II OSK 1032/12

Dnia 1 października 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak -Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Mariola Kowalska sędzia NSA Elżbieta Kremer Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1780/11 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. , znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1780/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego, uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Z. S. od decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] umarzającej postępowanie wznowione w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na remont, przebudowę i wzmocnienie drogi krajowej nr 1 na odcinku Pruszcz Gdański-P. od km 30+750 wraz z infrastrukturą techniczną położonej na terenie gminy Miasta Pruszcz Gdański, gminy Pruszcz Gdański i gminy P. (w granicach pasa drogowego drogi krajowej) - na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewoda Pomorski stwierdził, że postępowanie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na niezachowanie przez wnioskodawcę wymogów wniesienia podania z zachowaniem odpowiedniego terminu (art. 148 k.p.a.), należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe. Odnosząc się do powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, przy czym pojęcie dowiedzenia się o decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2008 r. Z. S. wyjaśnił, że o decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2007 r. dowiedział się na spotkaniu w Urzędzie Gminy, które odbyło się w dniu 28 kwietnia 2008 r. W tym samym dniu złożył w Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. rozstrzygnięciem organu wojewódzkiego z dnia 20 grudnia 2007 r. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że podanie Z. S. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...], zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a., zgodnie z którym termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (1 miesiąc) z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wobec powyższego organ odwoławczy wskazał, że organ wojewódzki, rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, winien wydać jedną z decyzji, o których mowa w art. 151 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji zarzucił wadliwe obliczenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, że organ II instancji zobowiązany był do uwzględnienia przy rozpoznawaniu sprawy wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt. VII SA/Wa 1488/09, w którym to Sąd orzekł o konieczności ponownego zbadania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego pod kątem wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2007 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W motywach wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że należy mieć na uwadze zapadły wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt. VII SA/Wa 1488/09. W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt. VII SA/Wa 1488/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zarówno przy ocenie zachowania terminu do wznowienia postępowania, jak i przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organy powinny mieć na uwadze szczególne rozwiązanie procesowe związane z wejściem do obrotu kwestionowanej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2007 r. Decyzja o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. nr 193 poz. 1194 z ze zm.), zwanej dalej "specustawą", została doręczona wnioskodawcy, a pozostałe strony zostały zawiadomione o wydaniu decyzji w drodze obwieszczeń, które zostały opublikowane w prasie lokalnej, tj. w Dzienniku Bałtyckim w dniu 2 stycznia 2008 r. oraz zostały umieszczone na tablicy ogłoszeń Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego oraz na tablicach ogłoszeń: gminy Miasta Pruszcz Gdański (od 2 stycznia 2008 r. do 16 stycznia 2008 r.), gminy Pruszcz Gdański (od 2 stycznia 2008 r. do 16 stycznia 2008 r.) i gminy P. (od 28 grudnia 2007 r. do 14 stycznia 2008 r.). Powyższa decyzja stała się ostateczna z dniem 31 stycznia 2008 r. Z. S. miał zatem możliwość uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu oraz zapoznania się z treścią wydanej decyzji, a doręczenie decyzji uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia (zgodnie z art. 49 k.p.a.). Sąd pierwszej instancji uznał, że Z. S. wniosek wznowienie postępowania złożył z uchybieniem ustawowego, miesięcznego terminu. W skardze kasacyjnej Z. S. zaskarżył ww. wyrok w całości, opierając ją na naruszeniu przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: a) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2, art. 65 § 2, art. 49 k.p.a. w zw. z art. 1 i art. 24 ust. 3, art. 28 ust. 1, 2 i 3, ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych [dalej: Specustawa] w zw. z art. 4 pkt 17, 18 i 19 ustawy o drogach publicznych, - poprzez uznanie, że decyzja organu administracji publicznej narusza art. 138 § 2 k.p.a., albowiem organ niewłaściwe zastosował art. 148 § 2 k.p.a. w pomijając art. 49 k.p.a. w zw. art. 1 i 24 ust. 3 Specustawy, w konsekwencji błędnie uznał, że strona zachowała miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, - poprzez pominięcie przy ocenie legalności decyzji w zakresie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania - art. 65 § 2 k.p.a., - poprzez uznanie, że w strona miała możliwość uczestniczenia w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, czyli w sprawie nie występowały przesłanki, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., - poprzez uznanie, że w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Wojewody Pomorskiego z [...] grudnia 2007 r. należało stosować tryb zawiadomień przewidziany w art. 24 ust. 3 oraz art. 28 ust. 1, 2 i 3 Specustawy, mimo, że inwestycja polegała na przebudowie istniejącej krajowej drogi nr 1 (art. 4 pkt 17 ustawy o drogach publicznych), a nie budowie nowej drogi (art. 4 pkt 18 ustawy o drogach publicznych), b) przepisu art. 153 P.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wiążąca jest dokonana przez WSA w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. "ocena prawna", z której wynikać miało, iż zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy Specustawy, podczas gdy w treści, przedmiotowego orzeczenia nie została wyrażona taka ocena prawna, a jedynie wskazanie, że organ powinien wziąć pod uwagę szczególny tryb, w jakim decyzja została wprowadzona do obrotu. Przy czym WSA w treści ww. wyroku nie przesądził o prawidłowości zastosowania tegoż trybu. W konsekwencji powyższego WSA nieprawidłowo przyjął, że jest zobligowany do stosowania przepisów Specustawy i zaniechał interpretacji przepisów i oceny, czy zastosowany tryb nie pozbawił skarżącego możliwości udziału w postępowaniu, c) przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na tym, że w uzasadnieniu wyroku brak pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach sprawy, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U z 2008r. Nr 193 poz. 1194 z późn, zm.), zwanej dalej "specustawą". Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że Sąd pierwszej instancji, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, był związany oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt. VII SA/Wa 1488/09. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Związany oceną prawną Sąd pierwszej instancji, dokonał kontroli zaskarżonej decyzji wedle przepisów prawa mających zgodnie z tą oceną zastosowanie w niniejszej sprawie i w znaczeniu nadanym im w tej ocenie. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. Pogląd ten wyrażony w Komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J. P. Tarno (Wyd. Prawnicze Lexis-Nexis, Warszawa 2006, s. 325), podziela Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę. Norma zawarta w art. 153 P.p.s.a. wskazuje, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie, zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. Sąd wskazał, że zarówno przy ocenie zachowania terminu do wznowienia postępowania, jak i przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organy powinny mieć na uwadze szczególne rozwiązanie procesowe związane z wejściem do obrotu decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 20 grudnia 2007 r. Tym szczególnym reżimem normatywnym, który ma zastosowanie w sprawie niewątpliwie są regulacje specustawy. Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 specustawy znajduje ona zastosowanie do inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.), zwanych dalej "drogami", w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Inwestycja polegająca na remoncie, przebudowie i wzmocnieniu drogi krajowej nr 1 na odcinku Pruszcz Gdański-P. od km 30+750 wraz z infrastrukturą techniczną położonej na terenie gminy Miasta Pruszcz Gdański, gminy Pruszcz Gdański i gminy P. (w granicach pasa drogowego drogi krajowej), była realizowana w oparciu o regulacje specustawy. Nie ma racji skarżący kasacyjnie argumentując, że zakres przedmiotowy specustawy ogranicza się jedynie do budowy drogi w znaczeniu ustawy o drogach publicznych. Nie dotyczy zaś remontu i przebudowy drogi. Podkreślić należy, że w art. 1 ust. 1 specustawy ustawodawca posługuje się szerokim pojęciem: "inwestycji", co oznacza, że desygnat tego pojęcia obejmuje nie tylko budowę, ale też przebudowę bądź remont drogi publicznej. Pod pojęciem inwestycji drogowej należy też rozumieć realizację infrastruktury drogowej, tak związanej jak i niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2168/11, LEX nr 1162398). Specustawę stosuje się zatem do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów docelowo mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych. Interpretacja normy odsyłającej do ustawy o drogach publicznych prowadzi też do wniosku, że chodzi tu o inwestycje tylko w zakresie dróg publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.). Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przytoczonym przepisie nałożono, więc na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ istotny, na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, Lex nr 480247). Skarżący nie uprawdopodobnił skutecznie istnienia takiego związku przyczynowego. Nie mają bowiem usprawiedliwionych podstaw zarzuty skargi naruszenia przez Sąd pierwszej instancji norm procedury administracyjnej określających termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Należy przy tym mieć na względzie, że wyjątkowość specustawy przejawia się także w uproszczeniu procedur administracyjnych w sprawach objętych jej regulacją, w tym sposobie doręczania decyzji. Zgodnie z ówcześnie obowiązującym art. 28 specustawy decyzję o pozwoleniu na budowę drogi doręcza się tylko wnioskodawcy, natomiast pozostałe strony na podstawie art. 49 k.p.a., są zawiadamiane o jej wydaniu drodze obwieszczeń, w Urzędach Gmin oraz w prasie lokalnej. Zgodnie z art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Obwieszczenie o wydaniu decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2007 r. ukazało się w prasie lokalnej w dniu 2 stycznia 2008 r. a ponadto było umieszczone na tablicy ogłoszeń w Pomorskim Urzędzie Marszałkowskim w Gdańsku, Gminie Miasta Pruszcz Gdański, Gminie Pruszcz Gdański oraz Gminie P. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2008 r. Decyzja o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 specustawy, została doręczona wnioskodawcy, a pozostałe strony zostały zawiadomione o wydaniu decyzji także w drodze obwieszczeń, które zostały opublikowane w prasie lokalnej tj. w Dzienniku Bałtyckim. Wprawdzie przepisy Prawa prasowego nie precyzują pojęcia: "prasa lokalna, ogólnokrajowa", to należy przyjąć, że prasa lokalna to czasopismo skierowane do adresatów na określonym terenie, a nie na terenie całego państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1124/06, LEX nr 3069951). "Dziennik Bałtycki" spełnia ustawowy wymóg "prasy lokalnej". Skarżący miał zatem możliwość uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu oraz zapoznania się z treścią wydanej decyzji. Zasadnie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem miesięcznego terminu. Pozbawiony jest także doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że Sąd wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowanie przez organy przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r., nr 3, poz. 39). Nie ulega wątpliwości, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie posiada, co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Zadanie to należy do organu administracji publicznej. Obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest natomiast zbadanie, czy organ ten, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz zajęcie stanowiska, co do tego, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia przesłanki określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd odniósł się do stanu faktycznego sprawy, dokonał także prawidłowej egzegezy norm prawa materialnego i procesowego. Wyrażenie w uzasadnieniu wyroku określonej oceny prawnej samo w sobie nie może naruszyć powołanych przepisów proceduralnych; mogłyby one być naruszone dopiero wtedy, gdyby wskazania, co do dalszego postępowania pozostawały w sprzeczności z wyrażoną w uzasadnieniu wyroku oceną prawną, względnie gdyby z uzasadnienia wyroku ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania nie wynikały. Żaden z tych przypadków w badanej sprawie jednak nie zachodzi. Z faktu, że skarżący nie zgadza się z ustaleniami Sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.