II OSK 2078/12

Dnia 4 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, sędzia NSA Małgorzata Stahl, sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 63/12 w sprawie ze skargi W.W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 11 maja 2012 r. po rozpoznaniu skargi W.W. uchylił decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego i zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku podano, iż Wojewoda Podkarpacki wskazaną powyżej decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 39 w nawiązaniu do art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, uchylił decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] listopada 2008 r. i jednocześnie odmówił odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego (kurnika) położonego na działkach nr [...] i nr [...], obręb [...], przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia [...] listopada 1978 r., nr [...] udzielił W.W. pozwolenia na rozbudowę kurnika istniejącego na wyżej wskazanych działkach, zastrzegając jednocześnie, że obiekt ma charakter czasowy na okres 5 lat, przy czym możliwe jest jego przedłużenie. W toku postępowania inwestor wyjaśnił, że brak odpowiedzi na jego wniosek z dnia 8 marca 1995 r. potraktował jako zgodę na dalsze użytkowanie budynku. Kolejny wniosek złożył w dniu 22 kwietnia 2003 r. występując o odroczenie terminu rozbiórki budynku wykorzystywanego obecnie jako magazyn handlowy, w oparciu o art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz o zezwolenie na jego wykorzystywanie w sposób dotychczasowy do czasu zagospodarowania terenów otaczających obiekt zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia [...] października 2003 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy - odroczył termin przymusowej rozbiórki przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego i jednocześnie zezwolił na czasowe wykorzystanie obiektu do 31 października 2008 r. z przeznaczeniem jako magazyn handlowy. Na skutek odwołania K.W., Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] września 2005 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skarga W.W. wniesiona na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 994/05. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 329/07, oddalił skargę kasacyjną W.W. Prezydent Miasta Rzeszowa, rozpatrując ponownie sprawę, wezwał W.W. pismem z dnia 10 października 2008 r. do sprecyzowania funkcji użytkowej obiektu, uzasadnienia ważnego interesu społecznego przemawiającego za odroczeniem terminu rozbiórki przedmiotowego obiektu, przedłożenia opinii Państwowej Inspekcji Pracy, Miejskiego Inspektora Sanitarnego, Państwowej Straży Pożarnej i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Państwowej Straży Pożarnej w kwestii dopuszczenia przedmiotowego obiektu do użytkowania, a także przedstawienia aktualnej oceny technicznej obiektu budowlanego wraz z planem zagospodarowania działki. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Prezydent Miasta Rzeszowa wydaną na podstawie art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 39 i art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane odmówił odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowanego (kurnika). Wojewoda Podkarpacki po rozpatrzeniu odwołania W.W., decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skargę W.W. na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił postanowieniem z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 329/09, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1568/09, odrzucił jego skargę kasacyjną. Natomiast w wyniku rozpoznania skargi K.W. WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 329/09, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lutego 2009 r. Sąd w uzasadnieniu stwierdził, że z wcześniejszych orzeczeń WSA w Rzeszowie i NSA wynika, iż uznano możliwość zastosowania w tej sprawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, pomimo że wniosek W.W. o odroczenie terminu rozbiórki został złożony po upływie czasu określonego w decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] listopada 1978 r. (5 lat), o ile organy ustalą, że istnieją określone względy społeczne lub gospodarcze przemawiające za celowością odroczenia rozbiórki i czasowego wykorzystania obiektu. Sąd również stwierdził, iż organ odwoławczy dysponował pełnym materiałem dowodowym, który winien był poddać ocenie i wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. Inwestor przedłożył bowiem wszystkie dokumenty żądane przez organ I instancji, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia [...] października 2006 r. Wojewoda Mazowiecki po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2011 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2008 r. Organ stwierdził, iż dokumenty przedłożone przez W.W. z uwagi na upływ czasu od poprzedniego nie mogą one stanowić podstawy do wydania decyzji o odroczeniu rozbiórki przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego (kurnika). Wojewoda wskazał, że z treści pisma Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2011 r. wynika, że przedmiotowa sprawa dotyczy zgłoszenia zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku gospodarczego przy ul. Uroczej 12a w Rzeszowie, tymczasem dotyczy ona kwestii dopuszczenia do dalszego użytkowania budynku użytkowanego jako magazyn mebli. Podobna sytuacja dotyczy pisma z dnia 18 sierpnia 2011 r. Państwowej Inspekcji Pracy w Rzeszowie, stwierdzającego, że nie ma podstaw do zajmowania stanowiska na podstawie art. 56 Prawa budowlanego. Odnośnie pisma Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie z dnia 1 września 2011 r., Wojewoda stwierdził, iż w projekcie zagospodarowania terenu brak jest naniesionych odległości powyższego budynku od granic sąsiedniej działki nr [...], stanowiącej własność K.W. oraz brak informacji, czy w ścianach zewnętrznych tego budynku znajdują się otwory okienne lub drzwiowe, a to uniemożliwia dokonanie oceny pod kątem zgodności lokalizacji przedmiotowego budynku z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Wojewody przedmiotowy obiekt budowlany (kurnik) nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem nie może być użytkowany jako magazyn mebli, tym samym nie istnieją podstawy do odroczenia terminu jego rozbiórki. W skardze na tę decyzję W.W. wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając jej naruszenie art. 5 ust. 2 Prawo budowlanego w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem w tej sprawie wymogi § 12 rozporządzenia nie znajdują zastosowania, gdyż odnoszą się do nowo sytuowanych budynków lub budynków przebudowywanych lub rozbudowywanych (stosownie do § 2 w/w rozporządzenia). Skarżący zarzucił także naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że sprawa prowadzona przez organy została wszczęta na wniosek W.W. i jej przedmiotem jest odroczenie terminu rozbiórki obiektu budowlanego rozbudowanego na mocy pozwolenia na rozbudowę z dnia [...] listopada 1978 r. Kwestia zasadności odroczenia terminu rozbiórki obiektu w oparciu o przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. była przedmiotem rozważań NSA jak i tut. WSA w wyżej cytowanych uzasadnieniach wyroków. Tymczasem organ drugiej instancji, pomimo powołania jako podstawy zaskarżonej decyzji przepisu art. 39 w związku z art. 38 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., wbrew przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. nie zawarł w jej uzasadnieniu żadnych ustaleń faktycznych w tym zakresie, zaś uzasadnieniu prawnym nie wyjaśnił podstawy prawnej decyzji, nie przytoczył tych przepisów i w ogóle nie rozważył przesłanek rozstrzygnięcia w oparciu o tę podstawę. Sąd wskazał, że jeśli organ rozpatruje sprawę odroczenia terminu rozbiórki na gruncie przepisu art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. to jego powinnością jest zbadanie przesłanek z tego przepisu i nawet jeśli w ocenie organu nie spełnione zostały ogólne wymogi wynikające z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., bądź z przepisów technicznych, to kwestie te należy również rozważyć na gruncie przepisów prawa materialnego regulujących przedmiot konkretnej sprawy. Takiego odniesienia, w ocenie Sądu, organ II instancji nie uczynił, nie zbadał przy tym, czy w tej konkretnej sytuacji względy społeczne lub gospodarcze mimo wszystko przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego – dawniej kurnika – a aktualnie mającego spełniać funkcję magazynu handlowego, a więc za odroczeniem wykonania przymusowej rozbiórki, a w konsekwencji za zezwoleniem na czasowe wykorzystanie tego obiektu w określony sposób. Brak ustalenia i zbadania przesłanek z art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r., który miał być materialnoprawną podstawą wydanego rozstrzygnięcia, Sąd uznał, za naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, że wątpliwości budzi ocena organu przedłożonych przez skarżącego stanowisk Państwowej Inspekcji Pracy, Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Straży Pożarnej i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, skoro z pisma skarżącego z dnia 27.10.2008 r., wynika, że występując do tych organów opisywał przedmiot sprawy, na potrzeby której zwracał się o takie stanowisko. Skarżący nie miał żadnego wpływu na okoliczność, jaką podstawę swego działania przyjmował w takim wypadku organ, do którego się zwracał. Jeśli Wojewoda miał wątpliwości, czy odpowiedzi organów odnosiły się do przedmiotu tej sprawy, to mógł zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.a., z urzędu zwracając się do tych organów wyjaśnić tę kwestię. Sąd stwierdził, że skoro organ odwoławczy wydawał decyzję dnia [...] października 2011 r. to powinien uwzględnić stanowisko Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej dopuszczające możliwość użytkowania obiektu budowlanego w danych warunkach do końca czerwca 2012 r. W odniesieniu się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury Sąd stwierdził, że brzmienie art. 5 ust. 2 aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane nie pozostawia wątpliwości, że w sytuacji gdy budynek jest już wybudowany i badana jest możliwość jego dalszego użytkowania, to poza zakresem badania pozostaje już usytuowanie tego budynku. Wynika to z wyraźnego ograniczenia odniesienia z ust. 1 tego przepisu do jego punktów 1 – 7. Odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej wymienione zostało w punkcie 8. Mimo użycia w ustępie 2 sformułowania "w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 – 7" przedmiotem badania na tym etapie mogą być wymagania określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 – 7, ale nie w pkt 8. Kwestię tę rozważał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1333/05 (ONSA i WSA 2007/4/99). Sąd stwierdził, że zasadniczą przesłanką decydującą o uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zaskarżonej decyzji był brak zbadania przez organ przesłanek określonych w przepisie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. i w związku z tym naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie można wykluczyć, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenie i ocena przesłanek z art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. należy do organów. Brak ustalenia i oceny przesłanek z art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. Sąd wskazał, iż Wojewoda rozpatrując ponownie sprawę wyjaśni kwestie związane ze stanowiskami organów związane z możliwością użytkowania budynku dawnego kurnika przy ul. Uroczej w Rzeszowie w sposób określony przez wnioskodawcę, ustali oraz oceni przesłanki odroczenia terminu rozbiórki tego obiektu w oparciu o przepisy art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K.W. wnosząc o jego zmianę przez oddalenie skargi W.W., względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego – art. 32 ust. 2 pr. budowlanego z 1974 r. przez jego zastosowanie zamiast art. 39 tego prawa w związku z art. 5 ust. 2 pr. budowlanego z 2994 r. odnośnie odroczenia rozbiórki w drodze egzekucji spornego obiektu kurnika i możliwości pozwolenia na jego legalizację jako magazyn meblowy i budynek jednorodzinny, a na dalszą przyszłość budynek administracyjny i budynek produkcji rolnej i ich lokalizację na zasadzie art. 5, 2, 48 i 49 obecnego pr. budowlanego z1994 r., 2. naruszenie prawa procesowego: - art. 145, i 183.5 p.p.s.a. w zw. z art. 6,7,10,77,80 i 156.1.2. k.p.a., przez błędne wyjaśnienie, że upływ czasu ważności tymczasowego pozwolenia budowlanego nie powoduje wygaśnięcia decyzji w tej mierze i pozwala na przedłużenie terminu mocy prawnej takiej decyzji już po jej wygaśnięciu, - uzależnia się zastosowanie takiego pozwolenia od decyzji, która wygasła z mocy prawa na skutek upływu jej terminu ważności, - pozwolenie takie uzależnia się od spełnienia warunków z art. 39 pr. bud. z 1974 r. oraz art. 5 ust. 2 pr. bud. z 1994 r. nawet dla samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu kurnika, w miejsce którego wprowadza się 4 budynki, a to mieszkalny, magazynu mebli, budynku administracji i budynek produkcji rolnej w sposób określony przez wnioskodawcę w projekcie zagospodarowania przestrzennego, które nie są określone w wygasłym tymczasowym pozwoleniu budowlanym ( kurnika) z mocy prawa na skutek upływu terminu ważności. Ponadto wnioskodawca wezwany do podania podstaw społecznych i gospodarczych nie podał ich, a w to miejsce przestawił dla obiektu ( kurnika) projekt zagospodarowania terenu dla budynku mieszkalnego, budynku magazynu mebli, budynku administracji i budynku produkcji rolnej. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie skargi W.W., względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może podjąć własnej inicjatywy w celu ustalenia innych naruszeń prawa niż w skazane w skardze kasacyjnej. Nie jest również uprawniony do jakiegokolwiek uzupełniania, modyfikowania lub konkretyzowania podstaw skargi kasacyjnej, a jedynie upoważniony do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie oparta na obu wskazanych powyżej podstawach nie odpowiada w pełni tym wymaganiom. Otóż podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania - po pierwsze - pomimo mimo wymogu z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. – nie określają na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej art.145 i 185. 5 p.p.s.a. w zw. z art. 6,7,10,80,156.1.2 k.p.a.; po drugie – powołane przepisy poza podaniem numerem artykułu, nie precyzują dokładnie jaka jego jednostka redakcyjna ( ustęp, paragraf, punkt czy litera) występująca w danym wskazanym artykule, zdaniem skarżącego kasacyjnie, została naruszona. Skarżący kasacyjnie stawiając zarzut naruszenia art. 145 p.p.s.a nie wskazał dokładnie jednostki redakcyjnej tego przepisu. Tak sformułowany zarzut nie mógł być uznany za prawidłowy, gdyż przepis ten składa się z kilku jednostek redakcyjnych, regulujących różne prawne sytuacje, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się, o którą część tego przepisu skarżącemu chodziło. Także zarzut naruszenia art. 185.5 p.p.s.a. został sformułowany w sposób, który nie może być uznany za prawidłowy, gdyż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera takiego przepisu. Takie same uwagi odnoszą się do powołanego w skardze kasacyjnej art. 10 k.p.a., gdyż ów przepis składa się z trzech paragrafów. Całkowicie w sposób niezrozumiały skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie art. 156.1.2 kpa skoro, po pierwsze - Kodeks postępowania administracyjnego tak sformułowanego przepisu nie zawiera, po drugie - organ administracyjny takiego przepisu w wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, objętego kontrolą Sądu I instancji, nie stosował. Stwierdzić należy, iż wadliwe zredagowanie przez skarżącego kasacyjnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania sprawia, że pozostaje on poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, tym samym nie mnie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zauważyć należy, że Sąd I instancji w sposób wyczerpujący zbadał sprawę, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego, stwierdzić należy, iż w okolicznościach rozpoznanej sprawy również nie mógł on również odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 38 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. przez jego zastosowanie, zamiast art. 39 tego Prawa budowlanego w z związku z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odnośnie odroczenia rozbiórki w drodze egzekucji spornego kurnika i możliwości na jego legalizacji jako magazyn meblowy i budynek jednorodzinny, a na dalszą przyszłość budynek administracyjny i budynek produkcji rolnej i ich lokalizację na zasadzie art. 5,2,48,49 obecnego Prawa budowlanego 1994 r. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu odnotowania wymaga, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, tak jak organy administracyjne, w niniejszej sprawie związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 329/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 994/05. Do tego związania, wynikającego z art. 153 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji nawiązał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wyjaśniając, iż z treści tych orzeczeń wynika, że kwestia zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane została przesądzona. Odnotowania wymagało również to, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia 31 marca 2008 r. wskazał, iż przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ma charakter uznaniowy, a nadto jest przepisem regulującym sytuacje wyjątkowe. Odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki i zezwolenie na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego, jako przypadek szczególny, uzależnione jest od oceny przez organy administracji, czy zaistniały podstawy do zastosowana tego przepisu. Zatem organy powinny ustalić, czy w odniesieniu do analizowanej sprawy istnieją określone względy społeczne lub gospodarcze, po drugie dokonać oceny, czy względy te przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu. W tym kontekście prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że aby ocenić zasadność odroczenia terminu rozbiórki obiektu konieczna jest analiza przesłanek określonych w art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. na tle stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie. W świetle przeprowadzonej analizy materiału dokumentacyjnego, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, podzielić należy stanowisku Sąd I instancji, iż organ odwoławczy, pomimo obowiązku, nie ustalił i nie zbadał przesłanek określonych we wskazanym wyżej art. 39, a więc, czy względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego i jednocześnie za udzieleniem zezwolenia na jego czasowe wykorzystanie, obecnie jako magazynu handlowego, zaś wcześniej przeznaczonego i wykorzystywanego jako kurnik. W tych warunkach Sąd Wojewódzki zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję, którą organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i odmówił odroczenia terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego, wskazując na naruszenie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r., jak i art. 153 p.p.s.a. Tym samym podstawy skargi kasacyjnej w odniesieniu do przepisów prawa materialnego nie miały usprawiedliwionej podstawy. Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, dlatego też na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.