II OSK 1977/12

Dnia 23 stycznia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2012r. sygn. akt II SA/Kr 1833/11 w sprawie ze skargi A.J. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2011r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 20 kwietnia 2012 r., II SA/Kr 183311 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: "WSA") w Krakowie oddalił skargę A.J. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB") w Krakowie z [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy: W związku z pisemną interwencją A.J. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB") w Wadowicach przeprowadził 24 kwietnia 1999 r. kontrolę dotyczącą remontu starego spichlerza w miejscowości B. należącego do K.P. (dalej także jako: "inwestor"). Kontrolę ponowiono 13 października 1999 r. oraz 5 czerwca 2001 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2001 r. PINB w Wadowicach zawiesił prowadzone postępowanie do czasu rozgraniczenia nieruchomości A.J. i K.P., jednak rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem MWINB w Krakowie z [...] grudnia 2004 r. Po przeprowadzeniu kolejnej kontroli 13 lipca 2005 r. PINB w Wadowicach postanowieniem z [...] sierpnia 2005 r. wstrzymał inwestorowi roboty budowlane związane z remontem istniejącego budynku spichlerza (szopy drewnianej) prowadzonego bez wymaganego zgłoszenia oraz nałożył na niego obowiązek przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z opinią techniczną. Tożsame postanowienie wydano [...] lipca 2006 r., a to z uwagi na niewydanie decyzji w terminie określonym w art. 51 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). Kolejną kontrolę przeprowadzono 31 października 2006 r., po czym decyzją z [...] listopada 2006 r. PINB w Wadowicach postanowił nie nakładać na K.P. obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wskutek jednak uwzględnienia odwołania A.J. rozstrzygnięcie to zostało w całości uchylone decyzją MWINB w Krakowie z [...] marca 2009 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z [...] maja 2011 r. PINB w Wadowicach umorzył postępowanie administracyjne w sprawie remontu szopy drewnianej (starego spichlerza) zlokalizowanej w miejscowości B. uznając, że dalsze jego prowadzenie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "K.p.a."). Organ ustalił, że K.P. dokonał remontu obiektu obejmującego wymianę 10 krokwi, 2 słupków, belki podwalinowej oraz zastrzałów i dachówki w związku z uszkodzeniem budynku przez wichurę. Roboty te wykonano bez wymaganego prawem zgłoszenia. Wobec powyższego oceny wykonanych samowolnie robót należało dokonać w trybie art. 50 i art. 51 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., zwana dalej uPb), dlatego zobowiązano inwestora do przedłożenia w wyznaczonym terminie inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych oraz opinii technicznej dotyczącej stanu technicznego obiektu, taka ocena została sporządzona i złożona do akt sprawy. Z przedłożonych dokumentów wynikało, że stan techniczny szopy oceniono jako dostateczny, niewymagający wymiany czy wzmocnienia, w związku z czym możliwe jest jej dalsze użytkowanie. Na podstawie powyższych ustaleń PINB w Wadowicach uznał, że sporny obiekt nie wymagał wykonania dodatkowych prac budowlanych, a dalsze prowadzenie postępowania okazało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od decyzji z [...] maja 2011 r. wniosła A.J. podnosząc, że postępowanie prowadzono opieszale, inwestor nie reagował na zalecenia organów, zaś umorzenie postępowania ma być sankcjonowaniem popełnionej samowoli. Odwołująca się zakwestionowała przydatność opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę inż. J.B., skoro opinię tę przedstawiono na zlecenie i koszt K.P. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z [...] września 2011 r. nr [...], MWINB w Krakowie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Podzielając ustalenia faktyczne poczynione przez PINB w Wadowicach organ odwoławczy uznał, że zakres wykonanych przez K.P. robót zakwalifikować należało jako remont istniejącego budynku gospodarczego (spichlerza). Jego realizacja wymagała uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi, a wobec braku wywiązania się przez inwestora z tego obowiązku należało przeprowadzić postępowanie naprawcze w trybie art. 50 i 51 uPb. Obowiązkiem organów było działanie na rzecz usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Skoro jednak na podstawie przeprowadzonych dowodów ustalono, że wykonane roboty budowlane nie naruszają prawa, w tym przepisów techniczno-budowlanych, to konieczne było zakończenie postępowania decyzją o jego umorzeniu. Z ustaleń faktycznych, jak również z opinii sporządzonej przez inż. J.B., nie wynikało bowiem, aby zakres i sposób wykonanych robót wymagał doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, a przez to zbędne było nakładanie na inwestora obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem A.J. wniosła do WSA w Krakowie skargę, w której zarzuciła, że organy nadzoru budowlanego zastosowały w sprawie błędną kwalifikację robót wykonanych przez K.P., uznając je za remont. Ustalenia te miały być błędne, ponieważ zostały wykonane roboty budowlane, poczynając od fundamentów spornego obiektu. Skarżąca zakwestionowała także przydatność sporządzonej przez inż. Jerzego Borowskiego opinii technicznej uznając ją za niewiarygodną, ponieważ opracowano ją na zlecenie inwestora. A.J. zwróciła również uwagę na czas trwania postępowania administracyjnego toczącego się od 1999 r. i wskazała na brak wyciągnięcia przez organy nadzoru budowlanego konsekwencji wobec sprawcy samowoli budowlanej. Oddalając skargę powołanym na wstępie wyrokiem z 20 kwietnia 2012 r. WSA w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Uzasadniając taki wynik przeprowadzonej kontroli sąd wojewódzki podał, że postępowanie administracyjne prowadzone było w oparciu o przepisy art. 50 i 51 uPb, a zaskarżona decyzja o procesowym charakterze została wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania jest sytuacja polegająca na tym, że organ nie może rozstrzygnąć o jej istocie z powodu braku podstawy do wydania tego typu decyzji. Jeżeli zatem organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie naprawcze stwierdzi, że brak jest postaw do wypełnienia dyspozycji zawartej w art. 51 uPb, powinien umorzyć takie postępowanie, stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 K.p.a. Sąd I instancji podał, że K.P. dokonał remontu w rozumieniu art. 3 pkt 9 uPb drewnianej szopy, bez odpowiedniego zgłoszenia zamiaru wykonania takich robót. Wobec tego PINB w Wadowicach wstrzymał prowadzone roboty budowlane i zobowiązał inwestora do przedłożenia ich inwentaryzacji wraz z opinią techniczną. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że wykonane samowolnie roboty nie wymagają doprowadzenia do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami, ponieważ wykonano je prawidłowo i nie stwarzają zagrożenia dla użytkowników oraz konstrukcji budynku, którego dalsze użytkowanie jest możliwe. Tym samym w ocenie sądu a quo zasadnie przyjęto, że nie zachodziła potrzeba zastosowania art. 51 uPb, a dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania naprawczego wynika bowiem z braku legalnej możliwości wydania orzeczenia w sprawie wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Przedmiotem uregulowanego w art. 50 - 51 uPb postępowania naprawczego jest ustalenie, czy faktycznie miała miejsce samowola budowlana, a w razie potwierdzenia takich okoliczności ocena wykonanych robót budowlanych pod kątem techniczno-budowlanym oraz nałożenie na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Skoro zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawiał wątpliwości, że wykonane roboty budowlane są zgodne z obowiązującym przepisami, postępowanie naprawcze nie mogło być dalej prowadzone. Z przedłożonej opinii technicznej wynikało, że stan techniczny wyremontowanego obiektu jest dostateczny i nie wymaga wykonania dodatkowych prac budowlanych celem doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. W przypadku ustalenia, że wykonane roboty budowlane odpowiadają prawu organ obowiązany był je zakończyć decyzją umarzającą postępowanie. Warunkiem jej wydania jest stwierdzenie, że wykonane roboty nie naruszają prawa, co zachodziło w rozpatrywanej sprawie. Ustaleń tych organy dokonały zgodnie z wymogami wynikającymi z K.p.a., a formułowane w skardze zarzuty okazały się bezpodstawne. Sąd wojewódzki podzielił także stanowisko organu odwoławczego, że poza jego kompetencją była ocena stanu prawnego nieruchomości, na której posadowiony jest sporny obiekt. Skargę kasacyjną od wyroku z 20 kwietnia 2012 r. wniosła A.J., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono: I. niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 8 i art. 29 ust. 2 uPb będącego podstawą do zakwalifikowania wykonywanych przez inwestora robót jako remontu, a pominięcie art. 3 pkt 6 uPb, które to uchybienie miało istotny wpływ na nieprawidłową ocenę legalności decyzji administracyjnej; II. błędną wykładnię art. 50 w zw. z art. 51 uPb przez nietrafne przyjęcie, że roboty budowlane związane z naprawą szopy odpowiadają prawu i nie wymagają doprowadzenia do zgodności z obowiązującymi przepisami, w tym w szczególności przez brak usankcjonowania samowoli budowlanej wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki tegoż obiektu budowlanego, III. naruszenie art. 7 i art. 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez błędne ustalenie, że organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, a swoje stanowisko należycie uzasadniły w decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń skutkujących nieuzasadnionym przyjęciem, że opinia biegłego zlecona przez inwestora stanowiła podstawę do stwierdzenia, jakoby prace budowlane były wykonywane zgodnie z obowiązującymi przepisami, a które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, IV. naruszenie art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez wydanie zaskarżonego wyroku wbrew stanowi akt sprawy, z których wynikało, że istniały pełne podstawy faktyczno-prawne dla wydania decyzji na podstawie przepisów powołanych w pkt II zarzutów skargi kasacyjnej, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrażono zapatrywanie, że roboty budowlane przy spornej szopie zostały wykonane przez inwestora w warunkach samowoli budowlanej, na wykonanie których konieczne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd wojewódzki miał błędnie zakwalifikować zakres wykonanych robót jako remont, który jest możliwy do wykonania tylko w istniejącym obiekcie budowlanym i nie może łączyć się z jego odbudową. Tymczasem zakres wykonanych robót w zasadniczy sposób wkraczał w strukturę konstrukcji spornego obiektu. W ocenie skarżącej kasacyjnie doszło w istocie do odbudowy spornego obiektu, dlatego też niezbędne było poprzedzenie wykonania robót uzyskaniem pozwolenia na budowę, a przez to w oparciu o posiadany materiał dowodowy organy powinny orzec o nakazie rozbiórki. Wskazano ponadto, że pomimo potwierdzenia przez WSA w Krakowie przewlekłości postępowania administracyjnego nie wyciągnięto z tego ustalenia żadnych wniosków czy konsekwencji. Podobnie pominięto podeszły wiek skarżącej kasacyjnie, oraz stronniczość opinii sporządzonej na zlecenie inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy został sprowadzony do naruszenia art. 133 § 1 Ppsa, a także art. 7, 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa poprzez "wydanie wyroku wbrew stanowi akt sprawy". Cyt. przepis stanowi, że "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". W przedmiotowej sprawie skarżony organ nadesłał akta administracyjne w terminie przewidzianym w art. 54 § 2 Ppsa (tj. 30 dni od dnia wniesienia skargi). Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej sąd I instancji nie uchybił wskazanemu przepisowi, jako że wyrok oparł na materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy nie wychodząc poza niego, nie pomijając okoliczności, które znalazły odzwierciedlenie w materiale dowodowym zebranym przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego. Wynikający z cyt. przepisu obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach, a przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy, bądź też dowodu niedopuszczalnego w trybie art. 106 § 3 i 5 Ppsa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2012 r., I OSK 2398/11, LEX nr 1216553), a takiego zarzutu w skardze kasacyjnej nie sformułowano. Zasadnie w judykaturze wskazuje się, że obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał dowodowy znajdujący się w tych aktach, na które składają się akta administracyjne i sądowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2012 r., I OSK 2396/11, LEX nr 1218859). Zarzut naruszenia art. 7, 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. nie został prawidłowo uzasadniony wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 Ppsa. Skarga kasacyjna jest skierowana wobec wyroku sądu I instancji, WSA w Krakowie nie stosował wskazanych przez Kasatora przepisów K.p.a., albowiem jego zadaniem było dokonanie oceny ich zastosowania przez skarżony organ. Sąd administracyjny orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lipca 2012 r., I OSK 937/12, LEX nr 1264974). Jeśli zatem sformułowany zarzut należy rozumieć jako wadliwą ocenę prawidłowości zebrania przez organy nadzoru budowlanego materiału dowodowego w sprawie, nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz oparcie rozstrzygnięcia na nieprawdziwej, niewiarygodnej i stronniczej opinii sporządzonej w toku postępowania, to tak rozumianego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. Niesporne jest, że w toku postępowania na K.P. PINB w Wadowicach nałożył obowiązek przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z opinią techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane (por. postanowienie z [...] lipca 2006 r., k. 41 akt organu I instancji). Taką opinię inwestor przedłożył, sporządził ją inż. J.B., do opinii dołączono kopię dokumentów, z których wynika, że sporządzający opinię posiada stosowne uprawnienia budowalne. W treści tej opinii wskazano, że szopę (spichlerz), objętą postępowaniem organów nadzoru budowlanego wybudowano końcem XIX w., w opinii scharakteryzowano jej konstrukcję. W konkluzji stwierdzono, że stan szopy (spichlerza) ocenia się jako dostateczny, w związku z czym możliwe jest dalsze jej użytkowanie. Do opinii dołączono także kilka zdjęć obrazujących stan tego obiektu. Zgodnie z art. 81c ust. 2 uPb "Organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia". Skoro przepisy obowiązującego prawa wskazują na uczestnika procesu budowlanego, jako podmiot, którego organ nadzoru budowlanego może zobowiązać do przedłożenia odpowiedniej opinii technicznej i to na jego koszt, to formułowany w skardze kasacyjnej zarzut stronniczości i niewiarygodności przedstawionej w sprawie opinii, opierający się z kolei wyłącznie na przekonaniu skarżącej kasacyjnie, a motywowany zleceniem i opłaceniem tej opinii przez K.P., jest subiektywny i chybiony. A.J. nie przedstawiła w toku postępowania żadnego dowodu, który zaprzeczałby ustaleniom zawartym w opinii sporządzonej przez inż. J.B. W konsekwencji za nietrafny uznać należy zarzut sformułowany w pkt. 3 skargi kasacyjnej. Nietrafny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania art. 3 pkt 8 i art. 29 ust. 2 uPb. W toku postępowania ustalono, że K.P. dokonał remontu istniejącego uprzednio obiektu szopy (spichlerza), w ramach którego wymienił słupki belki podwalinowej, krokwie, zastrzały oraz pokrycie dachowe. Budynek ten inwestor wykorzystuje do działalności rolniczej, składując w nim zboże i opał. Zakresu wykonanych robót budowlanych, w szczególności ich charakteru, nie podważa skutecznie argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej. To, że remontowi poddano częściowo podwalinę albo wymieniono krokwie i pokrycie dachu, nie wyklucza prawidłowej kwalifikacji wykonanych robót, jako remontu. W skardze kasacyjnej prezentowano pogląd, wedle którego roboty budowlane "w zasadniczy sposób wkraczały w strukturę konstrukcji tegoż obiektu", co należało potraktować jako wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Twierdzenia te prowadziły z kolei do wniosku, że w istocie doszło do odbudowy obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tych wywodów, zresztą nie mających żadnego pokrycia w ustaleniach faktycznych w sprawie. Zasadnie sąd wojewódzki przyjął, że prace wykonane przez K.P. kwalifikowały się jako remont. W uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie (s. 6 uzasadnienia) błędnie wskazano, że pojęcie remontu zdefiniowane jest w art. 3 pkt 9 uPb, w istocie definicję tę zawiera art. 3 pkt 8 uPb, przez remont należy rozumieć "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym". Z powyższych powodów nie można podzielić zarzutu niewłaściwego zastosowania cyt. przepisu i pominięcia art. 3 pkt 6 uPb, wedle którego pod pojęciem budowy rozumienie się m. in. odbudowę. Zarzuty naruszenia art. 29 ust. 2, art. 5 i 51 uPb zostały wadliwie sformułowane w skardze kasacyjnej. Wszystkie te przepisy mają swe oznaczone jednostki redakcyjne, art. 29 ust. 2 uPb dzieli się na kilkanaście punktów, art. 50 uPb dzieli się na pięć ustępów, zaś art. 51 uPb na siedem ustępów. Rygoryzm w sporządzeniu skargi kasacyjnej, związanie jej zarzutami przez Naczelny Sąd Administracyjny oznaczają konieczność precyzyjnego wskazania naruszonych przez sąd I instancji przepisów. Podzielić przeto należy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania. Tak pojmowanych wymogów skarga kasacyjna w oznaczonym powyżej zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego nie spełnia, przeto uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli w tym aspekcie. Skoro zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione należało ją oddalić na podstawie art. 184 Ppsa. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu reprezentacji skarżącej w postępowaniu kasacyjnym należy skierować do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ten bowiem sąd jest właściwy do rozpoznania takiego wniosku (art. 254 § 1 Ppsa).