I FZ 513/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, , , po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. Sp. z o.o. w O. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 696/11 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 8 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie. I FZ 513/11 UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 696/11, w oparciu o art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału WSA w Olsztynie wezwał pełnomocnika P. Sp. z o.o. w O. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 8 września 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Wysokość wpisu określono na 500 zł, powołując jako podstawę prawną § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W zażaleniu na powyższe zarządzenie strona wniosła o jego zmianę poprzez ustalenie wpisu stosunkowego od kwoty 2.526 zł, będącej przedmiotem sporu, stosownie do § 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, wskazując, że zaskarżone zarządzenie narusza art. 231 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. W uzasadnieniu pisma jego autor zauważył, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej uchylająca decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. w kwocie 2.526 zł, jest to więc decyzja, w której przedmiotem zaskarżenia jest konkretnie wymieniona w niej należność pieniężna, a zatem należny od niej wpis jest wpisem stosunkowym. Strona zwróciła też uwagę na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując poprzednio złożoną skargę dotyczącą tej samej sprawy pobrał wpis stosunkowy, zgodnie z § 1 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zauważyć należy, że – jak słusznie zaznaczono w zażaleniu – w niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, którą uchylono do ponownego rozpatrzenia decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. Tak więc przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest tzw. decyzja kasacyjna organu odwoławczego. Istotna dla oceny zasadności skarżonego zarządzenia jest treść aktu będącego przedmiotem skargi. Przedmiotem bowiem zaskarżenia przed sądami administracyjnymi są akty i czynności albo bezczynność organów, wymienione w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a., które mają być poddane kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem. Zatem bardziej trafne jest określenie spraw podlegających wpisowi stosunkowemu jako spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie. Tym samym nie wszystkie sprawy, które mogą w jakimś stopniu dotyczyć należności pieniężnych, będą podlegały wpisowi stosunkowemu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2009 r., II OZ 38/09). W przypadku skargi na decyzję kasacyjną decyzja organu I instancji dotycząca należności pieniężnej została uchylona, a przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego oparta na art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i na tym etapie postępowania, przy takiej decyzji, nawet nie jest możliwe określenie wysokości należności pieniężnej objętej skargą. W piśmiennictwie podkreśla się, że decyzja pozostaje w bezpośrednim związku z należnością pieniężną, jeżeli wynika z niej wprost obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej (K. Stuła-Marcela oraz P. Łukasik, Wpis stały oraz wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach podatkowych, Monitor Podatkowy 2007, nr 3, str. 22 oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., II FPS 2/09, ONSAiWSA z 2010 r., Nr 1, poz. 3). Takim aktem nie jest decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zatem kontrola sądowa, zainicjowana skargą na tę decyzję, nie obejmuje poprawności ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Ponadto decyzja taka (tj. kasacyjna) nie nakłada na stronę żadnego zobowiązania pieniężnego, a więc przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje przy tym argumentacja strony odwołująca się do określenia wpisu stosunkowego przy poprzednim rozpatrywaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z akt sprawy wynika, że decyzja, która była przedmiotem zaskarżenia na poprzednim etapie postępowania, była decyzją utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. (por. wyrok WSA w Olsztynie z 19 maja 2011 r., I SA/Ol 319/11). Z powodów wskazanych wyżej decyzja kasacyjna nie może być uznana za wywołującą analogiczne skutki w zakresie należnego wpisu od skargi jak decyzja utrzymująca w mocy decyzję wymiarową. Mając powyższe na uwadze zasadnie przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu, że wpis od skargi na taką decyzję jest wpisem stałym (por. też np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 14 grudnia 2011 r., I FZ 470/11, z 7 października 2010 r., II FSK 1322/10 i z 13 czerwca 2008 r., II FZ 184/08). W tej sytuacji nie ma wątpliwości, że zastosowanie w sprawie znajdzie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, w myśl którego wpis stały w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych, wynosi 500 zł. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.