować do tego organu skutecznego zarzutu zaniechania wypłacania skarżącemu omawianego uposażenia za okres wcześniejszy – sprzed wydania decyzji ustalającej uposażenie sędziego w stanie spoczynku, skoro dopiero z chwilą wejścia do obrotu prawnego decyzji z 9 września 2010 r. Wojskowe Biuro Emerytalne w Krakowie powzięło wiedzę o tym, komu i w jakiej wysokości powinno wypłacać uposażenie. Brak jest również podstaw do uznania, że dla Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie samoistną podstawę do rozpoczęcia wypłacania skarżącemu uposażenia sędziego w stanie spoczynku stanowiła uchwała Krajowej Rady Sądownictwa o jego przeniesieniu w stan spoczynku. Uchwała ta nie regulowała uposażenia i nie określała go w sposób kwotowy. Tworzyła jedynie uwarunkowania faktyczne, umożliwiające Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie wydanie decyzji ustalającej dla skarżącego uposażenie sędziego w stanie spoczynku natomiast kwestia rozważenia, czy wydanie tej decyzji przez Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie nastąpiło we właściwym czasie i formie, nie należy do zakresu objętego niniejszą sprawą. Oznacza to, że w okresie objętym wnioskiem egzekucyjnym poprzedzającym wydanie decyzji ustalającej uposażenie sędziego w stanie spoczynku, Wojskowe Biuro Emerytalne w Krakowie nie było dłużnikiem. A zatem Minister Obrony Narodowej zasadnie przyjął, że Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie nie podejmując działań zmierzających do wyegzekwowania od Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie realizacji decyzji z dnia 9 września 2010 r. nie pozostaje w bezczynności. Decyzja ta nie ma bowiem mocy wstecznej, a więc nie obejmuje okresu sprzed jej wydania. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, sędzia sądu wojskowego w stanie spoczynku nie posiada uprawnień do równoległego otrzymywania uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu oraz sędziemu w stanie spoczynku. Oznacza to, że w sytuacji, gdy w spornym okresie skarżący otrzymał uposażenie należne żołnierzowi zawodowemu, to nie mógł on skutecznie wywodzić swojego uprawnienia do jednoczesnego otrzymania uposażenia należnego sędziemu wojskowemu w stanie spoczynku. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł H.C. i zaskarżając go w całości zarzucił: Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 149 P.p.s.a. i art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.)- dalej powoływanej też jako upea poprzez brak stwierdzenia bezczynności Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie w egzekucji decyzji z dnia 9 września 2010 r. pomimo zaistnienia ku ten wszystkich przesłanek; 2. art. 134 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 6 § 1a cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. art. 123 § 2 K.p.a w zw. z art. 18 upea poprzez wyjście poza granice sprawy polegające na: - merytorycznym rozstrzyganiu istoty sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną w toku działań podjętych przez skarżącego mających na celu wyegzekwowanie przedmiotowej decyzji, w tym badaniu, czy ta ostateczna decyzja, której dotyczy skarga na bezczynność mogła obejmować sporny okres, a w rezultacie przyjęcie odmiennie do treści tej decyzji, że nie może działać wstecz i nie obejmuje spornego okresu pomimo, że z jej treści i stanowiska stron jasno wynika, że obejmuje sporny okres, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi; - badaniu w niniejszej sprawie, czy ewentualnie dwa czy jedno uposażenie należy się skarżącemu po przejściu w stan spoczynku, gdy niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie uposażenia spoczynkowego, a nie żołnierskiego (tym sąd ogóle nie powinien się zajmować), zamiast zajęcie się zarzutem bezczynności egzekucji administracyjnej decyzji Prezesa WSG w Lublinie z dnia 9 września 2010 r. ustalającej za sporny okres wysokość uposażenia w stanie spoczynku, co skutkowało przyjęciem, że należy się jedno z tych uposażeń, a wypłacone uposażenie żołnierskie uniemożliwia wypłatę uposażenia spoczynkowego, a konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi na bezczynność. 3. art. 134 § 2 P.p.s.a - poprzez orzeczenie na niekorzyść skarżącego przejawiające się uznaniem, iż decyzja Prezesa WSG w Lublinie z dnia 9 września 2010 r. ustalająca zdaniem sądu orzekającego prawo do uposażenia w stanie spoczynku nie może ustalać prawa do tego uposażenia za okres sprzed jej wydania, a w konsekwencji, że nie obejmuje spornego okresu od dnia 2 lipca do dnia 30 września 2010 r., pomimo, że co innego wynika z treści decyzji i stanowisk stron (fakt objęcia przedmiotowego okresu sporną decyzją był bezsporny i przyznany przez MON), w sytuacji, gdy nie zaszły okoliczności do odstąpienia od zakazu reformationis in peius; 4. art. 170 P.p.s.a i 171 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie w niniejszej sprawie w oparciu o nieprawomocny, a więc niewiążący sądu wyrok WSA z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt. II SA/Wa 1986/11, iż cytowanym wyrokiem została przesądzona kwestia, że "sędzia wojskowy w stanie spoczynku nie posiada uprawnień do równoległego otrzymywania uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu oraz sędziemu w stanie spoczynku, a w konsekwencji skoro strona otrzymała w spornym okresie uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, to nie należy jej się uposażenie z tytułu stanu spoczynku, co skutkowało oddaleniem skargi, zamiast uchyleniem postanowienia organu w całości. 5. art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a przejawiające się tym, iż sprawując kontrolę działalności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem naruszył art. 16 § 1 K.p.a. tj. zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz art. 104 § 1 i 2 K.p.a i art. 2 Konstytucji RP tj. wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego zasadę lex retro non agit przyjmując wbrew jej treści, że wydana przez Prezesa WSG w Lublinie decyzja z dnia 9 września 2010 r. nie obejmuje okresu sprzed jej wydania pomimo, iż z jej treści ewidentnie wynika, że okres ten obejmuje oraz że przedmiotowa decyzja nie może działać wstecz rozciągając tym samym na nią zasadę lex retro non agit, gdy tymczasem zasada ta dotyczy przepisów prawnych, a nie wydawanych na ich podstawie decyzji i to w sytuacji, gdy przedmiotowa decyzja Prezesa WSG w Lublinie ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. 6. art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., 3 § 1 i 2 P.p.s.a, 141 § 4 P.p.s.a oraz 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez bezzasadne niezastosowanie przedmiotowych przepisów, co skutkowało naruszeniem zasady opierania rozstrzygnięcia na prawdzie obiektywnej w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wszechstronny co w niniejszej sprawie przejawiło się: - dokonaniem własnych sprzecznych z materiałem dowodowym ustaleń faktycznych skutkujących błędami mającymi istotny wpływ na treść wyroku, a polegających na przyjęciu, iż: - nieprawomocnym wyrokiem w sprawie II SA/Wa 1986/11 zostało przesądzone, że sędzia wojskowy w stanie spoczynku nie posiada uprawnień do równoległego otrzymywania uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu i sędziemu w stanie spoczynku, gdy nic takiego nie wynika z treści uzasadnienia tego wyroku. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd jedynie podniósł, iż wskazanemu tam sędziemu nie przysługuje obok wypłacanego uposażenia spoczynkowego uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, albowiem zdaniem sądu orzekającego w tamtej sprawie, brak jest podstaw uzasadniających twierdzenie, że skarżący mógł i pełnił służbę wojskową po przeniesieniu go w stan spoczynku; - zarzucałem WBE w Krakowie bezczynność w wypłacie uposażenia spoczynkowego w okresie od dnia 2 lipca 2010 r. do dnia 30 września 2010 r. (tj. że WBE nie rozpoczęło wypłaty świadczenia spoczynkowego w lipcu 2010 r.), gdy tymczasem ja zarzucałem bezczynność Prezesowi WSG w Lublinie polegającą na tym, że po wydaniu decyzji z dnia 9 września 2010 r. obejmującej cały okres pozostawania przeze mnie w stanie spoczynku tj. 2 lipca 2010 r. nie wyegzekwował od WBE w Krakowie należnego mi uposażenia spoczynkowego za od dnia 2 lipca do dnia 30 września 2010r. Nie dotyczył on tego, że WBE w Krakowie pozostaje w bezczynności, bo w spornym okresie nie rozpoczęło wypłaty uposażenia w stanie spoczynku, gdyż bez uzyskania decyzji Prezesa WSG w Lublinie nie wiedziało jak słusznie podniósł to Sąd komu oraz ile należy wypłacać. Stąd zarzut bezczynności WBE w Krakowie zawsze dotyczył okresu po wydaniu decyzji przez Prezesa i jej otrzymaniu przez WBE tj. dotyczył braku wypłaty w październiku przez WBE uposażenia w stanie spoczynku za sporny okres tj. brak wyrównania 2 lipca-30 września 2010 r.; - ostateczna decyzja Prezesa WSG w Lublinie nie obejmuje okresu od dnia 2 lipca - 30 września 2010 r. pomimo, że z jej uzasadnienia jednoznacznie wynika, że okres ten obejmuje - pominięciu istotnego dla rozstrzygnięcia w zakresie bezczynności Prezesa WSG w Lublinie i WBE w Krakowie faktu, dlaczego decyzja ta została wydana dopiero w dniu 9 września 2010 r., pomimo, że uchwała KRS-u jest natychmiast wykonalna i została doręczona stronom zaraz po jej wydaniu (co było jednym z zarzutów skargi) oraz nie wskazaniu kiedy decyzja WSG w Lublinie z dnia 9 września 2010 r. weszła do obrotu prawnego i została doręczona WBE w Krakowie, co jest istotne dla ustalenia ewentualnej bezczynności egzekucji Prezesa WSG w Lublinie, bezczynności WBE w Krakowie w wypłacie dochodzonego uposażenia; - błędnym przyjęciu, że organ w przedmiotowej sprawie prawidłowo i w sposób wyczerpujący ustalił stan faktyczny sprawy i niedostrzeżenie przez Sąd naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżącemu przysługuje za sporny okres jedno uposażenie, co z kolei było konsekwencją dokonanej przez organy błędnej wykładni przepisu art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych(Dz. U z 2010r. Nr90, poz. 593 ze zm.) zwanej dalej ustawą pragmatyczną poprzez ich stosowanie do uposażenia sędziego wojskowego w stanie spoczynku mimo, iż żaden przepis prawa na taki stosownie nie zezwala i uposażenie spoczynkowe nie przysługuje z tytułu pełnienia służby wojskowej; - pominięciu, iż wydanie decyzji przez Prezesa dopiero w dniu 9 września 2010 r. oraz wypłata uposażenia w stanie spoczynku dopiero od dnia 1 października 2010 r. była spowodowana decyzjami kierownictwa MON, a nie samodzielnymi decyzjami tych organów opartymi o obowiązujące przepisy prawa, które nakazują wypłatę uposażenia w stanie spoczynku od dnia przeniesienia w ten stan. Powyższe skutkowało niezasadnym, na mocy art. 151 P.p.s.a. oddaleniem skargi, zamiast uchyleniem postanowienia organu w całości. 7. art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt. lit. c P.p.s.a, w zw. z art. 6, 7, 8, 11 K.p.a., 12, 15 i 16 K.p.a. w zw. z art. 18 upea polegające na bezzasadnym niezastosowaniu przedmiotowych przepisów, a w konsekwencji nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie skarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy, pomimo naruszenia przez organy je wydające szeregu wyżej wskazanych przepisów i określonych w nich zasad K.p.a., co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tym samym Sąd powinien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.; 8. art. 1 § 2 P.u.s.a., 3 § 1 i 2 P.p.s.a, 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a poprzez bezzasadne niezastosowanie tych przepisów i nieuchylenie postanowienia MON nr 326 z dnia 7 lipca 2011 r. i poprzedzającego je postanowienia Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego z dnia 26 kwietnia 2010 r., pomimo naruszenia przez organy obu instancji art. 100 § 1 ustawy z dnia 27lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm. ) w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21sierpnia1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), art. 180 ust. 5 Konstytucji, art. 36a § 1 usw oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 19 maja 2008r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania i wypłacania uposażeń sędziom sądów wojskowych w stanie spoczynku oraz uposażeń rodzinnych członkom ich rodzin oraz art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 11 września2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), art. 78 ust 1, art. 80 ust 1 pkt 3 i 80 ust 2 ustawy pragmatycznej - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż skutkowało oddaleniem skargi, a nie jej uwzględnieniem i uchyleniem w całości postanowienia organu; 9. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie przedmiotowego przepisu do sporządzonego uzasadnienia, co skutkowało: - brakiem wskazania w uzasadnieniu podstaw prawnych zawartych w nim rozstrzygnięć i ich wyjaśnienia, w szczególności w zakresie zawartego w uzasadnieniu: - zakazu działania decyzji wstecz i mającej z niego wynikać niemożliwości ustalenia przedmiotową decyzją wysokości świadczenia za okres sprzed jej wydania, -rozstrzygnięcia, iż sędzia wojskowy w stanie spoczynku nie posiada uprawnień do równoległego otrzymywania uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu i sędziemu w stanie spoczynku, - rozstrzygnięcia, iż wypłata uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej uniemożliwia skuteczne wywodzenia uprawnienia do jednoczesnego otrzymania uposażenia należnego sędziemu wojskowemu w stanie spoczynku, - brakiem jednoznacznego wskazania, jakie to jedno uposażenie za sporny okres, zdaniem Sądu, stronie się należy: spoczynkowe, żołnierskie, czy jeszcze inne, -brakiem wyjaśnienia, dlaczego skoro Sąd orzekający uznał, że WBE w Krakowie było związane decyzją Prezesa WSG w Lublinie z dnia 9 września 2010 r., dopiero od wprowadzenia tej decyzji do obrotu, nie stwierdził bezczynności WBE za okres 10-30 września 2010 r., kiedy to przedmiotowa decyzja po jej wydaniu znajdowała się już w obrocie, - braku jakiegokolwiek ustosunkowania się do enumeratywnie wymienionych w skardze zarzutów, - wewnętrzną sprzecznością i niejasnością uzasadnienia. Co nie tylko utrudnia, ale wręcz uniemożliwia rzeczowe dokonanie oceny zasadności zapadłego wyroku w zakresie powołanych podstaw zaskarżenia, jak też przedstawienie zarzutów merytorycznych zapadłego rozstrzygnięcia. Ponadto kontrola działalności administracji okazała się być w tym zakresie niepełna, gdyż nie wykazano, dlaczego zarzuty skarżącego okazały się być bezzasadne. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi istotne i rażące naruszenie prawa materialnego, a to: 10. art. 100 § 1 cyt. ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 cyt. ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych, art. 180 ust. 5 Konstytucji RP polegający na błędnej ich wykładni przejawiającej się przyjęciem, że pojęcie ustalenia prawa do uposażenia w stanie spoczynku sędziemu wojskowemu przez właściwego Prezesa powoduje powstanie prawa do tego uposażenia, a więc, że decyzja ta ma charakter konstytutywny. Tymczasem prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosków, że prawo do uposażenia w stanie spoczynku powstaje z mocy prawa z dniem przeniesienia w stan spoczynku, a nie z dniem wejścia do obrotu prawnego decyzji Prezesa właściwego sądu, gdyż ta ustala jedynie jego wysokość. W konsekwencji w skarżonym wyroku błędne przyjęto, że sędziemu w stanie spoczynku nie może być ustalone przedmiotowe uposażenie za okres sprzed wydania decyzji, pomimo, że w tym okresie sędzia był już w stanie spoczynku, 11. art. 100 § 1 cyt. ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 cyt. ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych, art. 180 ust. 5 Konstytucji i art. 32 § 5 cyt. ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz art. 72 ust. 2, art. 78 ust 1, art. 80 ust 1 pkt 3 i 80 ust 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych polegające na błędnej ich wykładni, co przejawiało się uznaniem, że wypłata w tym samym okresie sędziemu wojskowemu w stanie spoczynku pełniącemu zawodową służbę wojskową uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej pozbawia go prawa (uniemożliwia dochodzenie i wypłatę) uposażenia w stanie spoczynku, gdy żaden z tych przepisów, ani jakikolwiek inny nie wyłącza wypłaty uposażenia w stanie spoczynku, w razie wypłacenia za ten sam okres uposażenia żołnierskiego; 12. art. 72 ust. 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych polegające na błędnej jego wykładni tj. przyjęciu, iż uposażenie w stanie spoczynku wynika z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, a w konsekwencji faktyczne zastosowanie tego przepisu (choć Sąd nie powołał się wprost na przedmiotowy przepis ani w wyroku, ani w uzasadnieniu) w niniejszej sprawie do uposażenia w stanie spoczynku, które nie wynika z tytułu służby wojskowej. Powyższe skutkowało przyjęciem, iż skoro skarżącemu sędziemu w stanie spoczynku pełniącemu zawodową służbę wojskową przysługuje jedno z dwóch uposażeń, wypłata jednego z nich tj. uposażenia żołnierskiego wyłącza możliwość wypłaty drugiego tj. uposażenia spoczynkowego, a konsekwencji oddaleniem skargi, zamiast uchyleniem postanowienia organu w całości. Ponadto skarżący z ostrożności procesowej, zarzucił naruszenie; 13. art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 4 upea poprzez ich niezastosowanie i pominięcie w przedmiotowej sprawie, co skutkowało rozpoznaniem skargi i jej oddaleniem, zamiast odrzuceniem, 14. art. 135 P.p.s.a.. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. poprzez: - brak stwierdzenia nieważności postanowień Prezesa Wojskowego Sąd Okręgowego z dnia 26 kwietnia 2010 r. i Ministra Obrony Narodowej MON r. z dnia 7 lipca 2011 r. nr 326 w całości pomimo, że w sprawie zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt.2 K.p.a., gdyż uposażenie sędziego w stanie spoczynku nie ma charakteru administracyjnego i może być dochodzone wyłącznie na drodze sądowej przed sądem powszechnym, a jego wysokość nie jest ustalana w formie decyzji administracyjnej i w konsekwencji nie może on być egzekwowana w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, - brak stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa WSG w Lublinie z dnia 9 września 2012r. (skoro Sąd uznał, że nie wychodząc poza granice spraw może badać pod względem merytorycznym ostateczną decyzję) pomimo, że w sprawie zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - decyzja została wydana w trybie przepisów K.p.a., pomimo, że uposażenie w stanie spoczynku nie ma charakteru administracyjnego, zgodnie bowiem z art. 1 K.p.a., kodeks ten reguluje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Tym samym organ decyzją administracyjną rozstrzygnął sprawę cywilną. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie z urzędu, a także przy uwzględnieniu zarzutu skarżącego wskazującego na naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a w zw. z art. 4 upea w pierwszej kolejności należało rozważyć zagadnienie dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę , jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do treści art.4 upea do obowiązków, które wynikają z decyzji, postanowień lub innych orzeczeń niż określone w art. 3 i art. 3a, stosuje się egzekucję administracyjną tylko wówczas, gdy odrębne ustawy tak stanowią. Na wstępie zauważyć należy, iż w tym przypadku Sąd pierwszej instancji nie rozpoznawał skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. lecz skargę na bezczynność opartą na art. 6 § 1a w zw. z art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis art. 6 § 1 tej ustawy stanowi, że w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Natomiast zgodnie z treścią art. 6 § 1a powołanej ustawy, na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Z kolei z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych w związku z art. 89 § 2 oraz art. 100 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wynika, że w sprawach o roszczenia sędziów sądów wojskowych w stanie spoczynku ze stosunku służbowego, a więc także w sprawach o uposażenie, przysługuje droga sądowa, przy czym przez drogę sądową należy rozumieć drogę przed sądem powszechnym (patrz: postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 929/11, niepublikowane, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych,https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Z taką sytuacją procesową nie należy jednak utożsamiać aktów administracyjnych rozstrzygających o braku podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego. Przykładem takiego aktu jest decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego z uwagi na utratę administracyjnego charakteru sprawy w trakcie postępowania administracyjnego i objęcie żądania kognicją cywilnoprawną (por. Janusz Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2011, s. 412 oraz powołany przezeń wyrok NSA z dnia 25 maja 1983 r., sygn. akt SA/Wr 185/83, ONSA 1983/1/37). Decyzja ta, oparta o art. 105 § 1 K.p.a., podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tak samo, zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega ostateczne postanowienie o zwrocie podania, gdy z podania wynika, że właściwy w sprawie jest sąd powszechny (art. 66 § 3 K.p.a.). W niektórych sytuacjach do takiej kategorii aktów należy również postanowienie wydane w oparciu o art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 – poprzednio: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Przy czym czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, to czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Pojęcie środków egzekucyjnych zostało zdefiniowane w art.1a pkt 12 wyżej wymienionej ustawy i odnosi się do jej zakresu przedmiotowego określonego w art. 1 i 2. O ile w rozumieniu art. 6 § 1a skarga jest oparta o zarzut niepodejmowania czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, to jednym z warunków zasadności tej skargi jest podleganie obowiązku zakresowi przedmiotowemu tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie jak wyżej wskazano przedmiotem skargi na bezczynność złożonej w trybie art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji było uposażenie sędziego wojskowego w stanie spoczynku, które nie należy do zakresu przedmiotowego tej ustawy. Oznacza to, że brak w tej sprawie przedmiotu egzekucji administracyjnej powodował, że skarga nie mogła być uwzględniona. W związku z powyższym stosownie do treści art. 6 § 1 a zdanie drugie i trzecie powołanej ustawy, zasadne było wydanie przez organ wyższego stopnia postanowienia oddalającego skargę. Z kolei po rozpoznaniu przez Ministra Obrony Narodowej zażalenia na to postanowienie i podjęciu przez niego postanowienia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie, wbrew stanowisku skarżącego dopuszczalne było rozpoznanie przez sąd administracyjny wniesionej przez niego skargi na to postanowienie .Przy czym zauważyć należy, iż wykraczające poza przedmiot sprawy motywy oddalenia skargi przez zaskarżony organ nie miały wpływu na rozstrzygnięcie skargi egzekucyjnej. Z tego względu na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 135P.p.s.a. w związku z art.156 § 1 pkt 2 K.p.a. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie miał nie tylko obowiązku ale i uprawnienia do stwierdzenia nieważności zarówno postanowień Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2010r. jak i Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 lipca 2011r. nr 326/Kadr oraz decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie z dnia 9 września 2012 r. nr2/10/K. Zamierzonego skutku nie mógł także odnieść zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez wyjście poza granice sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie nakaz rozstrzygania w granicach sprawy nie został naruszony. Przedmiotem kontroli było wyłącznie postanowienie w przedmiocie skargi opartej o art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z powyższym ocena, czy zawarte w uzasadnieniu wyroku rozważania przekraczają ramy podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia mogła być uwzględniana w kontekście art. 141 § 4 P.p.s.a. W podstawie skargi kasacyjnej przepis ten został powołany w odniesieniu do zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zakazu działania decyzji wstecz i mającej z niego wynikać niemożności ustalenia przedmiotową decyzją świadczenia za okres sprzed jej wydania, rozstrzygnięcia, że sędzia wojskowy w stanie spoczynku nie posiada uprawnień do równoległego otrzymywania uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu i sędziemu w stanie spoczynku, rozstrzygnięcia, że wypłata uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej uniemożliwia skuteczne wywodzenie swojego uprawnienia do jednoczesnego otrzymania uposażenia należnego sędziemu wojskowemu w stanie spoczynku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęcie w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska w powołanych wyżej kwestiach niewątpliwie stanowiło naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. W świetle art. 184 P.p.s.a. powyższe uchybienie nie dawało jednak podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdyż zaskarżone orzeczenie mimo błędnego w tej części uzasadnienia odpowiada prawu. W konsekwencji z powyższych uwag wynika, że zarzuty skargi kasacyjnej zarówno materialne jak i procesowe odnoszące się do zagadnień pozostających poza przedmiotem niniejszej sprawy nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto stwierdzić należy, iż niezależnie od kontekstu powołania w podstawie skargi kasacyjnej art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepis ten miał w tej sprawie zastosowanie, w związku z tym oddalenie przez organ skargi było prawidłowe, zaś częściowo błędna wykładnia tego przepisu dokonana zarówno przez organ jak i Sąd pierwszej instancji nie miała wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowość zaskarżonego wyroku potwierdza także fakt, iż skarżący nie posiada legitymacji czynnej do wniesienia skargi, o której mowa w art. 6 § 1a. Nie jest on bowiem organem zainteresowanym wykonaniem obowiązku, a także podmiotem, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku. Podmiotem takim może być bowiem osoba inna, niż wierzyciel, a więc tzw. osoba trzecia w postępowaniu egzekucyjnym (por. Wojciech Piątek, Andrzej Skoczylas [w:] red. R. Hauser, A. Skoczylas "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 60-61). W sprawie uposażenia sędziego wojskowego w stanie spoczynku wierzycielem jest sam sędzia. W związku z powyższym uznać należy, iż w tej sprawie skarga z art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji była bezzasadna również z tego powodu, że Prezes Sądu Okręgowego w Warszawie w rozumieniu tego przepisu nie był wierzycielem. w rozumieniu art. 6 § 1a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.