VII SA/Wa 1692/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant Ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011r. sprawy ze skargi J. D. i R. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2011r. znak: (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygn. . akt VII SA/Wa 1692/11 Uzasadnienie Dla przedstawienia okoliczności w jakich zapadła zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wskazać należy na postępowanie administracyjne i związane z nim orzeczenia sądowe, które poprzedzały ich wydanie. W dniu (...) października 2005 r. Wojewoda (...) wszczął z urzędu postępowanie nieważnościowe w niniejszej sprawie. Następnie decyzją z dnia (...) grudnia 2005 r., znak (...), stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu W. Nr (...) z dnia (...) grudnia 2001r., zmieniającej w trybie art. 36 a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, decyzję pozwolenia na budowę nr (...) z dnia (...) lutego 2000r., wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lutego 2006 r., znak: (...), utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi R. D. wyrokiem z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 931/06, uchylił opisane wyżej decyzje organów obu instancji, wskazując, że J. D. (uczestniczka postępowania) bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Decyzją z dnia (...) maja 2009 r., Nr (...), Wojewoda (...) stwierdził nieważność opisanej wyżej decyzji Starosty Powiatu W. z dnia (...) grudnia 2001 r., Nr (...). Podniósł, że decyzja będąca przedmiotem postępowania nieważnościowego została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, oraz art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415, ze zm.). Stwierdził, że decyzja ta jest niezgodna z ustaleniami decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia (...) sierpnia 1998r., nr (...), ponieważ decyzja Burmistrza ustalała warunki zabudowy dla obiektu budowlanego o zupełnie innych parametrach, w zakresie: ilości mieszkań i miejsc garażowych oraz postojowych, powierzchni zabudowy i użytkowej, kubatury, w innym usytuowaniu w stosunku do granicy z sąsiednią działką nr (...). Ponadto Wojewoda wskazał, że ww. decyzja o warunkach zabudowy nie przewidywała nadbudowy o jedną kondygnację budynku istniejącego na działce nr (...), a z kolei zatwierdzony decyzją Nr (...) projekt zagospodarowania działki nie przewidywał, uwzględnionego w decyzji o warunkach zabudowy – placu zabaw i rekreacji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone decyzją wiązały organ wydający pozwolenie na budowę. Wojewoda (...) podkreślił, że tak znaczne różnice pomiędzy projektem budowlanym zamiennym, a decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczają, że naruszenie prawa jest rażące, a wydana decyzja – niemożliwa do zaakceptowania jako wydana przez organ praworządnego państwa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania J. D. i R. D., które oparto w szczególności na braku zastosowania się przez organ pierwszej instancji organ I instancji do wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 387/07, wydanym w sprawie "bliźniaczej" (dot. stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę, Starosty Powiatu W. z dnia (...) lutego 2000r., nr (...)) oraz na naruszeniu art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. – decyzją z dnia (...) lipca 2009r., znak (...) utrzymał mocy decyzję Wojewody (...). W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego (niezgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), wskazując, że projekt zamienny zatwierdzony decyzją Starosty Powiatu W. z dnia (...) grudnia 2001 r., Nr (...), przewiduje budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, 10-mieszkaniowego (zamiast 9), z garażem w kondygnacji piwnicznej na 16 samochodów (zamiast 8), o powierzchni zabudowy 515 m2 (zamiast 280 m2), powierzchni użytkowej 1290,6 m2 (zamiast 750 m2) i kubaturze 4318 m3 (zamiast 3600 m3), usytuowanego bezpośrednio przy granicy z działką nr (...) (zamiast 9 m od granicy). Projekt zagospodarowania przewiduje również budowę 2 zewnętrznych miejsc parkingowych (zamiast 16). nie przewiduje natomiast budowy uwzględnionego w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - placu zabaw i rekreacji. Ponadto organ II instancji stwierdził, że decyzja rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140, ze zm.) - projektowany budynek mieszkalny zwrócony jest w stronę granicy z działką budowlaną nr ew. (...) ścianą z otworami okiennymi i został usytuowany bezpośrednio przy granicy działki (część garażowa z tarasem). Po rozpatrzeniu skargi J. D. oraz R. D., zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 1779/09, którym uchylono zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że cyt. "zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a." Zdaniem Sądu organy nie wyjaśniły, czy naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane w okolicznościach konkretnej sprawy ma postać kwalifikowaną – "rażącego naruszenia prawa". Organ winien nie tylko wskazać na różnice, które są zasadnicze, pomiędzy decyzją Nr (...) (zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę), a decyzją o warunkach zabudowy, ale także określić, czy w świetle porządku prawnego, takie różnice są nie do zaakceptowania. Organy obu instancji winny mieć na względzie, że przepis art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i to, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytyczała ogólne, podstawowe kierunki projektowanej inwestycji. Wyjście organu administracyjnego poza ww. elementy określone w art. 42 ust. 1 może oznaczać, że doszło po przekroczenia ustawowych kompetencji. Ponadto, Sąd stwierdził, że w dacie wydawania decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę obowiązywał bowiem § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który dopuszczał możliwość posadowienia budynku w granicy z działką sąsiednią. Sąd wskazał, że organ II instancji dokonał błędnych ustaleń, że w granicy z działką nr (...) budynek zawiera otwory okienne. Sąd wskazał też, że uwagi na treść art. 7 i 77 § 1 k.p.a., w ponownie przeprowadzonym postępowaniu nieważnościowym organ administracyjny, wobec zarzutów właścicieli działki nr (...) (zgłoszonych w trakcie postępowania nieważnościowego), obowiązany będzie zbadać, czy usytuowanie śmietnika oraz projektowany sposób odprowadzania wód opadowych z tarasu, znajdujących się na działce nr (...), w sposób rażący narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Wreszcie, zdaniem Sądu organ winien zapoznać się z treścią drugiej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczonej Nr (...), na którą powołano się w projekcie zagospodarowania działki nr (...). Sąd podkreślił jednak, że w projekcie tym uwzględniono również rozbudowę istniejącego już na działce nr (...) budynku (na rysunku oznaczonym dwójką), jednak w niniejszej sprawie rozbudowa tego budynku nie jest przedmiotem projektu budowlanego zamiennego, jaki i decyzji Nr (...) (zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę). Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę na potrzebę zbadania, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., uprawniające do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że organ II instancji zasadnie uznał, że nie jest związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 387/07, choć wyrok ten wydany w sprawie "bliźniaczej", to jednak z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. - nie wiązał organu administracyjnego w niniejszej sprawie. Po opisanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia (...) lipca 2010r., znak (...), uchylił decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2009r., celem umożliwienia rozpoznania sprawy zgodnie wytycznymi Sądu w trybie dwuinstancyjnym. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2011r, nr (...) stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu W. z dnia (...) grudnia 2001r., nr (...). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzją z dnia (...) maja 2011r., znak (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na przebieg postępowania nawiązał do opisanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdził, że jest związany wskazaniami zawartymi w jego uzasadnieniu. Podkreślił, że przedmiotem jego rozważań jest wyłącznie decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym i zatwierdzony nią projekt zamienny. Organ stwierdził, że planowane rozwiązania zamienne przewidują powiększenie lokalu oznaczonego symbolem [...] z powierzchni 97,8m³ do 119,30m², oraz zmianę konstrukcji dachu. Projekt zamienny przewidywał też zmianę parametrów projektowanego budynku z pierwotnie zatwierdzonej powierzchni użytkowej 1266,6 m² miała wynosić 1290,60m², powierzchnia całkowita 1440 m² miała wynosić po zmianie 1464 m², łączna powierzchnia mieszkań z 737,2 m² miała wynosić 758,7 m², powierzchnia zabudowy z 512,5 m² po zmianie 515 m², kubatura z 4250 m² wyniosła 4318 m². Budynek nie miał zmienionych innych parametrów, ani sposobu użytkowania ilość kondygnacji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym wydana była w trybie art. 36 a , a postępowanie w tym trybie prowadzi się jak w ramach procedury o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor spełnił wymogi dotyczące prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor na potrzeby projektu zamiennego legitymował się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia (...) sierpnia 1999r., nr (...) wydaną przez Burmistrza Gminy W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując zmiany w projekcie budowlanym z warunkami określonymi w ww. decyzji stwierdził, że zmiany te nie są zgodne z decyzją o warunkach. Zwiększeniu uległa powierzchnia użytkowa z 750 m² do 1290 m², powierzchnia zabudowy z 280 m² do 512 m², oraz kubatura budynku z 3600 m³ do 4318 m³. Organ nawiązując do wskazanej, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tezy o potrzebie uwzględnienia przepisu art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r., o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że ustalenia jakie w trybie tego przepisu zawarte zostały w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w świetle przepisu art. 47 ww. ustawy są dla organu administracji architektonicznej wiążące. Jak wskazał w wyroku z dnia 9 września 2008r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1842/07 Naczelny Sąd Administracyjny organ architektoniczno budowlany w żadnym wypadku nie jest uprawniony do badania legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzja ta jeśli jest ostateczna jest dla niego wiążąca. W świetle ww. okoliczności, zadaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym doszło do naruszenia przepisów prawa- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 36a ustawy Prawo budowlane. Organ podkreślił, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, w myśl przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest ustalenie kwalifikowanej wady decyzji tj. rażącego naruszenia prawa. Nawiązując do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazał, że naruszenie prawa ma charakter rażący, kiedy jest oczywiste. Oznacza to, że pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretną normą dochodzi do wyraźnej rzucającej się w oczy sprzeczności, organ stwierdził, że samo naruszenia prawa nie może budzić wątpliwości. Nie jest możliwe zaakceptowanie tych wadliwości, gdy zważyć, że doszło do niedopełnienia jednego z podstawowych obowiązków od których ustawodawca uzależnił wydanie decyzji pozwolenia na budowę. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w analizowanym przypadku nie doszło do oceny projektu zamiennego z punktu widzenia wymogów zagospodarowania przestrzennego. Udzielono pozwolenie na realizację inwestycji w warunkach istnie odbiegających od tych jakie były przewidziane w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nawiązując do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia (...) lipca 1999r., nr (...) ustalała warunki inwestycji polegającej na nadbudowie innego już istniejącego budynku na działce nr (...). Ponadto analiza projektu zamiennego nie wykazała aby decyzja, którą został zatwierdzony obarczona była innymi wadami w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Także projektowane rozwiązania zamienne, a tylko te są istotne w niniejszej sprawie, nie przewidywały obiektów związanych z odpadami bądź rozwiązań związanych z odprowadzaniem wód opadowych. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. D. oraz R. D. i stały się one przedmiotem łącznego rozpoznania w niniejszej sprawie. Oboje skarżący dochodzili uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Stwierdzili, że w sprawie zastosowanie powinny mieć wytyczne jakie zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2008r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 387/07, który jednoznacznie wskazał, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa i nie było podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę Starosty Powiatu W. nr (...) z dnia (...) lutego 2000r. Ponadto, skarżący R. D. podniósł, że w decyzji z dnia (...) sierpnia 1999r., nr (...) Burmistrza Gminy W., o warunkach zabudowy zawarte zostały zapisy sprzeczne z przepisem art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Opis inwestycji z uwzględnieniem jej parametrów, stał się bezzasadnie podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w myśl dyspozycji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) było poddanie ocenie, zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem. Szczególnym obowiązkiem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, było zastosowanie się do zasady wynikającej z dyspozycji przepisu art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W świetle oceny prawnej i wskazań jakie zawarte zostały w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisanego wyżej, organ zobowiązany był, z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, 77, 107, w zw. z art. 156 §1 k.p.a., do zbadania, czy decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym jest dotknięta jedną z wad skutkujących stwierdzenie jej nieważności, Sąd podkreślił, że nie budzi wątpliwości brak zgodności między decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym. Okoliczność braku zgodności w ww. zakresie, organ musi jednak ocenić przez pryzmat przesłanki nieważnościowej tj. kwalifikowanej, jaką jest nie zwykłe, a rażące naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, rozpoznającego sprawę niniejszą - zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w pełni dostosował się do wyżej opisanego wymogu wynikającego z art. 153 p.p.s.a. Organ wypełnił wyczerpująco i prawidłowo wskazania, zawarte w opisanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale także jego orzeczenie zasadnie nawiązuje do poglądów, które na gruncie oceny w postępowaniu nieważnościowym podstawowej decyzji pozwolenia na budowę, zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2008r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 387/07. Nie mają racji skarżący twierdząc, że w ww. wyroku Naczelnego Sądu wyrażono pogląd, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. To stanowisko skarżących, jako błędne, ocenił już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 lutego 2010r.m, w sprawie o sygnaturze akt VIISA/Wa 1781/ 09. Także organy (a i Sąd) rozpoznające sprawę niniejszą, choć pozostawała w związku z tą, w której zapadł ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie były w świetle przepisu art. 153 p.p.s.a. związane podglądem prawnym tam wyrażonym. Podkreślmy, nie były związane, ale mogły nawiązać i czerpać z poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego tam przedstawionych. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił, że decyzja o warunkach zabudowy, jako akt ostateczny, wiązała organ architektoniczno budowlany. Sąd nie podziela zgłoszonego w skardze zarzutu o naruszeniu art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i błędnego przyjęcia wymogów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tak formułowany zarzut wobec tej samej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgłoszony w kontekście wydania decyzji pozwolenia na budowę, której zmiany dotyczyła decyzja kontrolowana w niniejszym, postępowaniu nieważnościowym, ocenił także Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku stwierdzając, że tego zarzutu nie podziela. Zasadnie, analizę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w kontekście wskazanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku przepisu art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powiązał z przepisem art. 47 tej ustawy i orzecznictwem. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, było wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy uwzględnieniu stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji w postępowaniu zwykłym i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania badanej decyzji oraz na czym organ opiera ustalenie, że to naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia. W ocenie Sądu te wymogi zostały również spełnione i omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wskazał na rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane (w zw. z art. 36 a) w wersji obowiązującej na datę wydawania decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, w związku z art. 47 obowiązującej w tym czasie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Organ właściwie ocenił, że naruszenie prawa, jakim dotknięta jest kontrolowana decyzja pozwolenia na budowę, ma charakter rażący- jest oczywiste. I nastąpiła sprzeczność między rozstrzygnięciem, a konkretnym przepisem prawa. Naruszony przepis nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Sąd podziela stanowisko organu, co do tego, że nie są możliwe do zaakceptowania skutki stwierdzonego uchybienia. Kiedy wydawana była decyzja o zmianie decyzji pozwolenia na budowę kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym, tj. w dniu (...) lutego 2000r., przepis art. 35 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, Tego sprawdzenia, organ wydający decyzje o zmianie decyzji pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu zamiennego nie dokonał, czym w oczywisty sposób naruszył dyspozycję ww. przepisu, ale nade wszystko oprowadził to do akceptacji rozbieżności między projektem zamiennym, a decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skutkiem tego uchybienia było pozwolenie na budowę inwestycji bez oceny jej dopuszczalności w świetle przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchybienie to, jest tym bardziej rażące, że decyzja o warunkach zabudowy odnosiła się do szczegółowo opisanego zamierzenia inwestorskiego, które następnie zostało dopuszczone do realizacji przy dalece odmiennej charakterystyce jego parametrów. Zdaniem Sądu, został zatwierdzony projekt zamienny, faktycznie bez kontroli warunków zabudowy, w oczywisty sposób zmieniający np. już choćby tylko powierzchnie zabudowy z ok. 280 m² do 515,2 m2, a przecież świadczy to o blisko dwukrotnie większej powierzchni działki przeznaczonej pod zabudowę, co istotne działki o pow. ok. 1200m², na której był już usytuowany także inny budynek wielorodzinny, przewidziany do nadbudowany. Już tylko na marginesie można zauważyć, że przewidziany w decyzji o warunkach zagospodarowania fragment działki pod plac zabaw ostatecznie w projekcie i w jego zmianie nie znalazł takiego przeznaczenia. Podobnie przewidywane w decyzji o warunkach przeznaczenie części działki na 16 naziemnych miejsc postojowych zostało wyeliminowane. Jak wskazuje utrwalone orzecznictwo sądowo administracyjne pozwolenie na budowę nie może przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to oczywiste naruszenie przepisu prawa i z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym i ta przesłanka też w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała. Sąd nie ma wątpliwości opisane powyżej uchybienia, przy wydawaniu decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, muszą skutkować sankcją wynikającą przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – wymagają dla ochrony porządku prawnego wyeliminowania takiego aktu z obrotu prawnego. Podobny los spotkał decyzję pozwolenia na budowę, którą także wyeliminowano z obrotu prawnego w toku postępowania nieważnościowego, co Sąd zaakceptował -oddalając skargę, w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1693/11. Mając na uwadze powyższą argumentacje Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).