II SA/Wa 525/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.) Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. L. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] listopada 2009 r. cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Komendant Wojewódzki Policji [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek uchylenia jego wcześniejszej decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. przez Komendanta Głównego Policji i po wykonaniu wytycznych zawartych w uzasadnieniu decyzji organu II instancji z dnia [...] marca 2009 r., cofnął W. L. pozwolenie na broń palną myśliwską, uznając go za osobę, która budzi uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ ustalił, że W. L. wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] r., sygn. akt [...] (prawomocny od dnia 9 grudnia 2008 r.) został skazany za kierowanie samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, to jest za czyn przewidziany w art. 178a § 1 kk, na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych w kwocie 20 zł za jedną stawkę, orzeczono też w stosunku do niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Wyrok ten znajduje się w obrocie prawnym, ponieważ orzeczone nim skazanie nie uległo zatarciu, i orzeczenie to jest prawomocne. Skazujące za przestępstwo wyroki sądów karnych bez względu na wymiar kary wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną. Zauważyć przy tym należy, iż stężenie alkoholu w wydychanym przez stronę powietrzu wynosiło 0,48 mg/l, a więc prawie dwukrotnie przekraczało próg nietrzeźwości, wyznaczony dyspozycją art. 115 § 16 kk (stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości). W ocenie organów obu instancji powyższe okoliczności niewątpliwie potwierdzają, zasadność zaliczenia strony do osób, wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i w związku z tym zastosowania wobec niej sankcji administracyjnej określonej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ wskazał, iż jednym ze znamion popełnionego przestępstwa jest nietrzeźwość sprawcy. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, bowiem jej ewentualnym skutkiem może być śmierć lub kalectwo ludzi, a także zniszczenie mienia. Przestępstwo to cechuje wysoki stopień szkodliwości społecznej (sprawca takiego przestępstwa godzi się na wymienione potencjalne następstwa swojego zachowania - ma ono bowiem charakter umyślny). Kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości jest zatem wyrazem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o braku wyobraźni, co do możliwych skutków swoich zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej lub zniesionej samokontroli. Takie cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń, zdaniem organów Policji, spełniają dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zatem wykluczają możliwość dysponowania przez nią bronią, biorąc pod uwagę ścisły związek prawa do niej z takimi dobrami chronionymi prawem, jak bezpieczeństwo i porządek publiczny. Takiej negatywnej oceny W. L. nie niweczą pozytywne opinie zarówno w miejscu zamieszkania jak i w środowisku myśliwskim. Strona usunęła nieprawidłowości w przechowywaniu broni dopiero, gdy w ponownym postępowaniu Komendant Wojewódzki Policji [...] stosując się do zaleceń Komendanta Głównego Policji zawartych w decyzji z dnia [...] marca 2009 r. wezwał ją do tego i to pod rygorem możliwości cofnięcia jej pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Dlatego też, okoliczność, że strona w chwili obecnej prawidłowo przechowuje broń nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej meritum, bowiem z woli ustawodawcy prawidłowe przechowywanie broni to obowiązek jej posiadaczy. Organ wskazał, że cofnięcie pozwolenia nie jest karą orzekaną dodatkowo przez organy Policji - obok wymierzanej przez sąd powszechny, lecz stanowi konsekwencję administracyjnoprawną, wynikającą z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Od decyzji Komendanta Głównego Policji W. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji poprzez błędne przyjęcie, iż zapis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń każdej osobie skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, a także naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 Kpa poprzez działanie sprzeczne z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego oraz nieuwzględnienie zasad wyrażonych w powołanych przepisach. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części, gdy cofnięcie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSP 4/09) organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń. Jednak w niniejsze sprawie organ zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy z uwagi na uznanie, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uznanie takie wymaga wykazania przez organ istnienia takiej obawy. Jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia z jakich przyczyn organ twierdzi, iż wobec skarżącego istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie, w drodze takiego uznania, istnienia powyższej obawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ w sposób prawidłowy i przekonujący uzasadnił istnienie wystąpienia po stronie W. L. obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał tu przede wszystkim na dalece lekceważący stosunek skarżącego do porządku prawnego przejawiający się prowadzeniem na drodze publicznej pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i to przy znacznym stężeniu alkoholi we krwi, prawie dwukrotnie przekraczającym próg nietrzeźwości. Fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przewidzianego w art. 178a kk jest w niniejszej sprawie oczywisty i wynika z ustaleń Sądu Rejonowego w M. Ustalenia te co do winy sprawcy, jak trafnie zauważa organ, są tu wiążące. Od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. Strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i to pod wpływem alkoholu, takiej gwarancji nie daje, a zatem istnieje w stosunku do niej obawa, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie można zatem nie zgodzić się z argumentacją organów Policji, iż skoro W. L. popełnił przestępstwo przewidziane w art. 178a § 1 kk, to utracił wiarygodność, co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób, skoro stan nietrzeźwości nie stanowił dla niego przeciwwskazania do kierowania samochodem. (Porównaj: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1048/07 – publ. LEX nr 374331; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 53/07, teza 3 i 4 – publ. LEX nr 372089; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 910/07, teza 2 – publ. LEX 372091; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 231/06 – publ. LEX nr 337453; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1584/06 – publ. LEX nr 302585; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 709/05 – publ. LEX nr 192938.) Nie ma tu znaczenia, iż przestępstwo, za które skarżący został prawomocnie skazany nie miało bezpośredniego związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił, poprzestając jedynie na konieczności wykazania istnienia obawy niepożądanego zachowania w postaci obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystąpienie w niniejszej sprawie takiej obawy organ wykazał i uzasadnił w sposób wystarczający. Organ trafnie wskazał, że usunięcie przez skarżącego nieprawidłowości przy przechowywaniu broni oraz pozytywne o nim opinie w miejscu zamieszkania i w środowisku łowieckim nie mają istotnego znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Organ nie naruszył także zasad postępowania administracyjnego podczas rozpatrywania niniejszej sprawy. Szczegółowo i wnikliwie zbadał każdy aspekt sprawy oraz w sposób wyczerpujący i przekonywujący wyjaśnił istotę rozstrzygnięcia. Z tych względów wszystkie zarzuty skargi są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji, przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.